Ppolska.starec← UrzadnikLog in

VI C 1057/24

Common courts2024-09-30
Case number
VI C 1057/24
Judgment date
2024-09-30
Type
REGULATION

Judgment text

<p>Sygn. akt VI C 1057/24</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Pozwem z dnia 26 czerwca 2024r. (<em> <!-- -->data prezentaty Sądu – k. 3</em>) powódka <span class="anon-block">Z. T.</span>, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o nakazanie pozwanemu <span class="anon-block">J. W. (1)</span> wydanie rzeczy ruchomej oznaczonej co do tożsamości – psa: suczki rady mieszanej o imieniu <span class="anon-block">B.</span> (wcześniej <span class="anon-block">H.</span>), o umaszczeniu beżowym, czip nr <span class="anon-block"> (...)</span> oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Jednocześnie powódka wniosła o udzielenie zabezpieczenia na czas trwania postępowania poprzez ustalenie, iż miejscem pobytu ww. psa będzie każdorazowe miejsce zamieszkania powódki.</p> <p>W uzasadnieniu powódka wskazała, że adoptowała suczkę <span class="anon-block">B.</span> w dniu 20 września 2022r., a następnie w dniu 05 czerwca 2023r. adoptowała drugiego psa. W momencie adopcji psów powódka pozostawała w nieformalnym związku z pozwanym, z którym mieszkała. We wrześniu 2023r. pozwany wyprowadził się z <span class="anon-block">B.</span> z mieszkania powódki i zamieszkał w domu swojej matki, a w październiku 2023r. zakończył związek z powódką. W międzyczasie powódka dostała pracę w innym mieście, co wiązało się z jej przeprowadzką do <span class="anon-block">P.</span>. Powódka podniosła, że nigdy nie zrzekła się opieki nad <span class="anon-block">B.</span>, strony nie dokonały żadnych ustaleń w zakresie opieki nad psami, zaś powódka jedynie tymczasowo zgodziła się na zamieszkanie <span class="anon-block">B.</span> z pozwanym, dopóki nie dokończy spraw związanych z przeprowadzką i nie zapewni warunków mieszkaniowych obu psom. Powódka pokreśliła, że jest bardzo związana z <span class="anon-block">B.</span> i mimo tymczasowego powierzenia pozwanemu opieki nad psem była w stałym kontakcie ze zwierzęciem: przyjeżdżała z <span class="anon-block">P.</span> do <span class="anon-block">W.</span>, aby spędzić weekendy z <span class="anon-block">B.</span>, oraz zabrała ją na tydzień do <span class="anon-block">P.</span>, aby pies mógł oswoić się z nowym miejscem. Powódka wskazała, że to ona podpisała umowę adopcyjną i jest wpisana jako właściciel psa zarówno w książeczce zdrowia, jak i w danych do mikroczipa. Gdy w styczniu 2024r. powódka zwróciła się do pozwanego o wydanie psa, ten odmówił, argumentując, że strony podzieliły się opieką nad psami i <span class="anon-block">B.</span> miała zostać z nim. W związku z odmową wydania psa przez pozwanego powódka złożyła na Policji zawiadomienie o przywłaszczeniu rzeczy powierzonej i postępowanie przygotowawcze jest w toku. Powódka podkreśliła, że rozstanie z <span class="anon-block">B.</span>, przywłaszczoną przez pozwanego, powoduje u niej ogromne poczucie straty, a ponadto negatywnie wpływa na sytuację życiową zwierzęcia, które utraciło kontakt ze swoją opiekunką oraz z drugim psem, którego powódka jest właścicielką. Jako podstawę prawną roszczenia powódka wskazała <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 222;art. 222 § 1)">art. 222 § 1 k.c.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 140)">art. 140 k.c.</a> (<em> <!-- -->pozew – k. 3–8</em>).</p> <p>Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2024r. Sąd udzielił zabezpieczenia roszczenia powódki w ten sposób, że ustalił, iż na czas trwania postępowania w sprawie miejscem pobytu psa – suczki rasy mieszanej o imieniu <span class="anon-block">B.</span> (wcześniej <span class="anon-block">H.</span>) o umaszczeniu beżowym, posiadającej czip nr <span class="anon-block"> (...)</span>, jest każdorazowe miejsce zamieszkania powódki (<em> <!-- -->postanowienie – k. 30</em>).</p> <p>W odpowiedzi na pozew z dnia 29 lipca 2024r. (<em> <!-- --> data stempla pocztowego – k. 96</em>) pozwany <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o zmianę na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 359;art. 359 § 1)">art. 359 § 1 k.p.c.</a> postanowienia o zabezpieczeniu z dnia 28 czerwca 2024r. poprzez oddalenie w całości wniosku o zabezpieczenie, gdyż stoi ono w sprzeczności z dobrem i bezpieczeństwem psa, oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwany wskazał, że strony wspólnie podjęły decyzję o adopcji suczki <span class="anon-block">B.</span>, wspólnie wypełniły ankietę adopcyjną, odbyły spacer zapoznawczy i wizytę przedadopcyjną. Pozwany podkreślił, że uczestniczył w procesie adopcyjnym, natomiast dane powódki w umowie adopcyjnej zostały wpisane jedynie dla uproszczenia procedury adopcyjnej. Pozwany zaangażował się również finansowo w proces adopcji i zakupił z własnych środków finansowych całą wyprawkę dla psa. Pozwany podkreślił, że przez cały czas opiekował się <span class="anon-block">B.</span>, zarówno podczas trwania jego związku z powódką, jak i po rozstaniu stron. O ile pozwany w pełni popierał adopcję <span class="anon-block">B.</span>, o tyle był przeciwny adopcji drugiego psa, obawiając się, że strony nie podołają opiece nad dwoma psami. Mimo to powódka adoptowała drugiego psa mimo sprzeciwu pozwanego, który – w związku z tym, że powódka przez długi czas była osobą bezrobotną – ponosił wydatki na utrzymanie obu psów. Pozwany wskazał, że strony wspólnie i zgodnie podjęły decyzję o podziale opieki nad psami, dlatego pozwany przejął opiekę nad <span class="anon-block">B.</span>, a powódka nad Tuńczykiem. Powódka wystąpiła z żądaniem wydania <span class="anon-block">B.</span> dopiero w styczniu 2024r., tj. 5 miesięcy po rozstaniu i zamieszkaniu <span class="anon-block">B.</span> z pozwanym, gdy dowiedziała się o nowej partnerce pozwanego. Pozwany podniósł, że <span class="anon-block">B.</span> ma zapewnione bardzo dobre warunki bytowe, mieszka w domu z ogrodem, świetnie dogaduje się z drugim psem <span class="anon-block">Ł.</span>, jest obecnie zadbanym, szczęśliwym pieskiem, z którym przez ostatnie 2 lata pozwany stworzył bardzo silną więź. W ocenie pozwanego zmiana miejsca pobytu psa nie byłaby korzystna dla jego dobra i bezpieczeństwa, mogłaby negatywnie wpłynąć na jego kondycję psychiczną, co potwierdza ekspertyza behawioralna z dnia 19 lipca 2024r. sporządzona przez behawiorystkę na podstawie obserwacji psa i jego relacji z pozwanym (<em> <!-- --> odpowiedź na pozew – k. 68–80</em>).</p> <p>Pismem procesowym z dnia 26 sierpnia 2024r. (<em> <!-- -->data prezentaty Sądu – k. 134</em>) powódka wniosła o udzielenie zabezpieczenia roszczenia na czas trwania postępowania poprzez zobowiązanie pozwanego do wydania powódce psa – suczki rady mieszanej o imieniu <span class="anon-block">B.</span> (wcześniej <span class="anon-block">H.</span>), o umaszczeniu beżowym, czip nr <span class="anon-block"> (...)</span> (<em> <!-- -->wniosek o zabezpieczenie – k. 134–134v</em>).</p> <p>Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 16 września 2024r. Sąd w punkcie 1 na wniosek pozwanego zmienił postanowienie o zabezpieczeniu udzielone postanowieniem z dnia 28 czerwca 2024r. w ten sposób, że oddalił wniosek o zabezpieczenie roszczenia, a w punkcie 2 oddalił wniosek powódki o zabezpieczenie roszczenia zgłoszony w dniu 26 sierpnia 2024r. (<em> <!-- -->postanowienie – k. 167</em>).</p> <p>Do czas zamknięcia rozprawy stanowiska stron nie uległy zmianie.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p> <span class="anon-block">Z. T.</span> i <span class="anon-block">J. W. (1)</span> do września 2023r. pozostawali w nieformalnym związku. Mieszkali w mieszkaniu stanowiącym własność mamy <span class="anon-block">Z. T.</span>.</p> <p> <em> <!-- -->Okoliczność bezsporna, ponadto dowód: zeznania powódki <span class="anon-block">Z. T.</span> złożone na rozprawie w dniu 16 września 2024r. – protokół z rozprawy, k. 163v–165; zeznania pozwanego <span class="anon-block">J. W. (1)</span> złożone na rozprawie w dniu 16 września 2024r. – protokół z rozprawy, k. 165–166</em>.</p> <p>W czasie trwania <span class="anon-block"> związku (...)</span> wspólnie podjęli decyzję o adopcji psa. Oboje wyszukiwali w Internecie zdjęcia psów przeznaczonych do adopcji. <span class="anon-block">Z. T.</span> znalazła zdjęcie suczki <span class="anon-block">H.</span>, znajdującej się pod opieką <span class="anon-block"> Stowarzyszenia (...)</span>. Po uzgodnieniu z <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, że adoptują tego psa zajęła się procedurą adopcyjną. <span class="anon-block">Z. T.</span> wypełniła ankietę adopcyjną w dniu 29 sierpnia 2022r., kontaktowała się telefonicznie z wolontariuszami stowarzyszenia w sprawie umówienia spaceru i wizyty przedadopcyjnej. W dniu 20 września 2022r. <span class="anon-block">Z. T.</span> podpisała zobowiązanie adopcyjne dotyczące suczki o imieniu <span class="anon-block">H.</span>, rasy mieszanej, o umaszczeniu beżowym, nr <span class="anon-block"> (...)</span>, znajdującej się pod opieką <span class="anon-block"> Stowarzyszenia (...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span>. W książeczce zdrowia psa jako właściciel została wpisana <span class="anon-block">Z. T.</span>. Nie wpisano danych drugiego właściciela. Suczce <span class="anon-block">H.</span> nadano adopcyjne imię <span class="anon-block">B.</span>. <span class="anon-block">J. W. (1)</span> również zaangażował się w proces adopcyjny pieska: uczestniczył w spacerze przedadopcyjnym i wizycie przedadopcyjnej z udziałem wolontariuszy stowarzyszenia, zakupił wyprawkę dla psa, pomagał przystosować mieszkanie do adopcji psa.</p> <p> <em> <!-- -->Dowód: zeznania świadka <span class="anon-block">A. K.</span> złożone na rozprawie w dniu 16 września 2024r. – protokół z rozprawy, k. 160v–161v; zeznania świadka <span class="anon-block">S. P.</span> złożone na rozprawie w dniu 16 września 2024r. – protokół z rozprawy, k. 162–162v; zeznania świadka <span class="anon-block">M. J.</span> złożone na rozprawie w dniu 16 września 2024r. – protokół z rozprawy, k. 159v–160v; zeznania powódki <span class="anon-block">Z. T.</span> złożone na rozprawie w dniu 16 września 2024r. – protokół z rozprawy, k. 163v–165; zeznania pozwanego <span class="anon-block">J. W. (1)</span> złożone na rozprawie w dniu 16 września 2024r. – protokół z rozprawy, k. 165–166; oświadczenie <span class="anon-block"> Stowarzyszenia (...)</span> – k. 20; zobowiązanie adopcyjne – k. 10–11; dane psa – k. 14; książeczka zdrowia psa – k. 15</em>.</p> <p>W czasie trwania związku i wspólnego zamieszkiwania <span class="anon-block">Z. T.</span> i <span class="anon-block">J. W. (1)</span> wspólnie sprawowali opiekę nad <span class="anon-block">B.</span>. <span class="anon-block">J. W. (1)</span> pokrywał wydatki związane z utrzymaniem suczki <span class="anon-block">B.</span>, w tym koszty zakupu karmy i opieki weterynaryjnej. Wychodził z psem na spacery, bardzo często zabierał <span class="anon-block">B.</span> do pracy, czasami codziennie.</p> <p> <em> <!-- -->Dowód: zeznania świadka <span class="anon-block">A. K.</span> złożone na rozprawie w dniu 16 września 2024r. – protokół z rozprawy, k. 160v–161v; zeznania świadka <span class="anon-block">J. S.</span> złożone na rozprawie w dniu 16 września 2024r. – protokół z rozprawy, k. 162v–163; zeznania świadka <span class="anon-block">S. P.</span> złożone na rozprawie w dniu 16 września 2024r. – protokół z rozprawy, k. 162–162v; zeznania świadka <span class="anon-block">M. J.</span> złożone na rozprawie w dniu 16 września 2024r. – protokół z rozprawy, k. 159v–160v; zeznania pozwanego <span class="anon-block">J. W. (1)</span> złożone na rozprawie w dniu 16 września 2024r. – protokół z rozprawy, k. 165–166; historia transakcji na rachunku bankowym <span class="anon-block">J. W. (1)</span> – k. 84–86</em>.</p> <p>W czerwcu 2023r. <span class="anon-block">Z. T.</span> adoptowała drugiego psa – <span class="anon-block">T.</span>. <span class="anon-block">J. W. (1)</span> był przeciwny adopcji drugiego psa, uważał, że nie poradzą sobie z opieką nad dwoma psami. W mniejszym stopniu angażował się w opiekę nad Tuńczykiem, ale pokrywał koszty jego utrzymania, sporadycznie zabierał go do pracy.</p> <p> <em> <!-- -->Dowód: zeznania świadka <span class="anon-block">A. K.</span> złożone na rozprawie w dniu 16 września 2024r. – protokół z rozprawy, k. 160v–161v; zeznania pozwanego <span class="anon-block">J. W. (1)</span> złożone na rozprawie w dniu 16 września 2024r. – protokół z rozprawy, k. 165–166; </em> </p> <p>We wrześniu 2023r. <span class="anon-block">J. W. (1)</span> zaproponował <span class="anon-block">Z. T.</span> separację. Wyprowadził się do swojej mamy z suczką <span class="anon-block">B.</span>, przeciwko czemu <span class="anon-block">Z. T.</span> nie oponowała. Para miała odpocząć od siebie i przemyśleć swój związek. W tym czasie <span class="anon-block">Z. T.</span> otrzymała nową pracę w <span class="anon-block">P.</span>. Zaczęła organizować przeprowadzkę. Na początku października 2023r. <span class="anon-block">J. W. (1)</span> podjął decyzję o rozstaniu z powódką.</p> <p> <em> <!-- -->Dowód: zeznania powódki <span class="anon-block">Z. T.</span> złożone na rozprawie w dniu 16 września 2024r. – protokół z rozprawy, k. 163v–165; zeznania pozwanego <span class="anon-block">J. W. (1)</span> złożone na rozprawie w dniu 16 września 2024r. – protokół z rozprawy, k. 165–166; zeznania świadka <span class="anon-block">A. K.</span> złożone na rozprawie w dniu 16 września 2024r. – protokół z rozprawy, k. 160v–161v</em>.</p> <p> <span class="anon-block">Z. T.</span> i <span class="anon-block">J. W. (1)</span> nie dokonali formalnych ustaleń w przedmiocie opieki nad <span class="anon-block">B.</span>. <span class="anon-block">Z. T.</span> założyła, że opiekę nad <span class="anon-block">B.</span> powierza <span class="anon-block">J. W. (1)</span> tymczasowo do czasu urządzenia się w <span class="anon-block">P.</span>. Planowała jednak wziąć <span class="anon-block">B.</span> na stałe, gdy będzie miała na to odpowiednie warunki. W przeciwieństwie do psa <span class="anon-block">T.</span> <span class="anon-block">B.</span> źle znosiła podróże pociągiem. W październiku i listopadzie <span class="anon-block">Z. T.</span> zabierała <span class="anon-block">B.</span> na weekendy i raz na tydzień do <span class="anon-block">P.</span>. Komunikowała <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, że będzie chciała zabrać psa na stałe, na co on nie wyraził zgody. <span class="anon-block">J. W. (1)</span> założył, że <span class="anon-block">B.</span> pozostanie pod jego opieką, a <span class="anon-block">T.</span> pod opieką <span class="anon-block">Z. T.</span>, przy czym będzie ona mogła odwiedzać <span class="anon-block">B.</span>. <span class="anon-block">J. W. (1)</span> nie spodziewał się, że <span class="anon-block">Z. T.</span> będzie chciała zabrać <span class="anon-block">B.</span> na stałe.</p> <p> <em> <!-- -->Dowód: zeznania powódki <span class="anon-block">Z. T.</span> złożone na rozprawie w dniu 16 września 2024r. – protokół z rozprawy, k. 163v–165; zeznania pozwanego <span class="anon-block">J. W. (1)</span> złożone na rozprawie w dniu 16 września 2024r. – protokół z rozprawy, k. 165–166; zeznania świadka <span class="anon-block">S. P.</span> złożone na rozprawie w dniu 16 września 2024r. – protokół z rozprawy, k. 162–162v; zeznania świadka <span class="anon-block">Z. Z.</span> złożone na rozprawie w dniu 16 września 2024r. – protokół z rozprawy, k. 161v–16</em>.</p> <p>W dniu 16 stycznia 2023r. <span class="anon-block">Z. T.</span> powiadomiła <span class="anon-block">J. W. (1)</span> SMS-em, że w dniu 03 lutego 2023r. będzie w <span class="anon-block">W.</span> i chciałaby zabrać <span class="anon-block">B.</span> do <span class="anon-block">P.</span>. W dniach 31 stycznia i 01 lutego 2024r. <span class="anon-block">Z. T.</span> kontaktowała się telefonicznie z <span class="anon-block">J. W. (1)</span> w celu ustalenia terminu odbioru przez nią <span class="anon-block">B.</span>, na co <span class="anon-block">J. W. (1)</span> nie wyraził zgody. W dniu 01 lutego 2024r. <span class="anon-block">Z. T.</span> przyjechała ze swoją mamą do domu mamy <span class="anon-block">J. W. (1)</span> po odbiór <span class="anon-block">B.</span>. <span class="anon-block">J. W. (1)</span> odmówił wydania psa. <span class="anon-block">Z. T.</span> zgłosiła sprawę na Policję, która w dniu 02 lutego 2024r. przyjechała z interwencją. Funkcjonariusze Policji stwierdzili, że strony muszą same porozumieć się, w ich ocenie cała sytuacja nie nosi znamion przestępstwa.</p> <p> <em> <!-- -->Dowód: wydruk wiadomości tekstowej SMS – k. 22; zeznania świadka <span class="anon-block">A. K.</span> złożone na rozprawie w dniu 16 września 2024r. – protokół z rozprawy, k. 160v–161v; zeznania świadka <span class="anon-block">Z. Z.</span> złożone na rozprawie w dniu 16 września 2024r. – protokół z rozprawy, k. 161v–162; zeznania powódki <span class="anon-block">Z. T.</span> złożone na rozprawie w dniu 16 września 2024r. – protokół z rozprawy, k. 163v–165; zeznania pozwanego <span class="anon-block">J. W. (1)</span> złożone na rozprawie w dniu 16 września 2024r. – protokół z rozprawy, k. 165–166</em>.</p> <p>Pismem z dnia 06 lutego 2024r. pełnomocnik <span class="anon-block">Z. T.</span> wezwał <span class="anon-block">J. W. (1)</span> do zwrotu psa o imieniu <span class="anon-block">B.</span> (wcześniej <span class="anon-block">H.</span>) należącego do jego mocodawczyni. Pełnomocnik zarzucił <span class="anon-block">J. W. (2)</span> przywłaszczenie <span class="anon-block">B.</span>, której opieka została mu czasowo powierzona. Wskazał dwa terminy przekazania psa: 9–11 lutego lub 16–18 lutego 2024r.</p> <p> <em> <!-- -->Dowód: przedsądowe wezwanie do zapłaty – k. 23–24</em>.</p> <p> <span class="anon-block">J. W. (1)</span> odmówił wydania <span class="anon-block">B.</span>. Odpowiadając na przedsądowe wezwanie wystosowane przez pełnomocnika <span class="anon-block">Z. T.</span>, wskazał, że po zakończeniu nieformalnego związku ustalił zgodnie z byłą partnerką, że <span class="anon-block">B.</span> pozostanie pod jego opieką, natomiast <span class="anon-block">Z. T.</span> będzie mogła odwiedzać psa i zabierać do siebie np. na weekendy. I ustalenie to przez dłuższy czas było realizowane bezproblemowo, a zarzut przywłaszczenia psa jest bezzasadny. Wskazał również, że <span class="anon-block">B.</span> jest z nim emocjonalnie związana oraz że pokrywał wszystkie wydatki związane z jej utrzymaniem.</p> <p> <em> <!-- -->Dowód: pismo <span class="anon-block">J. W. (1)</span> do pełnomocnika <span class="anon-block">Z. T.</span> – k. 25</em>.</p> <p>Od września 2023r. suczka <span class="anon-block">B.</span> pozostaje pod opieką <span class="anon-block">J. W. (1)</span>. Ma zapewnione bardzo dobre warunki bytowe: mieszka w domu z ogrodem, ma własne legowisko, zapewnione spacery co najmniej trzy razy dziennie, jest w bardzo dobrej kondycji fizycznej, jest zadbana i otoczona troskliwą opieką. <span class="anon-block">B.</span> jest pod stałą opieką weterynaryjną, w sytuacji problemów zdrowotnych otrzymuje natychmiastową pomoc weterynaryjną, jest zaszczepiona, odrobaczona. Bardzo dobrze dogaduje się z drugim psem mieszkającym w tym samym domu, suczką <span class="anon-block">Ł.</span>. Ma bardzo silną więź emocjonalną z <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, który jest dla niej najważniejszą osobą. Zarówno <span class="anon-block">Z. T.</span>, jak i <span class="anon-block">J. W. (1)</span> są oboje bardzo emocjonalnie związani z <span class="anon-block">B.</span>. Od września 2023r. <span class="anon-block">Z. T.</span> widywała <span class="anon-block">B.</span> sporadycznie: w październiku i listopadzie 2023r. zabierała ją na weekendy, od grudnia 2023r. nie widywała się z nią, ostatni raz widziała <span class="anon-block">B.</span> w dniu 02 lutego 2024r. podczas interwencji Policji.</p> <p> <em> <!-- -->Dowód: opisy wizyt weterynaryjnych – k. 88–90; zeznania świadka <span class="anon-block">A. K.</span> złożone na rozprawie w dniu 16 września 2024r. – protokół z rozprawy, k. 160v–161v; zeznania świadka <span class="anon-block">J. S.</span> złożone na rozprawie w dniu 16 września 2024r. – protokół z rozprawy, k. 162v–163; zeznania świadka <span class="anon-block">Z. Z.</span> złożone na rozprawie w dniu 16 września 2024r. – protokół z rozprawy, k. 161v–162; zeznania świadka <span class="anon-block">S. P.</span> złożone na rozprawie w dniu 16 września 2024r. – protokół z rozprawy, k. 162–162v; zeznania świadka <span class="anon-block">M. J.</span> złożone na rozprawie w dniu 16 września 2024r. – protokół z rozprawy, k. 159v–160v; zeznania pozwanego <span class="anon-block">J. W. (1)</span> złożone na rozprawie w dniu 16 września 2024r. – protokół z rozprawy, k. 165–166; zeznania powódki <span class="anon-block">Z. T.</span> złożone na rozprawie w dniu 16 września 2024r. – protokół z rozprawy, k. 163v–165</em>.</p> <p>Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w granicach podniesionych przez strony i ich pełnomocników twierdzeń i faktów istotnych dla rozstrzygnięcia, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 k.p.c.</a> Rekonstruując stan faktyczny, Sąd oparł się na dokumentach i kopiach dokumentów załączonych do akt sprawy przez strony postępowania. Dokumenty te stanowiły w znacznej części kserokopie dokumentów prywatnych w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245 k.p.c.</a>, przy czym ich autentyczność i prawdziwość nie była kwestionowana przez stron postępowania.</p> <p>Ustalając stan faktyczny, Sąd oparł się na zeznaniach świadków <span class="anon-block">M. J.</span>, <span class="anon-block">A. K.</span>, <span class="anon-block">Z. Z.</span>, <span class="anon-block">S. P.</span> i <span class="anon-block">J. S.</span>, którym dał wiarę w całości. Sąd miał przy tym na uwadze, że świadkowie są związani więzami towarzyskimi, rodzinnymi bądź uczuciowymi z pozwanym, niemniej zeznania te potwierdzały okoliczności, które w niniejszej sprawie pozostawały niesporne, a mianowicie okoliczności związane z adopcją suczki <span class="anon-block">B.</span>, zaangażowanie się pozwanego w opiekę nad suczką, fakt pozostawania <span class="anon-block">B.</span> pod opieką pozwanego od września 2023r., aktualne warunki bytowe <span class="anon-block">B.</span>. Okolicznością sporną w niniejszej sprawie było głównie to, czy strony ustaliły między sobą zasady opieki nad <span class="anon-block">B.</span> i miejsce jej pobytu, tzn. czy ma ona na stałe przebywać u pozwanego, czy też tylko tymczasowo – do czasu urządzenia się w nowym miejscu powódki. W tej mierze zeznania świadków były nieprzydatne, gdyż nie byli oni obecni przy ustaleniach poczynionych przez strony postępowania, co sami przyznali, zaś przekonanie, iż strony kompromisowo postanowiły, że <span class="anon-block">B.</span> będzie pod opieką pozwanego, a <span class="anon-block">T.</span> pod opieką powódki, oparli w ocenie Sądu na informacjach uzyskanych od pozwanego oraz stanie faktycznym, jaki ukształtował się od września 2023r., gdy pozwany wyprowadził się ze wspólnego mieszkania, zabierając ze sobą <span class="anon-block">B.</span>.</p> <p>Rekonstruując stan faktyczny, Sąd przeprowadził również dowód z przesłuchania stron, ze szczególną ostrożnością oceniając ich zeznania ze względu na ich osobiste, bardzo emocjonalne zaangażowanie w sprawę, widoczny resentyment i konflikt. Sąd przy tym podkreśla, że okoliczności rozstania stron, przebieg ich związku, wzajemne relacje nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sporu. W ocenie Sądu zeznania stron były wiarygodne w zakresie punktów wspólnych relacji, jak również o tyle, że stanowiły one odzwierciedlenie odmiennych przekonań stron co do poczynionych ustaleń w zakresie opieki nad <span class="anon-block">B.</span>. Sąd nie dał wiary zeznaniom powódki w części co do okoliczności adopcji <span class="anon-block">B.</span>: zeznania te były niespójne w tej mierze, bowiem powódka z jednej strony podkreślała, że to wyłącznie ona była zaangażowana w procedurę adopcji psa, z drugiej przyznała jednak, że pozwany uczestniczył w procedurze adopcyjnej (spacerze i wizycie przedadopcyjnej), partycypował w wydatkach na utrzymanie <span class="anon-block">B.</span>. Z kolei Sąd za niemiarodajne uznał zeznania pozwanego w części, w której twierdził on, iż strony ustaliły, że dzielą się równo opieką nad psami po rozstaniu, tj. że <span class="anon-block">B.</span> zostaje pod opieką pozwanego, a <span class="anon-block">T.</span> pod opieką powódki, przeczą temu bowiem zeznania samej powódki, której twierdzenia o jedynie czasowym powierzeniu pozwanemu opieki nad <span class="anon-block">B.</span> znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadka <span class="anon-block">S. P.</span>, który zeznał, że podczas spotkania z powódką w listopadzie 2023r. zakomunikowała mu ona, że <span class="anon-block">B.</span> jest jej psem i że planuje ją zabrać na stałe.</p> <p>Dokonując ustaleń faktycznych, Sąd nie uwzględnił załączonych przez strony postępowania opinii behawiorystek sporządzonych na zlecenie stron. Sąd potraktował je wyłącznie jako wzmocnienie stanowiska procesowego stron. Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury opinie prywatne sporządzane na zlecenie stron czy to jeszcze na etapie postępowania przedsądowego czy to już w trakcie procesu nie mają waloru dowodowego i mogą być traktowane jako rozwinięcie argumentacji strony, jako uzupełnienie jej twierdzeń i potwierdzenie stanowiska procesowego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 01 czerwca 2015 r., sygn. akt I ACa 147/14, LEX nr 1754167; wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 20 maja 2022 r., I ACa 17/22, LEX nr 3433291; wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 09 listopada 2022 r., sygn. akt I ACa 759/22, LEX nr 3579791). Sąd ubocznie zauważa, że załączona przez powódkę opinia prywatna została sporządzona jedynie na podstawie jej relacji, nie opierała się na obserwacji psa w jego otoczeniu, niemniej w opinii tej behawiorystka wskazała, że częste zmiany otoczenia i trybu życia psa mogą mieć negatywny wpływ na jego dobrostan fizyczny i psychiczny, zaś psy potrzebują stabilności środowiska, w którym żyją.</p> <p>Na rozprawie w dniu 16 września 2024r. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 235(2);art. 235(2) § 1;art. 235(2) § 1 pkt. 2)">art. 235<sup> <!-- -->2</sup> § 1 pkt 2 k.p.c.</a> Sąd oddalił wniosek dowodowy zgłoszony w punkcie 2b pisma pełnomocnika pozwanego z dnia 06 września 2024r. w zakresie rozszerzenia tezy dowodowej co do okoliczności, na które mają zostać przeprowadzone dowody z przesłuchania świadków.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Powództwo podlegało oddaleniu.</p> <p>W niniejszej sprawie spór toczył się o wydanie suczki <span class="anon-block">B.</span>, masy mieszanej, o umaszczeniu beżowym, numer <span class="anon-block"> (...)</span>, w sprawie adopcji której strony wspólnie podjęły decyzję, lecz w momencie rozstania nie ustaliły formalnie miejsca pobytu psa i zasad opieki nad nim, tzn. kto ma być jego opiekunem na stałe. Na wstępie należy podkreślić, że sprawa miała szczególny charakter z uwagi na silne, emocjonalne zaangażowanie stron, co w okolicznościach tej sprawy jest zrozumiałe, gdyż – jak ustalono w postępowaniu dowodowym – obie strony były bardzo mocno związane z <span class="anon-block">B.</span>.</p> <p>Podstawą materialnoprawną roszczenia w niniejszej sprawie był <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 222;art. 222 § 1)">art. 222 § 1 k.c.</a>, zgodnie z którym właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą. Na mocy tego przepisu właściciel wyzuty z posiadania określonej rzeczy może żądać jej wydania od osoby, która faktycznie nią włada, przy czym zachodzi konieczność spełnienia następujących przesłanek: 1) status właściciela, 2) fakt, że nie włada on rzeczą, 3) fakt, że rzeczą faktycznie włada inna, nieuprawniona do tego osoba (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 września 1992r., sygn. akt II CRN 99/92, LEX nr 9086). Przesłanki te muszą być spełnione łącznie, aby roszczenie windykacyjne zasługiwało na uwzględnienie. W sytuacji, gdy posiadaczowi będzie przysługiwało skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą, roszczenie będzie podlegało oddaleniu.</p> <p>Jakkolwiek charakter sporu w niniejszej sprawie wiąże się ściśle z prawem własności, zastosowanie będą miały również przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971110724" title="Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt - Dz. U. z 1997 r. Nr 111, poz. 724 ()">ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt</a> (t.j. Dz.U. 2023, poz. 1580). Stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971110724" title="Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt - Dz. U. z 1997 r. Nr 111, poz. 724 (art. 1)">art. 1</a> przywołanej ustawy zwierzę, jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą. Człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971110724" title="Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt - Dz. U. z 1997 r. Nr 111, poz. 724 (art. 1 ust. 1)">ust. 1</a>). W sprawach nieuregulowanych w ustawie do zwierząt stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące rzeczy (ust. 2). W literaturze przedmiotu i orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że przepisy ustawy wprowadziły zasadę dereifykacji zwierząt, czyli ich odprzedmiotowienia, którą należy uznać za zasadę systemu prawa. Jej konsekwencją jest wyłączenie zwierząt z klasy rzeczy w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 45)">art. 45 k.c.</a>, zgodnie z którym rzeczami są tylko przedmioty materialne. O ile przed wejściem w życie ww. ustawy zwierzęta były traktowane jak rzeczy ruchome, będące przedmiotem własności oraz innych <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19460570319" title="Dekret z dnia 11 października 1946 r. - Prawo rzeczowe - Dz. U. z 1946 r. Nr 57, poz. 319 ()">praw rzeczowych</a>, o tyle uchwalone w 1997r. przepisy diametralnie zmieniły status prawny zwierząt, które mają teraz status szczególny: nie są rzeczą, nie są przedmiotami materialnymi, są natomiast istotami żyjącymi, zdolnymi do odczuwania cierpienia. Wiąże się z tym nakaz uwzględniania przy interpretacji innych przepisów odnoszących się do zwierząt ich szczególnego statusu prawnego i okoliczności wskazanych w ustawie, a mianowicie że zwierzęta są istotami żyjącymi, zdolnymi do odczuwania cierpienia. W orzecznictwie wskazuje się, że w formule dereifikacji zwierzęcia zawarty jest skierowany do organu orzekającego nakaz, aby w każdym wypadku zastosowania przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">Kodeksu cywilnego</a> w odniesieniu do zwierząt rozważył, czy wchodzące w grę przepisy nie wymagają reinterpretacji z uwagi na to, że zwierzę jest istotą żyjącą (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 03 listopada 2011r., sygn. akt II OSK 1628/11, LEX nr 1151962). Odpowiednie stosowanie przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">Kodeksu cywilnego</a> w przypadku zwierząt oznacza zatem konieczność uwzględnienia ich dobrostanu z uwagi na ich status istot żyjących i ich zdolność do odczuwania cierpienia. Należy przy tym zauważyć, że ustawa wprowadza zasadę humanitarnego traktowania zwierząt (art. 5), które definiuje jako traktowanie uwzględniające potrzeby zwierzęcia i zapewniające mu opiekę i ochronę (art. 4 pkt 2). W literaturze przedmiotu wskazuje się, że z formuły zawartej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971110724" title="Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt - Dz. U. z 1997 r. Nr 111, poz. 724 (art. 1;art. 1 ust. 1)">art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt</a> określającej powinności człowieka wobec zwierzęcia, czyli to, że „jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę”, można wyinterpretować konkretne prawa zwierząt: każde zwierzę ma prawo do poszanowania, prawo do ochrony i prawo do opieki ze strony człowieka (G. Manjura-Niskiewicz, <em> <!-- -->Ustawa o ochronie zwierząt. Komentarz</em>, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2022, dostęp Legalis).</p> <p>Z uwagi na wprowadzoną przywołaną ustawą dereifikację zwierząt odpowiednie zastosowanie będą miały również przepisy dotyczące prawa własności. <span class="anon-block">K. K.</span> stawia pytanie, czy w stosunku do zwierząt można w ogóle mówić o własności w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 140)">art. 140 k.c.</a> Skoro zwierzę nie jest rzeczą, to nie może być tym samym przedmiotem prawa własności, można mówić jedynie o własności w znaczeniu przenośnym (K. Kuszlewicz, <em> <!-- -->Ustawa o ochronie zwierząt. Komentarz</em>, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2021, art. 1, dostęp: LEX). Należy przy tym wskazać, że przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971110724" title="Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt - Dz. U. z 1997 r. Nr 111, poz. 724 ()">ustawy o ochronie zwierząt</a> nie posługują się jednolitą terminologią, bowiem występuje w nich zarówno termin „właściciel” (np. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971110724" title="Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt - Dz. U. z 1997 r. Nr 111, poz. 724 (art. 4;art. 4 pkt. 8;art. 4 pkt. 16;art. 7;art. 7 ust. 1)">art. 4 pkt 8 i 16, art. 7 ust. 1</a>), jak i „opiekun” (np. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971110724" title="Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt - Dz. U. z 1997 r. Nr 111, poz. 724 (art. 4;art. 4 pkt. 16;art. 7;art. 7 ust. 1)">art. 4 pkt 16, art. 7 ust. 1</a>) czy „utrzymujący zwierzę” (np. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 9;art. 9 ust. 1;art. 12;art. 12 ust. 1)">art. 9 ust. 1, art. 12 ust. 1</a>). Stosując odpowiednio do zwierząt przepisy dotyczące prawa własności, należy przyjąć, że prawo podmiotowe do zwierząt nie stanowi własności w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">Kodeksu cywilnego</a>, lecz jest prawem podmiotowym podobnym do prawa własności. Zdaniem <span class="anon-block">K. K.</span> termin właściciel zwierzęcia „służy przede wszystkim określeniu obowiązków osób odpowiedzialnych za zwierzęta, w tym zapewnienia im opieki, właściwych warunków utrzymania oraz ponoszenia kosztów z tym związanych, a także sankcji karnych wobec właściciela zwierzęcia, który dopuścił się znęcania nad nim” (K. Kuszliewicz, <em> <!-- -->Prawa zwierząt. Praktyczny przewodnik</em>, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2019, s. 65).</p> <p>Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, że powódka wywodziła swoje roszczenie z umowy adopcyjnej, którą zawarła ze <span class="anon-block"> Stowarzyszeniem (...)</span> w dniu 20 września 2022r. Jak wykazało postępowanie dowodowe, powódka była jedyną osobą, której dane zostały wpisane do umowy i do książeczki szczepień <span class="anon-block">B.</span>. Bez wątpienia powódka przeprowadziła cały proces adopcyjny suczki, kontaktując ze stowarzyszeniem, umawiając spotkania, niemniej nie oznacza to, że pozwany nie był zaangażowany w adopcję <span class="anon-block">B.</span>. Postępowanie dowodowe wykazało bowiem, że decyzja o adopcji pierwszego psa (<span class="anon-block">B.</span>) była wspólna i jakkolwiek dane pozwanego nie zostały wpisane do ww. dokumentów, to jednak uczestniczył on w spacerze przedadopcyjnym i wizycie przedadopcyjnej, co przyznała sama powódka. W okresie, gdy strony mieszkały razem, oboje sprawowali opiekę nad <span class="anon-block">B.</span>, pozwany ponosił koszty utrzymania psa, wyprowadzał na spacery, zabierał do pracy, czasem nawet codziennie. Świadkowie podkreślali zaangażowanie pozwanego w opiekę nad <span class="anon-block">B.</span> w tym okresie, starając się stworzyć wrażenie, iż <span class="anon-block">B.</span> była bardziej psem pozwanego niż powódki, co w ocenie Sądu wynika raczej z tego i może być zrozumiałe ze względów psychologicznych, że decyzja o adopcji tego psa była wspólna, natomiast pozwany był przeciwny adopcji drugiego psa – <span class="anon-block">T.</span>. Poza tym fakt, że pozwany częściej wychodził z <span class="anon-block">B.</span> na spacery, nie przesądza tego, „czyim psem” była <span class="anon-block">B.</span>, lecz wiąże się z podziałem obowiązków domowych między stronami, które w tamtym okresie były tworzyły zgodną parę.</p> <p>Jak już Sąd wcześniej zauważył, niniejsza sprawa była szczególna i budziła silne emocje stron, niemniej rozstrzygając spór pomiędzy stronami, należało kierować się przede wszystkim dobrem zwierzęcia, do czego obligują przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971110724" title="Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt - Dz. U. z 1997 r. Nr 111, poz. 724 ()">ustawy o ochronie zwierząt</a>. Przeprowadzone postępowanie wykazało, że strony nie ustaliły formalnie, jak będzie wyglądała opieka nad <span class="anon-block">B.</span> po ich rozstaniu i kto będzie sprawował stałą pieczę nad psem. Powódka sądziła, że rozstanie jest chwilowe, nie oponowała więc, aby wyprowadzając się do matki, pozwany zabrał ze sobą <span class="anon-block">B.</span>, później, gdy okazało się, że jest ostateczne, zgodziła się, aby pozwany w dalszym ciągu tymczasowo opiekował się <span class="anon-block">B.</span> z powodu uciążliwości przeprowadzki i troski o to, aby nie narażać psa na stres związany z podróżą pociągami. W tej mierze zeznania powódki brzmiały przekonująco i wiarygodnie, poza tym nastawienie powódki i zamiar odebrania <span class="anon-block">B.</span> po urządzeniu się w <span class="anon-block">P.</span> potwierdziły zeznania świadka <span class="anon-block">S. P.</span>. Z kolei pozwany założył, że skoro powódka nie sprzeciwiła się, aby wyprowadzając się ze wspólnego mieszkania, zabrał ze sobą <span class="anon-block">B.</span>, to znaczy, że strony kompromisowo rozwiązały problem opieki nad dwoma psami, ustalając, że pozwany będzie stałym opiekunem <span class="anon-block">B.</span>, a <span class="anon-block">T.</span> pozostanie pod opieką powódki. Fakt, że od grudnia 2023r. powódka nie kontaktowała się z pozwanym, nie zabierała psa na weekendy, a zamiar zabrania <span class="anon-block">B.</span> do <span class="anon-block">P.</span> zakomunikowała pozwanemu dopiero w SMS-ie z dnia 16 stycznia 2024r., a następnie ponowiła w rozmowie telefonicznej w dniu 31 stycznia 2024r., mógł utwierdzić pozwanego w przekonaniu, że <span class="anon-block">B.</span> pozostanie już na stałe pod jego opieką.</p> <p>Przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971110724" title="Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt - Dz. U. z 1997 r. Nr 111, poz. 724 ()">ustawy o ochronie zwierząt</a> nakazują kierować się w tej sprawie dobrem zwierzęcia. Gdybyśmy mieli na uwadze wyłącznie ochronę interesów prawnych stron, to stosując odpowiednio przepisy o prawie własności i mając na względzie dowody zaoferowane przez powódkę, to powództwo należałoby uwzględnić i wydać psa powódce. Uwzględniając natomiast dobro zwierzęcia i kierując się zasadą humanitarnego traktowania zwierzęcia, nakazującą uwzględniać potrzeby zwierzęcia, zapewnić mu opiekę i ochronę, należało rozstrzygnąć spór pomiędzy stronami, kierując się tymi przesłankami. Należy wskazać, że pies od roku przebywa pod opieką pozwanego, który także wcześniej prawidłowo się nim opiekował, poświęcając mu dużo uwagi i troski. Nie można zarzucić pozwanemu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971110724" title="Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt - Dz. U. z 1997 r. Nr 111, poz. 724 (art. 9;art. 9 ust. 1)">art. 9 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt</a>, bowiem warunki bytowe zapewnione <span class="anon-block">B.</span> spełniają wymagania określone w tym przepisie. Pies ma zapewnione bardzo dobre warunki egzystencji: mieszka w domu z ogrodem, ma własne legowisko, jest wyprowadzany na spacer co najmniej trzy razy dziennie, jest pod stałą opieką weterynaryjną, jest zaszczepiony i odrobaczony, a w razie nagłych problemów zdrowotnych otrzymuje natychmiastową pomoc w przychodni weterynaryjnej. Wszyscy świadkowie potwierdzali, że <span class="anon-block">B.</span> jest zadbana i otoczona troskliwą opieką, znajduje się w bardzo dobrej kondycji fizycznej i psychicznej, nie bez znaczenia jest to, że jest mocno emocjonalnie związana z pozwanym, którego traktuje jako najważniejszego dla niej osobnika w stadzie domowym. Poza tym od roku przebywa w towarzystwie innego psa – suczki <span class="anon-block">Ł.</span>, z którą jest zaprzyjaźniona.</p> <p>Należy podkreślić, że pies uważany jest w społeczeństwie za zwierzę szczególne, które towarzyszy człowiekowi. W potocznym odbiorze pies jest symbolem wierności i bezinteresownej przyjaźni, a lojalność i oddanie, jakie okazuje człowiekowi, stanowią część jego naturalnego instynktu, ściśle związanego z ludzkim poczuciem miłości i przyjaźni. Pomiędzy człowiekiem i psem mogą wytworzyć się szczególne relacje, oparte na wzajemnym przywiązaniu. Pies będący przedmiotem sporu od roku przebywa pod stałą opieką pozwanego, od dawna nie ma kontaktu z powódką, bowiem kontakty ustały z początkiem grudnia 2023r. W ocenie Sądu wyrwanie psa z jego obecnych warunków bytowych i zerwanie więzi, które wykształcił w otoczeniu, w którym od roku przebywa, byłoby sprzeczne z jego dobrem, mogłoby wywrzeć negatywny wpływ na jego kondycję fizyczną i psychiczną. Na marginesie Sąd zauważa, że w obu opiniach załączonych przez strony do akt postępowania behawiorystki kynologiczne podkreślały, jak ważna jest dla psa stabilizacja życiowa i wyeliminowanie stresogennych czynników. Należy również podkreślić, że sama powódka nie kwestionowała jakości opieki, jaką pozwany zapewnia <span class="anon-block">B.</span>. Prosząc Policję o interwencję, nie zgłaszała zaniedbania psa, a jedynie chciała odzyskać „swoją własność”.</p> <p>Zasada humanitarnego traktowania zwierzęcia, wyrażona w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971110724" title="Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt - Dz. U. z 1997 r. Nr 111, poz. 724 ()">ustawie o ochronie zwierząt</a>, nakazuje w okolicznościach niniejszej sprawy, kierować się wyłącznie dobrem zwierzęcia – dlatego powództwo podlegało oddaleniu, o czym Sąd orzekł w punkcie I wyroku.</p> <p>O kosztach procesu Sąd orzekł w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 1(1))">art. 98 § 1 i § 1<sup> <!-- -->1</sup> k.p.c.</a> Zgodnie z tymi przepisami strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony, zaś od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono do dnia zapłaty. Powódka jest niewątpliwie stroną przegrywającą postępowanie w całości, zatem obowiązana jest zwrócić pozwanemu poniesione koszty procesu. Na koszty procesu po stronie pozwanego w wysokości 137,00 zł złożyły się: opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 zł zł, opłata od wniosku o sporządzenie uzasadnienia w wysokości 30,00 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 90,00 ustalone na podstawie § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. 2023, poz. 1964).</p> <p>Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji postanowienia.</p> </div> <div> <h2>ZARZĄDZENIE</h2> <p> <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> </p> </div>