II AKa 267/13

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKa 267/13</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 30 grudnia 2013 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Łodzi, II Wydział Karny, w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="167"/> <col width="466"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodnicząca:</p> </td> <td> <p>SSA Krystyna Mielczarek (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SA Maria Wiatr</p> <p>SA Izabela Dercz</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>st. sekr. sądowy Łukasz Szymczyk</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale <span class="anon-block">K. G.</span>, Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Łodzi</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2013 r.</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. S.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Piotrkowie Tryb.</p> <p>z dnia 31 lipca 2013 r., sygn. akt III K 75/13</p> <p>na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1;art. 437 § 2)">art. 437 § 1 i 2 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> </p> <p>1.  zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że wymierzoną oskarżonemu karę pozbawienia wolności łagodzi do 10 (dziesięciu) lat;</p> <p>2.  zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">K. L.</span> – Kancelaria Adwokacka w <span class="anon-block">Ł.</span> kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym;</p> <p>3.  zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za II instancję.</p> <p>Sygn. akt II AKa 267/13</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">P. S.</span> oskarżony został o to, że w dniu 5 kwietnia 2013 r. w miejscowości <span class="anon-block">S.</span> <span class="anon-block"> (...)</span>, gm. <span class="anon-block">R.</span>, powiat <span class="anon-block"> (...)</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span> dokonał zabójstwa <span class="anon-block">E. J.</span> w ten sposób, że działając z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia w/w, zadał jej nożem uderzenie w tylną powierzchnię klatki piersiowej, w następstwie czego spowodował u niej obrażenia ciała w postaci jednej rany kłutej tylnej powierzchni klatki piersiowej o kanale długości ok. 17 cm biegnącej od tyłu do przodu, od strony lewej przyśrodkowo i od tyłu ku górze, powodując w ten sposób uszkodzenie tkanki podskórnej mięśnia, VIII międzyżebrza, IX żebra i lewego płuca, powstanie dużego krwiaka lewej jamy opłucnowej, co warunkowało obecność krwi w jej drogach oddechowych skutkujące ogniskowym zachłyśnięciem się krwią w lewym płucu oraz ogniskowym obrzękiem płuc i następowym wstrząsem krwotocznym, co skutkowało nagłym zgonem <span class="anon-block">E. J.</span>, tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 kk</a>.</p> <p>Wyrokiem z dnia 31 lipca 2013 roku, w sprawie o sygn. akt III K 75/13 Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim uznał <span class="anon-block">P. S.</span> za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, z tą zmianą, iż przyjął, że działał on z zamiarem ewentualnym pozbawienia życia <span class="anon-block">E. J.</span> i za tak przypisany czyn wyczerpujący dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 kk</a>, wymierzył mu karę 13 lat pozbawienia wolności.</p> <p>Orzeczenie zawiera również rozstrzygnięcia o zaliczeniu okresu tymczasowego aresztowania na poczet kary, o dowodach rzeczowych oraz kosztach postępowania (k. 328-329).</p> <p>Powyższy wyrok zaskarżył apelacją obrońca oskarżonego w części dotyczącej orzeczenia o karze na korzyść oskarżonego, zarzucając mu rażącą niewspółmierność (surowość ) kary wymierzonej oskarżonemu za przypisane przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> poprzez wymierzenie kary 13 lat pozbawienia wolności podnosząc, iż Sąd I – instancji, choć w sposób wyczerpujący przy określeniu wymiaru kary dla oskarżonego przytoczył zarówno okoliczności obciążające jak i łagodzące, jednak nie uwzględnił, że postawa oskarżonego po dokonaniu przypisanego przestępstwa jak i w toku postępowania sądowego wskazuje na możliwość łagodniejszego potraktowania jego osoby w zakresie wymierzonej kary.</p> <p>Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez złagodzenie wymierzonej oskarżonemu <span class="anon-block">P. S.</span> kary pozbawienia wolności za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> z kary 13 lat pozbawienia wolności na karę oscylującą w dolnym progu ustawowego zagrożenia przewidzianego za przypisane przestępstwo (k. 377-378).</p> <p>W piśmie skierowanym do sądu zatytułowanym „Prośba” oskarżony <span class="anon-block">P. S.</span> wskazał, iż Sąd I instancji dokonując w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych niezasadnie oparł je wyłącznie o zeznania <span class="anon-block">A. O.</span> i <span class="anon-block">K. J.</span>, nie uwzględniwszy w sposób dostateczny konfliktowego usposobienia pokrzywdzonej <span class="anon-block">E. J.</span> a także skruchy wyrażonej przez oskarżonego po zdarzeniu (k.433-435).</p> <p>Na rozprawie apelacyjnej ujawniono w trybie art. 394 § 2 pismo oskarżonego, obrońca poparł złożoną apelację, prokurator wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku (k.440 v).</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się zasadna i w wyniku jej złożenia zaistniała konieczność zmiany zaskarżonego wyroku i wymierzenia <span class="anon-block">P. S.</span> kary 10 lat pozbawienia wolności.</p> <p>Dla obniżenia wymiaru kary orzeczonej wobec oskarżonego decydujący wpływ miała postawa oskarżonego po popełnieniu przestępstwa bowiem po zadaniu ciosu zorientowawszy się, że mógł pozbawić życia <span class="anon-block">E. J.</span> - osobę dla siebie najbliższą, oskarżony pozostał przy leżącej pokrzywdzonej, usiłując zatamować krwotok, płakał i prosił przybyłe osoby o ratowanie życia konkubinie.</p> <p>Jak podnosi się w orzecznictwie rażąca niewspółmierność kary, o której mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 kpk</a>, zachodzić może tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd I instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary, przewidzianych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 kk</a> oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo. Zarzut rażącej niewspółmierności kary można zasadnie podnosić tylko wówczas, gdy jakkolwiek mieści się ona w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia jednak w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy - innymi słowy, gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą. Na gruncie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 kpk</a> nie chodzi o każdą ewentualną różnicę w ocenach, co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa "rażąco” niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się zaakceptować. Dopiero wykazanie rażącej niewspółmierności kary uzasadnia korektę zaskarżonego wyroku. (wyrok<br/>Sądu Apelacyjnego w Łodzi - II Wydział Karny z dnia 2 kwietnia 2013 r. sygn. akt II AKa 32/13, http://orzeczenia.lodz.sa.gov.pl).</p> <p>Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Sąd Okręgowy winien był bowiem nie negując bardzo wysokiego stopnia społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu, większą uwagę przywiązać zarówno do okoliczności w jakich doszło do zdarzenia, jak i do oceny zachowania oskarżonego, świadczącego o tym, że żałuje tego co zrobił, wyraża skruchę i ma świadomość naganności swojego zachowania.</p> <p>Oskarżony, co także warto podkreślić, na żadnym etapie nie utrudniał prowadzonego postępowania, nie próbował zacierać śladów, nie sprzeciwiał się powiadomieniu policji i pogotowia, prosił ratowników o udzielenie pomocy konkubinie, pozostał na miejscu zdarzenia.</p> <p>W toku postępowania sądowego <span class="anon-block">P. S.</span> przeprosił rodzinę, oświadczył, że chciałby kiedyś stanąć nad grobem konkubiny; wyjaśniając płakał. Reakcja oskarżonego na sali rozpraw była szczera, spontaniczna i nie wymuszona i świadczyła iż faktycznie żałuje on swego postępowania. Warto również dodać, iż oskarżony rozumie, że musi ponieść konsekwencje za swój czyn i faktu tego nie kwestionuje, co z pewnością stanowi pozytywną prognozę w odniesieniu do jego procesu resocjalizacji.</p> <p>Sąd Apelacyjny zmienił zatem zaskarżony wyrok, łagodząc orzeczoną wobec oskarżonego <span class="anon-block">P. S.</span> karę pozbawienia wolności do lat 10.</p> <p>Orzeczona w powyższym wymiarze kara jest zgodna z dyrektywami określonymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 § 1;art. 53 § 2)">art. 53 § 1 i 2 kk</a>, uwzględnia społeczną szkodliwość czynu przypisanego <span class="anon-block">P. S.</span>, stopień jego winy oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągać w stosunku do oskarżonego, a także potrzebę w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.</p> <p>Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny orzekł, jak na wstępie.</p> <p>O kosztach sądowych orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a>, zaś o wynagrodzeniu obrońcy z urzędu rozstrzygnięto na podstawie § 14 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. Nr 163, poz. 1348).</p> </div>