IV SA/Wa 1475/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania - oddala skargę - UZASADNIENIE Wojewoda [...] decyzją z [...] lipca 2009r. - zaskarżoną do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie - utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy J. z [...] czerwca 2009r, orzekającą o odmowie wymeldowania M. W. z pobytu stałego z nieruchomości nr [...] w miejscowości P. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Przy czym organ podkreślił, że opuszczenie to musi mieć charakter trwały i dobrowolny. Zdaniem organu, w niniejszej sprawie przesłanka opuszczenia nieruchomości nr [...] w miejscowości P. przez M. W. nie została spełniona. Wnioskodawca – R. S. oświadczył, że M. W. od [...] listopada 2008r. nie mieszka w nieruchomości nr [...] w miejscowości P. Jej stan zdrowia pogorszył się i W. P., który już wcześniej opiekował się ciotką, zabrał ją do siebie. Obecnie M. W. mieszka w P. przy ul. [...]. Wyprowadzając się zabrała swoje rzeczy, zostawiła jedynie stare meble. M. S. potwierdziła wyjaśnienia R. S. Przesłuchany w charakterze świadka T. B. zeznał, że ostatni raz widział M. W. w miejscu pobytu stałego na przełomie listopada -grudnia 2008r. M. W. wyjaśniła, że w listopadzie 2008r. opuściła miejsce stałego pobytu, ale tylko na okres zimowy. W tym czasie przebywała u siostrzeńca w P. [...] kwietnia 2009r. wróciła do miejscowości P., ale nie może zamieszkać w miejscu pobytu stałego, ponieważ R. S. nie chce jej wpuścić, W przedmiotowym budynku zostawiła swoje rzeczy osobiste i meble. R. i W. P. potwierdzili wyjaśnienia M. W. Również B. T., która obecnie opiekuje się M. W. stwierdziła, ze jej podopieczna jedynie na zimę wyjechała do P. Po powrocie z tego pobytu właściciel budynku, w którym M. W. jest zameldowana, nie chce jej wpuścić. Posterunek Policji w J. poinformował, że M. W. nie mieszka w miejscu pobytu stałego od listopada 2008r. Od kwietnia 2009r. przebywa u B. T. Informacja ta została potwierdzona przez Ośrodek Pomocy Społecznej w J. Organ odwoławczy, wobec powyższych ustaleń stwierdził, iż nie zaistniał warunek konieczny do wymeldowania M. W., albowiem z uwagi na jej wiek i stan zdrowia, przebywała u siostrzeńca. M. W. wróciła do miejscowości P., jednak z przyczyn od niej niezależnych, nie może mieszkać w miejscu pobytu stałego. R. S. - w skardze na decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2009r, - wskazał, iż M. W. opuściła nieruchomość dobrowolnie, na trwale przenosząc się do siostrzeńca, który "rzekomo" opiekował się nią od sierpnia 1996r. Ponadto wskazał, iż M. W. była fizycznie zdrowa, a jedyne co jej dolegało to "daleko posunięta skleroza". Skarżący zarzucił, iż siostrzeniec nie radził sobie z opieką ciotki i dlatego w kwietniu 2009r. przywiózł ją do P., oznajmiając na własne usprawiedliwienie, że zabrał ją jedynie na okres zimowy. R. S. wskazał także, że pozostawienie mebli nie świadczy o tymczasowości wyjazdu, albowiem siostrzeniec ma nowocześnie umeblowany dom i stare meble ciotki nie nadawałyby się do przeniesienia do tego domu. Wojewoda [...] - w odpowiedzi na skargę - wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, że zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U, Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a.) skarga powinna zawierać m.in. podpis stron. Wniesiona skarga nie zawiera podpisu skarżącego, w związku z czym skargę należy odrzucić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi uznał, iż decyzja Wojewody [...] z [...] lipca 2009r. nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego. Podstawę materiaino-prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (D.U. z 2006 r. Nr 139 poz. 993 ze zm.), zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. O opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić tylko wtedy, gdy dana osoba fizyczna nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe. Rezygnacja z przebywania w lokalu może nastąpić w sposób wyraźny - poprzez złożenie stosownego oświadczenia, ale również w sposób dorozumiany - poprzez zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Istotną przesłanką jest aby osoba faktycznie, w sposób dobrowolny opuściła dany lokal. Nie chodzi jedynie o fizyczne nieprzebywanie w danym lokalu, czy też bywanie w nim sposób rzadki lub sporadyczny, ale o jednoczesne zerwanie związków z tym lokalem i założenie w nowym miejscu ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów (por. wyrok WSA w Gliwicach, II SA/GI 919/07, LEX nr 489470). W toku postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie ustalono, że M. W. wyjechała [...] listopada 2008r. do siostrzeńca (W. P.), skąd wróciła [...] kwietnia 2009r. Okoliczność ta nie jest kwestionowana przez żadną ze stron. Z zeznań skarżącego, zawartych w protokole przesłuchania strony z dnia [...] kwietnia 2009r., znajdującego się w aktach sprawy wynika, że stan zdrowia M. W. się pogorszył i W. P., który już wcześniej opiekował się ciotką, zabrał ją do siebie. Skarżący wskazał, iż M. W. wyprowadzając się zabrała swoje rzeczy, zostawiając jedynie stare meble. Z oświadczenia W. P., również znajdującego się w aktach wynika, iż na okres od [...] listopada 2008r. do [...] kwietnia 2009r, wziął M. W. do siebie, aby nie zamarzła w zimę. W. P. w powyższym oświadczeniu wskazał, iż M. W. ma 93 lata i potrzebuje opieki, szczególnie zimową porą. Podał także, iż ww. w P. zostawiła meble oraz rzeczy osobiste, miała ona bowiem na wiosnę wrócić do domu, do którego nie została wpuszczona przez R. S. Tożsame oświadczenie złożyła R. P. M. W. w oświadczeniu znajdującym się w aktach wyjaśniła natomiast, że w P. mieszka od urodzenia i tam jest zameldowana na pobyt stały. Wskazała, że ma 93 lata. Nieruchomość nr [...] w P. opuściła jedynie na okres zimowy, podczas którego przebywała u siostrzeńca w P., gdyż nie byłaby zdolna do przetrwania zimy. M. W. wskazała, iż warunki panujące w miejscu stałego pobytu (brak możliwości korzystania z toalety w domu, a także wysokie schody bez barierek oblodzone zimą, utrudniające poruszanie się o lasce) zmusiły ją do opuszczenia nieruchomości na czas zimy. Wskazała ona, iż w budynku zostawiła swoje rzeczy osobiste i meble. Ponadto stwierdziła, że nigdy nie zamierzała opuszczać mieszkania na stałe. W kwietniu 2009r. wróciła do P., jednak nie została przez R. S. wpuszczona do miejsca pobytu stałego. Chwilowo przebywa więc u państwa T. w P. do czasu załatwienia sprawy przez prokuraturę, do której złożyła doniesienie. Zeznania te potwierdzone zostały przez B. T. Wobec powyższych ustaleń, jako zgodne z prawem należy ocenić rozstrzygnięcie organu, który zasadnie uznał, że nie została spełniona przesłanka dobrowolności opuszczenia mieszkania wynikająca z art. 15 ust. 2 cytowanej ustawy, albowiem M. W. nie opuściła miejsca pobytu stałego trwale i dobrowolnie. Postępowanie administracyjne w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodne z regułami wynikającymi z K.p.a. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.