II AKa 285/24

<p>Sygnatura akt II AKa 285/24</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 17 października 2024 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:</strong> </p> <p>Przewodniczący SSA Andrzej Kot (spr.)</p> <p>Sędziowie: SA Janusz Godzwon</p> <p>SO del Łukasz Franckiewicz</p> <p>Protokolant: Magdalena Szymczak</p> <p> <strong> <!-- --> przy udziale prokuratora Prokuratury <span class="anon-block">(...)</span> we <span class="anon-block">W.</span> Katarzyny Kasei-Drózd </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 17 października 2024 r. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">D. D.</span> oskarżonego o czyny z: </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 k.k. w.</a> z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 § 1 kk</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 21 maja 2024 r. sygn. akt III K 332/23</strong> </p> <p>I.  <strong> <!-- -->uchyla zaskarżony wyrok w punkcie II i postepowanie w tej części, o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 § 1 k.k.</a>, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 11;art. 11 § 1)">art. 11 § 1 kpk</a> umarza, stwierdzając, że utraciło moc orzeczenie o karze łącznej zawarte w punkcie III;</strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- -->zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że przyjmuje, iż przypisanego w punkcie I czynu oskarżony dopuścił się z zamiarem ewentualnym pozbawienia życia pokrzywdzonego i wymierzoną za ten czyn karę obniża do 9 (dziewięciu) lat zaliczając na jej poczet okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania oskarżonego od 25 czerwca 2023 roku godz. 12.30 do 17 października 2024 roku;</strong> </p> <p>III.  <strong> <!-- -->w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;</strong> </p> <p>IV.  <strong> <!-- -->zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego, wydatkami tego postępowania obciążając Skarb Państwa.</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. D.</span> został oskarżony o to, że : </strong> </p> <p>I.  w dniu 25 czerwca 2023 r. we <span class="anon-block">W.</span> działając z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia <span class="anon-block">K. B. (1)</span>, zadał pokrzywdzonemu dwa ciosy nożem – w lewą stronę klatki piersiowej oraz w okolicę lędźwiową po stronie lewej, czym spowodował u niego obrażenia ciała w postaci rany kłutej klatki piersiowej po stronie lewej, odmy tkanek miękkich brzucha i klatki piersiowej po stronie lewej, odmy opłucnowej lewostronnej i odmy śródpiersia oraz rany ciętej okolicy lędźwiowej lewej, czym spowodował naruszenie czynności narządów ciała na czas powyżej 7 dni, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na interwencję funkcjonariuszy Policji</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p>II.  w okresie od grudnia 2022 r. do 25 czerwca 2023 r. we <span class="anon-block">W.</span> znęcał się fizycznie i psychicznie nad żoną – <span class="anon-block">M. D.</span>, w ten sposób, że będąc pod wpływem alkoholu wielokrotnie wywoływał awantury domowe, podczas których znieważał pokrzywdzoną słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, groził pozbawieniem życia i zdrowia prezentując nóź, utrudniał zamieszkiwanie niszcząc sprzęty gospodarstwa domowego, naruszał jej nietykalność cielesną poprzez szarpanie, duszenie, trzymanie za włosy, uderzenie pięścią w głowę, zbliżanie zapalniczki do ubrań i włosów pokrzywdzonej</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 § 1 k.k.</a> </strong> </p> <p>Sąd Okręgowy we Wrocławiu wyrokiem z dnia 21 maja 202 r., sygn.. akt: III K 332/23 orzekł:</p> <p>I.  uznał oskarżonego <span class="anon-block">D. D.</span> za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. I. części wstępnej wyroku to jest przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> w brzmieniu sprzed 03 października 2023 r. i za ten czyn na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 §1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 14;art. 14 § 1)">art. 14 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> w brzmieniu sprzed 03 października 2023 r. wymierzył mu karę 11 (jedenastu) lat pozbawienia wolności;</p> <p>II.  uznał oskarżonego <span class="anon-block">D. D.</span> za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. II. części wstępnej wyroku to jest przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 § 1 k.k.</a> i za ten czyn na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 § 1 k.k.</a> wymierzył mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>III.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85;art. 85 § 1)">art. 85 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 k.k.</a> w z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> w brzmieniu sprzed 03 października 2023 r. połączył wymierzone oskarżonemu <span class="anon-block">D. D.</span> kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 11 (jedenastu) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>IV.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 kk</a> zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 25 czerwca 2023 r. godz. 12:30 do dnia 21 maja 2024 r. przyjmując że jeden dzień zatrzymania i tymczasowego aresztowania równy jest jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;</p> <p>V.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 44;art. 44 § 2)">art. 44 § 2 k.k.</a> orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych opisanych w Wykazie Drz Nr <span class="anon-block"> (...)</span> pod poz. 2-4 ( Drz <span class="anon-block">(...)</span>) k. 156 i zarządził ich zniszczenie;</p> <p>VI.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 230;art. 230 § 2)">art. 230 § 2 k.p.k.</a> zarządził zwrot oskarżonemu dowodów rzeczowych opisanych w Wykazie Drz Nr <span class="anon-block"> (...)</span> pod poz. 1 ( Drz <span class="anon-block">(...)</span>) k. 156;</p> <p>VII.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 17)">art. 17 ustawy o opłatach w sprawach karnych</a> zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania i obciążył nimi Skarb Państwa, w tym odstąpił od wymierzenia oskarżonemu opłaty.</p> <p>Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:</p> <p>I.  <span class="underline"> <!-- -->względem czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku</span>:</p> <p>1)  naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a to:</p> <p>a)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> przez dokonanie błędnej, fragmentarycznej oceny dowodów z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, co miało wpływ na treść wyroku przez poczynienie błędnych ustaleń faktycznych co do sprawstwa oskarżonego w popełnieniu przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a>;</p> <p>b)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1;art. 170 § 1 pkt. 3)">art. 170 § 1 pkt 3 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 211)">art. 211 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 212)">art. 212 k.p.k.</a> przez oddalenie wniosku dowodowego o przeprowadzenie w drodze eksperymentu procesowego odtworzenia przebiegu zdarzenia wraz z przeprowadzeniem dowodu z oględzin miejsca zdarzenia lub alternatywnego wniosku o przeprowadzenie dowodu z oględzin miejsca zdarzenia, podczas gdy dowód ten ma fundamentalne znaczenie w sprawie, tworzy możliwość pełnego jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia szeregu wątpliwości, w tym sprzecznych wobec siebie wersji zdarzenia, a w konsekwencji umożliwia ustalenie prawdy materialnej, właściwej kwalifikacji prawnej czynu oraz wiążącej się z tym reakcji prawnokarnej.</p> <p>2)  rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary 11 lat pozbawienia wolności i w konsekwencji również kary łącznej wymierzonej oskarżonemu, podczas gdy z uwagi na jego postawę, warunki osobiste oraz właściwości jako zasadne jawiło się wymierzenie kary pozbawienia wolności w granicach dolnego ustawowego zagrożenia, i następnie wymierzenie kary łącznej kierując się zasadą pełnej absorpcji.</p> <p>II.  <span class="underline"> <!-- -->względem czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku</span>:</p> <p>1)  naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a to:</p> <p>a)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> przez dokonanie błędnej, fragmentarycznej oceny dowodów, z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, co miało wpływ na treść wyroku przez poczynienie błędnych ustaleń faktycznych co do sprawstwa oskarżonego w popełnieniu przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 § 1 k.k.</a> </p> <p>2)  rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary 10 miesięcy pozbawienia wolności i w konsekwencji również kary łącznej wymierzonej oskarżonemu, podczas gdy z uwagi na jego postawę, warunki osobiste oraz własności jako zasadne jawi się wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności w graniach dolnego ustawowego zagrożenia, i następnie wymierzenie kary łącznej kierując się zasadą pełnej absorpcji.</p> <p>Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w ten sposób, że :</p> <p>1)  w zakresie punktu pierwszego części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku – zmianę rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </p> <p>2)  w zakresie punktu drugiego części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku – zmianę rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 § 1 k.k.</a> </p> <p>3)  w zakresie punktu trzeciego części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku uchylenie orzeczonej kary łącznej 11 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.</p> <p>4)  w pozostałym zakresie zmianę zaskarżonego wyroku w sposób korespondujący ze stawianymi mu zarzutami.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył co następuje</strong>:</p> <p>Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się częściowo zasadna.</p> <p>Wniesiony przez obrońcę środek odwoławczy w zasadniczej części kwestionuje ustalenia Sądu Okręgowego dotyczące strony podmiotowej - zamiaru z jakim działał oskarżony raniąc nożem pokrzywdzonego. W dużej mierze skupia się on jednak na kwestiach zupełnie nieistotnych i marginalnych dla relewantnych z perspektywy oceny prawnej zachowania oskarżonego ustaleń. Osią sporu jest w istocie bowiem to czy dokonane przez oskarżonego ugodzenie nożem pokrzywdzonego miało – jak wyjaśniał oskarżony – charakter przypadkowy, nie zamierzony – czy też – jak ustala Sad Okręgowy – zadając je oskarżony chciał pozbawić życia pokrzywdzonego. Jak już wspomniano, szerokie odwoływanie się do drobnych rozbieżności, w zasadniczo zgodnych relacjach świadków, w zakresie nieodnoszącym się do tej materii, jawi się jako nieuzasadnione. Zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> jest chybiony. O przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów można mówić wtedy, gdy ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego zawiera oczywiste błędy natury faktycznej (np. niedostrzeżenie istotnych dowodów czy okoliczności) bądź logicznej (niezrozumienie implikacji wynikających z treści dowodów) (postanowienie SN z 25.02.2014 r., IV KK 31/14, LEX nr 1441277). Co oczywiste, nie stanowi naruszenia przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 410)">art. 7 i 410</a> dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań stron procesowych (postanowienie SN z 19.02.2014 r., II KK 17/14, Prok. i Pr.-wkł. <span class="anon-block"> (...)</span>, poz. 1). Reasumując ,przekonanie sądu o wiarygodności jednych i niewiarygodności innych dowodów pozostaje pod ochroną <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> wtedy, gdy jest poprzedzone ujawnieniem na rozprawie głównej całokształtu istotnych okoliczności sprawy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>) w sposób podyktowany obowiązkiem dociekania prawdy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 k.p.k.</a>) i stanowi wyraz rozważenia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>), zgodnie z regułami poprawnego rozumowania, doświadczeniem życiowym i wskazaniami wiedzy, wszystkich ważkich okoliczności przemawiających na korzyść i niekorzyść oskarżonego (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16.12.1974 r., Rw 618/74, OSNKW 1975 r., z. 3-4, poz. 47). Standardy te zostały przez Sad Okręgowy dochowane.</p> <p>Sąd Apelacyjny uznał za trafne stanowisko Sądu Okręgowego, że oskarżony zadał uderzenia nożem pokrzywdzonemu, a więc nie mamy tu do czynienia z tzw. „nadzianiem” się na nóż trzymany „bezwiednie” w ręce oskarżonego, jednakże przyjął, że oskarżony działał z zamiarem ewentualnym, a nie – jak uznał Sąd I instancji - bezpośrednim. Argumenty skarżącego mogły co najwyżej podważyć ( i podważyły ostatecznie ) ustalenie o zamiarze bezpośrednim, żadną miarą nie oponowały jednak ustaleniom o zamiarze ewentualnym pozbawienia życia pokrzywdzonego.</p> <p>Nie budzi wątpliwości, że przy ustaleniu zamiaru towarzyszącego sprawcy, jego przeżyć psychicznych należy uwzględniać całokształt udowodnionych okoliczności podmiotowych i przedmiotowych. W sprawach o czyny przeciwko życiu lub zdrowiu orzecznictwo zalicza do nich: rodzaj, rozmiary użytego narzędzia, ilość uderzeń, siłę, z jaką zostały zadane, umiejscowienie ciosów, przebieg rany, a także właściwości i warunki osobiste sprawcy, jego dotychczasowy tryb życia, pobudki, motywy działania, stosunki panujące między sprawcą a pokrzywdzonym, okoliczności, tło zajścia, zachowanie się przed i po popełnieniu czynu (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 1977 r. VI KRN 14/77, OSNKW 1978, z. 4-5, poz. 43). Dla ustalenia zamiaru pozbawienia życia konieczne jest by analiza całokształtu tych okoliczności przedmiotowych i podmiotowych wskazywała na to, że sprawca powodując uszkodzenia ciała chciał lub godził się na najpoważniejszy skutek swego działania - śmierć osoby pokrzywdzonej (por. np. wyrok tut. Sądu z dnia 12 lipca 2012 r., II AKa 193/12, LEX nr 1213785 i cyt. tam orzecznictwo). Wszystko zależy od warunków konkretnej sprawy i można sobie wyobrazić, że już z okoliczności przedmiotowych bez wątpliwości będzie wynikał zamiar sprawcy. Taka sytuacja nie uzasadnia pominięcia w rozważaniach pozostałych ujawnionych istotnych elementów zajścia, bo tylko na podstawie ich kompleksowej analizy możliwe będzie odczytanie rzeczywistego zamiaru sprawcy (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 9 listopada 2010 r., II AKa 270/10, LEX nr 785261). Tak też tę kwestię rozumie Sąd Okręgowy.</p> <p>W realiach sprawy oskarżony znajdował się pod wypływem alkoholu substancji oddziałującej na ośrodkowy układ nerwowy. (<span class="anon-block">D. D.</span> został zatrzymany o godzinie 12:30 w dniu 25.06.2023 r. i przewiedziony do Komisariatu Policji <span class="anon-block">(...)</span>. O godzinie 13:17 został przebadany na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu . O tej godzinie <span class="anon-block">D. D.</span> znajdował się w stanie nietrzeźwości - 0,89 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu a o godzinie 13:32 – 0,76 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.)</p> <p>Wypity alkohol nie pozostawał więc bez wpływu na zachowania <span class="anon-block">D. D.</span> . Użycie alkoholu w dużej dawce zazwyczaj wyolbrzymia błahe pobudki, rozluźnia hamulce etyczne, kontrolną funkcję intelektu, zwiększa zuchwalstwo (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 sierpnia 1983 r., II KR 177/83 OSNPG 1984 r., z. 4, poz. 23). Oskarżony przy tym jest osobą drażliwą, skłonną do zachowań impulsywnych, o obniżonej kontroli emocji i spłyconym krytycyzmie (opinia sądowo-psychiatryczna). Opisane w opinii zaburzenia osobowości tłumaczą wybuch emocji i agresji wywołanej nieadekwatnym do natężenia ataku powodem. Oskarżony nierzadko spożywał alkohol, co prowadziło do awanturowania się.</p> <p>Skłonność do zachowań agresywnych, kierowania się impulsem, wyjściowo obniżona kontrola emocji dodatkowo spłycona spożytym alkoholem przekonują, że <span class="anon-block">D. D.</span> także z nieadekwatnego powodu mógł powziąć nagły, wywołany sytuacją konfliktową zamiar pozbawienia życia pokrzywdzonego.</p> <p>Rację ma Sąd I instancji wskazując, że na taki zamiar oskarżonego wskazuje przede wszystkim rodzaj i sposób użytego narzędzia oraz umiejscowienie ciosu.</p> <p>Poza sporem jest, ze <span class="anon-block">K. B. (1)</span> około godziny 12:09 ze swojego telefonu zadzwonił na Policję prosząc o interwencję w związku z tym , został zaatakowany przez męża koleżanki , który wygrażał nożem<strong> <!-- -->.</strong> Fakt ten, w połączeniu z zeznaniami <span class="anon-block">K. B. (1)</span> i <span class="anon-block">M. D.</span>- nie pozostawia wątpliwości, że jeszcze przed przybyciem policji oskarżony żadał opuszczenia lokalu i groził użyciem noża. Około godziny 12:15 do drzwi mieszkania zadzwonili funkcjonariusze Policji <span class="anon-block">H. J.</span> i <span class="anon-block">P. L.</span> ale <span class="anon-block">D. D.</span> nie wpuścił ich i zamknął drzwi na zamek od środka . Nie ma też tego rodzaju sprzeczności w zeznaniach w/w świadków by podważyć ustalenia Sadu orzekającego, iż <span class="anon-block">K. B. (1)</span> prosił wówczas oskarżonego aby otworzył drzwi Policji. Ponieważ <span class="anon-block">D. D.</span> nie zrobił tego <span class="anon-block">K. B. (1)</span> wziął z pokoju tablicę drewnianą dzieci, wielkości 120-x 70 cm i trzymając ją na wysokości swojej klatki piersiowej zaczął napierać na stającego w przedpokoju <span class="anon-block">D. D.</span> wpychając go do pokoju, w którym wcześniej spał, w celu umożliwienia <span class="anon-block">M. D.</span> otwarcia drzwi funkcjonariuszom Policji. W trakcie napierania przez <span class="anon-block">K. B. (1)</span> <span class="anon-block">D. D.</span> upadł plecami na stół, a <span class="anon-block">K. B. (1)</span> z tą tablicą na niego. W tym momencie pomiędzy <span class="anon-block">D. D.</span> a <span class="anon-block">K. B. (1)</span> wywiązała się szamotanina. <span class="anon-block">D. D.</span> miał cały czas w ręce nóż. <span class="anon-block">K. B. (1)</span> próbował przytrzymywać <span class="anon-block">D. D.</span> rękoma w okolicy jego klaki piersiowej i za ręce aby ten nie ugodził go nożem<strong> <!-- -->. </strong> W pewnym momencie <span class="anon-block">D. D.</span> pociągnął <span class="anon-block">K. B. (1)</span> przy szyi za koszulkę rozdzierając ją i prawą ręką zadał <span class="anon-block">K. B. (1)</span> cios nożem w okolice klatki piersiowej po lewej stronie a następnie ugodził go w okolice nerki. <span class="anon-block">K. B. (1)</span> upadł na podłogę, <span class="anon-block">D. D.</span> upadł na niego a następnie usiadł na nim i wymachiwał rękoma trzymając w ręce nóż. W tym czasie <span class="anon-block">M. D.</span> wpuściła do mieszkania funkcjonariuszy Policji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">KP</a> <span class="anon-block">W.</span> <span class="anon-block">H. J.</span> i <span class="anon-block">P. L.</span>. <span class="anon-block">K. B. (1)</span> krzyknął „pomocy, on mnie dźga nożem” .</p> <p>Funkcjonariusze Policji <span class="anon-block">H. J.</span> i <span class="anon-block">P. L.</span> wydali <span class="anon-block">D. D.</span> polecenie aby zszedł z leżącego mężczyzny ale tego nie zrobił. Wtedy <span class="anon-block">P. L.</span> użył wobec <span class="anon-block">D. D.</span> środków przymusu bezpośredniego w postaci tonfy i <span class="anon-block">D. D.</span> wypuścił nóż z ręki . Pomimo tego <span class="anon-block">D. D.</span> próbował szarpać się z <span class="anon-block">K. B. (1)</span> w związku z czym <span class="anon-block">H. J.</span> użył wobec <span class="anon-block">D. D.</span> gazu łzawiącego a następnie zostały mu założone kajdanki zapinane z tyłu. Kiedy <span class="anon-block">D. D.</span> leżał obezwładniony na podłodze powiedział do <span class="anon-block">K. B. (1)</span> „widzisz mówiłem , że Cię zabiję”.</p> <p>Wbrew twierdzeniom apelującego Sąd I instancji wziął pod uwagę , iż <span class="anon-block">M. D.</span> nie widziała w jaki sposób oskarżony ugodził <span class="anon-block">K. B. (1)</span> nożem. Wynikało to z tego ,że nie widziała przebiegu zdarzenia od chwili kiedy <span class="anon-block">K. B. (1)</span> wepchnął jej męża do kuchni z uwagi na to , że była zdenerwowana, skupiła się na otwarciu drzwi policjantom, a potem wróciła do pokoju dzieci.</p> <p>Sąd Okręgowy nie naruszył <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> dając wiarę pokrzywdzonemu, że po obezwładnieniu przez funkcjonariuszy Policji oskarżony leżąc na podłodze z założonymi kajdankami kierował do niego słowa o treści „mówiłem że Cię zabiję”. Istotnie, z zeznań funkcjonariuszy Policji <span class="anon-block">H. J.</span> i <span class="anon-block">P. L.</span> nie wynikało aby słyszeli wówczas treść wypowiadanych słów przez oskarżonego , także na rozprawie nie potrafili sobie tego przypomnieć. Słusznie Sąd Okręgowy stwierdził, ze przebieg zdarzenia był dynamiczny, funkcjonariusze Policji musieli udzielić pierwszej pomocy pokrzywdzonemu a także szybko reagować na zachowanie oskarżonego, który nie chciał się zastosować do wydawanych poleceń i dopiero po użyciu gazu łzawiącego udało się go obezwładnić i założyć kajdanki.</p> <p>Biegły z zakresu medycyny składając uzupełniającą opinię na rozprawie i odnosząc się do rany kłutej przedniej powierzchni klatki piersiowej pokrzywdzonego po stronie lewej wykluczył aby powstała w wyniku przypadkowego uderzenia bądź nadziania się pokrzywdzonego na nóż w wyniku szamotaniny co wynika z charakteru tej rany i lokalizacji jej wysokości. Biegły wskazał, iż świadczy to o tym, że rana klatki piersiowej u pokrzywdzonego powstała w wyniku bezpośrednio zadanego uderzenia narzędziem ostrym ostrokrawędzistym kończystym i nie mogła powstać w sytuacji kiedy nóż trzymany był przez oskarżonego ostrzem do dołu. Nie oznacza to jednak, że oskarżony używając noża w ustalony przez Sad Okręgowy sposób miał świadomość nieuchronności skutku śmiertelnego. Nie ma podstaw by twierdzić, że uderzenia nożem były celowane.</p> <p>Z zamiarem bezpośrednim mamy do czynienia przy tzw. przestępstwie nieuchronnym, które zachodzi wówczas, gdy istnieje pewność co do tego, że wraz z urzeczywistnieniem stanu rzeczy, którego sprawca bezpośrednio chce, zrealizowany zostanie - w pewnym sensie jako jego nieunikniony określony skutek. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, iż ustalenie, że sprawca czynu ma świadomość konieczności (a nie tylko możliwości) urzeczywistnienia znamion czynu zabronionego, przesądza wolę realizacji tych znamion i tym samym zamiar bezpośredni. Dla stwierdzenia takiego stanu rzeczy nie wystarczy odwołać się tylko do obiektywnej konieczności skutku. Nieodzowna jest także ocena samego sprawcy, jego intelektu i właściwych mu psychofizycznych zdolności do oceny sytuacji oraz kojarzenia i przewidywania określonych skutków ludzkiego zachowania [zob. wyrok SA we Wrocławiu z dnia 25 maja 1995 r., II AKr 145/95, OSA 1995, z. 6, poz. 31]. Dodać trzeba, że oskarżony mając w pewnym momencie przewagę nad pokrzywdzonym i nieskrępowaną możliwość ponowienia zamachu, nie skorzystał z takiej możliwości, co wymownie świadczy o tym, że do skutku śmiertelnego nie dążył. Nie można mieć jednak żadnych wątpliwości, że oskarżony zadając uderzenia nożem w korpus pokrzywdzonego skutek taki uświadamiał sobie i nań się godził. Każdy człowiek o przeciętnej dojrzałości wie bowiem o tym, że ugodzenie nożem w okolice gdzie znajdują się ważne dla życia organy często kończy się śmiercią. Działający pod wpływem alkoholu oskarżony, w trakcie dynamicznej szarpaniny z pokrzywdzonym nie miał możliwości tak zadać uderzenia nożem w ciało pokrzywdzonego by nie stwarzać wysokiego ryzyka skutku śmiertelnego. Z opinii biegłego wynika, że działanie sprawcy, użyte narzędzie i lokalizacja rany narażała pokrzywdzonego na śmierć. Bezpośrednio zagrożone było życie i zdrowie pokrzywdzonego, ponieważ kanał rany wskazuje na bliskość mięśnia sercowego. Wystarczyło uszkodzenie naczyń wchodzących lub wychodzących z mięśnia sercowego, a z uwagi na panujące tam bardzo wysokie ciśnienie krwi, na skutek ich uszkodzenia następuje natychmiastowy krwotok i zgon w przeciągu kilku minut.</p> <p>Biegły wskazał ,iż siła zadania ciosu nastąpiła ze znaczną energią, która skutkowała tak znaczną penetracją w głąb klatki piersiowej pokrzywdzonego. Z kolei biegły odnosząc się do drugiej rany w okolicy lędźwiowej lewej wskazał, że była to rana cięta, powstała po zadaniu pierwszego ciosu w klatkę piersiową i nie mogła być następstwem przewrócenia się lub upadku pokrzywdzonego z uderzeniem o narzędzia ostre , ostrokrawędziste w otoczeniu pokrzywdzonego.</p> <p>Za chybiony należało uznać zarzut dotyczący oddalenia wniosków dowodowych. Ani w ich uzasadnieniu ani w apelacji nie wykazał obrońca w najmniejszym stopniu przydatności wnioskowanych dowodów dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Dynamika zdarzenia, upływ czasu, szczegółowe relacje oskarżonego i pokrzywdzonego, przy tym rozbieżne, jednoznacznie przemawiały przeciwko dopuszczeniu dowodu z eksperymentu lub konfrontacji (dodatkowo nie wykazano, że pozwoli ona na usunięcie sprzeczności w relacji konfrontowanych osób). Jak już wyżej wspomniano oskarżony nie przeczył starciu z pokrzywdzonym w trakcie którego tenże miał doznać ran kłutych trzymanym przez oskarżonego nożem. Omawiane wnioski nie maja najmniejszego uzasadnienia.</p> <p>Zmiana ustaleń w zakresie strony podmiotowej czynu uzasadniała złagodzenie kary. Orzeczona została ona w dolnym progu ustawowego zagrożenia. Chociaż przestępstwo zakończyło się w stadium usiłowania to uwzględnić na niekorzyść oskarżonego należało groźny i niebezpieczny skutek w zdrowiu pokrzywdzonego, nieadekwatne do okoliczności zachowanie, agresję, użycie noża, popełnienie przestępstwa po spożyciu alkoholu, dotychczasową karalność oskarżonego.</p> <p>Nie bez znaczenia dla stopnia winy był zamiar nagły oskarżonego (patrz uwagi wyżej). Nagłość zamiaru oskarżonego wyznacza stopień jego winy, zawsze niższy w przypadku zamiaru nagłego niż w przypadku przestępczych działań planowanych. Z kolei stopień winy limituje wymiar kary zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 § 1)">art. 53 § 1 k.k.</a> Decyzja określonego zachowania się podjęta w sposób nagły, pod wpływem emocji i chęci zemsty, bez możliwości rozważenia okoliczności, która mogła doprowadzić do innego zachowania, jest bez wątpienia mniej naganna od zamiaru przemyślanego, gdy sprawca ma czas oraz możliwość wszechstronnego przemyślenia czynu, a jednak przestępstwo z rozmysłem przygotowuje i następnie wykonuje (tak też Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 27 października 1995 r., III KRN 118/95, Prok. i Pr. 1996, nr 4, poz. 1).</p> <p>Wskazane przez Sąd orzekający właściwości i warunki osobiste sprawcy oraz sposób życia przed popełnieniem przestępstwa przekonują również, że kara 9 lat pozbawienia wolności jest wystarczająca dla osiągnięcia celów zapobiegawczych i wychowawczych w stosunku do skazanego. Odnosząc się z kolei do ostatniej z dyrektyw <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 § 1)">art. 53 § 1 k.k.</a> ( w brzmieniu przed 1.10.2023 roku), Sąd Apelacyjny nie opowiada się za uproszczoną i wąsko pojętą prewencją ogólną w sensie odstraszenia surowymi karami potencjalnych sprawców przestępstw. Skuteczność tak pojętej prewencji ogólnej (prewencja ogólna negatywna) kwestionowana jest też w nauce. (<span class="anon-block">A. Z.</span>, O reformie prawa karnego, PiP 1992, Nr 1, s.98; <span class="anon-block">K. B.</span>, System sądowego wymiaru kary, s. 145). Należy przyjąć, że cele kary związane z prewencją ogólną wyrażają odmienną jej strategię, tj. strategię prewencji generalnej pozytywnej, społecznie integrującej, w miejsce odstraszającej. Celem tak rozumianej prewencji ogólnej jest wymierzenie takich kar, które utwierdzają w świadomości społecznej przekonanie o respektowaniu prawa, dają gwarancję skutecznego zwalczania przestępczości, tworzą atmosferę zaufania ludzi do obowiązującego systemu prawnego i potępienia, a nie współczucia dla ludzi, którzy to prawo naruszają. Innymi słowy, czynnikami decydującymi o takim działaniu prewencji ogólnej są nieuchronność kary, efektywność ścigania, szybkość jej orzekania i wykonania, przekonanie w świadomości społecznej o egzekwowaniu prawa, akceptacja orzeczonej kary jako sprawiedliwej, a więc nie przekraczającej stopnia winy sprawcy. Orzeczona kara czyni zadość tym wszystkim postulatom.</p> <p>Sprawa niniejsza stanowi modelowy przykład do zastosowania tzw. umorzenia absorpcyjnego. Przyczyną umorzenia postępowania na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 11;art. 11 § 1)">art. 11 § 1 kpk</a> jest stan niecelowości ścigania karnego oraz orzeczenia wobec oskarżonego kary ze względu na rodzaj i wysokość kary prawomocnie orzeczonej za inne przestępstwo. Stan ten co prawda nie przesądza o obowiązku umorzenia postępowania karnego, lecz stwarza taką możliwość. Umorzenie to może nastąpić zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i w postępowaniu sądowym, aż do uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie. W sposób oczywisty spełnione zostały trzy warunki umorzenia absorpcyjnego postępowania o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 § 1 kk</a>, mianowicie ustawowe zagrożenie karą pozbawienia wolności do lat 5, niecelowość orzeczenia wobec oskarżonego kary ze względu na rodzaj i wysokość kary prawomocnie orzeczonej za inne przestępstwo ( in concreto za przypisaną zbrodnię kary 9 lat pozbawienia wolności) i niesprzeciwianie się interesu pokrzywdzonego wydaniu decyzji o umorzeniu absorpcyjnym. Zwrócić należy w szczególności uwagę na relacje oskarżonego z pokrzywdzoną, która mając z nim dwójkę dzieci stara się ułożyć porwanie z nim relacje. Dowodem tych starań był chociażby wyrok rozwiązujący małżeństwo bez orzekania o winie.</p> <p>Z przytoczonych wyżej powodów Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku, natomiast o kosztach sądowych postępowania odwoławczego orzekł zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a>, obciążając nimi Skarb Państwa.</p> <table> <colgroup> <col width="241"/> <col width="240"/> <col width="244"/> </colgroup> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->Janusz Godzwon</strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->Andrzej Kot</strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->Łukasz Franckiewicz</strong> </p> </td> </tr> </table> </div>