III SA/Wa 2851/15

SENTENCJA 30/12/2015 r. Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Marcin Piłaszewicz na posiedzeniu niejawnym w dniu 30/12/2015 r po rozpoznaniu wniosku E. sp z o.o. o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. sp z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] /8/2015 r nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2014 r p o s t a n a w i a odmówić spółce przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie UZASADNIENIE Skarżąca – E. sp z o.o. - złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (formularz PPPr z 19/11/2015 r oraz pismo z 20/11/br). Wskazała, że: - nie ma środków na poczet kosztów sądowych, - nie była w stanie zabezpieczyć wystarczających środków finansowych na poczet kosztów postepowania; - za przyznaniem jej prawa pomocy przemawia prawo do Sądu;. Argumenty powyższe powtórzyła w uzasadnieniu wniosku PPPr. Wskazała też, ze na rachunkach bankowych posiada niewiele ponad 3 tys. zł, w kasie ma ok 5 tys. zł a w "kasa eur"-"453695,44 zł". Innych środków i majątku, jak wskazała, nie ma. W wykonaniu wezwania referendarza sądowego z 26/11//2015 r (o przedłożenie faktur VAT, wyciągów z rachunków bankowych za okres prowadzenia działalności gospodarczej, wskazanie źródeł finansowania bieżącej działalności, wysokości dopłat, i in) spółka, w wyniku doręczenia "wezwania" 27/11/2015 r (zpo – karta 98), spółka, w piśmie z 4/12/2015 r, zadeklarowała przekazanie zestawienia faktur VAT, zestawienie należności i zobowiązań spółki, rzis za ostatni rok prowadzenia działalności, odpisy zeznań podatkowych, wyszczególnienie źródeł finansowania działalności spółki. Nadto spółka wskazała, że umowa spółki nie przewiduje możliwości dokonywania dopłat, co wykluczało aktywność wspólników w tym względzie. Nadto nie jest w posiadaniu żadnych nieruchomości. Jej zdaniem, nie jest możliwe w zakreślonym terminie uzyskanie odpisów wyciągów z kont bankowych z uwagi na zamkniecie rachunków bankowych spółki. Nadto spółka zwróciła się o "wyznaczenie dodatkowego 14-dniowego terminu na uzupełnienie braków w zakresie nadesłania wyciągów ze wszystkich rachunków bankowych. Przyznanie prawa pomocy uzależnione jest od spełnienia przesłanek określonych w art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.". Jednakże, niezbywalnym warunkiem udzielenia pomocy stronie jest uprawdopodobnienie jej (złej) sytuacji finansowej. Pomimo doręczenia wezwania będącego wyrazem wątpliwości urzędnika sądowego, co do rzeczywistej sytuacji spółki, nie wszystkie wnioskowane informacje nie zostały przekazane. Referendarz sądowy przychylił się zarazem do wniosku o przedłużenie terminu (o 14 dni) do złożenia wszystkich dokumentów. Termin ten upłynął najpóźniej 18/12/2014r (licząc od dnia doręczenia wezwania – 11/12/2015 r). Pomimo tego gestu "dobrej woli" – i upływu jeszcze dwunastu dni - wnioskowane wyciągi z rachunków bankowych nie zostały złożone. Brak też oddzielnego wskazania wysokości i źródeł finansowania działalności przez spółkę (koszt lokalu, korespondencji, obsługi prawnej i księgowej) – choć ta ostatnia okoliczność może być wywiedziona, lecz tylko pośrednio, z nadesłanych dokumentów finansowych. Co więcej, nawet z zadeklarowanych przez stronę danych nie wynika niemożliwość wygospodarowania środków finansowych na poczet jedynego wymagalnego na obecnym etapie kosztu postępowania, tj wpisu od skargi w wysokości 4610 zł. Z treści formularza PPPr wynika bowiem, ze spółka środki o zbliżonej wielkości posiada zdeponowane na rachunkach bankowym oraz – przede wszystkim, oddzielnie – w kasie (5652 zł oraz 453695,44 zł rubryka 10, formularz podpisany przez Pana O.S. ). Także z nadesłanych dokumentów finansowych wynika posiadanie przez spółkę wierzytelności (np. wobec "[...] ."), czy fakt czynnego uczestnictwa w obrocie gospodarczym (zobowiązania i wierzytelności jeszcze z 2015 r wynikające z dokumentu "Księga- z podziałem na kontrahentów"). Biorąc pod uwagę wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego (będących dla orzecznika niezbywalną wskazówką - sum via et veritas ....), z których wynika obowiązek traktowania przez stronę zobowiązań wynikających z prowadzonej działalności gospodarczej nie gorzej niż innych jej płatności, fakt, że strona regulowała przynajmniej część swoich zobowiązań oraz okoliczność posiadania środków w kasie (w eur i pln) w chwili zwracania się o prawo pomocy - należało odmówić przyznania prawa pomocy. Nie jest uzasadnione bowiem pokrywanie jednego z kosztów działalności strony (kosztu sądowego) przez Skarb Państwaw sytuacji, kiedy zadeklarowała ona posiadanie środków finansowych. Dlatego, na podstawie art.243 § 1 u.p.p.s.a., art. 245 § 3, art. 246 § 2 pkt 2 u.p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 u.p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.