II SA/Ke 995/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 grudnia 2014r. sprawy ze skargi Wójta Gminy Pierzchnica na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 11 września 2014r. znak: PNK.I.4130.49.2014 w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarządzenia w sprawie uporządkowania ewidencji numeracji nieruchomości oddala skargę. UZASADNIENIE Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 11 września 2014 r., znak: PNK.I.4130.49.2014, Wojewoda Świętokrzyski na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym stwierdził nieważność zarządzenia Nr 273/2014 Wójta Gminy Pierzchnica z dnia 8 kwietnia 2014 r. w sprawie uporządkowania ewidencji numeracji nieruchomości. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że ww. zarządzeniem Wójt Gminy Pierzchnica postanowił uporządkować ewidencję numeracji nieruchomości. W tym celu powołał czteroosobową Komisję (§ 1), która w terminie do 31 maja 2014 r. miała dokonać weryfikacji numeracji dla całej miejscowości Gumienice poprzez nadanie jednolitych numerów porządkowych. Przy nadawaniu numerów porządkowych należało uwzględnić nowowybudowane budynki oraz działki budowlane (§ 2 zarządzenia). Komisja miała przedstawić projekt nadania numeracji, który następnie podlegał zatwierdzeniu przez Wójta. Po zatwierdzeniu numeracji miały zostać wydane zawiadomienia o nadaniu nowych numerów i przekazane do zainteresowanych mieszkańców. Nowa numeracja miała obowiązywać od 1 czerwca 2014 r. (§ 3 zarządzenia). W podstawie prawnej zarządzenia wskazano § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r., zgodnie z którym numery porządkowe budynków mieszkalnych oraz innych budynków ustala się w procesie zakładania ewidencji, a w uzasadnionych przypadkach także w procesach jej aktualizacji, uzupełnienia lub zmiany. Wojewoda wskazał, że zarządzenie doręczono do organu nadzoru w dniu 27 sierpnia 2014 r. W toku badania jego legalności stwierdzono, że zostało ono podjęte z istotnym naruszeniem prawa, tj. z naruszeniem: - art. 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych, - załącznika do rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części – Dz. U. z 2013 r. poz. 200), - § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów. Wojewoda wyjaśnił, że w Gminie Pierzchnica urzędowe nazwy miejscowości to Gumienice – wieś, Straszniów Gumienicki – część wsi Gumienice oraz Towarzystwo – część wsi Gumienice. Natomiast nazwa miejscowości nigdzie nie wymieniona tj. Gumienice – Straszniów używana jest w dokumentach ewidencji ludności, w aktach stanu cywilnego i przez miejscową ludność. W ubiegłym roku mieszkańcy złożyli do Wójta wniosek, aby wystąpił do Ministra Administracji i Cyfryzacji o zmianę nazwy ich miejscowości. W związku z tym w Gminie Pierzchnica zostały przeprowadzone konsultacje z mieszkańcami, a następnie sprawa rozpatrzenia wniosku była procedowana na sesji Rady Gminy Pierzchnica w dniu 31 marca 2014 r. Jednak Rada Gminy większością głosów odrzuciła projekt uchwały w tej sprawie. Zarządzeniem stanowiącym przedmiot sprawy Wójt powołał Komisję do weryfikacji numeracji dla całej miejscowości Gumienice. Komisja zaproponowała ujednolicić numerację poprzez zachowanie aktualnej numeracji w miejscowości Gumienice – wieś od numeru 1 do numeru 70, natomiast w częściach wsi: Towarzystwo i Straszniów Gumienicki zaproponowano nadanie kolejnych numerów porządkowych od numeru 71 do 266. Komisja zaproponowała zatem objąć jednolitą nazwą (Gumienice) i numeracją dotychczasowe terytorium trzech wcześniej wymienionych miejscowości. Propozycja Komisji została zatwierdzona przez Wójta. Zarządzenie Nr 273/2014 spowodowało sytuację, że przestały istnieć części wsi Gumienice o nazwach: Straszniów Gumienicki oraz Towarzystwo, mimo, że dalej figurują one w urzędowym wykazie nazw miejscowości i ich części. Tym samym Wójt dokonał zmiany urzędowej nazwy miejscowości, do czego, zdaniem Wojewody, nie był uprawniony. Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 7 ustawy o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych – urzędowe nazwy ustala, zmienia lub znosi, w drodze rozporządzenia minister właściwy do spraw administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania i powinno ono określać dotychczasową nazwę urzędową, nazwę po zmianach, rodzaj miejscowości, pierwszy i drugi przypadek deklinacji, a w przypadku nazw miast i wsi – również formę przymiotnika utworzonego od tej nazwy. Ponadto Wojewoda stwierdził, że zarządzenie nr 273/2014 wydane zostało z naruszeniem § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów. W ocenie organu z powyższego przepisu wynika, że odrębny zbiór prowadzony powinien być dla wsi oraz odrębny dla części wsi. Straszniów Gumienicki oraz Towarzystwo stanowią odrębne części wsi Gumienice w związku z tym, dla każdej z nich powinny być ustalone odrębne zbiory numerów porządkowych. W niniejszej sprawie odrębny zbiór powinien być ustalony dla wsi Gumienice, odrębny dla Straszniowa Gumienickiego oraz odrębny dla Towarzystwa. Wójt, nadając jednolitą, ciągłą numerację porządkową dla Gumienic, Straszniowa Gumienickiego i Towarzystwa naruszył § 5 ust. 3 ww. rozporządzenia. W ocenie Wojewody nadal pozostaje rozbieżność w nazewnictwie na terenie gminy Pierzchnica, przestały bowiem istnieć nazwy dwóch części wsi tj. Straszniowa Gumienickiego i Towarzystwa. Skargę na opisane powyżej rozstrzygnięcie nadzorcze z 11 września 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożył Wójt Gminy Pierzchnica zarzucając naruszenie prawa materialnego: - art. 91 ust. 1 i niezastosowanie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, polegające na wydaniu rozstrzygnięcia nadzorczego po upływie terminu 30 dni od doręczenia Wojewodzie Świętokrzyskiemu zarządzenia Wójta Gminy Pierzchnica nr 273/2014; - art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym poprzez uchylenie powyższego zarządzenia w całości, mimo, że Wojewoda Świętokrzyski stwierdził niezgodność z prawem wyłącznie § 2; - art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, w związku z art. 7 ustawy o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych poprzez błędne ustalenie, że Wójt dokonał zmiany urzędowej nazwy miejscowości; - art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w związku z § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów poprzez błędne ustalenie, że w niniejszej sprawie odrębny zbiór numerów porządkowych powinien być utworzony dla wsi Gumienice i dla części wsi Straszniów Gumienicki oraz części wsi Gumienice Towarzystwo. Wskazując na powyższe uchybienia Wójt wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu nadzoru oraz o zasądzenie od Wojewody Świętokrzyskiego kosztów postępowania. W uzasadnieniu Wójt podniósł, że Wojewoda Świętokrzyski wydał rozstrzygnięcie nadzorcze po upływie terminu 30 dni od dnia doręczenia zarządzenia Wójta Gminy Pierzchnica nr 273/2014. Wskazał, że w dniu 11 lipca 2014 r. został wezwany do udzielenia wyjaśnień co do zasad stosowanych nazw miejscowości Gumienice, Gumienice Straszniów i Gumienice Towarzystwo z uwzględnieniem zarządzenia nr 273/2014, a pismo z upoważnienia Wojewody Świętokrzyskiego podpisał dyrektor Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców. W odpowiedzi na wezwanie przesłano dokumenty, w tym ww. zarządzenie nr 273/2014. W ocenie skarżącego, z powyższych dokumentów wynika bezspornie, że Wojewoda Świętokrzyski dysponował kwestionowanym zarządzeniem od dnia 11 lipca 2014 r. Nie jest przy tym istotne, w jakim wydziale Urzędu Wojewódzkiego znalazło się zarządzenie ze względu na to, że Urząd Wojewódzki stanowi aparat pomocniczy Wojewody i każde pismo odebrane w Urzędzie przez dyrektorów wydziałów ma taki sam skutek prawny jak doręczenie pisma Wojewodzie. W konsekwencji zarządzenie nadzorcze zostało wydane z naruszeniem art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, to jest po upływie 30 dni od dnia jego doręczenia. Termin 30-dniowy ma charakter prekluzyjny, nie jest możliwe jego przerwanie, zawieszenie lub przywrócenie. Upływ terminu powoduje wygaśnięcie kompetencji organu nadzoru do samodzielnego stwierdzenia nieważności zarządzenia. W związku z powyższym uprawniony jest, w ocenie skarżącego, również zarzut naruszenia art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez jego niezastosowanie. Wójt Gminy Pierzchnica zarzucił też, że Wojewoda Świętokrzyski stwierdził nieważność zarządzenia w całości pomimo tego, że w swoim rozstrzygnięciu zakwestionował wyłącznie § 2, a nie kwestionował jego pozostałych paragrafów - 1, 3 i 4. Zdaniem skarżącego, nie poddanie merytorycznej krytyce pozostałych postanowień zarządzenia skutkuje tym, że organ nadzoru bezpodstawnie stwierdził ich nieważność bez dokonania oceny pod względem zgodności z prawem (art. 85 usg). Podniósł, iż nie istnieje funkcjonalny związek pozostałych paragrafów z treścią § 2, bez którego zarządzenie nie mogłoby funkcjonować. Brak zatem podstaw prawnych do uchylenia powyższego zarządzenia w całości. Zdaniem skarżącego błędnym jest ustalenie, że "zarządzenie spowodowało sytuację, że przestały istnieć części wsi Gumienice o nazwach Straszniów Gumienicki oraz Towarzystwo mimo, że figurują one w urzędowym wykazie nazw miejscowości i ich części, przez co wójt dokonał zmiany urzędowej nazwy miejscowości do czego nie był uprawniony". Zmiana nazw urzędowych miejscowości, a nadanie numerów porządkowych miejscowości to dwa zupełnie odmienne stany faktyczne regulowane odmiennymi przepisami i nie pozostające ze sobą w stosunku zależności. Skarżący podniósł, że być może w potocznym znaczeniu mieszkańcy mogą posługiwać się takim zarzutem, ale Wojewoda nadzór nad działalnością gminną sprawuje jedynie na podstawie zgodności z prawem (art. 85 usg), a niniejsze zarządzenie nie zmienia nazwy żadnej z miejscowości i tym samym nie narusza ono przepisu art. 7 ustawy o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych. Zdaniem Wójta błędne jest ustalenie przez organ nadzoru, że w niniejszej sprawie odrębny zbiór numerów porządkowych powinien być prowadzony dla wsi Gumienice oraz odrębny zbiór powinien być prowadzony dla części wsi tj. dla Straszniowa Gumienickiego oraz Gumienic Towarzystwo. Z literalnego i jasnego brzmienia przepisu § 5 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów, takiego logicznego wniosku nie można wysnuć. W przepisie tym łącznik stanowi alternatywa zwykła "lub", a nie jak błędnie twierdzi organ koniunkcja "i". Mamy zatem do czynienia z alternatywą, która pozwala Wójtowi na utworzenie ciągłego zbioru numerów wyłącznie dla Wsi Gumienice w całości lub osobno dla wsi Gumienice w części, osobno dla części wsi Gumienice Straszniów, osobno dla części wsi Gumienice Towarzystwo. Sposób utworzenia numeracji jest więc pozostawiony uznaniu Wójta, a nadanie jednolitych numerów porządkowych dla całej wsi Gumienice ma umocowanie prawne. Brzmienie przepisu Wójt uznał za jasne i nie wymagające interpretacji, a tylko prawidłowego jego odczytania zgodnego z zasadami logiki prawnej. Prawidłowa logiczna interpretacja wymienionego przepisu prowadzi zatem, zdaniem skarżącego, do wniosku, że zarządzenie Wójta Gminy Pierzchnica nie narusza prawa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 148 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się takich uchybień w kwestionowanym rozstrzygnięciu, które uzasadniałyby uwzględnienie wniesionej skargi. W pierwszej kolejności należy odnieść się do podnoszonego w skardze zarzutu przekroczenia przez Wojewodę terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), co w ocenie skarżącego spowodowało utratę przez organ kompetencji do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Stosownie do ww. przepisu, uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia w trybie określonym w art. 90. Z kolei w myśl przepisu art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wójt ma obowiązek przedkładać wojewodzie tylko uchwały rady gminy (w ciągu 7-miu dni od dnia ich podjęcia), a nie zarządzenia wójta, poza tymi, które ustanawiają przepisy porządkowe (w ciągu 2 dni od ich ustanowienia). Z treści zacytowanych przepisów wynika zatem, że jeśli wójt nie przedłoży organowi nadzorczemu uchwały rady gminy bądź innego aktu ustanawiającego przepisy porządkowe, do czego zobowiązuje go art. 90 ust. 1, termin do podjęcia przez Wojewodę rozstrzygnięcia nadzorczego w ogóle nie biegnie. Z obu przepisów nie wynika także wprost, aby termin 30-dniowy ograniczał czasowo organ nadzoru w przypadku przeprowadzenia kontroli aktów, które nie podlegają w ogóle obowiązkowi przedłożenia, o jakim mowa w art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Niewątpliwie jednak nie można uznać, aby akty tego rodzaju, jak ten, z którym mamy do czynienia w sprawie, nie podlegał działalności nadzorczej Wojewody. Jeśliby nawet przyjąć, że termin z art. 91 ust. 1 ma w tym przypadku zastosowanie, to – wbrew zarzutom skargi - stwierdzić należy, że został on zachowany. Z akt sprawy wynika , że pismem z 13 sierpnia 2014 r. Wojewoda Świętokrzyski zwrócił się do Wójta Gminy Pierzchnica o niezwłoczne dostarczenie zarządzenia Nr 273/2014. W odpowiedzi, żądany akt został przesłany wraz z pismem z 25 sierpnia 2014 r. i wpłynął do organu nadzoru w dniu 27 sierpnia 2014 r. W takiej sytuacji określony w art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym 30 dniowy termin do stwierdzenia przez organ nadzoru we własnym zakresie nieważności zarządzenia organu gminy zaczął swój bieg od dnia wpływu zarządzenia do organu nadzoru. Rozstrzygnięcie nadzorcze zapadło w dniu 11 września 2014r., a więc we wskazanym wyżej terminie (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2008r., sygn. akt II OSK 500/08). Sąd nie podziela przy tym stanowiska wyrażonego w skardze, że termin z art. 91 ust. 1 rozpoczął bieg dnia 11 lipca 2014r., kiedy to do Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców Urzędu Wojewódzkiego w Kielcach nadesłana została faxem odpowiedź na pismo z tej samej daty, dotycząca wyjaśnienia nieprawidłowości przy stosowaniu "nazw meldunkowych". Wraz z pismem Wójt nadesłał – również faxem – szereg pism i dokumentów urzędowych, w tym kontrolowane zarządzenie. Z pewnością nie można tego rodzaju działania nazwać przedłożeniem aktu "w trybie art. 90", czego wymaga art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Z akt sprawy wynika bowiem, że dopiero postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez Wydział Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców Urzędu Wojewódzkiego w Kielcach, do którego Dyrektor tego Wydziału zobowiązany został przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych w związku z pismem mieszkańców miejscowości Gumienice – Straszniów, dało Wojewodzie informację o podjęciu przez Wójta Gminy Pierzchnica zarządzenia Nr 273/2014, a to z kolei stanowiło podstawę do zażądania tego aktu przez organ nadzoru pismem z 13 sierpnia 2014r. Przechodząc do merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu wskazać należy, że zgodnie z art. 47a ust. 1 pkt 1 i ust. 5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2010.193.1287 – t.j. ze zm), do zadań gminy należy ustalanie numerów porządkowych oraz zakładanie i prowadzenie ewidencji miejscowości, ulic i adresów (ust. 1 pkt 1). Wójt (burmistrz, prezydent miasta) ustala numery porządkowe budynków mieszkalnych oraz innych budynków przeznaczonych do stałego lub czasowego przebywania ludzi, z urzędu lub na wniosek zainteresowanych i zawiadamia o tych ustaleniach właścicieli nieruchomości lub inne podmioty uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków, które tymi nieruchomościami władają (ust. 5). Oba przepisy co do zasady stanowiły dla Wójta Gminy Pierzchnica ustawowe upoważnienie do wydania zarządzenia w przedmiocie "uporządkowania ewidencji numeracji nieruchomości", mimo że nie zostały wskazane jako jego podstawa prawna. Z treści zarządzenia wynika natomiast, że zostało podjęte w oparciu o § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów (Dz. U. z 2012 r., poz. 125), zgodnie z którym numery porządkowe, o których mowa w art. 47a ust. 4 pkt 5 lit. a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. numery porządkowe budynków, o których mowa wyżej), zwane dalej "numerami porządkowymi", ustala się w procesie zakładania ewidencji, a w uzasadnionych przypadkach także w procesach jej aktualizacji, uzupełnienia lub zmiany. Powiązanie treści art. 47a ust. 5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne z treścią § 5 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy z 9 stycznia 2012r. daje logiczny wniosek, że ustalenie przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) numerów porządkowych budynków, o ile nie następuje na wniosek zainteresowanych (np. w przypadku budynku nowowybudowanego, nie figurującego dotychczas w ewidencji) może nastąpić w procesach, o których mowa w § 5 ust. 1 rozporządzenia. Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z procesem zakładania ewidencji, o jakiej mowa w art. 47a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Można jedynie domniemywać, że wydając zarządzenie Wójt postanowił zmienić tę ewidencję tworząc w jednej miejscowości jeden ciągły zbiór numerów porządkowych, przypisanych w dotychczasowych zapisach ewidencyjnych do trzech różnych miejscowości (lub ich części). Niezależnie od tego, czy objęte zaskarżonym rozstrzygnięciem zarządzenie wydane zostało w ramach procesu aktualizacji, uzupełnienia czy też zmiany ewidencji miejscowości, ulic i adresów, nie ulega wątpliwości, że wymagało zaistnienia uzasadnionego przypadku, o którym mowa w § 5 ust. 1 rozporządzenia z 9 stycznia 2012r. Wykazanie powyższego należało do organu wydającego zarządzenie, chociażby w celu umożliwienia przeprowadzenia kontroli przez organ nadzoru czy też sąd administracyjny, a także dla urzeczywistnienia zasady przejrzystości i czytelności działań podejmowanych przez organy wykonawcze jednostek samorządu terytorialnego. Motywy, dla których Wójt Gminy Pierzchnica wydał zarządzenie nr 273/2014 nie zostały przedstawione w formie pisemnej (zarządzenie nie ma uzasadnienia), można je jednak domniemywać z przedstawionej Sądowi dokumentacji. Jak wynika z załącznika do Rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz. U. z 2013 r., poz. 200), na terenie Gminy Pierzchnica istnieją trzy miejscowości: Gumienice (wieś), Straszniów Gumienicki (część wsi Gumienice) oraz Towarzystwo (część wsi Gumienice), do których przypisane były numery porządkowe nieruchomości, dla każdej z nich oddzielnie. Bezspornym jest także, że Gmina Pierzchnica w urzędowych dokumentach stosowała nazwy meldunkowe niezgodne z ww. załącznikiem, tj. "Gumienice Straszniów" oraz "Gumienice Towarzystwo". Z protokołu nr XXXIV/2014 z sesji Rady Gminy Pierzchnica odbytej w dniu 31 marca 2014 r. wynika, że w dokumentach wydanych przez Gminę (m.in. w dowodach osobistych i prawach jazdy) figuruje nazwa "Gumienice Straszniów". W konsekwencji pod głosowanie poddany został projekt uchwały w sprawie utworzenia sołectwa "Gumienice-Straszniów" i wystąpienia do Ministra Administracji i Cyfryzacji z wnioskiem o ustalenie urzędowej nazwy dla miejscowości Gumienice-Straszniów. Większością głosów Rada Gminy odrzuciła jednak ten projekt. Z przedstawionej dokumentacji zdaje się wynikać, że podejmując zakwestionowane przez Wojewodę zarządzenie Wójt postanowił "uporządkować" powyższe kwestie. W zarządzeniu stwierdzono, że powołana w § 1 czteroosobowa komisja w terminie do dnia 31 maja 2014 r. dokona weryfikacji numeracji dla całej miejscowości Gumienice poprzez nadanie jednolitych numerów porządkowych oraz wskazano, że należy uwzględnić nowobudowane budynki oraz działki budowlane (§ 2). Stosownie do § 3 komisja przedstawi projekt nadania numeracji, który podlega zatwierdzeniu przez Wójta (ust. 1). Nowa numeracja obowiązywać miała od dnia 1 czerwca 2014 r. (ust. 3), a po jej zatwierdzeniu miały zostać wydane zawiadomienia o nadaniu nowych numerów i przekazane do zainteresowanych (ust. 2). Stosownie do § 5 ust. 3 rozporządzenia z 9 stycznia 2012r., dla każdej wsi lub części wsi stanowiącej miejscowość oraz dla każdego osiedla na obszarach miast, w których ulice i place nie posiadają nazw, tworzy się jeden ciągły zbiór numerów porządkowych, w sposób zapewniający jego przestrzenną regularność oraz unikalność jego elementów. Z przepisu tego wynika, że jeden ciągły zbiór numerów porządkowych można utworzyć albo dla wsi albo dla części wsi stanowiącej miejscowość. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, numery porządkowe przypisane były zarówno dla wsi Gumienice jak i dla odrębnych miejscowości stanowiących część tej wsi, tj. dla Straszniowa Gumienickiego oraz dla Towarzystwa, gdyż na terenie tych trzech miejscowości znajdowały się budynki, podlegające ewidencji, o jakiej mowa w art. 47a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zmieniając dotychczasowy stan Wójt nie tylko nie wykazał, że zachodzi uzasadniony przypadek stanowiący podstawę do dokonania zmiany (uzupełnienia lub aktualizacji) w ewidencji, którego zaistnienia wymaga przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia z 9 stycznia 2012r. w zw. z art. 47a ust. 5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, ale także stworzył nie odpowiadającą rzeczywistości fikcję, wedle której do miejscowości Straszniów Gumienicki i Towarzystwo nie byłyby przypisane żadne numery porządkowe, mimo, że obie miejscowości mają urzędowe nazwy wymienione w załączniku do rozporządzenia z 13 grudnia 2013r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. Zgodnie zaś z art. 7 ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 2003r. o urzędowych nazwach miejscowości i ich części (Dz.U.2003.166.1612 ze zm.), urzędowe nazwy ustala, zmienia lub znosi, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw administracji publicznej. Przepis art. 3 ust. 1 tej ustawy stanowi natomiast, że urzędowe nazwy ustala się, zmienia i znosi dla: 1) miejscowości zamieszkanych i ich części; 2) miejscowości niezamieszkanych i ich części; 3) obiektów fizjograficznych. Skoro zatem w załączniku do rozporządzenia w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części figurują nazwy Gumienice, Straszniów Gumienicki oraz Towarzystwo i bezspornie są to miejscowości zamieszkane, to zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym, każdej z nich muszą być przypisane numery porządkowe położonych na ich terenie budynków. Tymczasem na skutek zarządzenia Wójta nr 273/2014, w ewidencji figurowałyby nadal obie miejscowości (jako że zostały im nadane nazwy urzędowe), jednak znajdujące się na ich obszarze budynki byłyby przyporządkowane innej miejscowości, tj. Gumienice. Tego typu "efektu" nie można osiągnąć bez jednoczesnej zmiany lub zniesienia nazw urzędowych miejscowości Straszniów Gumienicki oraz Towarzystwo. Dlatego należy zgodzić się z Wojewodą, że objęte postępowaniem nadzorczym zarządzenie pozostaje w sprzeczności z art. 7 ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 2003r. o urzędowych nazwach miejscowości i ich części oraz z § 5 ust. 3 rozporządzenia z 9 stycznia 2012r., a dodatkowo także z § 5 ust. 1 tego rozporządzenia (poprzez brak wskazania motywów, dla których przeprowadzono zmianę, aktualizację czy też uzupełnienie ewidencji) w zw. z art. 47a ust. 5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Za chybiony należy także uznać zarzut stwierdzenia nieważności zarządzenia w całości pomimo tego, że w swoim rozstrzygnięciu Wojewoda zakwestionował wyłącznie § 2 tego aktu. Zauważyć bowiem należy, że treść i sens zarządzeniu z 8 kwietnia 2014r. nadaje zapis zawarty właśnie w § 2. W tej sytuacji stwierdzenie nieważności jedynie § 2 zarządzenia spowodowałoby, że pozostałe jego zapisy byłyby niewykonalne i straciłyby rację bytu. Bezprzedmiotowym stałoby się powołanie komisji w celu dokonania weryfikacji istniejącej numeracji (§ 1), przedstawienie projektu nadania numeracji Wójtowi czy wysyłanie zawiadomień o nadaniu nowych numerów (§ 3), a zarządzenie nie weszłoby faktycznie w życie (§ 4). Z tych przyczyn stwierdzenie nieważności całego zarządzenia było ze wszech miar uzasadnione. Mając na uwadze powyższe skarga podlegała oddaleniu, o czym orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.