II W 157/24

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II W 157/24</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 14 października 2024 roku.</p> <p>Sąd Rejonowy w Golubiu - Dobrzyniu II Wydział Karny w składzie:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: sędzia Izabela Bejger</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: starszy sekretarz sądowy Barbara Dera</strong> </p> <p>w obecności oskarżyciela - funkcjonariusza Policji -------</p> <p>po rozpoznaniu dnia 1 października 2024 roku i 14 października 2024 roku</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. B.</span> </strong> </p> <p>syna <span class="anon-block">W.</span> i <span class="anon-block">M.</span> z domu <span class="anon-block">B.</span> </p> <p> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">F.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->obwinionego o to, że: </strong>w dniu 18 kwietnia 2024 roku o godzinie 17.58 w miejscowości <span class="anon-block">Ś.</span> <span class="anon-block"> (...)</span>. <span class="anon-block">C.</span> kierując pojazdem marki <span class="anon-block">M. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> przekroczył dozwoloną prędkość o 23 km/h,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o wykroczenie z art. 92a § 1 kw</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->ORZEKA</strong> </p> <p>I.  uznaje obwinionego <span class="anon-block">A. B.</span> za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. wykroczenia z art. 92a § 1 kw i za to na mocy art. 92a § 1 kw w zw. z art. 24 § 1 i 3 kw wymierza mu karę grzywny w kwocie 700 (siedemset) złotych;</p> <p>II.  zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 70 (siedemdziesięciu) złotych tytułem opłaty i obciąża go wydatkami w sprawie w kwocie 100 (sto) złotych.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W dniu 17 kwietnia 2024 roku o godzinie 17:58 w miejscowości <span class="anon-block">Ś.</span> <span class="anon-block"> (...)</span>, gmina <span class="anon-block">C.</span> obwiniony <span class="anon-block">A. B.</span> kierując pojazdem marki <span class="anon-block">M. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> został zatrzymany do kontroli w związku z przekroczeniem prędkości o 23 km/h, wykazanym przez urządzeniem <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> (...)</span>. Obwiniony poruszał się z prędkością 83 km/h, po drodze gdzie dopuszczalna administracyjna prędkość to 60 km/h.</p> <p>Za ujawnione wykroczenie drogowe <span class="anon-block">A. B.</span> został zaproponowany przez interweniującego funkcjonariusza policji mandat karny w wysokości 300 zł oraz wpis 5 punktów do ewidencji kierowców, a także ww. został pouczony o prawie odmowy przyjęcia mandatu z czego skorzystał, dlatego też sprawę przekazano do rozpoznania tut. sądu.</p> <p>Dowód:</p> <p>- notatka urzędowa – k. 1-3</p> <p>- świadectwo legalizacji – k. 4</p> <p>- pouczenie – k. 5</p> <p>- kopia książki pobrań sprzętu do służby – k. 33-34</p> <p>- zeznania świadka <span class="anon-block">W. M.</span> – k. 36 -36 v.</p> <p>- zeznania świadka <span class="anon-block">Z. B.</span> – k. 36 v.</p> <p>- pismo Komendy Powiatowej Policji w<span class="anon-block">G. (...)</span> – k. 40</p> <p>- rejestr przyrządu kontrolno-pomiarowego do pomiaru prędkości – k. 41-42</p> <p>Wyrokiem nakazowym z dnia 7 czerwca 2024 roku w sprawie II W 157/24 Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu uznał obwinionego <span class="anon-block">A. B.</span> za winnego tego, że w dniu 17 kwietnia 2024 o godzinie 17:58 w miejscowości <span class="anon-block">Ś.</span> <span class="anon-block"> (...)</span>, gmina <span class="anon-block">C.</span> kierując pojazdem marki <span class="anon-block">M. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> przekroczył dozwoloną prędkość o 23 km/h i wymierzył mu karę grzywny w wysokości 400 złotych.</p> <p>Obwiniony <span class="anon-block">A. B.</span> w dniu 21 czerwca 2024 roku wniósł sprzeciw od ww. wyroku i wniósł o rozpoznanie na zasadach ogólnych mniejszej sprawy. Obwiniony podniósł, że nie dopuścił się wykroczenia albowiem wykonany pomiar prędkości nie dotyczy jego pojazdu, albowiem pomiar dotyczył pojazdu, który go wyprzedzał, a nie pojazdu, którym to on się poruszał.</p> <p>Przesłuchany w toku postępowania sądowego obwiniony ponownie nie przyznał się do zarzuconych mu czynów i wyjaśnił, iż wykonany pomiar prędkości nie dotyczy pojazdu, którym on się poruszał. Obwiniony podniósł także, iż zdjęcie z dokonanego pomiaru prędkości nie zostało mu okazane podczas zatrzymania do kontroli przez funkcjonariuszy policji, przez co uznaje, iż dokonany pomiar prędkości nie jest pomiarem prędkości z jaką on się poruszał. Dodatkowo wskazał również, iż pomiaru nie został wykonany urządzeniem<span class="anon-block">T. (...)</span>, jak wynika z notatki funkcjonariuszy, a z urządzenia zdecydowanie starszego typu.</p> <p>Dowód:</p> <p>- wyrok nakazowy – k. 21</p> <p>- sprzeciw – k. 24</p> <p>- wyjaśnienia obwinionego – k. 13-14, 35-35v.</p> <p> <strong> <!-- -->SĄD ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE:</strong> </p> <p>Sąd uznał, iż wyjaśnienia obwinionego, w których nie przyznaje się do zarzucanego mu czynu, tym samym kwestionuje przekroczenie dopuszczalnej prędkości administracyjnej są niewiarygodne. Wyjaśnienia <span class="anon-block">A. B.</span> są w pełni sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym i stanowią one w ocenie sądu wyłącznie chęć uniknięcia odpowiedzialności prawno-karnej za popełnione wykroczenie.</p> <p>Zeznania <span class="anon-block">W. M.</span> i <span class="anon-block">Z. B.</span> są w ocenie sądu w pełni wiarygodne. Zeznania świadków były szczegółowe, pełne i w ocenie sądu logiczne. <span class="anon-block">W. M.</span> w sposób szczegółowy wyjaśniła w jaki sposób dokonał pomiaru prędkości pojazdu, którym poruszał się obwiniony, jak przebiegła kontrola po zatrzymaniu obwinionego. Zaznaczył, iż <span class="anon-block">A. B.</span> nie kwestionował faktu, iż to jego pojazdowi wykonano prędkość i jego pojazd widnieje na fotografii wykonanej przez urządzenie dokonujące pomiaru, które zostało mu podczas kontroli okazane. Obwiniony wyłącznie nie przyjął zaproponowanego przez funkcjonariuszy mandatu karnego. Świadek zaznaczył także, iż w tym czasie na drodze, na której wykonano pomiar prędkości, nie poruszał się inny pojazd, co mogłoby wpłynąć na nieprawidłowy pomiar prędkości. Sąd nie miał także podstaw aby wątpić w wiarygodność zeznań świadków, gdyż są to osoby obce dla obwinionego, a więc nie posiadają one motywacji osobistej czy też prawnej, aby składać nieprawdziwe zeznania obciążające obwinionego. Ponadto należało także mieć na uwadze, iż świadkowie są funkcjonariuszami policji w czynnej służbie, a więc mają świadomość odpowiedzialności prawnej za składnie fałszywych zeznań.</p> <p>Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać, że obwiniony dopuścił się zarzucanego mu wykroczenia. Twierdzenie to wynika z jasnych, jednoznacznych i nie budzących żadnych wątpliwości, co do wiarygodności, zeznań świadków – <span class="anon-block">W. M.</span> i <span class="anon-block">Z. B.</span> funkcjonariuszy policji, którzy dnia 18 kwietnia 2024 roku dokonali pomiaru prędkości pojazdu, którym poruszał się obwiniony oraz zatrzymali <span class="anon-block">A. B.</span> celem dokonania kontroli drogowej.</p> <p>Sąd nie miał także żadnych wątpliwości, iż funkcjonariusze policji dokonujący przedmiotowego pomiaru posługiwali się urządzeniem<span class="anon-block">T. (...)</span>, bowiem jasno wskazuje na to Rejestr pracy przyrządu kontrolno-pomiarowego do pomiaru prędkości oraz <span class="anon-block">K.</span> pobrań sprzętu do służby, z których to wynika, iż dnia 18 kwietnia 2024 roku posiadali oni urządzenie <span class="anon-block">T. (...)</span> o nr fabryczny: <span class="anon-block"> (...)</span>. Sąd nie miał podstaw aby wątpić w ww. materiał dowodowy, bowiem stanowi on dokumentację związaną z pracą funkcjonariuszy policji.</p> <p>W niniejszej sprawie nie załączono jako materiał dowodowy fotografii z urządzenia wykonującego pomiar, bowiem dnia 22 sierpnia 2024 uległo ono usterce, jednakże w ocenie sądu zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy w sposób dostateczny udowadnia winę i sprawstwo obwinionego.</p> <p>Na podstawie art. 92a § 1 kw odpowiada ten kto prowadząc pojazd nie stosuje się do ograniczenia prędkości określonego ustawą lub znakiem drogowym. Zgodnie z art. § 27 ust. 1 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych znak B-33 "ograniczenie prędkości" oznacza zakaz przekraczania prędkości określonej na znaku liczbą kilometrów na godzinę. W ocenie sądu nie budzi wątpliwości okoliczność, iż obwiniony zlekceważył obowiązujące ograniczenie prędkości do 60 km/h wynikające ze znaku i prowadził pojazd z prędkością przekraczającą dozwoloną w tym miejscu prędkość, tj. z prędkością 83 km/h.</p> <p>Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 700 złotych, uznając ją za adekwatną zarówno do stopnia winy jak i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynów, jak również realizującą swoje zadania w zakresie zapobiegawczego i wychowawczego oddziaływania na osobę obwinionego, ponadto za sprawiedliwą w odczuciu społecznym. W ocenie sądu stopień szkodliwości społecznej czynu obwinionego, polegającego na przekroczeniu prędkości, jest znaczny. Obwiniony nie stosując się do obowiązującego ograniczenia prędkości i przekraczając dozwoloną prędkość 23 km/h, mógł spowodować realne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w szczególności zagrożenie dla innych uczestników ruchu. Sąd uznał zatem, iż karą adekwatną do wagi popełnionych czynów, jest wymierzona kara grzywny, która stanowi realną i odczuwalną dolegliwość dla ukaranego.</p> <p>W ocenie Sądu orzeczona grzywna uwzględnia również, zgodnie z art. 24 § 3 kw sytuację majątkową, rodzinną i osobistą obwinionego i nie można jej w żadnym wypadku uznać za zbyt surową. Zapłata grzywny w orzeczonej wysokości jest w ocenie Sądu dla niego w pełni możliwa i nie zagraża jego egzystencji. Obwiniony <span class="anon-block">A. B.</span> posiada bowiem stałe zatrudnię, gdyż jest prezesem zarządu spółki, a jego dochód wynosi około 10.000 zł miesięcznie. Mieszka wraz z żoną i posiada na swoim utrzymaniu syna w wieku 28 lat. Jednakże co najistotniejsze orzeczona kara w ocenie sądu uświadomi obwinionemu wagę i znaczenie naruszonych przez niego przepisów w efekcie zaś zapobiegnie popełnianiu przez obwinionego kolejnych wykroczeń drogowych. Tym samym zostaną spełnione określone w art. 33 § 1 kw cele kary.</p> <p>O kosztach postępowania Sąd orzekł stosownie do dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119;art. 119 § 1)">art. 119 § 1 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> uznając, iż brak jest podstaw do zwolnienia obwinionego od obowiązku ich poniesienia, tym samym zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 70 złotych tytułem opłaty sądowej i obciąża go wydatkami poniesionymi w sprawie w wysokości 100 złotych.</p> </div>