II AKa 412/23

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKa 412/23 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 15 października 2024 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: SSA – Marzanna A. Piekarska - Drążek (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Sędziowie: SSA – Rafał Kaniok</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SSA – Ewa Gregajtys</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: Wiktoria Siporska</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przy udziale prokuratora: Waleriana Janasa</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 15 października 2024 r. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">D. Z. (1)</span>, <span class="anon-block">urodzonego (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>, syna <span class="anon-block">R.</span> i <span class="anon-block">J.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonego o przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 kk</a> oraz z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 kk</a> i inne</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 16 czerwca 2023 r., w sprawie sygn. akt XVIII K 231/22</strong> </p> <p>1.  <strong> <!-- --> utrzymuje w mocy wyrok w zaskarżonej części;</strong> </p> <p>2.  <strong> <!-- -->zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">T. D.</span> kwotę 1.200 (tysiąca dwustu) złotych, podwyższoną o 23% VAT, z tytułu wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu oskarżonemu <span class="anon-block">D. Z. (1)</span> przed sądem apelacyjnym;</strong> </p> <p>3.  <strong> <!-- --> zasądza od oskarżonego <span class="anon-block">D. Z. (1)</span> na rzecz Skarbu Państwa pozostałe koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym opłatę w kwocie 600 (sześciuset) złotych.</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Prokurator oskarżył <span class="anon-block">D. Z. (1)</span> o to, że :</p> <p>I.  od bliżej nieustalonego czasu do dnia 6 lutego 2018 r. w <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą oraz innymi nieustalonymi osobami podającymi się funkcjonariuszy Policji, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na doprowadzaniu osób starszych do niekorzystnego rozporządzenia ich mieniem, za pomocą wprowadzenia ich w błąd, co do swojej tożsamości i zamiaru zwrócenia mienia zabieranego pokrzywdzonym, tj. o popełnienie przestępstwa określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 kk</a>;</p> <p>II.  w dniu 31 stycznia 2018 r. ok. godz. 18:00 w <span class="anon-block">W.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą i innymi nieustalonymi osobami podającymi się funkcjonariuszy Policji, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził <span class="anon-block">K. S. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia jej własnym mieniem, w postaci pieniędzy w kwocie 44 000 zł, w ten sposób, że po wprowadzeniu pokrzywdzonej przez nieustalone osoby podające się za funkcjonariuszy Policji telefonicznie w błąd, iż prowadzone są czynności służbowe przez Policję, mające na celu ochronę jej mienia przed kradzieżą i nakłonieniu jej do pobrania ww. sumy z oddziałów <span class="anon-block"> banku (...)</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span>, a następie do przekazania ww. kwoty osobie podającej się za kuriera, pod odebraniu od pokrzywdzonej tegoż mienia przez ustaloną osobę, zabrał je od niej celem dalszego nim dysponowania i przekazania innym nieustalonym osobom, czyniąc sobie stały dochód z popełnianego przestępstwa i działając w zorganizowanej grupie przestępczej, tj. o popełnienie przestępstwa określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 kk</a>;</p> <p>III.  w dniu 1 lutego 2018 r. ok. godz. 14:00 w <span class="anon-block">W.</span>, przy zbiegu <span class="anon-block">ulic (...)</span>, działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą i innymi nieustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził <span class="anon-block">K. S. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia jej mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 40 000 zł w ten sposób, że po wprowadzeniu pokrzywdzonej przez nieustalone osoby podające się za funkcjonariuszy Policji telefonicznie w błąd, iż prowadzone są czynności służbowe przez Policję, mające na celu ochronę jej mienia przed kradzieżą i nakłonieniu jej do pobrania ww. sumy z oddziałów <span class="anon-block"> banku (...)</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span>, a następie do przekazania ww. kwoty osobie podającej się za kuriera, pod odebraniu od pokrzywdzonej tegoż mienia przez ustaloną osobę zabrał je, celem dalszego nim dysponowania i przekazania innym osobom, czyniąc sobie stały dochód z popełnianego przestępstwa i działając w zorganizowanej grupie przestępczej, tj. o popełnienie przestępstwa określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 kk</a>;</p> <p>IV.  w dniu 1 lutego 2018 r. ok. godz. 16:30 w <span class="anon-block">W.</span> w rejonie <span class="anon-block">ulic (...)</span>, działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą i innymi nieustalonymi osobami podającymi się funkcjonariuszy Policji, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził <span class="anon-block">K. S. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia jej mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 20 000 zł w ten sposób, że po wprowadzeniu pokrzywdzonej przez nieustalone osoby w błąd, iż prowadzone są czynności służbowe przez Policję, mające na celu ochronę jej mienia przed kradzieżą i nakłonieniu jej do pobrania ww. sumy z oddziałów <span class="anon-block"> banku (...)</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span>, a następie do przekazania ww. kwoty osobie podającej się kuriera, pod odebraniu od pokrzywdzonej tegoż mienia przez ustaloną osobę zabrał je od niej celem dalszego nim dysponowania i przekazania innym nieustalonym osobom, czyniąc sobie stały dochód z popełnianego przestępstwa i działając w zorganizowanej grupie przestępczej, tj. o popełnienie przestępstwa określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 kk</a>;</p> <p>V.  w dniu 6 lutego 2018 r. ok. godz. 13:40 w <span class="anon-block">W.</span>, przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą i innymi nieustalonymi osobami podającymi się funkcjonariuszy Policji, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził <span class="anon-block">J. C. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia jej mieniem, w postaci pieniędzy w kwocie 20 000 zł w ten sposób, że po wprowadzeniu pokrzywdzonej przez nieustalone osoby podające się za funkcjonariuszy Policji, telefonicznie w błąd, iż prowadzone są czynności służbowe przez Policję, mające na celu ochronę jej mienia przed kradzieżą i nakłonieniu jej do pobrania ww. sumy z oddziału <span class="anon-block"> banku (...)</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span>, a następnie do wyrzucenia ww. kwoty przez okno swojego mieszkania, po zabraniu tegoż mienia przez ustaloną osobę, zabrał je od niej celem dalszego nim dysponowania i przekazania innym nieustalonym osobom, czyniąc sobie stały dochód z popełnianego przestępstwa i działając w zorganizowanej grupie przestępczej, tj. o popełnienie przestępstwa określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 kk</a>;</p> <p>VI.  w dniu 6 lutego 2018 r. ok. godz. 13:40 w <span class="anon-block">W.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą i innymi nieustalonymi osobami podającymi się funkcjonariuszy Policji, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził <span class="anon-block">J. C. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia jej własnym mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 30 000 zł w ten sposób, że po wprowadzeniu pokrzywdzonej telefonicznie w błąd, iż prowadzone są czynności służbowe przez Policję mające na celu ochronę jej mienia przed kradzieżą i nakłonieniu jej do pobrania ww. sumy z oddziału <span class="anon-block"> banku (...)</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span> <span class="anon-block">róg (...)</span>, a następnie do wyrzucenia ww. kwoty przez okno swojego mieszkania, po zabraniu tegoż mienia przez ustaloną osobę zabrał je od niej celem dalszego nim dysponowania i przekazania innym nieustalonym osobom, czyniąc sobie stały dochód z popełnianego przestępstwa i działając w zorganizowanej grupie przestępczej, tj. o popełnienie przestępstwa określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 kk</a>.</p> <p>Sąd Okręgowy w Warszawie, wyrokiem z dnia 16 czerwca 2023 r., sygn. akt XVIII K 231/22: w <strong> <!-- -->pkt I,</strong> uznał oskarżonego <span class="anon-block">D. Z. (1)</span> za winnego czynu zarzuconego w pkt I, wyczerpującego dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art.258 § 1 kk</a>, z tym, że ustalił, że okres udziału oskarżonego w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw oszustwa, to co najmniej od stycznia 2018 r. do co najmniej dnia 6 lutego 2018 r. i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art.258 § 1 kk</a> wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności; <strong> <!-- -->w pkt II wyroku,</strong> <span class="anon-block">D. Z. (1)</span> uniewinnił od popełnienia czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art.286 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art.65 § 1 kk</a> zarzuconego mu w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 632 pkt. 2)">pkt II</a> a/o i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 632;art. 632 pkt. 2)">art.632 pkt 2 kpk</a> kosztami procesu w tym zakresie obciążył Skarb Państwa; <strong> <!-- -->w pkt III wyroku</strong>, oskarżonego <span class="anon-block">D. Z. (1)</span> uznał za winnego popełnienia czynów zarzuconych mu w pkt III-VI, z tym, że ustalił, że stanowią one ciąg przestępstw popełnionych w okresie od dnia 1 lutego 2018 r. do dnia 6 lutego 2018 r., przy czym ustalił, że w dniu 1 lutego 2018 r. do przekazania pieniędzy przez pokrzywdzoną <span class="anon-block">K. S. (1)</span> doszło przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> i w okolicy <span class="anon-block">ulicy (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>, to jest ciągu przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art.91 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art.65 § 1 kk</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> wymierzył mu karę 5 lat pozbawienia wolności; <strong> <!-- -->w pkt IV wyroku</strong>, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 2)">art. 91 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85;art. 85 § 1;art. 85 § 86;art. 85 § 1)">art. 85 § 1, 86 § 1 kk</a> orzekł wobec oskarżonego <span class="anon-block">D. Z. (1)</span> karę łączną 5 lat 2 miesięcy pozbawienia wolności; <strong> <!-- -->w pkt V wyroku</strong>, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 kk</a> zasądził od oskarżonego <span class="anon-block">D. Z. (1)</span> na rzecz <span class="anon-block">K. S. (1)</span> kwotę 21.000 złotych tytułem częściowego naprawienia szkody; <strong> <!-- -->w pkt VI wyroku</strong> i <strong> <!-- -->w pkt VIII wyroku </strong>orzeczono o kosztach procesu.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego – adw. <span class="anon-block">T. D.</span>,</span> który zaskarżył wyrok w części skazującej, tj. w zakresie punktów I oraz III, na korzyść oskarżonego i zarzucił temu orzeczeniu obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia:</p> <p>1. obrazę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 173;art. 173 § 1)">art. 173 § 1 kpk</a>, poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego i uznanie za wiarygodne zeznań świadka <span class="anon-block">P. T. (1)</span> złożonych w postępowaniu przygotowawczym, w zakresie w jakim świadek wskazał oskarżonego jako mężczyznę o pseudonimie <span class="anon-block"> (...)</span> na okazanych mu tablicach poglądowych;</p> <p>2. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, poprzez niezgodną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego w postaci zeznań świadka <span class="anon-block">P. T. (1)</span> polegającą na stwierdzeniu, że świadek ten nie miał motywacji by w toku postępowania przygotowawczego wskazywać na sprawstwo oskarżonego;</p> <p>3. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, poprzez niezgodną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego, w postaci zeznań świadka <span class="anon-block">P. T. (1)</span>, polegającą na stwierdzeniu, że wiarygodności zeznań świadka dowodzą podawane przez świadka szczegóły procesu przekazywania pieniędzy dotyczące faktu, iż mężczyzna o pseudonimie <span class="anon-block"> (...)</span> docierał na miejsce spotkań pieszo zestawione z faktem, iż oskarżony był zameldowany w tej samej okolicy, w której dochodziło do przekazywania pieniędzy i uzasadniało docieranie do miejsca spotkań bez wykorzystania komunikacji miejskiej;</p> <p>Obrońca zarzucił również błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na stwierdzeniu, że oskarżony odbierał pozyskiwane przez świadka <span class="anon-block">P. T. (1)</span>, od osób oszukanych, pieniądze, co doprowadziło do stwierdzenia, że był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej wskazanej w punkcie I sentencji wyroku oraz popełnił czyny wskazane w punkcie III sentencji wyroku.</p> <p>Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od wszystkich przypisanych mu (w punkcie I i w punkcie III wyroku).</p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Apelacja obrońcy oskarżonego jest bezzasadna.</strong> </p> <p>Zarzuty dotyczące obrazy przepisów postępowania w zakresie oceny dowodów powiązane z zarzutem dotyczącym błędnych ustaleń faktycznych, są typowo polemiczne i w całej rozciągłości bezzasadne. Rozczłonkowanie zarzutu dotyczącego oceny zeznań świadka – współsprawcy <span class="anon-block">P. T. (1)</span>, na kilka zarzutów naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, przy całkowitym niedostrzeganiu przez skarżącego istnienia szeregu dowodów pośrednich, w tym zeznań pokrzywdzonych i poszlak obciążających oskarżonego <span class="anon-block">D. Z. (1)</span>, jest nieskuteczne. Sąd I instancji ocenił bowiem całokształt istotnych dla rozstrzygnięcia dowodów w sposób zgodny z regułami określonymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, tj. uwzględniając zasady prawidłowego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego, zaś ocena ta nie budzi żadnych wątpliwości. Sąd uwzględnił przy tym wszystkie okoliczności i dowody istotne dla wyrokowania w niniejszej sprawie zarówno te, które przemawiały na korzyść oskarżonego, jak i te które były dla niego niekorzystne, o czym świadczy choćby uniewinnienie oskarżonego od zarzutu II aktu oskarżenia i rozważania temu towarzyszące. Uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie, jest wzorcowe w zakresie prezentacji i analizy wszystkich dowodów, a oceny tam wyrażone są obiektywne, bezstronne, logiczne, rozumne, oparte na wiedzy pochodzącej z dowodów i poszlak oraz na doświadczeniu orzeczniczym w tego rodzaju sprawach i doświadczeniu życiowym w ogóle. Skarżący nie jest w stanie podważyć logiki dowodów, dlatego prowadzi pozbawioną argumentów polemikę z wartością dowodową zeznań głównego świadka <span class="anon-block">P. T. (1)</span>, okazań z jego udziałem osób i miejsc , starając się przedstawić ten dowód jako jedyny, a samą osobę świadka i jego depozycje jako interesowne, ukierunkowane na obniżenie kar za swój udział w grupie dokonującej oszustw znaną metodą, tzw na wnuczka, na policjanta, na prokuratora itp. Sama krytyka instytucji małego świadka koronnego, w ramach której świadek ubiegał się o nadzwyczajne złagodzenie swojej kary, nie stanowi skutecznej linii obrony oskarżonego, jeśli nie wykaże się innych elementów podważających zeznania świadka. Motyw dotyczący złagodzenia kary, jest wpisany w instytucję z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 3)">art. 60 § 3 kk</a>, a więc eksponowanie tego motywu, w przypadku konsekwentnych zeznań świadka, znajdujących potwierdzenie w zeznaniach pokrzywdzonych, w logowaniach telefonów, w określonych kontaktach telefonicznych z głównymi organizatorami tego procederu, kierującymi nim z Anglii (ten schemat powtarza się od kilkunastu lat w oszustwach typu ,,na wnuczka” i potwierdza udział ustalonego środowiska przestępczego), jest pozbawione argumentów. Sąd Okręgowy, doświadczony w sądzeniu tego rodzaju oszustw, których ofiarami stają się corocznie tysiące starszych osób, bazując na dowodach zebranych w niniejszej sprawie, starannie odtworzył schemat działań takich grup przestępczych, schemat znany i powtarzalny, a mimo to wciąż skuteczny i niebezpieczny społecznie. Grupę tworzą i koordynują wszelkie działania, w tym namierzają telefonicznie pokrzywdzonych, których prowadzą, tj. nakłaniają i nieprzerwanie instruują, by przekazali pieniądze i kosztowności w rzekomej akcji policji - tzw telefoniści z Anglii, następnie tzw logistycy organizujący na miejscu tzw odbieraków czyli osoby do odbioru pieniędzy od pokrzywdzonych. Logistycy, którymi w oszustwach na szkodę <span class="anon-block">K. S. (1)</span> i <span class="anon-block">J. C. (1)</span>, byli oskarżony <span class="anon-block">D. Z. (1)</span>, zwany <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">A. J.</span>, zwany <span class="anon-block">T.</span>, mają za zadanie stałą rekrutację i wysłanie odbieraków na miejsce przejęcia łupów, odbiór paczek z pieniędzmi i innymi wartościowymi przedmiotami od odbieraków, zapłatę im za wykonanie zlecenia i sprawne, zakamuflowane, przekazanie zdobyczy głównym organizatorom (w przypadku pieniędzy, przesyłane są najczęściej za pośrednictwem <span class="anon-block">W.</span> <span class="anon-block">U.</span>, przez kolejne osoby, za wynagrodzeniem). Logistycy otrzymują uzgodniony z kierownictwem procent od wyłudzonych kwot (zwykle znacznie powyżej 10%). Logistycy stanowią lokalny trzon grupy przestępczej, mogą nimi zostać tylko osoby zaufane, gwarantujące dopilnowanie, by zyski z oszustw zostały w całości przejęte i rozliczone zgodnie z decyzjami organizatorów i im przekazane. Logistycy, a taką rolę niewątpliwie pełnił w wyłudzeniach <span class="anon-block">D. Z.</span>, mają pełną świadomość bycia istotnym elementem tego procederu przestępczego, mają wysoką pozycję w grupie przestępczej, odpowiadają bowiem za sprawny odbiór i przekaz zysków będących celem przestępstw i spajających grupę. Sąd Okręgowy wykazał dowodowo istnienie zorganizowanej grupy przestępczej wyspecjalizowanej w konkretnej metodzie oszustw. Potwierdzenie przejmowania przez oskarżonego, od <span class="anon-block">P. T. (1)</span>, pieniędzy wyłudzonych w ramach tego procederu, w dniach 1 i 6 lutego 2018 r. od dwóch pokrzywdzonych (panie zostały pięciokrotnie, w tym czterokrotnie z udziałem oskarżonego, nakłonione przez tę grupę do wypłat oszczędności z banków, łącznie 154.000 zł), stawia oskarżonego w roli tzw logistyka i jest tożsame ze świadomym wypełnianiem ustalonej roli przestępczej- skoordynowanego działania w grupie, z pełną świadomością- zamiarem bezpośrednim udziału w przestępstwie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 kk</a> (i w przypisanych mu czterech oszustwach).</p> <p>Zarzut II apelacji, kwestionujący skazanie za to przestępstwo, oparty na powtarzanym w każdym zarzucie twierdzeniu, że zeznania <span class="anon-block">P. T.</span> są niewiarygodne, stanowi subiektywną ocenę skarżącego, odporną na logikę dowodów obciążających oskarżonego, przedstawioną przez sąd I instancji.</p> <p>W oparciu o wnikliwą i wyczerpującą ocenę materiału dowodowego, sąd ten poczynił zgodne z prawdą, pozbawione luk i błędów ustalenia faktyczne, które w sposób jednoznaczny, nie pozostawiający wątpliwości, wskazują, iż oskarżony był sprawcą przestępstwa przypisanego mu w pkt I wyroku, a więc udziału w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw oszustwa, co najmniej od stycznia 2018 r. do co najmniej dnia 6 lutego 2018 r., jak też oszustw przypisanych w pkt III wyroku, popełnionych w ramach działania zorganizowanej grupy przestępczej i w warunkach ciągu przestępstw oraz w celu osiągania stałego dochodu</p> <p>Żaden z argumentów przedstawionych w apelacji, nie podważył trafności ocen i ustaleń sądu I instancji w powyższym zakresie. W szczególności nie została skutecznie wzruszona ocena wyjaśnień <span class="anon-block">P. T. (1)</span>, które są wiarygodnym dowodem bezpośrednim obciążającym oskarżonego <span class="anon-block">D. Z. (1)</span> w niniejszym postępowaniu, po potwierdzeniu tej wiarygodności w dowodach w postaci zeznań pokrzywdzonych i danych z telefonów, z którymi się łączył w czasie przestępstw, w tym miejsc logowań.</p> <p> <span class="anon-block">P. T. (1)</span>, wyjaśniając na etapie postępowania przygotowawczego konsekwentnie utrzymywał, że dwukrotnie odebrane przez niego pieniądze od pokrzywdzonej <span class="anon-block">K. S. (1)</span> w dniu 1 lutego 2018 r., oraz dwukrotnie odebranie przez niego pieniądze od pokrzywdzonej <span class="anon-block">J. C. (1)</span> w dniu 6 lutego 2018 r., przekazał osobiście oskarżonemu <span class="anon-block">D. Z. (1)</span>, którego poznał przez <span class="anon-block"> (...)</span> czyli <span class="anon-block">A. J.</span>, dla którego <span class="anon-block">P. T.</span> wcześniej dokonywał odbiorów pieniędzy od osób starszych. A. <span class="anon-block">J.</span> został zatrzymany pod zarzutem udziału w podobnych oszustwach i prawomocnie skazany. <span class="anon-block">P. T. (1)</span> wprawdzie nie znał personaliów oskarżonego <span class="anon-block">D. Z. (1)</span>, ponieważ ten w kontaktach z nim posługiwał się imieniem <span class="anon-block"> (...)</span>, jednak opisał jego wygląd i rozpoznał go na tablicach ze zdjęciami wielu osób. Co prawda, pierwszego rozpoznania <span class="anon-block">P. T.</span> nie był pewien, podając, że mężczyzna figurujący na tablicy poglądowej nr 35, pod poz. 2, jest dość podobny do tego, którego poznał przez <span class="anon-block"> (...)</span> i który później odbierał pieniądze (k. 45-46), ale po okazaniu kolejnej tablicy poglądowej ze zdjęciami kilku mężczyzn, nr 35A, świadek stanowczo wskazał na wizerunek <span class="anon-block">D. Z. (1)</span>, jako mężczyzny, „dla którego zaczął latać po <span class="anon-block">T.</span>” i, z którym poznał go <span class="anon-block">T.</span>” (k. 49). Sąd meriti zwrócił uwagę, że okazane świadkowi wizerunki oskarżonego różnią się od siebie: na tablicy nr 35 oskarżony jest zdecydowanie młodszy, tymczasem, wygląd oskarżonego wskazany przez świadka na tablicy 35A odpowiada jego rzeczywistemu wyglądowi, który sąd zaobserwował w trakcie rozprawy.</p> <p>Bezskuteczne są próby podważenia przez obrońcę prawidłowości przeprowadzanych na etapie śledztwa okazań wizerunków osób, spośród których <span class="anon-block">P. T. (1)</span> rozpoznał <span class="anon-block">D. Z. (1)</span>. Obrońca, porównując numery PESEL, znajdujące się w aktach sprawy, tuż za tablicami poglądowymi (k. 52, 54, 56, 58), zbudował chybiony w istocie zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 173;art. 173 § 1)">art. 173 § 1 kpk</a>. Kwestionując depozycje <span class="anon-block">P. T. (1)</span>, który miałby zdaniem obrońcy zasugerować się rzeczywistym wiekiem osób wynikającym z PESEL, a nie wyglądem na okazanych mu na tablicach poglądowych – celowo pomija, że na okazanych <span class="anon-block">P. T.</span> zdjęciach, w szczególności na tablicy nr 35A, widnieją wprawdzie osoby w różnym wieku, ale ich wizerunki przedstawiają twarze samych młodych osób, mężczyzn w zbliżonym wieku (ok. 20 lat), co oznacza że w ramach okazania, udostępniono <span class="anon-block">P. T.</span> zdjęcia wykonane w okresach, w których każdy z tych mężczyzn, był w wieku i wyglądzie porównywalnym do wieku i wyglądu oskarżonego, takiego, jakim go zapamiętał świadek. Ponadto, podkreślić wypada, że <span class="anon-block">P. T. (1)</span> nie znał tożsamości okazywanych mu osób, a tym bardziej nie mógł znać i sugerować się ich datami urodzenia zawartymi w PESEL, które obecnie eksponuje obrońca, jako rzekomy wyznacznik wyglądu oskarżonego w chwili okazywania zdjęć. Nie bierze pod uwagę, że część tych fotografii mogła być zrobiona znacznie wcześniej i zachowana w zbiorach policji lub pobrana z baz dokumentów tożsamości, stąd zachowany był na nich wygląd młodych mężczyzn, mimo że część z nich była w chwili okazywania znacznie starsza niż na zdjęciach i starsza od oskarżonego. Rozpoznający nie mógł sugerować się datami urodzenia okazywanych mu na tablicach poglądowych mężczyzn, którzy na okazanych zdjęciach – co należy raz jeszcze podkreślić – mają wygląd osób w podobnym, młodym wieku. Różnice w wyglądzie twarzy nie są tak istotne, by wpływały na wybór konkretnej twarzy, by wyróżniały ją w znaczący, sugestywny sposób. Wobec powyższego, zarzut naruszenia przepisów dotyczących okazywania osób i wizerunków, jest bezzasadny. Należy przy tym zaznaczyć, że ostrożność z jaką <span class="anon-block">P. T. (1)</span> wskazał na zdjęcie oskarżonego przy pierwszym okazaniu, nie oznaczała niezdolności do rozpoznania właściwej osoby albo innych kalkulacji świadka, ale świadczy o jego rzetelności i gotowości do rzeczywistej współpracy procesowej. Słusznie zaznaczył Sąd Okręgowy, że świadek nie miał żadnego motywu osobistego, by pogrążyć oskarżonego. Spotykał go tylko, na krótko, przy przekazywaniu łupów i nic więcej o nim nie wiedział, stąd celem okazań było bezwpływowe ustalenie współsprawców. Motywacja procesowa świadka, tak podkreślana w apelacji, mogła przynieść mu korzyści wyłącznie w sytuacji, gdy był szczery. Gdyby świadek miał tendencje do zmyśleń, ubarwień czy kalkulacji, nie wahałby się, wskazując na dowolną osobę. Potrzeba upewnienia się czy wizerunek jest zgodny z zapamiętanym wyglądem oskarżonego, świadczy o rzetelności zeznań. Sąd Okręgowy odniósł się obiektywnie i logicznie do kwestii okazań i słusznie uznał te czynności, jako potwierdzające konsekwentne zeznania <span class="anon-block">P. T.</span>. Należy wszak pamiętać, że zanim doszło do okazania zdjęć z twarzami różnych osób, świadek opisał wygląd i zachowanie oskarżonego, a nie znając go wcześniej przed przestępstwami, mógł opierać się wyłącznie na obrazie zapamiętanym ze spotkań w dniach 1 i 6 lutego 2018 r., kiedy przekazywał mu łupy. Opisał i wskazał precyzyjnie podczas eksperymentów miejsca działań przestępnych, których mapa znalazła potwierdzenie w lokalizacji jego telefonu.</p> <p>Twierdzenia obrońcy, jakoby depozycje <span class="anon-block">P. T. (1)</span> stanowiły jedynie przejaw pomówienia, nie zasługują więc na aprobatę Sądu Apelacyjnego. Brak jest bowiem logicznych podstaw do przyjęcia, że <span class="anon-block">P. T. (1)</span> celowo nieprawdziwie obciążał oskarżonego, wskazując na niego, jako uczestnika opisywanych przez siebie przestępstw, po to tylko, aby w swojej sprawie dotyczącej między innymi współsprawstwa czynów zarzucanych <span class="anon-block">D. Z.</span> - akt oskarżenia <span class="anon-block">P. T.</span> został skierowany do Sądu w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 335;art. 335 § 2)">art. 335 § 2 kpk</a>, wraz z wnioskiem o orzeczenie ustalonych kar. Trudno przyjąć, by w celu uzyskania wskazanych przez obrońcę korzyści procesowych, <span class="anon-block">P. T. (1)</span> obciążał niewinną osobą, narażając się na odpowiedzialność karną za fałszywe oskarżenie (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 234)">art. 234 kk</a>). Zmyślone zeznania nie ostałyby się bowiem w konfrontacji z zeznaniami pokrzywdzonych, od których <span class="anon-block">P. T.</span> odbierał łupy i tylko on i pokrzywdzeni znali miejsca i charakterystyczne szczegóły tych odbiorów. Trafnie sąd meriti zwrócił przy tym uwagę, że co do innego uczestnika opisywanych przez siebie zdarzeń – <span class="anon-block">A. J.</span>, <span class="anon-block">P. T. (1)</span> wskazał, że uczestniczył on w znacznie większej liczbie przestępstw niż oskarżony <span class="anon-block">D. Z. (1)</span> (co zresztą znalazło swój finał w prawomocnym wyroku skazującym A. <span class="anon-block">J.</span>). Z kolei <span class="anon-block">D. Z. (1)</span>, brał już wcześniej udział w takich samych oszustwach, za co został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy <span class="anon-block">Ż.</span> w <span class="anon-block">W.</span> z dnia 19 września 2016 r., sygn. IV K 665/15 (k. 227-228).</p> <p>O ile zgodzić można się ze stanowiskiem obrońcy, że nie sposób ostatecznie potwierdzić bezpośrednimi dowodami wersji <span class="anon-block">P. T.</span> odnośnie tego, że oskarżony pieszo przybywał do miejsc (na <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">P.</span>), w których <span class="anon-block">P. T.</span> przekazywał mu odebrane od pokrzywdzonych pieniądze, to jednak w zestawieniu z faktem, że <span class="anon-block">D. Z. (1)</span> mieszkał blisko tych miejsc (przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>. <span class="anon-block">I. K.</span>, tj. na tyłach Bazyliki Katedralnej św. <span class="anon-block">M. A.</span> i św. <span class="anon-block">F. M.</span>), a <span class="anon-block">P. T. (1)</span> podał, że przekazywał oskarżonemu pieniądze albo pod Katedrą przy <span class="anon-block"> Szpitalu (...)</span> albo w <span class="anon-block">P.</span> za tzw. „<span class="anon-block">M.</span>) – to wersja <span class="anon-block">P. T.</span> jest bardziej wiarygodna, niż sugestie obrońcy, że oskarżony mógł korzystać ze środków transportu publicznego, bądź przyjechał samochodem, który mógł pozostawić na parkingu. Oskarżony rzeczywiście mieszkał w pobliżu miejsc wskazanych przez <span class="anon-block">P. T.</span>, nie musiał więc korzystać z jakiekolwiek transportu, co stanowi jedynie poszlakę, ale taką, która uwiarygodnia zeznania świadka. Dywagacje obrońcy w tym temacie są oderwane od rzeczywistości i w istocie domniemania takie nie są istotne, w sytuacji gdyż istnieje wiarygodny dowód bezpośredni, że to <span class="anon-block">D. Z.</span> odbierał od świadka pieniądze. To skąd przyszedł czy przyjechał oskarżony, nie ma to żadnego wpływu na ustalenia faktyczne oparte na jednoznacznych i konsekwentnych twierdzeniach <span class="anon-block">P. T.</span>, że to właśnie, rozpoznanemu, <span class="anon-block">D. T.</span> przekazywał pieniądze, które wcześniej odebrał od pokrzywdzonych <span class="anon-block">K. S.</span> i <span class="anon-block">J. C.</span>. Zeznania pokrzywdzonych o przebiegu oszustw, w tym o datach i okolicznościach przekazania <span class="anon-block">P. T.</span> pakunków z pieniędzmi, w takim stopniu uwiarygodniły jego zeznania, że ich podważanie stało się bezskuteczne.</p> <p>W oparciu o wnikliwą ocenę powyższych, wzajemnie się uzupełniających i dowodów, w tym danych pochodzących z telefonu świadka i jego logowań, sąd trafnie i przekonująco wykazał, że depozycje <span class="anon-block">P. T. (1)</span> stanowiły wiarygodną podstawę przypisania oskarżonemu <span class="anon-block">D. Z. (1)</span> czynów I, III, IV,V,VI. Trzeba podkreślić, że <span class="anon-block">P. T. (1)</span> dokładnie opisał zdarzenia ze swoim udziałem, wraz z charakterystycznymi szczegółami, jak te dotyczące wyglądu jednej z pokrzywdzonych, elementów jej ubioru (K. <span class="anon-block">S.</span>). Przede wszystkim, w czasie wizji lokalnej <span class="anon-block">P. T.</span> wskazał miejsca i przebieg odbioru pieniędzy od pokrzywdzonych; odbiór na klatce schodowej budynku przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, a następnie pod bankiem przy pizzerii <span class="anon-block">D.</span> w przypadku <span class="anon-block">K. S. (1)</span> (k.61-62) i wyrzucenie przez pokrzywdzoną reklamówki z pieniędzmi przez okno z budynku przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w przypadku <span class="anon-block">J. C. (1)</span> (k.62-62v). Depozycje <span class="anon-block">P. T. (1)</span> pozwoliły na ustalenie osób pokrzywdzonych czynami, w których brał udział, co wyklucza, by zmyślił przebieg przestępstw, znając szczegóły, które mogły znać tylko osoby biorące w nich udział. Wyjaśnienia <span class="anon-block">P. T. (1)</span> co do przebiegu zdarzeń z 1 i 6 lutego 2018 r., korespondują z zeznaniami pokrzywdzonych <span class="anon-block">K. S. (1)</span> i <span class="anon-block">J. C. (1)</span>, a nadto korelują z logowaniami telefonu <span class="anon-block">P. T.</span>, na podstawie których można prześledzić trasę pokonaną przez ww. w dnach 1 i 6 litego 2018 r., kiedy to łączył się z nim ten sam brytyjski numer (<span class="anon-block">(...)</span>), z którego <span class="anon-block">P. T.</span> otrzymywał instrukcje odbioru pieniędzy od obu pokrzywdzonych. Dostrzeżone przez sąd meriti nieścisłości między wyjaśnieniami świadka <span class="anon-block">P. T. (1)</span> oraz zeznaniami pokrzywdzonych <span class="anon-block">K. S. (1)</span> oraz <span class="anon-block">J. C. (1)</span>, co do szczegółów inkryminowanych zdarzeń z 1 i 6 lutego 2018 r., zostały przez sąd prawidłowo ocenione jako pozorne, nie mające wpływu tak na ocenę wiarygodności ww. osób, a tym samym na ustalenia faktyczne w tym właśnie zakresie. Należy brać pod uwagę, wiek i stan nerwowy pokrzywdzonych, które zostały wykorzystane w tak cyniczny sposób przez przestępców i straciły oszczędności życia.</p> <p>Depozycje powyższych osób (<span class="anon-block">P. T.</span> oraz pokrzywdzonych)- analizowane łącznie, jak też w kontekście innych dowodów (w tym historii logowań telefonu <span class="anon-block">P. T.</span>) - dają obraz przestępczej działalności oskarżonego, wyczerpująco opisanej w tym zakresie w stanie faktycznym wyroku.</p> <p>Niewątpliwie, oskarżony <span class="anon-block">D. Z. (1)</span> od co najmniej od stycznia 2018 r. (zapoznanie <span class="anon-block">P. T.</span> z oskarżonym) do co najmniej 6 lutego 2018 r., działał w grupie zajmującej się przestępstwami popełnianymi metodą „na policjanta”, m.in. razem z <span class="anon-block">P. T. (1)</span>, który w tej grupie pełnił rolę tzw. odbieraka. Ani skarżący, ani też żaden inny dowód w sprawie, nie podważyły skutecznie wyjaśnień <span class="anon-block">P. T. (1)</span>, który dokładnie opisał swoją działalność w grupie i wskazał na osoby, z którymi bezpośrednio współpracował. Podkreślić należy, iż bez planu i ścisłej współpracy charakterystycznej dla tej wyspecjalizowanej grupy przestępczej, nie doprowadzonoby pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, za pomocą wprowadzania ich w błąd co do tego, jakoby prowadzone były czynności policyjno - prokuratorskie zmierzające do zatrzymania sprawców przestępstw, działających rzekomo w celu przejęcia oszczędności pokrzywdzonych zgromadzonych na rachunkach bankowych. Ważnym ogniwem, poza osobami dzwoniącymi do ofiar byli tzw. logistycy czyli osoby takie jak oskarżony <span class="anon-block">D. Z. (1)</span>, które przejmowały od „odbieraków” pieniądze wcześniej przez nich odebrane od pokrzywdzonych, rozliczali się z nimi za dokonane odbiory, a następnie pieniądze przekazywali dalszym członkom grupy, czerpiąc określone zyski.</p> <p>Zastosowana przez grupę przestępczą, w której <span class="anon-block">D. Z. (1)</span> brał udział, metoda, opracowana została co najmniej kilkanaście lat temu (od ok. 2006 r. jest określana w policji jako metoda,, na wnuczka”) i przybiera tylko zmienne narracje oszustów, wcielających się raz w osoby bliskie potrzebujące pomocy- ,,na wnuczka’’, innym razem podszywające się pod policję, prokuraturę czy inne służby - jak było w tej sprawie. Akcja przestępcza rozpoczyna się od wyszukiwania w dostępnej informacji telefonicznej osób o imionach popularnych kilkadziesiąt lat temu, by wychwycić osoby starsze, najlepiej samotne, bardziej podatne na legendę o konieczności udzielenia pilnej pomocy komuś z rodziny lub pomocy policji czy bankowi, w celu zabezpieczenia swoich oszczędności przed oszustwem, udziału w czynnościach służb policyjnych czy bankowych. Mimo rozpoznania tej metody wiele lat temu i akcji społecznych ostrzegających przed takimi oszustami, wciąż praktykowana jest w wielu państwach Europy, powodując wielkie straty dla pokrzywdzonych i takie same zyski dla grupy przestępczej ( zob.: ,,Wnuczkowa mafia”. Hanna Dobrowolska, wyd. 2019 .)</p> <p>W niniejszej sprawie, nie ma wątpliwości, że oskarżony wziął umyślnie udział w przypisanych mu przestępstwach z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 kk</a>, za co wymierzono mu sprawiedliwe kary i karę łączną 5 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności.</p> <p>Właściwa, zgodna z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 7)">art. 4 i 7 kpk</a>, ocena dowodów stała się podstawą prawidłowych ustaleń faktycznych, których krytyka w apelacji, ma charakter wyłącznie polemiczny. Konsekwencji i logiki wyjaśnień <span class="anon-block">P. T. (1)</span>, identyfikujących oskarżonego w sposób niepodważalny, nie jest w stanie odeprzeć gołosłowna krytyka obrońcy oskarżonego.</p> <p>Konkludując, Sąd Apelacyjny potwierdził prawidłowość ustaleń faktycznych w odniesieniu do czynów opisanych w pkt I i III wyroku I instancji, nie potwierdzając wątpliwości apelującego. Sąd Okręgowy prawidłowo uzasadnił wyrok, nie naruszając <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 kpk</a>. Uzasadnienie jest pełne, logiczne, jasne i odnosi się do wszystkich rozstrzygnięć wyroku, w tym również do uniewinnienia oskarżonego od popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt II, co z racji braku zaskarżenia w tej części, nie było przedmiotem rozważań w postępowaniu odwoławczym, ale dowodzi obiektywizmu sądu.</p> <p>Wobec powyższego, wyrok w zaskarżonej części utrzymano w mocy.</p> <p>Sąd Apelacyjny przyznał obrońcy z urzędu wynagrodzenie, według aktualnych stawek dla obrońców z urzędu, tj. 1.200 zł za udział w jednej rozprawie, powiększone o 23 % podatku.</p> <p>Na podst. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 626;art. 626 § 1)">art. 626 § 1 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a>, sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa pozostałe koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym opłatę w kwocie 600 zł - na podst. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 6)">art. 2 ust. 1 pkt 6</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 8)">art. 8 ustawy o opłatach w sprawach karnych</a>.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->SSA Marzanna A. Piekarska-Drążek</em> </strong> </p> <p> <em> <!-- --> SSA Ewa Gregajtys SSA Rafał Kaniok </em> </p> </div>