II SA/Wa 652/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Andrzej Góraj, Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi T. N. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego – oddala skargę – UZASADNIENIE Zarząd Dzielnicy [...] podjął w dniu [...] lutego 2018 r. uchwałę nr [...] w sprawie zatwierdzenia sposobu zadysponowania mieszkaniowym zasobem [...]. Powołując w podstawie prawnej m.in. § 4, § 22 ust. 5 oraz § 24 ust. 1 uchwały Rady m.st. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 ze zm.), dalej: "uchwała Rady m.st. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r.", organ nie wyraził zgody na zakwalifikowanie do umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu T. N. (§ 1). Wykonanie uchwały powierzono Naczelnikowi Wydziału Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] (§ 2). Określono, że uchwała chodzi w życie z dniem podjęcia (§ 3). W uzasadnieniu ww. uchwały organ wskazał, że T. N. ubiega się o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu [...] wraz z bratem i rodzicami. Wnioskodawca posiada obywatelstwo polskie, pozostali członkowie rodziny posiadają obywatelstwo [...] a na terenie Polski przebywają na podstawie Karty pobytu. Zainteresowany wraz z ojcem posiada adres czasowego zameldowania w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], który wynajmowany jest od osoby prywatnej od 2002 r. Lokal ten składa się z dwóch pokoi, kuchni i łazienki - powierzchnia użytkowa lokalu wynosi 38,40 m2, powierzchnia mieszkalna wynosi 26,82 m2. W lokalu zamieszkują 4 osoby - na jedną osobę przypada 6,71 m2 powierzchni mieszkalnej. Zainteresowany w uzasadnieniu wniosku podał, że właściciel ma zamiar sprzedać ww. lokal. Do wniosku załączona została dokumentacja medyczna z lat 2009 i 2011 dotycząca stanu zdrowia ojca. Średni miesięczny dochód w rodzinie wynosi 527,52 zł na osobę. Organ wskazał, że Komisja Mieszkaniowa zaopiniowała przedmiotowy wniosek negatywnie. Sprawa została rozpatrzona odmownie na podstawie § 4 i § 22 ust. 5 uchwały Rady m.st. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r., bowiem zostało przekroczone kryterium metrażowe, a ponadto wnioskodawca posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu. Pismem z dnia 26 marca 2018 r. T. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lutego 2018 r. Skarżący zakwestionował stanowisko organu, że w sprawie nie jest spełnione kryterium metrażowe, o którym mowa w § 4 ust. 1 uchwały Rady m.st. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r. Podniósł, że jego ojciec jest ciężko chory i potrzebuje stałej opieki, przez co może wykonywać tylko prace dorywcze. Matka również jest osobą bezrobotną i opiekuje się ojcem. Jedyną osobą pracującą w rodzinie jest brat, jednak jego zarobki są zbyt niskie aby można było wynająć inne mieszkanie. Organ powinien wziąć pod uwagę okoliczność, że rodzina znajdująca się w ciężkiej sytuacji materialnej i opiekująca się osobą chorą spełnia przesłankę zagęszczenia lokalu (6 m2 powierzchni mieszkaniowej na jedną osobę). Skarżący wskazał również, że ww. lokal zostanie wystawiony na sprzedaż przez co rodzinie grozi eksmisja. Taka sytuacja, mająca charakter stresujący, może pogorszyć stan zdrowia ojca. W związku z powyższym skarżący wniósł o pozytywne rozpatrzenie wniosku poprzez wpisanie na listę osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonej uchwale. Dodatkowo wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2018 r. skarżący dołączył do akt sprawy dokumentację lekarską dotyczącą stanu zdrowia ojca z lat 2007-2018, z której wynika, że stan pacjenta jest ogólnie dobry. Z tych względów organ nie stwierdził podstaw do zastosowania art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2018 r. skarżący podtrzymał stanowisko zawarte w skardze. Wskazał dodatkowo, iż organ nie wziął pod uwagę, że w związku z warunkami mieszkaniowymi jego rodzina znajduje się w trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej i społecznej, co zgodnie z § 5 ust. 2 pkt 3 uchwały Rady m.st. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r. wyłącza zastosowanie kryterium metrażowego, o którym mowa w § 4 pkt 1 uchwały. Zaznaczył również, że jego ojciec cierpi na zatorowość płuc, nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem organu, że stan zdrowia ojca jest dobry. Ojciec potrzebuje stałej opieki, nie jest w stanie pracować. Ponadto skarżący podniósł, że umowa użyczenia lokalu nr [...] przy ul. [...] jest już nieważna, bowiem właściciel, z którym została zawarta zmarł. Obecna właścicielka planuje sprzedaż mieszkania. Rodzina może w nim przebywać jedynie do czasu sfinalizowania umowy sprzedaży. Taka sytuacja spowoduje, że rodzina skarżącego stanie się bezdomna. W piśmie procesowym z dnia [...] września 2018 r. pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę. Dodatkowo wskazał, że argumenty zawarte w ww. piśmie skarżącego były znane Zarządowi Dzielnicy [...] w chwili rozstrzygania jego sprawy uchwałą [...] z dnia [...] lutego 2018 r. Analiza złożonego wniosku o najem lokalu została przeprowadzona na podstawie załączonej zarówno do wniosku, jak i później uzupełnionej dokumentacji medycznej, w której lekarze medycyny oceniają stan ojca skarżącego jako ogólnie dobry. Pełnomocnik podniósł również, że wbrew wywodom skarżącego zawartym w odpowiedzi na skargę, Zarząd Dzielnicy [...] świadomie nie zastosował w przedmiotowej sprawie § 5 ust. 2 pkt 3 uchwały Rady m.st. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r. Przepis ten dotyczy tylko tych przypadków (opisanych w punktach a - c), w których przyczyną wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej są warunki mieszkaniowe. W niniejszym postępowaniu skarżący nie wykazał, by stan zdrowia ojca skarżącego został wywołany warunkami mieszkaniowymi panującymi w wynajmowanym na wolnym rynku mieszkaniu. Ponadto skarżący od stycznia 2018 r. informuje organ o zamiarze sprzedaży przedmiotowego mieszkania przez jego właściciela (obecnie przez spadkobierców), jednakże nadal zajmuje wraz z rodziną lokal na podstawie ustnej umowy użyczenia, w którym przekroczone jest kryterium metrażowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona uchwała Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym do eliminacji z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., nawiązującego w tym zakresie wprost do art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz inne akty tych organów i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała mieści się w katalogu aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 6 (por. uchwała NSA z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08, publ. CBOSA). Jak stanowi art. 147 p.p.s.a., sąd, w razie uwzględnienia skargi na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że wydane zostały z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przesłanki nieważności aktu organu gminy określone zostały w art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 994 ze zm.), dalej: "u.s.g.", zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa, co wynika z treści art. 90 ust. 4 u.s.g. Powyższe oznacza, że jedynie istotne naruszenie prawa może być podstawą stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. Ponieważ ustawodawca nie zdefiniował bliżej, jakie naruszenie prawa może być uznane za istotne, a jakie za nieistotne, należy w tym zakresie odwołać się do stanowiska wypracowanego w tym względzie w piśmiennictwie i orzecznictwie. I tak, za istotne naruszenie prawa uznaje się uchybienia prowadzące do takich skutków, które nie mogą zostać zaakceptowane w demokratycznym państwie prawnym, które wpływają na treść uchwały lub zarządzenia (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r. sygn. akt II SA/Wr 1459/97; wyrok NSA z dnia 8 lutego 1996 r. sygn. akt SA/Gd 327/95; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 13 kwietnia 2012 r. sygn. akt IV SA/Wr 625/11; publ. CBOSA). Takim uchybieniem jest między innymi naruszenie przepisów prawa wyznaczających kompetencje do wydania aktu, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał, jeżeli na skutek tego naruszenia zapadła uchwała innej treści, niż gdyby naruszenie nie nastąpiło (por. M. Stahl, Z. Kmieciak "Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny". Samorząd terytorialny, 2001 r., z. 1 - 2). Za istotne naruszenie prawa (będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu) przyjmuje się również takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r. sygn. akt II SA/Wr 1459/97, publ. OwSS 1998/3/79; wyrok NSA z dnia 8 lutego 1996 r., SA/Gd 327/95, publ. OwSS 1996, nr 3, poz. 90; wyrok NSA z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 679/12 i sygn. akt I OSK 997/12; publ. CBOSA). Stwierdzenie nieważności uchwały może zatem nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Nie jest natomiast konieczne wystąpienie przesłanki rażącego naruszenia prawa, warunkującej stwierdzenie nieważności decyzji czy postanowienia, w rozumieniu art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej: "k.p.a.". Przechodząc do oceny merytorycznej niniejszej sprawy wskazać należy, iż podstawę materialnoprawną zaskarżonej uchwały stanowił § 4 uchwały nr LVI11/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937, ze zm.). Zgodnie z ww. przepisem lokale z mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowane osobom, które spełniają tzw. kryterium metrażowe oraz dochodowe, tj.: są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6 m2 powierzchni mieszkalnej, a także zamieszkiwanie w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego (1), a nadto w których gospodarstwie domowym średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego nie przekracza minimum dochodowego (2). Powyższe kryteria muszą być spełnione łącznie. Z akt sprawy wynika, że skarżący zamieszkuje wraz z rodziną (matką, ojcem i bratem) w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], stanowiącym własność prywatną. Lokal ten składa się z dwóch pokoi, kuchni i łazienki - powierzchnia użytkowa lokalu wynosi 38,40 m2, powierzchnia mieszkalna wynosi 26,82 m2. W lokalu zamieszkują 4 osoby - na jedną osobę przypada 6,71 m2 powierzchni mieszkalnej. Tym samym podzielić należy stanowisko organu, że skarżący oraz członkowie jego rodziny nie spełniają przesłanki określonej w § 4 pkt 1 uchwały Rady m.st. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r. Nie są bowiem osobami bezdomnymi w rozumieniu art. 6 pkt 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1508 ze zm.), nie pozostają również w trudnych warunkach mieszkaniowych. Zgodnie z art. 6 pkt 8 ustawy o pomocy społecznej określenie "osoba bezdomna" oznacza osobę niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i niezameldowaną na pobyt stały w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności, a także osobę niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym i zameldowaną na pobyt stały w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania. Przesłanek zawartych w ww. przepisie skarżący oraz jego rodzina nie spełniają, bowiem zamieszkują w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i lokal ten nadaje się do zamieszkania. Lokal ten, jak wynika z uzasadnienia wniosku z dnia [...] stycznia 2018r., rodzina zajmuje od 1995 r. na podstawie umowy użyczenia. Wprawdzie skarżący podniósł w treści uzasadnienia wniosku, że obecny właściciel (spadkobierca) zamierza sprzedać przedmiotowy lokal, jednak zamiar ten nie został zrealizowany do dnia wydania zaskarżonej uchwały, ani też do dnia wydania orzeczenia w niniejszej sprawie. Potwierdził to skarżący, obecny na rozprawie w dniu [...] grudnia 2018 r., oświadczając dodatkowo, iż o tym, że ma opuścić ww. lokal nr [...] przy ul. [...] został powiadomiony przez obecnego właściciela tego lokalu na początku roku (2018). Nie stwierdził jednocześnie aby od tamtego czasu uzyskał jakiekolwiek dalsze informacje o konieczności opuszczenia ww. lokalu. Zatem podniesione w skardze argumenty na temat "eksmisji" z ww. lokalu oraz związana z tym możliwość narażenia ojca skarżącego na sytuacje stresujące nie znajdują odzwierciedlenia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Brak jest również podstaw aby uznać, że skarżący i jego rodzina pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych w rozumieniu § 4 pkt 1 uchwały Rady m.st. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r. Jak już wyżej wskazano, powierzchnia mieszkalna ww. lokalu nr [...] przy ul. [...] wynosi 26,82 m2, a zatem na jedną osobę przypada 6,71 m2 powierzchni mieszkalnej. Nie zostało zatem spełnione kryterium metrażowe określone w ww. przepisie. Powyższej oceny, zdaniem Sądu, nie zmienia argumentacja skarżącego, iż z racji na chorobę ojca w niniejszej sprawie powinien znaleźć zastosowanie przepis § 5 ust. 2 pkt 3 uchwały Rady m.st. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r. Zgodnie z jego treścią postanowień § 4 pkt 1 nie stosuje się do osób pozostających w związku z warunkami mieszkaniowymi w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej obejmującej w szczególności: (a) niepełnosprawność wnioskodawcy lub innej osoby uprawnionej do wspólnego zamieszkiwania, (b) ciężką, przewlekłą chorobę wnioskodawcy lub innej osoby uprawnionej od wspólnego zamieszkiwania, (c) istniejącą udokumentowaną przemoc lub patologię w rodzinie, pod warunkiem, że wnioskodawca zamieszkuje w lokalu za zgodą właściciela. Z akt sprawy nie wynika, aby aktualnie ojciec skarżącego legitymował się orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności wydanym przez uprawniony organ. Znajdujące się w aktach sprawy orzeczenie Miejskiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia [...] maja 2012 r., stwierdzające umiarkowany stopień niepełnosprawności ojca skarżącego - A [...] N [...], wydane zostało do dnia [...] maja 2014 r., a zatem nie obowiązywało w dacie wydania zaskarżonej uchwały. W orzeczeniu tym, co należy zauważyć, nie stwierdzono aby istniała konieczność stałej lub długotrwałej opieki innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji wymienionego, czy też prawo do jego zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Ponadto skarżący potwierdził na rozprawie przez Sądem, że żadne kolejne orzeczenie stwierdzające niepełnosprawność ojca nie zostało wydane. Brak jest zatem podstaw by uznać, że w sprawie niniejszej spełniona została przesłanka z § 5 ust. 2 pkt 3a ww. uchwały. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie można również stwierdzić, aby ojciec skarżącego cierpiał na ciężką, przewlekłą chorobę wywołaną warunkami mieszkaniowymi czy też pozostającą w związku z warunkami mieszkaniowymi. Okolicznością niesporną jest, że u ojca skarżącego rozpoznano schorzenia kręgosłupa, zatorowość płucną oraz zakrzepicę żył lewej kończyny dolnej, co wynika z Karty informacyjnej leczenia szpitalnego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...]. Natomiast z Karty wizyty w Poradni Lekarza POZ w [...] wystawionej w dniu [...] czerwca 2016 r. wynika, że u wymienionego rozpoznano [...] bez wzmianki o [...], bez nowych dolegliwości. Z kolei w Karcie wizyty w Poradni Lekarza POZ w [...] z dnia [...] marca 2017 r. stwierdzono wobec wymienionego stan ogólny dobry wskazując, iż "pacjent nie bada się regularnie, leki stosuje jak sam uważa", skarży się na bóle [...] i bóle w okolicy [...]. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do zastosowania wyłączenia § 4 ust. 1 ww. uchwały w oparciu o przesłankę z § 5 ust. 2 pkt 3b uchwały. Przepis § 5 ust. 2 pkt 3 uchwały dotyczy bowiem tylko tych przypadków, gdy przyczyną wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej czy rodzinnej, obejmującej przypadki wymienione w punktach a - c, są warunki mieszkaniowe. Taka sytuacja, co potwierdza dokumentacja medyczna złożona do akt sprawy, nie zaistniała w rozpatrywanej sprawie. Na marginesie Sąd zauważa, że przesłanką ubiegania się o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy nie może być poprawa warunków mieszkaniowych, a tego w istocie domaga się skarżący wskazując na stan zdrowia ojca, lecz bezdomność lub pozostawanie w trudnych warunkach mieszkaniowych w rozumieniu § 4 ust. 1 ww. uchwały, a żadna z tych przesłanek nie została spełniona w okolicznościach niniejszej sprawy. W świetle powyższego zarzuty skargi dotyczące naruszenia § 4 pkt 1 oraz § 5 ust. 2 pkt 3 uchwały Rady m.st. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r. nie są trafne. Lokal zajmowany przez skarżącego i jego rodzinę - aktualnie na podstawie ustnej umowy użyczenia - spełnia kryterium metrażowe (w przeliczeniu na jednego członka rodziny), brak jest również podstaw do wyłączenia stosowania tego kryterium ze względu na schorzenia rozpoznane u ojca skarżącego. W sprawie nie doszło również do naruszenia § 22 ust. 5 ww. uchwały, bowiem organ rozważył wszystkie informacje uzyskane w toku analizy wniosku skarżącego o najem lokalu, a w konsekwencji zasadnie przyjął, że istnieją podstawy do odmowy do zakwalifikowania i umieszczenia skarżącego na liście osób oczekujących na najem lokalu. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.