I C 292/24

<p>Sygn. akt I C 292/24</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->Wyroku Sądu Rejonowego w Bochni z 12 grudnia 2024 roku</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 505(8);art. 505(8) § 4)">art. 505 ^{<!-- -->8} § 4 k.p.c.</a> pisemne uzasadnienie wyroku ograniczono, z uwagi na fakt, iż sprawa rozpoznawana była w postępowaniu uproszczonym, a wartość przedmiotu sporu nie przekraczała 4.000 zł.</em> </strong> </p> <p>Powód <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">T.</span> domagał się zasądzenia na swoją rzecz od pozwanego <span class="anon-block">J. K.</span> kwoty 1.761,87 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym (05.06.2024 r.) do dnia zapłaty, zasadzenia kosztów procesu oraz zasądzenia kosztów poniesionych przez powoda w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Swoje roszczenie powód wywodził z umowy pożyczki zawartej między stronami.</p> <p>Pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu (k. 59-61), podnosząc zarzuty do których Sąd odniesie się dalszej części uzasadnienia.</p> <p>Strony łączyła umowa pożyczki. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 720)">art. 720 k.c.</a> przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.</p> <p>Zawarta przez strony umowa stanowiła jednocześnie kredyt konsumencki z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20111260715" title="Ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim - Dz. U. z 2011 r. Nr 126, poz. 715 (art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim</a> (dalej jako u.<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">k.k.</a>), zgodnie z którym przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 złotych albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Zgodnie z przepisem ust. 2 za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki.</p> <p>Niezasadny był zarzut pozwanego podniesiony w odpowiedzi na pozew (k. 59-61), iż pomiędzy stronami nie doszło do zawarcia umowy. W ocenie Sądu strony zawarły <span class="anon-block">umowę pożyczki nr (...)</span> w dniu 19.02.2024 r. za pośrednictwem serwisu internetowego (k.18-19).</p> <p>Strona powodowa w sposób dostateczny udowodniła, że doszło do zawarcia umowy za pośrednictwem panelu klienta, do którego dostęp odbywa się przez logowanie za pomocą loginu i indywidualnego hasła. Założenie konta w panelu klienta zostało potwierdzone poprzez transakcję płatniczą (k. 25), służącą jako weryfikacja podanych danych, w tym adresu poczty elektronicznej, numeru telefonu czy numeru rachunku bankowego.</p> <p>W szczególności strona powodowa załączyła do pozwu wniosek o pożyczkę (k. 22-23), który zawierał wszystkie dane pozwanego, w tym adres e-mail, adres zamieszkania, informacje o zatrudnieniu i dochodach, numer konta bankowego do wpłaty środków. Dalej przedłożono korespondencje e-mail (k.24), oraz potwierdzenie wykonania transakcji płatniczej zgodnej z w /w umową, tj. przelano na konto pozwanego kwotę 1.500 zł (k.26).</p> <p>Przytoczone okoliczności, w tym tożsamość danych pozwanego we wniosku o pożyczkę z danymi rzeczywistymi świadczą o tym, że między stronami doszło do zawarcia umowy pożyczki. Podkreślić przy tym należy, że pełnomocnik pozwanego nie odpowiedział na wezwanie Sądu (pismo z 6.11.2024 r. na k. 83), w którym Sąd zwracał się o wyjaśnienie, czy podany przez powoda numer rachunku należy do pozwanego oraz czy kwota 1.500 zł we wskazanym okresie wpłynęła na w/w rachunek – co należy uznać za niezaprzeczenie tym faktom (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 230)">art. 230 k.p.c.</a>).</p> <p>Równie niezasadny był podniesiony przez pozwanego zarzut niedochowania formy umowy z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 29;art. 29 ust. 1 u)">art. 29 ust 1 u.k.k.</a> </p> <p>Zgodnie z w/w przepisem umowa o kredyt konsumencki powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepisy przewidują inną szczególną formę. Jednakże zdaniem Sądu w przepisie tym nie określono skutków prawnych niedochowania formy pisemnej przy zawieraniu umowy o kredyt konsumencki, zatem przyjąć należy, że zastrzeżona ona została jedynie dla celów dowodowych. Zgodnie bowiem z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 73;art. 73 § 1)">art. 73 § 1 k.c.</a> jeżeli ustawa zastrzega dla czynności prawnej formę pisemną, dokumentową albo elektroniczną, czynność dokonana bez zachowania zastrzeżonej formy jest nieważna tylko wtedy, gdy ustawa przewiduje rygor nieważności. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 74;art. 74 § 1)">Art. 74 § 1 k.c.</a> wskazuje, że zastrzeżenie formy pisemnej, dokumentowej albo elektronicznej bez rygoru nieważności ma ten skutek, że w razie niezachowania zastrzeżonej formy nie jest w sporze dopuszczalny dowód z zeznań świadków lub z przesłuchania stron na fakt dokonania czynności. Przepisu tego nie stosuje się, gdy zachowanie formy pisemnej, dokumentowej albo elektronicznej jest zastrzeżone jedynie dla wywołania określonych skutków czynności prawnej.</p> <p>Powszechność zawierania umów bankowych w formie elektronicznej uzasadnia uznanie, że również taka forma spełnia dostateczny walor do uznania jej za skuteczną i wiążącą strony, szczególnie, że ułatwia ona obrót gospodarczy. Wyrazem powyższego jest również treść art. 10 ust. 1 dyrektywy PE i Rady nr 2008/48/WE, zastrzegająca dla umowy kredytu, alternatywnie, zwykłą formę pisemną lub posłużenie się innym trwałym nośnikiem. Trybunał sprawiedliwości UE w wyroku z 9.11.2016 r., C-42/15, HOME CREDIT SLOVAKIA A.S. v. KLÁRA BÍRÓOVÁ, wyjaśnił, że „o ile pojęcie 'formy papierowej' nie jest określone w tej dyrektywie, o tyle dyrektywa ta stanowi w art. 3 lit. m), że 'trwały nośnik' oznacza urządzenie umożliwiające konsumentowi przechowywanie informacji kierowanych do niego osobiście w sposób, który daje mu do nich dostęp w przyszłości przez okres odpowiedni do celów, jakim te informacje służą, i który pozwala na odtworzenie przechowywanych informacji w niezmienionej postaci.” (pkt 37) oraz „Z samego brzmienia art. 10 ust. 1 dyrektywy 2008/48 wynika, że pojęcie 'formy papierowej' odnosi się do nośnika, na którym umowa o kredyt jest sporządzona, bez konieczności złożenia podpisu na takim nośniku” (pkt 38).</p> <p>Reasumując powyższe, niedochowanie formy pisemnej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 29;art. 29 ust. 1 u)">art. 29 ust 1 u.k.k.</a> przez strony nie skutkuje nieważnością umowy, w szczególności, że zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 60)">art. 60 k.c.</a> oświadczenie woli może być również wyrażone przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny, w tym również przez ujawnienie tej woli w postaci elektronicznej. Powyższe ma szczególne znaczenie w sytuacji, gdy umowa została sporządzona na trwałym nośniku, do którego kredytobiorca ma dostęp i może się z jej treścią zapoznać – a tak miało to miejsce w niniejszej sprawie.</p> <p>W dalszej kolejności pozwany podnosił, że nie otrzymał środków z umowy pożyczki. Zarzut ten, jak również zarzuty do których Sąd odniósł się powyżej, należy uznać za całkowicie gołosłowne i niepoparte nawet próbą udowodnienia tych okoliczności. Strona pozwana nie zaoferowała żadnego materiału dowodowego, z którego wynikała by bezzasadność powództwa ograniczając się jedynie do podnoszenia twierdzeń – co nie może zostać uznane za dostateczne w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> Słusznie bowiem podnosi się w orzecznictwie, że rozkład ciężaru dowodu polega na tym, że powód powinien udowodnić fakty pozytywne, stanowiące podstawę jego twierdzeń w zakresie okoliczności prawo tworzących, zaś pozwany, o ile faktów wskazywanych przez przeciwnika nie przyznaje, okoliczności je niweczące (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 29.08.2018 r., sygn. I ACa 1635/17, LEX nr 2554202).</p> <p>Sąd Najwyższy wskazuje bowiem, że „Reguła rozkładu ciężaru dowodu ma wszakże nie tylko podmiotowy, ale i przedmiotowy aspekt. Dla właściwego oznaczenia osoby obarczonej obowiązkiem dowodzenia niezbędne jest wcześniejsze określenie przedmiotu dowodu. (…) Wyrażonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> reguły rozkładu ciężaru dowodu nie można jednak rozumieć w ten sposób, że zawsze, bez względu na okoliczności sprawy, obowiązek dowodzenia wszelkich faktów o zasadniczym dla rozstrzygnięcia sporu znaczeniu spoczywa na stronie powodowej. Jeżeli powód wykazał wystąpienie faktów przemawiających za słusznością dochodzonych pretensji, wówczas to pozwanego obarcza ciężar udowodnienia ekscepcji i okoliczności uzasadniających jego zdaniem oddalenie powództwa” (Wyrok Sądu Najwyższego z 12.05.2011 r., sygn. I PK 228/10, LEX nr 896458).</p> <p>W sprawie niniejszej to powód wykazał zaoferowanym materiałem dowodowym, że doszło do zawarcia umowy, zaś pozwany nie podołał ciężarowi w zakresie zanegowania tego faktu, a tym samym nie sprostał obronie przed dochodzącym roszczeniem co do zasady. Jedyne wnioski dowodowe ze strony pozwanego, to załączone do odpowiedzi na pozew sentencje wyroków w innych sprawach (k. 62-63), które pomijając już że zostały zgłoszone z naruszeniem reguły z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 128(1))">art. 128^{<!-- -->1} k.p.c.</a>, to nie pozwalają ustalić jakiego stanu faktycznego i prawnego dotyczyły, co czyni je całkowicie nieprzydatnym dla niniejszej sprawy.</p> <p>Strony zawarły zatem umowę pożyczki na mocy której pozwany był obowiązany do zwrotu na rzecz powoda kwoty 1.685,02 zł (§1 pkt 2 umowy), na kwotę tę składało się 1.500 zł jako całkowita kwota pożyczki (§ 1 pkt 3 umowy), prowizja za udzielenie pożyczki: 162,28 zł (§ 9 pkt 1 umowy) oraz odsetki kapitałowe w kwocie 22,74 zł (§ 5 umowy) – wszystko na k. 18. Spłaty swojego zadłużenia powód miał dokonać do dnia 21.03.2024 r. na rachunek bankowy pożyczkodawcy (§ 3 pkt 1 i 2 umowy). W razie nieterminowej spłaty pożyczkodawca był uprawniony do naliczania odsetek ustawowych za opóźnienie od niespłaconego kapitału pożyczki (§ 8 umowy).</p> <p>W dalszej kolejności podnieść należy, że niezasadne okazały się zarzuty pozwanego co do nadmiernej wysokości zastrzeżonej prowizji, przekroczenia maksymalnych pozaodsektkowych kosztów kredytu oraz abuzywności umowy w zakresie opłat.</p> <p>W obrocie gospodarczym dopuszczalne jest zastrzeganie przy umowach kredytu, że kredytobiorca zobowiązuje się do zwrotu udostępnionych środków z wynagrodzeniem dla banku (odsetki, prowizja, opłaty manipulacyjne), które to stanowią obok odsetek kapitałowych dodatkowe wynagrodzenie kredytodawcy za faktyczną gotowość do wykonania umowy kredytowej i wydania kredytobiorcy na jego żądanie określonej sumy kredytu (Postanowienie Sądu Najwyższego z 15.06.2023 r., sygn. I CSK 4175/22, LEX nr 3569756).</p> <p>Strony na zasadzie swobody umów mogły zastrzec, że oprócz odsetek dodatkowym kosztem kredytu będzie prowizja. Żaden przepis ustawy nie zabrania bowiem pobierania pozaodsetkowych kosztów kredytu, a wręcz ustawodawca w ustawie o kredycie konsumenckim posługuje się pojęciem prowizji oraz wskazuje sposób obliczania pozaodsetkowych kosztów kredytu oraz jego maksymalny wymiar (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 36 a;art. u)">art. 36a u.k.k.</a>). Ustawa o kredycie konsumenckim nie wyłącza również kredytowania pozaodsetkowych kosztów kredytu, ani też nie kreuje zakazu pobierania od skredytowanych kosztów kredytu odsetek kapitałowych (tak m.in. Sąd Okręgowy w Warszawie w wyroku z 31.07.2023 r., V Ca 2068/23, LEX nr 3619035.)</p> <p>Zastrzeżenie zatem prowizji w kwocie 162,28 zł, tj. około 10 % całkowitej kwoty pożyczki nie może zostać uznane za nadmierne, jak również nie przekracza ona maksymalnych pozaodsetkowych kosztów kredytu według wzoru wskazanego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 36 a;art. u)">art. 36a u.k.k.</a> </p> <p>Umowa nie zawierała również tzw. klauzul abuzywnych. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 385(1);art. 385(1) § 1)">art. 385^{<!-- -->1} § 1 k.c.</a> postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie uzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 385(1);art. 385(1) § 3)">art. 385^{<!-- -->1} § 3 k.c.</a>, nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu.</p> <p>Sama prowizja nie jest świadczeniem głównym, bowiem w taki sposób można charakteryzować jedynie świadczenia konstytutywne dla danej umowy. Analiza kształtu i wysokości prowizji zdaniem Sądu nie daje podstaw do przyjęcia, że prowizja została ukształtowana w sposób rażąco krzywdzący dla powoda. Wcześniej już wskazano, że prowizja jest dopuszczalnym pozaodsetkowym kosztem kredytu, zaś ukształtowanie jej na poziomie ok. 10 % całkowitej kwoty udzielonego kredytu, nie pozwala uznać, że kreuje prawa i obowiązki powoda w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami.</p> <p>W rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 385(1);art. 385(1) § 1)">art. 385^{<!-- -->1} § 1 k.c.</a> rażące naruszenie interesów konsumenta oznacza nieusprawiedliwioną dysproporcję praw i obowiązków na jego niekorzyść w określonym stosunku obligacyjnym, również poprzez kształtowanie treści tego stosunku poprzez stosowanie klauzul umownych, które godzą w równowagę kontraktową strony słabszej – konsumenta.</p> <p>Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że w sprawie niniejszej nie doszło do rażącej dysproporcja praw i obowiązków stron umowy pożyczki pozwalającym na uznaniu jej za bezskuteczną. Pozwany na swój wniosek, w wykonaniu umowy pożyczki otrzymał kwotę 1.500 zł, zaś spłata nie została zabezpieczona dodatkowymi instrumentami prawnymi. Kredytodawca jako swoje wynagrodzenie zastrzegł dla siebie odsetki kapitałowe w wysokości 22,74 zł oraz właśnie prowizję w kwocie 162,28 zł. Łączne koszty obciążając pozwanego w przypadku terminowej spłaty pożyczki wynosiły zatem 185,02 zł, co z uwagi na szybkość udzielenia pożyczki, dogodność złożenia wniosku kredytowego, ale także ryzyko po stronie pożyczkodawcy, wiążące się z brakiem zastrzeżenia dodatkowych zabezpieczeń kredytu, nie może być oceniane jako nadmierne.</p> <p>Bezzasadny był również zarzut nieotrzymania wezwania do zapłaty. Po pierwsze umowa pożyczki jako świadczenie terminowe, po upływie daty wymagalności została postawiona w stan wymagalności i nie było potrzeby podejmowania w tym dodatkowych działań o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 455)">art. 455 k.c.</a> Po drugie zaś powód dołączył do pozwu dowód w postaci pisma „Przedsądowe wezwanie do zapłaty” z 23.04.2024 r., które to pismo zostało wysłane na adres pozwanego i odebrane przez jego domownika (k. 41-42).</p> <p>Reasumując żaden z podniesionych przez pozwanego zarzutów nie okazał się słuszny, zaś powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.</p> <p>Kwota roszczenia głównego zasądzona w pkt I wyroku obejmowała kapitał pożyczki 1.500 zł, odsetki od kapitału wskazane w umowie, tj. 22,74 zł oraz prowizję za udzielenie kredytu w kwocie 162,28 zł. Nadto, do kwoty żądania głównego powód doliczył skapitalizowane odsetki za opóźnienie liczone wyliczone na podstawie § 8 umowy w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481 k.c.</a> – tj. odsetki maksymalne za opóźnienie od kwoty niespłaconego kapitału - 1.662,28 zł za okres od daty płatności (21.03.2024 roku) do dnia poprzedzającego wniesienie pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym (tj. do dnia 04.06.2024 r.) – co dało kwotę 76,85 zł.</p> <p>Łączna kwota zasądzonego roszczenia wynosiła zatem 1.761,87 zł (1.685,02 +76,85 zł).</p> <p>Od kwoty tej Sąd zgodnie z żądaniem powoda zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia 5 czerwca 2024 roku, tj. od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Roszczenie o odsetki za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego znajduje oparcie w treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 1;art. 481 § 2)">art. 481 § 1 i 2 k.c.</a> Zgodnie z treścią tego przepisu jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Wytoczenie powództwa w elektronicznym postępowaniu upominawczym, oraz kolejno spełnienie warunków wskazanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 505(37);art. 505(37) § 2)">art. 505 ^{<!-- -->37}§ 2 k.p.c.</a>, tj. wniesienie w terminie trzech miesięcy od dnia wydania postanowienia o umorzeniu elektronicznego postępowania upominawczego pozwu przeciwko pozwanemu o to samo roszczenie w postępowaniu innym niż elektroniczne postępowanie upominawcze, powoduje, że skutki prawne, które ustawa wiąże z wytoczeniem powództwa, następują z dniem wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym – dlatego też dopuszczalne i niesprzeczne z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 482)">art. 482 k.c.</a> było tak sformułowane żądanie odsetkowe.</p> <p>O kosztach procesu orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 1(1);art. 98 § 3)">art. 98 § 1, 1^{<!-- -->1} i 3 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 99)">art. 99 k.p.c.</a> Pozwany przegrał proces w całości, zatem zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy to na nim spoczywał ciężar poniesienia kosztów procesu, w tym kosztów poniesionych przez stronę powodową.</p> <p>Na koszty te, składa się: opłata od pozwu w kwocie łącznie 200 złotych, wynagrodzenie pełnomocnika powoda, którego wysokość ustalono na podstawie § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 listopada 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych w kwocie 900 złotych oraz opłata skarbowa od złożonego dokumentu pełnomocnictwa procesowego w kwocie 17 złotych.</p> <p>Nadto stronie powodowej należą się od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu odsetki w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, o czym Sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1(1))">art. 98 § 1^{<!-- -->1} k.p.c.</a> </p> <p>Sad na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 505(37);art. 505(37) § 2)">art. 505 ^{<!-- -->37}§ 2 k.p.c.</a> i art. 19 ust 2 pkt 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych zaliczył na poczet opłaty od pozwu opłatę w kwocie 50 zł uiszczoną w elektronicznym postępowaniu upominawczym, bowiem spełniły się wskazane tym przepisie warunki.</p> <p>Zdaniem Sadu niezasadne było żądanie powoda w zakresie zasądzenia również kosztów zastępstwa procesowego w elektronicznym postępowaniu upominawczym, bowiem Sąd w pełni zgadza się ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że w sprawie wszczętej powództwem wytoczonym zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 505(37);art. 505(37) § 2;art. 505(37) § 2 zd. 1)">art. 505^{<!-- -->37} § 2 zdanie pierwsze k.p.c.</a> sąd orzeka o kosztach zastępstwa procesowego z uwzględnieniem jednej opłaty, którą określa według stawek za czynności radcy prawnego lub adwokata, właściwych ze względu na wartość i przedmiot sprawy oraz rodzaj postępowania (Uchwała Sądu Najwyższego z 13.06.2024 r., sygn. III CZP 48/23, LEX nr 3725658). Jednakże, orzeczenie negatywnie w tym zakresie zawiera się w orzeczeniu z pkt II, dlatego nie zachodziła potrzeba oddalenia żądania w tym zakresie w osobnym punkcie.</p> <p> <em> <!-- -->Asesor sądowy Michał Jarosz</em> </p> <p>Sygn. akt I C 292/24</p> </div> <div> <h2>ZARZĄDZENIE</h2> <p>1.  odnotować uzasadnienie;</p> <p>2.  odpis wyroku wraz z odpisem uzasadnienia doręczyć pełn. pozwanego (PI);</p> <p>3.  kal. dwa tygodnie z d/d lub z wpływem.</p> <p> <span class="anon-block">B.</span>, dnia 30 grudnia 2024 roku</p> <p>Asesor sądowy Michał Jarosz</p> </div>