I SA/Wa 1249/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka – Płaczkowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. D. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi B. D. w sprawie ze skargi B. D. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. UZASADNIENIE Powołując się na udzielone pełnomocnictwo T. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Wojewody [...] z [...] kwietnia 2010 r., nr [...]. Wezwaniem z 29 czerwca 2010 r., T. S. została zobowiązana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie, nadesłanie 2 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność oryginałem lub własnoręcznie podpisanych. Nadmienić należy, że jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania został ono doręczone na adres T. S. 5 lipca 2010 r. W dniu 13 lipca 2010 r. w Biurze Podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, adwokat J. T. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wniosku stwierdzone zostało, że 12 lipca 2010 r. pracownik Kancelarii odpowiedzialny za wysłanie korespondencji do Sądu na skutek warunków atmosferycznych bardzo źle się poczuła i zasłabła. Zaznaczyła, że z uwagi na charakter zaistniałego zdarzenia w żaden sposób nie była w stanie przedsięwziąć środków, które umożliwiłyby wykonanie zarządzenia Sądu, gdyż o zaistniałej sytuacji dowiedziała się 13 lipca 2010 r. Postanowieniem z dnia 22 lipca 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi uzasadniając to tym, że w przedmiotowej sprawie profesjonalny pełnomocnik złożył wniosek o przywrócenie terminu w imieniu reprezentowanej przez tego pełnomocnika strony – T. S., zaś ewentualne uchybienie terminu dotyczy B. D., a wobec tego dopuszczalne było wystąpienie z wnioskiem o przywrócenie terminu przez tę stronę lub jej pełnomocnika. Skoro wniosek o przywrócenie terminu nie został złożony przez B. D. lub w jej imieniu, ale został złożony w imieniu T. S., czyli strony która nie została zobowiązana do dokonania jakiejkolwiek czynności procesowej, a zatem nie mogła uchybić terminu do jej dokonania, co skutkuje niedopuszczalnością wniosku. Na powyższe postanowienie pełnomocnik T. S. wniosła zażalenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Postanowieniem z 23 września 2010 r., sygn. akt I OZ 704/10 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Uzasadniając uchylenie postanowienia Sądu pierwszej instancji Naczelny Sad Administracyjny wskazał, że koniecznym jest ustalenie interesu prawnego T. S. do występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a nie przyjmować z urzędu, że jest ona pełnomocnikiem skarżącej. Po przekazaniu skargi ponownie do Sądu pierwszej instancji zarządzeniem z dnia 20 października 2010 r. zobowiązano B. D. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, aktualnego na dzień jej wniesienia pełnomocnictwa określającego umocowanie dla T. S. do reprezentowania B. D. przed sądami administracyjnymi, pouczono adresatkę o treści art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zmianami, dalej: P.p.s.a.). W odpowiedzi na wezwanie T. S. przesłała pełnomocnictwo wystawione przez B. D. do reprezentowania mocodawczyni w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyjaśniając również, że jest córką B. D. Rozpoznając po raz kolejny wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy odnieść się do wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w cytowanym wcześniej postanowieniu z 23 września 2010 r. i stwierdzić, że skoro T. S. spełnia wobec B. D. przesłanki z art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogła ona skutecznie udzielić dalszego pełnomocnictwa do występowania w imieniu matki dla adwokata J. T. Rozpoznając zatem wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wskazać należy, że w myśl przepisu art. 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do przepisu 86 § 2 przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym uzależnione jest od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalne. Jedną z przesłanek przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody uniemożliwiającej dokonania czynności procesowej nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Warto także wskazać, iż orzecznictwo sądowe jednoznacznie wskazuje, iż dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę (wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2002 r. II SA/Wr 239/01, niepubl.), niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw (post. NSA z dnia 10 lutego 2000 r., SA/Sz 1117/99, niepubl.) – nie mogą stanowić uprawdopodobnienia braku jakiejkolwiek winy po stronie skarżącego przy nie dochowaniu wskazanego przez Sąd terminu na wykonanie określonego wezwania. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić w przypadku, gdy strona w sposób przekonywujący wskazaną we wniosku argumentacją wskaże brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. We wniosku o przywrócenie terminu adwokat J. T. wskazała, że pracownik kancelarii odpowiedzialny za wysłanie korespondencji z uwagi na nagłe pogorszenie się stanu zdrowia nie była w stanie dopełnić obowiązku terminowego wykonania wezwania Sądu. J. T. nie była w stanie przedsięwziąć Śródków, które uniemożliwiłyby jej wykonanie zarządzania Sądu. Do wniosku skarżąca dołączyła zaświadczenie lekarskie wystawione w dniu 12 lipca 2010 r. z którego wynika, że wymieniona w nim pacjentka zgłosiła się do lekarza z silnym bólem głowy. W treści dokumentu zaznaczono, że pacjentka zasłabła w pracy. W ocenie Sądu okoliczność wskazana we wniosku przez pełnomocnika skarżącego nie stanowi przesłanki uprawdopodabniającej brak winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyraźnie podkreśla się, że w przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika oraz to, że zaniedbania osób, którymi on się posługuje, obciążają jego samego, a zatem nie uwalniają one strony od winy w niezachowaniu terminu (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2002 r. I SA/Gd 1676/99, POP 2002, nr 12, poz. 148 ). W kontekście powyższych rozważań stwierdzić należy, że również nagłe zasłabnięcie pracownika kancelarii adwokata składającego wniosek o przywrócenie terminu nie stanowi pozytywnej przesłanki do przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi B. D. Skoro zatem wnioskodawczyni nie wykazała okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić braku winy w uchybieniu terminu Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.