III Ca 842/13

<p>Sygn. akt III Ca 842/13</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 31 grudnia 2013r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Nowym Sączu, Wydział III Cywilny Odwoławczy w składzie</p> <p>następującym:</p> <p>Przewodniczący - Sędzia: SO Mieczysław H. Kamiński</p> <p>Sędzia SO Ewa Adamczyk (sprawozdawca)</p> <p>Sędzia SR del. Rafał Obrzud</p> <p>Protokolant: sekr. sąd. Anna Burnagiel</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2013r. w Nowym Sączu</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa Miasta i Gminy <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">M.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">A. S.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji pozwanego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Sączu VII Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w Muszynie</p> <p>z dnia 9 lipca 2013r., sygn. akt VII C 259/13</p> <p> <strong> <!-- --> oddala apelację. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt III Ca 842/13 </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 9.07.2013 r. Sąd Rejonowy w Nowym Sączu, VII Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w <span class="anon-block">M.</span>, zasądził od pozwanego <span class="anon-block">A. S.</span> na rzecz powoda Miasta i Gminy <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">M.</span> kwotę 16.560 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 3.04.2013 r. do dnia zapłaty (pkt I sentencji), zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 3.228 zł tytułem kosztów procesu, w tym kwotę 2400 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (pkt II sentencji).</p> <p>Sąd Rejonowy ustalił m.in., że pozwany <span class="anon-block">A. S.</span> jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej w <span class="anon-block">Z.</span> stanowiącej działki ew. nr <span class="anon-block">(...)</span>, <span class="anon-block">(...)</span> i <span class="anon-block">(...)</span> o łącznej powierzchni 3,2022 ha, objęte <span class="anon-block">księgą wieczystą nr (...)</span>, stanowiącej własność powoda Miasta i Gminy <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">M.</span>. Prawo użytkowania wieczystego nabył na mocy aktu notarialnego z dnia 24.02.1999 r. od poprzedniego użytkownika – Federacji Związków Zawodowych <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span>. Stopa procentowa opłaty rocznej z tej nieruchomości w dacie przejęcia wynosiła 1 % bowiem nieruchomość była przeznaczona na cele lecznicze i profilaktyki zdrowotnej. Pismem z dnia 4.11.1999 r. Zarząd Miasta i Gminy <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">M.</span> dokonał wypowiedzenia dotychczasowej opłaty i powiadomił pozwanego, iż nowa wysokość opłaty rocznej wynika z oszacowania gruntu przez rzeczoznawcę majątkowego na kwotę 552.000 zł i wynosi 4.729,12 zł. Wobec zmiany charakteru działalności prowadzonej na tej nieruchomości opłata roczna została ponownie podwyższona do wysokości 3 % wartości nieruchomości i wynosi 16.560 zł netto. W dniu 29.07.2005 r. powód wystąpił do pozwanego proponując pisemnie nową wysokość opłaty – pozwany odwołał się jednak do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w <span class="anon-block">N.</span>. Orzeczeniem z dnia 28.02.2006 r. organ ten oddalił wniosek pozwanego i utrzymał opłatę roczną w wysokości 3 % wartości nieruchomości. Jest ona płatna do 31 marca każdego roku z góry.</p> <p>Pismem z dnia 4.04.2013 r. powód wezwał pozwanego do uiszczenia kwoty 16.560 zł wraz z odsetkami. Pozwany nie uregulował dotychczas tej należności.</p> <p>Sąd Rejonowy powołał się na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971150741" title="Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - Dz. U. z 1997 r. Nr 115, poz. 741 (art. 77;art. 77 ust. 3)">art. 77 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21.08.1997r.</a> (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 t.j.), art. 72 cyt. ustawy, art. 67 cyt. ustawy, art. 151 cyt. ustawy i wskazał, iż według ustaleń Sądu wartość przedmiotowej nieruchomości w czasie wypowiedzenia wysokości opłaty rocznej wynosiła 552,000 zł. Wskazanie opinii, jej autora i wartości nieruchomości zostało wskazane w piśmie z dnia 29.07.2005 r., które zawiera również wszelkie wymagane – wspomnianymi wyżej przepisami ustawy – pouczenia i informacje. Z treści § 28 ust. 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21. 09. 2004 r. (Dz. U. z 2004 r., Nr 207, poz. 2109 ze zm.), w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, wynika, iż wartość nieruchomości określa się według stanu nieruchomości i cen na dzień oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste albo według stanu nieruchomości i cen na dzień aktualizacji opłat z tytułu użytkowania wieczystego. W przedmiotowej sprawie opłata roczna została ustalona przez powoda zgodnie ze wskazanymi przepisami, a następnie utrzymana w mocy przez organ odwoławczy – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w <span class="anon-block">N.</span> i wynosi 3 % wartości nieruchomości. Szczegółowe uzasadnienie przyjęcia tej kwoty zawiera się w uzasadnieniu orzeczenia SKO z dnia 28.02.2006 r. /k.19-20/ i nie wymaga powielania. W ocenie Sądu wysokość należnej opłaty rocznej nie budzi wątpliwości, nie jest nadto sporne, że pozwany – mimo wezwań kierowanych do niego przez powoda – nie uiścił wymaganej kwoty 16.560 zł tytułem opłaty rocznej za 2013 r., płatnej do 31 marca. Wobec powyższego Sąd uwzględnił powództwo.</p> <p>Powyższy wyrok został zaskarżony przez pozwanego apelacją, w której zarzucił, naruszenie przepisów postępowania poprzez pominięcie przez sąd zgłaszanych przez pozwanego wniosków dowodowych i tym samym błędne ustalenie stanu faktycznego; nadto przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów, wskutek pobieżnego zbadania stanu faktycznego i wywodzenie wniosków niezupełnie zgodnych z rzeczywistością, a w konsekwencji oparcie się przez Sąd Rejonowy przy wydawaniu wyłącznie na twierdzeniach powoda co do obowiązku uiszczania opłaty od wieczystego użytkowania płatnej z góry za cały rok do 31 marca każdego roku.</p> <p>Wskazując na powyższe zarzuty apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Apelacja jest bezzasadna. </strong> </p> <p>Sąd Okręgowy podziela ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego oraz wnioski prawne wywiedzione na jego podstawie.</p> <p>Na wstępie wskazać należy, iż wbrew zarzutom zawartym w apelacji, Sąd Rejonowy nie pominął żadnych wniosków dowodowych, gdyż w ogóle takie nie zostały zgłoszone ani w odpowiedzi na pozew ani też w toku całego postępowania pierwszoinstancyjnego.</p> <p>Nie złożenie stosownych wniosków dowodowych w niniejszym postępowaniu nie może być niczym usprawiedliwione. Apelujący bowiem, w oparciu o umowę z dnia 24.02.1999 r. (akt notarialny Rep. A nr <span class="anon-block">(...)</span>), objął przedmiotowy grunt w użytkowanie wieczyste na okres 99 lat. Procedury związane z wypowiedzeniem wysokości dotychczasowej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego nie powinny być zatem obce pozwanemu, doświadczonemu w prowadzeniu działalności gospodarczej. Dowodzi tego choćby materiał dowodowy dołączony do pozwu w postaci pism kierowanych do pozwanego <span class="anon-block">A. S.</span> wypowiadających już w 1999 r. czy w 2005 r. wysokość dotychczas obowiązującej opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste gruntu stanowiącego własność Miasta i <span class="anon-block">Gminy U.</span> <span class="anon-block">M.</span>. Powód mógł zakwestionować aktualizację wysokości opłaty, uznając, że jest ona nieuzasadniona, z uwagi na to, że wyceniona wartość nieruchomości nie odpowiada rzeczywistej wartości gruntu i jest zawyżona. Nie uczynił tego jednak. Nie jest złożeniem stosownego wniosku dowodowego zawarcie przez pozwanego w odpowiedzi na pozew informacji, iż podniesienie wartości gruntu spowodowało zmianę wyceny nieruchomości wyznaczając tym samym oszacowanie jej wartości, a ponadto wskazanie, iż od tego czasu upłynęło już ponad 10 lat i w tym okresie nastąpiło znaczne obniżenie wartości nieruchomości we wsi <span class="anon-block">Z.</span> z powodu zmniejszenia nie tylko atrakacyjności rejonu ale też popularności ruchu turystycznego kuracjuszy .</p> <p>Odnośnie podnoszonej w odpowiedzi na pozew kwestii zmiany stawki procentowej to na marginesie wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 77 ust.1 u.g.n. aktualizacji opłaty rocznej w związku ze zmianą wartości nieruchomości dokonuje się z zachowaniem dotychczasowej stawki procentowej . Oznacza to, że zmiana stawki procentowej i aktualizacja wysokości opłaty to dwie różne czynności , które nie powinny być mylone i łączone. Jeżeli istnieją przesłanki zarówno do aktualizacji wysokości opłaty rocznej, jak i zmiany stawki, w pierwszej kolejności powinno być przeprowadzone postępowanie w przedmiocie zmiany stawki procentowej, a następnie w przedmiocie aktualizacji wysokości opłaty. Zmiana stawki procentowej nie obejmuje bowiem kwestii wysokości opłaty.</p> <p>Zgodnie z treścią pisma z dnia 29.07.2005 r. (k.18) dotychczasowa opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego gruntu w wysokości 1 % ceny ustalona została w oparciu o przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19850220099" title="Ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości - Dz. U. z 1985 r. Nr 22, poz. 99 ()">ustawy z dnia 29.04.1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości</a>, zgodnie z którymi opłata w takiej wysokości naliczana była za grunty przeznaczone pod obiekty pełniące funkcję m.in. lecznicze i profilaktyki zdrowotnej - jeżeli w obiektach tych nie była prowadzona działalność dochodowa lub gospodarcza. Obecnie działalność prowadzona przez apelującego została uznana za działalność służącą osiąganiu przychodów gdyż prowadzona jest w związku z usługami zdrowotnymi świadczonymi przez <span class="anon-block"> Sanatorium (...)</span> o nazwie <span class="anon-block"> (...)</span>. Obecny charakter działalności nie mieścił się w dotychczasowej stawce procentowej na podstawie art. 72 ust.2, stosownie do art. 72 ust.3 pkt 5 w/w ustawy, a zatem wysokość opłaty została zmieniona na 3 % ceny gruntu tj. „za pozostałe nieruchomości gruntowe”.</p> <p>Odnośnie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">artykuł 5 k.c.</a>, na który powołuje się pozwany, to stwierdzić należy, iż może być on stosowany wyjątkowo, a zatem tylko w takich sytuacjach, w których wykorzystywanie uprawnień wynikających z przepisów prawnych prowadziłoby do skutku nieaprobowanego w społeczeństwie ze względu na przyjętą w społeczeństwie zasadę współżycia społecznego. Nie wystarczy więc powołać się ogólnie na nieokreślone zasady współżycia społecznego, lecz należy wskazać jaka przyjęta w społeczeństwie zasada współżycia społecznego została naruszona postępowaniem wnioskodawców wobec uczestnika (por. wyr. SN z dnia 14.10.1998 r., II CKN 928/97, OSNC 1999, nr 4, poz. 75, z aprobującą glosą M. Niedośpiała, PiP 2000, z. 3, s. 101; orz. SN z dnia 20.12.2006 r., IV CSK 263/06, Lex nr 257664; orz. SA w Krakowie z dnia 6.06.2006 r., II AKa 86/06, KZS 2006, z. 7-8, poz. 108). Stosowanie powołanego przepisu nie może prowadzić do zanegowania samego faktu istnienia prawa podmiotowego, ponieważ instytucja nadużycia prawa dotyczy praw istniejących, których byt jest od niej całkowicie niezależny.</p> <p>Zarzucanie przez apelującego, iż nie prowadzi on żadnej działalności gospodarczej od ubiegłego roku w związku z zalaniem fekaliami z przebiegającego przez jego teren kolektora sanitarnego nie może odnieść zamierzonego skutku albowiem, w ocenie Sądu Okręgowego, to w interesie podmiotu prowadzącemu działalność gospodarczą leży podjęcie takich działań aby ta działalność gospodarcza była możliwa do prowadzenia. Żadne przepisy prawne ani też treść umowy o oddaniu gruntu w wieczyste użytkowanie nie obligowały powoda to usuwania przeszkód rzekomo uniemożliwiających prowadzenie działalności gospodarczej przez wieczystego użytkownika. Zatem wskazywane okoliczności nie stanowią skutecznej argumentacji dla wniosków apelującego z powołaniem się na treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 kc.</a> </p> <p>W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy oddalił apelację na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> </p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> </p> </div>