III Ca 1351/17

<p>Sygn. akt III Ca 1351/17</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 marca 2017 roku w sprawie z powództwa <span class="anon-block">C. J.</span> i <span class="anon-block">S. J.</span> przeciwko <span class="anon-block">D. K.</span> i <span class="anon-block">J. K.</span> o zapłatę, Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi w pkt 1. zasądził od pozwanych <span class="anon-block">D. K.</span> i <span class="anon-block">J. K.</span> na rzecz powodów <span class="anon-block">C. J.</span> i <span class="anon-block">S. J.</span> solidarnie kwotę 29.809.92 zł z ustawowymi odsetkami od 23 marca 2013 r. do 31 grudnia 2015 r. i ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty - z zastrzeżeniem, że spełnienie świadczenia przez jednego z pozwanych zwalnia drugiego od tego świadczenia; zaś w pkt 2. oddalił powództwo w pozostałym zakresie.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wnieśli pozwani zaskarżając go w części zasądzającej od pozwanej <span class="anon-block">D. K.</span> oraz od <span class="anon-block">J. K.</span> na rzecz powodów solidarnie kwotę 29.809,92 zł z ustawowymi odsetkami od 23 marca 2013 roku do 31 grudnia 2015 roku i ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty, <br/>z zastrzeżeniem, że spełnienie świadczenia przez jednego z pozwanych zwalnia drugiego od tego świadczenia, to jest w zakresie pkt 1. wyroku.</p> <p>Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili:</p> <p>1.  obrazę przepisów prawa materialnego tj.:</p> <p>a)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 (art. 18;art. 18 ust. 1;art. 18 ust. 2)">art. 18 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego</a> poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy i zasądzenie od Pozwanych odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu w sytuacji gdy żądanie Powodów stanowi nadużycie prawa i jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, w szczególności z zasadą elementarnego poczucia sprawiedliwości społecznej;</p> <p>b)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 (art. 18;art. 18 ust. 1;art. 18 ust. 2)">art. 18 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie praw lokatorów</a> poprzez zasądzenie odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu od Pozwanego <span class="anon-block">J. K.</span>, w sytuacji, gdy w okresie za który powodowie domagają się odszkodowania był on osobą małoletnią, co w konsekwencji oznacza, że nie można przypisać mu przesłanki odpowiedzialności w postaci działania niezgodnego z prawem, gdyż w żadnym razie nie mógł on podejmować samodzielnych decyzji w zakresie swojego miejsca zamieszkania;</p> <p>c)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 117;art. 117 § 1;art. 117 § 2)">art. 117 §1 i 2</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118)">art. 118 KC</a> poprzez jego niezastosowanie <br/>i nieuwzględnienie zarzutu przedawnienia żądania Powodów;</p> <p>d)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 123;art. 123 § 1;art. 123 § 1 pkt. 1)">art. 123 § 1 pkt 1 k.c.</a> poprzez uznanie, że wniosek strony powodowej przerwał bieg terminu przedawnienia, w sytuacji gdy czynność ta nie była przedsięwzięta „bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia”;</p> <p>1.  naruszenie przepisów prawa procesowego, mającego wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a> polegające na błędzie w poczynieniu ustaleń faktycznych i znacznym przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodowej zebranego w toku postępowania materiału dowodowego i dokonanie oceny tych dowodów z naruszeniem zasad doświadczenia życiowego i logiki, tj.:</p> <p>a)  całkowicie pominięcie zeznań świadka <span class="anon-block">N. K.</span> oraz przesłuchania Pozwanych (które to dowody sąd uznał za w pełni wiarygodne) w tej części w której zeznali oni, że pełnomocnik Powodów, działając w ich imieniu regularnie wywoływał u pozwanych oraz członków ich rodziny poczucie realnego zagrożenia, naruszał mir domowy, straszył, dopuszczał się naruszenia nietykalności osobistej, nękał oraz przyczyniał się do pogorszenia stanu zdrowia śmiertelnie chorego męża pozwanej;</p> <p>b)  całkowite pominięcie tej części zeznań świadków <span class="anon-block">T. S.</span>, <span class="anon-block">P. M.</span> oraz przesłuchania Pozwanych z których wynika, że Pozwana chciała uregulować stosunek prawny z powodami, dokonywała regularnych płatności, wyrażała wolę uregulowania jej sytuacji prawnej i tym samym dokonanie ogromnego uproszczenia przez Sąd I instancji w zakresie ustalenia, że Pozwani „odmówili opuszczenia” lokalu;</p> <p>c)  całkowicie dowolne ustalenie, że wniosek o zawezwanie próby ugodowej przerwał bieg terminu przedawnienia w sytuacji, gdy był on złożony wyłącznie celem przerwania biegu przedawnienia, a nie zmierzał bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia, dowolne ustalenie że wniosek o zawezwanie do próby ugodowej obejmował czasokresy dochodzone pozwem w sytuacji, gdy wniosek obejmował okres zdecydowanie węższy;</p> <p>d)  całkowite dowolne ustalenie, że Pozwani nie dokonywali opłat za media <br/>w przedmiotowym lokalu.</p> <p>W oparciu o wskazane zarzuty pozwani wnieśli o zmianę zaskarżonego orzeczenia <br/>w części poprzez oddalenie powództwa także co do kwoty 29.809,92 zł z ustawowymi odsetkami od 23 marca 2013 r. do 31 grudnia 2015 r. i ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty.</p> <p>W odpowiedzi na apelację pozwanych strona powodowa wniosła o jej oddalenie.</p> <p>W piśmie procesowym z dnia 24 listopada 2017 roku stanowiącym uzupełnienie apelacji, pełnomocnik pozwanych podtrzymał podniesione przez nich zarzuty apelacji dodając zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 321;art. 321 § 1)">art. 321 § 1 k.p.c.</a> poprzez orzeczenie ponad żądanie powodów, <br/>w sytuacji gdy powodowie od chwili wszczęcia procesu domagali się zasądzenia odszkodowania z tytułu straty jaką ponieśli na skutek niemożliwości wynajęcia mieszkania – lucrum cessans – a nie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 ()">ustawy o ochronie praw lokatorów</a>. Ponadto pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanym z urzędu z tytułu reprezentacji w postępowaniu apelacyjnym według norm przepisanych, wnosząc przy tym o podwyższenie należnego wynagrodzenia o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania, ze względu na okoliczność, <br/>że pełnomocnik jest czynnym płatnikiem podatku od towarów i usług, oświadczając, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej nie zostały pokryte ani w całości ani w części.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja jest częściowo zasadna.</p> <p>Sąd Okręgowy podziela poczynione przez Sąd pierwszej instancji ustalenia i w konsekwencji przyjmuje za swoje, uznając za zbędne powielanie ich w całości w treści niniejszego uzasadnienia.</p> <p>W ocenie Sądu Odwoławczego Sąd Rejonowy nie dopuścił się zarzucanego mu przez stronę apelującą naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> Wbrew stanowisku pozwanych Sąd Rejonowy przeprowadził w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe o właściwym kierunku i zakresie, zebrane w jego wyniku dowody poddał prawidłowej ocenie i poczynił na ich podstawie poprawne ustalenia faktyczne. Ustalony przez Sąd Rejonowy stan faktyczny został przyjęty przez Sąd Odwoławczy za własny bowiem wyprowadzony on został z dowodów, których ocena odpowiada wszelkim wskazaniom z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> Sąd I instancji uwzględnił wszystkie przeprowadzone w toku postępowania dowody, wyciągnął z nich wnioski logicznie poprawne oraz odpowiadające aktualnym poglądom na sądowe stosowanie prawa. Bez czynienia dalszych ustaleń materiał zgromadzony w postępowaniu w pierwszej instancji stał się podstawą orzeczenia Sądu drugiej instancji.</p> <p>Przede wszystkim wskazać należy, że skuteczne podniesienie tego zarzutu wymaga przeprowadzenia wywodu jurydycznego wykazującego, że dokonana ocena dowodów nie ma przymiotu wszechstronności lub została przeprowadzona z naruszeniem zasad logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Skarżący winien zatem wskazać konkretne wadliwie ocenione dowody i wykazać wyżej przywołane uchybienia. Tymczasem strona apelująca powyższych uchybień nie wykazała. Podkreślenia również wymaga, że zarzut naruszenia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> może odnosić się wyłącznie do dowodów przeprowadzonych przez sąd, nie zaś pominiętych.</p> <p>Z treści zarzutu, jak również z jego uzasadnienia nie wynika, by strona apelująca kwestionowała dokonaną przez Sąd I instancji ocenę przeprowadzonych dowodów. Wydaje się zatem, że przedmiotem zarzutu jest ocena ustalonych okoliczności sprawy z punktu widzenia przepisów prawa materialnego. Zarzut naruszenia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> podniesiony został jedynie w związku z zarzutem naruszenia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> <br/>w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 (art. 18;art. 18 ust. 1;art. 18 ust. 2)">art. 18 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy <br/>i o zmianie kodeksu cywilnego</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 117;art. 117 § 1;art. 117 § 2)">art. 117 § 1 i 2</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118)">art. 118 k.c.</a> </p> <p>Nietrafny jest zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 (art. 18;art. 18 ust. 1;art. 18 ust. 2)">art. 18 ust. 1 i 2 ustawy <br/>o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego</a>. Sąd I instancji trafnie uznał, że w realiach niniejszej sprawy brak było podstaw do jego zastosowania. Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu I instancji w zakresie, w jakim wskazał, że nie mogą powoływać się na ochronę wynikającą z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> osoby, które same naruszają te zasady. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji pozwani zamieszkiwali w lokalu należącym do powodów, nie uiszczali w całości opłat z tytułu korzystania z tego lokalu. <br/>W tym stanie rzeczy Sąd słusznie uznał, że trudno przyjąć, że żądanie powodów jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego w sytuacji, gdy to powodowie musieli ponosić koszty utrzymania lokalu, z którego korzystali pozwani bez tytułu prawnego. Oceny tej nie zmienia sytuacja życiowa i majątkowa pozwanych, która choć niewątpliwie bardzo trudna, nie uzasadnia oddalenia powództwa w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> Nie daje się bowiem zaakceptować sytuacja, w której osoby korzystając z lokalu mieszkalnego zajmują je nie regulując żadnych należności z tego tytułu i jedyną możliwością odzyskania należnego świadczenia jest wystąpienie na drogę sądową. O ile również w szczególnych wypadkach Sąd rzeczywiście jest władny udzielić osobie w wyjątkowej sytuacji ochrony znajdującej oparcie w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a>, to jednak z niekwestionowanych ustaleń faktycznych wynika, że opłaty nie były regularnie uiszczane i pozwana przekazała powodom z tytułu opłat jedynie kwotę 2.285 zł. Wobec tego oddalenie powództwa stanowiłoby wyraz akceptacji stanu, w którym pozwani nie wywiązywali się z ciążących na nich obowiązków.</p> <p>Trafny jest natomiast zarzut dotyczący naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 117;art. 117 § 1;art. 117 § 2)">art. 117 § 1 i 2</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 18)">art. 18 k.c.</a> Przede wszystkim Sąd I instancji słusznie uznał, że roszczenie powodów ma charakter okresowy i ulega przedawnieniu w okresie 3 lat od dnia wymagalności. Trafnie również Sąd ustalił, że powodowie w pozwie złożonym w dniu 23 marca 2013 roku dochodzą roszczeń odszkodowawczych za okres od 4 listopada 2007 roku do 1 marca 2009 roku oraz za okres od 23 września 2009 roku do 19 kwietnia 2010 roku. Jak wynika przy tym z prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych, w dniu 3 listopada 2010 roku został złożony przez powodów wniosek o zawezwanie do próby ugodowej, który wbrew twierdzeniom strony apelującej przerywał bieg terminu przedawnienia roszczenia. Uwadze Sądu I instancji umknęło jednak, że we wniosku tym powodowie domagali się zapłaty odszkodowania za zamknięty okres od dnia 26 października 2007 roku do dnia 19 lutego 2009 roku. W tym stanie rzeczy roszczenie powodów za okres od 20 lutego 2009 roku do dnia 2 marca 2009 roku oraz za okres od 23 września 2009 roku do dnia 22 marca 2010 roku należało uznać za przedawnione. W tych okolicznościach należne powodom odszkodowanie z tytułu czynszu najmu przedmiotowego <span class="anon-block">lokalu mieszkalnego nr (...)</span> przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> w okresie od 4 listopada 2007 roku do 19 lutego 2009 roku wynosi 11.461 zł, zaś za okres od 23 marca 2010 roku do dnia 19 kwietnia 2010 roku - 865 zł, co łącznie z tytułu czynszu daje kwotę 12.326 zł. W zakresie zaś opłat za media należne powodom odszkodowanie za okres nieprzedawniony wynosi 284,14 zł. Zatem łącznie powodom należy się kwota 12.610,14 zł (12.326 zł + 284,14 zł). Uwzględniając przy tym kwotę wpłaconą przez pozwaną w wysokości 2285 zł za zasadną należało uznać kwotę 13.024,39 zł, obejmującą kwotę 2,699,25 tytułem skapitalizowanych odsetek za okres od dnia 21 marca 2011 roku do dnia 23 marca 2013 roku.</p> <p>Rację ma również strona apelująca podnosząc, iż powództwo w odniesieniu do pozwanego <span class="anon-block">J. K.</span> było nieuzasadnione, albowiem roszczenie obejmowało okres, gdy był on niepełnoletni. Jako nieodpowiadające sprawiedliwości byłoby obciążanie osób małoletnich odpowiedzialnością za bezumowne korzystanie z lokalu. W przypadku osób małoletnich korzystanie przez nie z lokalu nie jest przejawem ich autonomicznej woli lecz jedynie pochodną korzystania przez ich przedstawicieli ustawowych. W istocie osoby małoletnie nie mogą podejmować samodzielnych decyzji w zakresie swojego miejsca zamieszkania.</p> <p>Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386 § 1 k.p.c.</a> zmienił zaskarżony wyrok w pkt 1 i 2 i zasądził od <span class="anon-block">D. K.</span> na rzecz <span class="anon-block">C. J.</span> i <span class="anon-block">S. J.</span> solidarnie kwotę 13.024,39 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 23 marca 2013 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. oraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty oraz oddalił powództwo w pozostałym zakresie, <br/>a wobec pozwanego <span class="anon-block">J. K.</span> w całości.</p> <p>W pozostałym zaś zakresie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> Sąd Okręgowy oddalił apelację.</p> <p>O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 k.p.c.</a> i uznając, iż pozwana wygrała ostatecznie sprawę w 44%, z zasądzonej bowiem kwoty 29,809,92 zł ostatecznie na rzecz powodów zasądzono kwotę 13.024,39 zł, zasądził od powodów solidarnie na rzecz pozwanych kwotę 974,16 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym (2.214 zł x 44%).</p> <p>W zakresie zaś pozostałej części kosztów za pomoc prawną udzieloną pozwanym z urzędu przez r. pr. <span class="anon-block">R. S.</span> tj. w zakresie kwoty 1239,84 zł (2.214 zł x 56%), Sąd Okręgowy nakazał jej wypłacenie ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi o czym orzekł jak w pkt IV wyroku.</p> </div>