II Cz 817/17

<p>Sygnatura akt II Cz 817/17</p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">K.</span>, dnia 29 grudnia 2017 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Kaliszu, Wydział II Cywilny</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO Barbara Mokras</p> <p>Sędziowie: SSO. Henryk Haak</p> <p>SSO. Wojciech Vogt – spr.</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2017 r. r. w <span class="anon-block">K.</span> </p> <p>na posiedzeniu niejawnym</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">O.</span> </p> <p>przeciwko pozwanemu Wspólnocie Mieszkaniowej przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">B.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek zażalenia powódki</p> <p>od postanowienia Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim z dnia 2 sierpnia 2017 r., sygn.. akt I C 3013/17</p> <p>postanawia:</p> <p> <strong> <!-- -->oddalić zażalenie </strong> </p> <p>Wojciech Vogt Barbara Mokras Henryk Haak </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskim stwierdził swoją niewłaściwość miejscową i sprawę przekazał do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Bydgoszczy</p> <p> <strong> <!-- -->Zażalenie</strong> od tego rozstrzygnięcia wniosła powódka zarzucając naruszenie prawa procesowego oraz materialnego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 202)">art. 202 k.p.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 31)">art. 31 k.p.c.</a> i 34 w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 454;art. 454 § 1;art. 454 § 1 zd. 2)">art. 454 § 1 zd. 2 k.c.</a> – poprzez ich niezastosowanie</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje</strong>:</p> <p>Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 27;art. 27 § 1)">art. 27 § 1 k.p.c.</a> powództwo wytacza się – co do zasady – przed sąd pierwszej instancji, w którego okręgu pozwany ma miejsce zamieszkania. Właściwość przemienna w stosunku do właściwości ogólnej jest właściwością szczególną, czyli konkurencyjną, tzn. może z nią konkurować, pozostawiając wybór sądu powodowi. Właściwość przemienna jest to więc w istocie taka właściwość, która uprzywilejowuje powoda. Sądy przemienne mają umożliwić powodowi dochodzenie roszczenia przed sądem w danym wypadku dla niego dogodniejszym niż sąd ogólnie właściwy dla pozwanego. Przepisy o sądach przemiennych mają na uwadze nie tylko wygodę stron procesowych, ale kierują się względami ekonomii procesowej i ułatwieniem sądowi prowadzenia sprawy zgodnie z zasadą bezpośredniości (por. np. W. Siedlecki [w:] W. Siedlecki, Z. Świeboda, Postępowanie cywilne. Zarys wykładu, Warszawa 2004, s. 91).</p> <p>Tymczasem zważyć należy, że przedmiotowa sprawa dotyczy roszczeń z powierniczej umowy przelewu wierzytelności na cesjonariusza, który zobowiązał się wyegzekwować świadczenie na rachunek cedenta. Przedmiotowe świadczenie stanowi roszczenie cedenta o zapłatę wynagrodzenia za umowę o działo. Strony tej umowy zamieszkują poza właściwością Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim.</p> <p>Rozpoznanie sprawy w <span class="anon-block">O.</span> powoduje zatem sygnalizowane przez sąd pierwszej instancji ryzyko naruszenia zasady bezpośredniości w procesie i ekonomii procesowej, wbrew idei przepisów o sądach przemiennych.</p> <p>Nadto rozpoznanie niniejszej sprawy przez Sąd Rejonowy w Ostrowie WIkp. prowadzi też do pogorszenia sytuacji dłużnika, podczas gdy, jak podkreśla się w orzecznictwie, przelew wierzytelności następujący bez zgody dłużnika nie może prowadzić do pogorszenia jego dotychczasowej pozycji prawnej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1998 r., I CKN 822/97, OSNC 1999, nr 2, poz. 39).</p> <p>Ze wskazanych względów Sąd Okręgowy nie podziela lansowanego przez skarżącego poglądu uchwały Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2002 r., III CZP 81/01, OSNC 2002, nr 11, poz. 131). Przytacza się do głosu krytyków tego stanowiska, wyrażających pogląd, ze przelew wierzytelności pozostał bez wpływu na właściwość przemienną sądu wyznaczoną przez <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 34)">art. 34 k.p.c.</a> Właściwość przemienną sądu wyznacza zatem nadal to miejsce, w którym dłużnicy powinni spełnić świadczenie na rzecz zbywcy wierzytelności.</p> <p>Mając na uwadze powyższe okoliczności należało zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 397;art. 397 § 2)">art. 397 § 2 k.p.c.</a>, orzec jak w sentencji.</p> <p>Wojciech Vogt Barbara Mokras Henryk Haak </p> </div>