VI SA/Wa 2340/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F., sp. j. z siedzibą w [...] na czynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpoznania postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE F. sp. j. z siedzibą w [...] (dalej "skarżąca"), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "WSA") skargę na czynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej "SKO") polegającą na pozostawieniu jej odwołania bez rozpoznania. Za podstawę skarżonej czynności SKO wskazało art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257), dalej "k.p.a.". Jak wynika z nadesłanych do WSA akt administracyjnych sprawy: Skarżąca, na podstawie decyzji Prezydenta [...] (dalej "Prezydent") z [...] lutego 2017 r., uzyskała zezwolenie na zajęcie pasa drogowego. Od powyższej decyzji Prezydenta pełnomocnik skarżącej złożył odwołanie, do którego nie załączył dokumentu pełnomocnictwa. SKO, w trybie art. 64 § 2 k.p.a., wezwało pełnomocnika skarżącej o złożenie w terminie 7 dni pełnomocnictwa mocującego go do reprezentowania skarżącej, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania. Pełnomocnik skarżącej nadesłał do SKO pełnomocnictwo, które organ uznał za nieprawidłowe, gdyż swoim zakresem przedmiotowym obejmowało ono "w sprawach dotyczących sprzedaży napojów alkoholowych". Ostatecznie SKO, pismem z [...] czerwca 2017 r., zawiadomiło pełnomocnika skarżącej, że odwołanie od decyzji Prezydenta pozostawiono bez rozpoznania. Pismem z [...] lipca 2017 r. pełnomocnik skarżącej, przywołując art. 37 k.p.a., wniósł do SKO "Zażalenie na działanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego polegające na niezałatwieniu sprawy w terminie", w którym domaga się wydania przez SKO decyzji, będącej wynikiem rozpoznania odwołania od decyzji Prezydenta. SKO pismem z [...] lipca 2017 r. wezwało pełnomocnika skarżącej do wskazania w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia "zażalenia" bez rozpoznania, czy pismo z [...] lipca 2017 r. należy traktować jako: "1/ zażaleniem na nie załatwienie sprawy w terminie?, 2/ wezwanie do usunięcia naruszenia prawa?, 3/ skargę na akt organu administracji (taką drogę postępowania wskazano m.in. w wyroku NSA z 02.03.2011 r. II FSK 2624/10 LEX nr 84286)?". Jednocześnie SKO podało, że podtrzymuje stanowisko wyrażone w piśmie z [...] czerwca 2017 r. Pismem z [...] sierpnia 2017 r. pełnomocnik skarżącej podał, że jego pismo z [...] lipca 2017 r. "należy traktować jako skargę na akt organu administracji". Wobec powyższego SKO sprawę przekazało do WSA, wnosząc o oddalenie skargi. WSA sprawę wstępnie zarejestrował w VI KO 245/17 i wezwał pełnomocnika skarżącej do wskazanie w terminie 7 dni czy jego pismo z [...] lipca 2017 r. wraz z uzupełnieniem – pismem z [...] sierpnia 2017 r., stanowi skargę na zawartą w piśmie organu z [...] czerwca 2017 r. informację o pozostawieniu bez rozpoznania odwołania wniesionego od decyzji Prezydenta. WSA nadał temu wezwaniu rygor potraktowania ww. pism pełnomocnika skarżącej jako skargi na czynność organu administracji publicznej z [...] czerwca 2017 r. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej dnia [...] października 2017 r. (k. 18 akt) i pozostało bez odpowiedzi. Z uwagi na milczenie pełnomocnika skarżącej WSA sprawę zarejestrował jako skargę na czynność organu administracji publicznej (SKO) z [...] czerwca 2017 r., którą pozostawiono odwołanie skarżącej od decyzji Prezydenta bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego i skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Przedmiotem badanej skargi została uczyniona czynność SKO z [...] czerwca 2017 r., polegająca na poinformowaniu pełnomocnika skarżącej, że odwołanie od decyzji Prezydenta zostało pozostawione bez rozpoznania. WSA w pierwszym rzędzie musi zatem ustalić czy ów przedmiot – czynność SKO, wpisuje się w zakres jego kognicji określony w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a.". W tej kwestii należy odwołać się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej "NSA") z 3 września 2013 r., sygn. I OPS 2/13, podjętej w siedmioosobowym składzie na skutek wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich o podjęcie, na podstawie art. 264 § 2 w zw. z art. 15 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), uchwały wyjaśniającej: "Czy nieuprawnione pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) jest inną czynnością z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czy też stanowi bezczynność, na którą służy skarga stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy?". NSA we wskazanej uchwale jednoznacznie orzekło, że "Na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". W tym stanie rzeczy WSA stwierdza, że na czynność SKO z [...] czerwca 2017 r., która to czynność jest wyłącznie czynnością materialno-techniczną i nie można jej uznać za akt lub czynność wymienioną w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W konsekwencji badana skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Czynności pozostawienia bez rozpoznania odwołania nie można bowiem bezpośrednio skutecznie uczynić przedmiotem skargi skierowanej do sądu administracyjnego, jednakże sprawa taka może stać się przedmiotem skargi przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., tj. skargi na bezczynność organu. WSA jednocześnie wyjaśnia, że niniejszej skargi nie mógł uznać za skargę na bezczynność SKO w rozpoznaniu odwołania od decyzji Prezydenta, gdyż pełnomocnik skarżącej, będąc profesjonalistą, dwukrotnie przyznał, że jest to skarga na akt/czynność organu administracji. Pierwszym razem wskazał to w piśmie z [...] sierpnia 2017 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie SKO. Następnie zaś milcząco potwierdził to, nie udzielając odpowiedzi na wezwanie WSA. Mając powyższe na uwadze WSA, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił jako niedopuszczalną.