II Ca 2334/16

Common courts2016-12-30

Case number

II Ca 2334/16

Judgment date

2016-12-30

Type

SENTENCE

Judges

Lucyna Rajchel (PRESIDING_JUDGE)

Judgment text

Sygnatura akt II Ca 2334/16 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 30 grudnia 2016 roku Sąd Okręgowy w Krakowie II Wydział Cywilny-Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Lucyna Rajchel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 grudnia 2016 roku w K. sprawy z powództwa (...) Spółki Akcyjnej we W. przeciwko A. G. o zapłatę na skutek apelacji pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie z dnia 1 czerwca 2016 r., sygnatura akt VI C 1765/15/S 1. oddala apelację, 2. zasądza od pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 135 (sto trzydzieści pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego. SSO Lucyna Rajchel Sygn. akt II Ca 2334/16 </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 505)">art. 505</a>[13] <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 2)">§2 kpc</a>, wobec rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest niezasadna, a podniesione w niej zarzuty nie mogą odnieść oczekiwanego rezultatu. Ponieważ pozwana zarzuca w apelacji zarówno naruszenie przepisów prawa procesowego jak i materialnego, w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów procesowych, ponieważ dopiero prawidłowo ustalony stan faktyczny pozwala na ocenę ewentualnej wadliwości w zakresie subsumpcji określonej normy prawnej pod prawidłowo ustalony stan faktyczny. Jeśli chodzi zatem o zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art 232 kpc</a>, to nie jest on zasadny, albowiem jak podkreśla się w orzecznictwie „<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232;art. 232 zd. 1)">Artykuł 232 zd. 1 k.p.c.</a> określając reguły rozkładu ciężaru dowodu, stanowi niejako procesowy "odpowiednik" przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> Wyraża zasadę kontradyktoryjności, zgodnie z którą ciężar dowodu spoczywa na stronach postępowania cywilnego i to strony, a nie sąd, pozostają dysponentem toczącego się postępowania i one ponoszą odpowiedzialność za jego wynik. Oznacza to, że to strona ma obowiązek wyraźnego powołania konkretnego środka dowodowego dla wykazania podnoszonych przez siebie twierdzeń, uzasadniających żądanie.” (tak wyrok s.apel w B. z dn. 19 sierpnia 2016 r., I ACa 259/16). W związku z czym, wbrew zarzutom apelacji, należy podzielić pogląd sądu pierwszej instancji, iż to na pozwanej ciążył obowiązek wykazania ewentualnego braku zobowiązania wobec banku, zaś strona powodowa nie miała obowiązku – zgodnie z regułą rozkładu ciężaru dowodu – wykazywania takich okoliczności, które umniejszałyby jej dochodzone roszczenie. Przechodząc do naruszeń przepisów prawa materialnego wskazać należy, że apelacja podnosi, że umowa o kartę kredytową nie generuje jeszcze obowiązku zapłaty za zobowiązanie gdyż sama umowa o kredyt nie stwarza jeszcze podstaw do żądania zwrotu zapłaty. Pozwana podważa więc, że w ramach zawartej umowy o kartę kredytową wykorzystała jakiekolwiek środki, a to dopiero zdaniem pozwanej czyniłoby roszczenie strony powodowej zasadnym. Stanowisko pozwanej jest błędne. Wbrew twierdzeniom pozwanej w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji zostały przeprowadzone dowody m.in. z bankowego tytułu egzekucyjnego oraz innych dowodów znajdujących się w aktach postępowania egzekucyjnego w sprawie pod sygn. akt Km 850/2012, jak m.in. zawiadomienie z dnia 4 maja 2012 r. o prowadzeniu postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego w postaci bankowego tytułu wykonawczego z dnia 16 listopada 2010 r. w sprawie nr (...) zaopatrzonego w klauzulę wykonalności postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie z dnia 10 grudnia 2010 r., czy postanowienia z dnia 28 czerwca 2012 r. o umorzeniu postepowania egzekucyjnego, z których to wynika istnienie wierzytelności poprzednika prawnego strony powodowej, będącej następnie przedmiotem umowy cesji, o której pozwana została powiadomiona i wezwana do zapłaty kwoty 859,49 zł z tytułu umowy nr (...). Pozwana nie zaprzeczyła prawdziwości tych dokumentów, ani nie przejawiała inicjatywy dowodowej w kierunku wykazania, że treść tych dokumentów nie odpowiada zaistniałemu stanowi faktycznemu, ograniczając się jedynie do twierdzeń, że w ramach umowy o kartę kredytową nie uruchomiła środków, a tym samym nie było podstaw do żądania od niej zapłaty. Umyka jednak pozwanej, że w dniu 16 listopada 2010 r. poprzednik prawny strony powodowej (...) Bank Spółka Akcyjna we W. wystawił - na podstawie ksiąg rachunkowych – bankowy tytuł egzekucyjny nr ewidencyjny (...), w którym jako dłużniczka na dzień 16 listopada 2010 r. figurowała pozwana A. G.. W dniu 1 grudnia 2010 r. (...) Bank Spółka Akcyjna wniosła o nadanie sądowej klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu. Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2010 roku Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie nadał klauzulę wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu maksymalnie do kwoty 4.000 zł. W związku z tym nie budzi wątpliwości sądu, że strona powodowa wykazała istnienie i wysokość dochodzonego roszczenia, natomiast ewentualne wykazanie okoliczności limitujących to roszczenie spoczywało na pozwanej, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc</a>, czego pozwana nie wykazała. Przypomnieć w tym miejsc należy, że zgodnie z §7 umowy o kartę kredytową, którą pozwana zawarła z (...) Bankiem Spółka Akcyjna, posiadacz karty zobowiązuje się do spłaty wykorzystanego limitu kredytowego, zaś stosownie do treści § 1 na wniosek posiadacza karty bank wydał kartę kredytową V. C. Standard o numerze (...) oraz przyznał limit kredytowy do kwoty 1.000 zł, którego wykorzystanie było możliwe poprzez dokonywanie transakcji gotówkowych i bezgotówkowych przy użyciu karty kredytowej na zasadach określonych w umowie i regulaminie wydawania i używania kart kredytowych (...) Banku S.A. Prawidłowo wskazał też Sąd Rejonowy, że strona powodowa wykazała, iż wobec bezskuteczności egzekucji, na podstawie umowy cesji zawartej z (...) Bank Spółka Akcyjna z siedzibą we W. przeszły na nią wierzytelności należące do tego podmiotu. Swoje następstwo strona powodowa udowodniła przedstawiając umowę przelewu wierzytelności z dnia 14 grudnia 2012 r., a także potwierdzenia przelewów na rzecz (...) Bank Spółka Akcyjna dokonanych przez powoda w związku z tą umową. W zakresie zarzutu przedawnienia roszczenia (jakkolwiek zarzut ten jest powtórzony w apelacji) pogląd sądu pierwszej instancji jest trafny i w związku z tym sąd odwoławczy przyjmuje go za własny. Termin przedawnienia roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi trzy lata (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118)">art. 118 kc</a>). W niniejszej sprawie bieg przedawnienia został przerwany przez wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne zostało umorzone postanowieniem z dnia 28 czerwca 2012 r. Termin przedawnienia biegnie więc na nowo od uprawomocnienie się tego postanowienia. Pozew został złożony w dniu 6 czerwca 2014 r., a więc przed upływem trzyletniego terminu przedawnienia roszczenia z tytułu kredytu udzielonego przez bank. W tych okolicznościach apelacja pozwanej podlegała oddaleniu o czym orzeczono jak w pkt 1 sentencji na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a>. O kosztach za postępowanie odwoławcze orzeczono z kolei jak w pkt 2 sentencji na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 §§1 i 3 kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 99)">art. 99 kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 §1 kpc</a>. Na zasądzoną od pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości ustalonej na podstawie § 2 pkt 2 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015.1804 z późn. zm.). SSO Lucyna Rajchel </div>