II SA/Ke 875/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 6 lipca 2020 r. znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z 6 lipca 2020 r. znak: [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 20 stycznia 2020 r. znak: [...], którą nałożono na A. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: [...], karę pieniężną w wysokości 15.000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 4 pkt 22, art. 5, art. 5a, art. 7a, art. 14, art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm.) zwanej dalej "u.t.d.", lp. 1.1, lp. 6.3.16, lp. 6.1.5, lp. 6.3.17, lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, art. 33, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.2014, s. 1), W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ drugiej instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Na podstawie upoważnienia nr WP.057.65.2019 z 3 października 2019 r. organ pierwszej instancji przeprowadził kontrolę w siedzibie ww. przedsiębiorcy, który do kontroli okazał zaświadczenie nr 0389418 na przewozy drogowe rzeczy na potrzeby własne wydane 24 maja 2017 r. Kontrolą objęto okres od 31 października 2018 r. do 31 października 2019 r. Zgodnie z protokołem kontroli z 19 listopada 2019 r. w przedsiębiorstwie w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli przedsiębiorca zatrudniał średnio 6 kierowców miesięcznie. Opisaną na wstępie decyzją organ pierwszej instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 15.000 zł za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym ( zał. nr 3) obejmujące: 1) lp. 1.1 - wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 12.000 zł; 2) lp. 6.1.5 - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie, sankcjonwane karą pieniężną w wysokości 1.000 zł; 3) lp. 6.3.16 - nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z kart kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy, sankcjonowane karą w wysokości 500 zł; 4) lp. 6.3.17 - naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę, sankcjonowane karą w wysokości 500 zł; 5) lp. 6.3.18 - naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu - za każdy pojazd, sankcjonowane karą w wysokości 500 zł. Organ odwoławczy, utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie, podkreślił, że stosownie do art. 92a ust. 5 pkt 1 u.t.d. suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w siedzibie przedsiębiorcy nie może przekroczyć 15.000 zł. W uzasadnieniu podjętej decyzji organ odwoławczy, podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, co do zasadności nałożenia kar, wskazując, co następuje: 1) ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności: umowy zlecenia z 1 sierpnia 2019 r. nr UZ/2019/9 zawartej z J. H., umowy zlecenia z 1 sierpnia 2019 r. nr UZ/2019/5 i z 1 lipca 2019 r. nr UZ/2019/4 zawartej z Ł. L., pisma ze Starostwa Powiatowego w Staszowie, protokołu przesłuchania skarżącego z 23 grudnia 2019 r. wynika, że doszło do naruszenia polegającego na wykonywaniu w okresie kontrolnym przez kontrolowany podmiot przewozów o charakterze transportu drogowego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżący posiadał jedyne uprawnienie przewozowe w postaci zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, ale nie wypełnił warunków takich przewozów, gdyż przewozy wykonywane 1 lipca 2019 r. i 1 sierpnia 2019 r. były realizowane przez kierowcę zatrudnionego na umowę zlecenia. W ocenie organu odwoławczego doszło do naruszenia polegającego na wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji - lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., bowiem kierowcy: J. H. i Ł. L. nie byli w okresie objętym kontrolą pracownikami przedsiębiorcy i wykonywali oni zadania przewozowe na mocy zawartej ze skarżącym umowy zlecenia. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 12.000 zł; 2) organ odwoławczy podzielił stanowisko organu kontrolnego ustalając, że podczas kontroli w siedzibie skarżącego nie okazano danych cyfrowych z pojazdu o nr rej. [...] za dni: 10 czerwca 2019 r., 26 sierpnia 2019 r., 29 sierpnia 2019 r., 30 sierpnia 2019 r. (łącznie 4 dni). Kara za powyższe wynosi 2.000 zł. Nie okazano również danych cyfrowych z pojazdu o nr rej. [...] za okres od 1 czerwca 2019 r. do 31 sierpnia 2019 r. (łącznie 92 dni). Kara za powyższe wynosi 46.000 zł. Odnosząc się do podniesionej przez przedsiębiorcę okoliczności, że nie jest właścicielem pojazdu o nr rej. [...] i w związku z tym nie posiada danych cyfrowych z tego pojazdu, organ odwoławczy wskazał, że przedsiębiorca za pośrednictwem poczty elektronicznej 18 listopada 2019 r. przesłał przez osobę przez siebie wskazaną posiadane dane z samochodu o nr rej. [...]. W pliku tym brak jest danych cyfrowych za okres objęty kontrolą. Organ odwoławczy stwierdził nadto, że podczas kontroli nie okazano danych cyfrowych z karty kierowcy A. S. z 28 sierpnia 2019 r. - kara za powyższe wynosi 500 złotych, ani danych cyfrowych z karty kierowcy J. H. z dni: 20 i 21 sierpnia 2019 r. - kara za powyższe wynosi 1.000 zł. Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi łącznie 49.500 zł; 3) w oparciu o okazane dane cyfrowe z pojazdu o nr rej. [...], organ drugiej instancji stwierdził, że zainstalowany w ww. pojeździe tachograf nie został poddany w terminie wymaganemu przeglądowi okresowemu, bowiem 15 maja 2017 r. miała miejsce ostatnia kalibracja, przegląd okresowy tego urządzenia. Zatem najpóźniej w 15 maja 2019 r., winna zostać wykonana kolejna kalibracja tachografu. Natomiast sprawdzenie tachografu wykonano 20 maja 2019 r. Kara pieniężna za wyżej opisane naruszenie wynosi 1.000 zł; 4) organ odwoławczy stwierdził, że skarżący nie dochował wyznaczonego przepisami prawa, maksymalnego okresu na wczytywanie danych z karty kierowcy: - J. D.: okazano plik potwierdzający pobranie danych cyfrowych kontrolowanego kierowcy 4 marca 2019 r., a następnie 2 kwietnia 2019 r. - pomiędzy odczytami minęło 29 dni zarejestrowanej automatycznie przez tachograf działalności. Następnie dane sczytano 30 maja 2019 r. Pomiędzy odczytami minęło 58 dni zarejestrowanej automatycznie przez tachograf działalności. Kolejno dane sczytano 18 czerwca 2019 r., a następnie 12 sierpnia 2019 r. Pomiędzy odczytami minęło 37 dni zarejestrowanej automatycznie przez tachograf działalności. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 500 zł; - D. B.: okazano plik potwierdzający pobranie danych cyfrowych kontrolowanego kierowcy 1 kwietnia 2019 r., a następnie 3 czerwca 2019 r. pomiędzy odczytami minęło 63 dni zarejestrowanej automatycznie przez tachograf działalności. Następnie dane sczytano 12 sierpnia 2019 r. Pomiędzy odczytami minęło 68 dni zarejestrowanej automatycznie przez tachograf działalności. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 500 zł. Łączna kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 1.000 zł; 5) na podstawie danych cyfrowych z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] po uwzględnieniu błędów lub zdarzeń w postaci braku napięcia, organ odwoławczy stwierdził, że dane te pobrano 16 czerwca 2018 r. a następnie 13 sierpnia 2019 r. Pomiędzy odczytami minęło 285 dni zarejestrowanej automatycznie przez tachograf działalności. Kara za powyższe wynosi 500 zł. Nadto, z danych cyfrowych tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] organ odwoławczy stwierdził, że dane te zostały pobrane 11 maja 2018 r. a następnie 6 marca 2019 r. Pomiędzy odczytami minęło 124 dni zarejestrowanej automatycznie przez tachograf działalności. Następnie dane pobrano 15 sierpnia 2019 r., więc pomiędzy odczytami minęło 162 dni zarejestrowanej automatycznie przez tachograf działalności. Kara za powyższe wynosi 500 zł. Wobec powyższego organ drugiej instancji utrzymał nałożoną na stronę łączną karę pieniężną za stwierdzone w protokole kontroli naruszenia w wysokości 15.000 zł. Organ odwoławczy nie stwierdził okoliczności uzasadniających zastosowanie przepisów egzoneracyjnych - art. 92b oraz 92c u.t.d. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję wniósł A. D. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...], zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie: 1) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, podczas gdy stan faktyczny niniejszej sprawy w dalszym ciągu budzi wątpliwości i nie został ustalony przez organ należycie i nie wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały przez niego wyjaśnione; 2) art. 107 § 3 k.p.a. przez brak wymaganego tym przepisem uzasadnienia faktycznego skarżonej decyzji, tj. nie wskazanie przyczyn, z powodu których organy odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej - środkom dowodowym (wyjaśnienia, odwołanie); 3) wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej, poprzez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń, bez oceny okoliczności wskazanych przez stronę już na etapie kontroli oraz w postępowaniu wyjaśniającym i odwoławczym; 4) art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak staranności organu w podejmowaniu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy wyrażające się w sprzeczności istotnych ustaleń faktycznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego; 5) art. 6 k.p.a. i wynikającej z niego naczelnej zasady działania organów administracji publicznej na podstawie i w granicach prawa, art. 7 k.p.a. i wynikającej z tego przepisu naczelnej zasady praworządności, art. 8 k.p.a. i wynikającej z tego przepisu naczelnej zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; 6) art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 92b i 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez nie przeprowadzenie oceny istnienia (lub braku) wymienionych tam okoliczności egzoneracyjnych. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł w szczególności, że pomimo posiadanej dokumentacji w postaci kopii dowodów rejestracyjnych organy niewłaściwie zakwalifikowały pojazdy, jako należące do kontrolowanego przedsiębiorstwa. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o "umorzenie postępowania w całości lub w części". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Niniejsza sprawa została rozpatrzona na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842). Przepis ten zezwala wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu, w okresie obowiązywania stanu epidemii z powodu COVID-19, na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, jeśli przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. O skierowaniu sprawy do rozpoznania w trybie powołanego wyżej przepisu oraz o terminie posiedzenia niejawnego strony zostały zawiadomione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli miało lub mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji, którą nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15.000 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Na wstępie wskazać należy, że wbrew zarzutom skargi, w sprawie niniejszej organy przeprowadziły wszechstronne i kompletne postępowanie dowodowe i wyjaśniające na okoliczność stwierdzonych naruszeń zasad wykonywania transportu drogowego, spełniające wymogi art. 7 i art. 77 k.p.a., z jednoczesną oceną zebranego materiału dowodowego stosownie do reguł wskazanych w art. 80 k.p.a. Organy - uwzględniając specyfikę regulacji prawnej i samych przewozów - przeprowadziły wszelkie dowody wymagane dla ustalenia (wyjaśnienia) istotnych w świetle tej regulacji okoliczności faktycznych, a decyzja zawiera uzasadnienie spełniające wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślić również należy, że ocena, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenia dla sprawy należy do uznania organu. Taka zaś ocena nie jest równoznaczna z dowolną oceną dowodów. Brak również podstaw by uznać za uzasadnione zarzuty zawarte w pkt 5 petitum skargi, co do naruszenia w niniejszej sprawie art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. O nietrafności ww. zarzutów świadczy zawartość akt administracyjnych oraz szczegółowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w którym przedstawiono stan faktyczny sprawy i okoliczności mające znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Z materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy niniejszej wynika, że na podstawie upoważnienia nr WP.057.1.65.2019 z dnia 3 października 2019 r. (k. 210 akt admin.) Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego przeprowadzono kontrolę przedsiębiorstwa A. D. [...]. Do kontroli okazano zaświadczenie nr 0389418 na przewozy drogowe rzeczy na potrzeby własne wydane 24 maja 2017 r. przez Starostę Staszowskiego (k. 203 akt adm.). Kontrolą objęto okres od 31 października 2018 r. do 31 października 2019 r. Ustalenia kontroli zostały ujawnione w protokole kontroli z 19 listopada 2019 r. (k. 28 akt adm.). W niniejszej sprawie łączna wysokość kary pieniężnej z tytułu wszystkich stwierdzonych w ww. protokole kontroli naruszeń u.t.d. wyniosła 64.500 zł - została następnie ograniczona - z uwagi na treść art. 92a ust. 5 pkt 1 u.t.d. Mianowicie, zgodnie z tym przepisem suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć 15.000 zł - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Ustawodawca wiąże nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym z przeprowadzeniem kontroli i określając w art. 92a ust. 5 u.t.d. limity kar pieniężnych, o których mowa w art. 92 ust. 1 u.t.d., łączy je z naruszeniami stwierdzonymi podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy (por. wyrok NSA z 18 września 2019 r. sygn. akt II GSK 2185/17, LEX nr 2740234). Powyższe unormowanie ma kluczowe znaczenie z uwagi na główny zarzut skargi dotyczący niewłaściwego zakwalifikowania pojazdu o nr rej. [...], jako należącego do kontrolowanego przedsiębiorstwa. Skarżący podniósł, że nie posiada danych cyfrowych z tego pojazdu, gdyż nie jest jego właścicielem. Jednocześnie przed zakończeniem kontroli za pośrednictwem poczty elektronicznej 18 listopada 2019 r. skarżący przesłał posiadane dane z pojazdu o nr rej. [...]. W nadesłanym pliku stwierdzono brak danych cyfrowych za okres objęty kontrolą. Z tytułu naruszenia polegającego na nie okazaniu danych cyfrowych z pojazdu o nr rej. [...] za okres od 1 czerwca 2019 r. do 31 sierpnia 2019 r. (łącznie 92 dni) kara wyniosła 46.000 zł. Lektura akt administracyjnych, w tym w szczególności pisma Starosty Staszowskiego z 15 listopada 2020 r. zawierającego wykaz pojazdów zgłoszonych do zaświadczenia przedsiębiorcy na przewozy drogowe na potrzeby własne (k. 48 akt adm.) oraz załączonych kopii dowodów rejestracyjnych (k. 177 - 199 akt adm.) nie potwierdza ustaleń organów w zakresie zakwalifikowania pojazdu o nr rej. [...] jako należącego do skarżącego. Tym niemniej okoliczność ta nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż nie wpływa na wymiar nałożonej na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł. Zauważyć należy, że łączna wysokość kar za naruszenia wykazane w protokole kontroli wynosi 64.500 zł, w tym kara za kwestionowane naruszenie 46.000 zł. Zatem, przy uwzględnieniu zarzutu skarżącego co do niewłaściwego zakwalifikowania spornego pojazdu, suma kar nałożonych za pozostałe naruszenia wyniosłaby 18.500 zł, a przy uwzględnieniu regulacji zawartej w art. 92a ust. 5 pkt 1 u.t.d., 15.000 zł - o czym słusznie orzekły organy obu instancji. Z uwagi na powyższe, podniesiony w tym zakresie zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku w zakresie wysokości nałożonej kary. Co się zaś tyczy podstaw do zastosowania przepisów egzoneracyjnych - art. 92b oraz art. 92c u.t.d., Sąd podziela stanowisko organu, że w sprawie niniejszej nie zaistniały okoliczności stanowiące przesłanki do ich zastosowania. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że ewentualne okoliczności uzasadniające zastosowanie w sprawie art. 92b oraz art. 92c u.t.d. powinien wykazać sam przedsiębiorca. Ciężar dowodu spoczywa zatem na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi z art. 92b ust, 1 i art. 92c ust, 1 u.t.d. skutki prawne prowadzące do zwolnienia się z odpowiedzialności za zaistniałe naruszenie przepisów prawa. To zatem ten podmiot winien udowodnić, że dołożył należytej staranności, a więc uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać, organizując przewóz i jedynie wskutek niezależnych od niego okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. W realiach rozpoznawanej sprawy strona w toku postępowania administracyjnego nie wykazała żadnych okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 92b lub art. 92c u.t.d. Nadto podkreślić trzeba, że ilość i rodzaj stwierdzonych w toku przeprowadzonej przez organ pierwszej instancji kontroli naruszeń przepisów u.t.d. obrazuje braki w organizacji działania przedsiębiorstwa skarżącego i pracy jego kierowców - nie zaś zaistnienie wyjątkowych okoliczności niezależnych od przedsiębiorcy. Przedsiębiorca ma bowiem wpływ na pracę kierowców, ciąży na nim obowiązek nadzoru w tym zakresie, wydawania poleceń i przeprowadzania regularnych kontroli. Sam brak zawarcia w wynagrodzeniach składników zachęcających do naruszania obowiązujących przepisów (deklarowany przez stronę) nie jest wystarczający dla zwolnienia się od odpowiedzialności z tego tytułu. Natomiast przesłanka braku wpływu na powstałe naruszenie musi być następstwem zdarzeń i okoliczności, których przewoźnik nie mógł przewidzieć. Nie sposób natomiast przyjąć, że przedsiębiorca nie ponosi winy za stwierdzone naruszenia, skoro nie przedstawia sporządzanych przez siebie dokumentów potwierdzających nieprowadzenie pojazdów przez poszczególnych kierowców, czy przechowywanych w siedzibie przedsiębiorstwa wykresówek poszczególnych kierowców, jak również nie okazuje jakichkolwiek dokumentów (wykresówek, wydruku, karty dziennej) uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. W konsekwencji, mając również na uwadze treść art. 134 p.p.s.a., Sąd stwierdza, że zaistniały przesłanki do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.