II SAB/Op 29/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Krupiński po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. W. na bezczynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu w przedmiocie kosztów związanych z deponowaniem broni postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez W. W., po jej uściśleniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2009 r., była bezczynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu w zakresie rozstrzygnięcia, zgodnie z wnioskiem złożonym w piśmie z dnia 15 czerwca 2009 r., czy na skarżącym ciąży obowiązek ponoszenia opłaty za depozyt broni, stanowiącej własność zmarłego J. W. Organ wnosił o odrzucenie skargi, przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego i stwierdził, że W. W. jest zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w Opolu z dnia [...], sygn. akt [...], jedynym następcą prawnym J. W., który w dniu 29 lipca 2002 r. złożył do depozytu organu dwie sztuki broni myśliwskiej. Skarżący był powiadamiany pismem z dnia 29 października 2008 r. oraz z dnia 8 maja 2009 r. o stanie należności depozytowej, a w dniu 10 czerwca 2009 r. wysłano do niego upomnienie w trybie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm.). W ocenie organu skarga nie dotyczy żadnego z obszarów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., gdyż ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., nr 52, poz. 525 ze zm.) nakłada obowiązek ponoszenia opłaty za depozyt broni na jej właściciela i ewentualnie na jego następców prawnych, przy czym organy Policji nie są uprawnione do wydawania decyzji wymiarowych, a ponadto organy Policji nie miały możliwości załatwienia sprawy w żądanej formie prawnej. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 30 listopada 2009 r. podtrzymał dotychczasowe stanowisko i podniósł, że żądanie przeprowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie istnienia obowiązku ponoszenia opłaty za depozyt broni pozostałej po J. W. było uzasadnione, gdyż organ zmierzał do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a zgłoszone wątpliwości winne być rozstrzygnięte poza organem egzekucyjnym. W takim stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a, tj. w sprawach rozstrzyganych w drodze: 1) decyzji administracyjnych; 2) postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty; 3) postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach; O bezczynności organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 37 K.p.a. można mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, lecz pomimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Z zestawienia tych dwóch przepisów wynika, że pojęcie zaskarżalnej do sądu administracyjnego bezczynności organu obejmuje tylko i wyłącznie sferę spraw, w których doszło do niedozwolonej prawnie zwłoki w ich załatwieniu w formie wskazanej w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że skarżący w swoim wniosku skierowanym do organu zażądał wydania wiążącego rozstrzygnięcia o istnieniu lub nieistnieniu obowiązku ponoszenia kosztów związanych ze zdeponowaniem dwóch sztuk broni w depozycie policyjnym przez osobę, której jest następcą prawnym. Domagał się wszczęcia postępowania administracyjnego w tej sprawie, a zatem wnioskować można, że chodziło mu o wydanie rozstrzygnięcia w formie decyzji (art. 104 § 1 K.p.a.). Obowiązek uiszczenia opłaty za zdeponowanie broni wynika z przepisu art. 23 ustawy o broni i amunicji, który określa podmioty, na które ustawodawca nałożył obowiązek ponoszenia kosztów związanych deponowaniem broni. Powstaje on z mocy prawa w wyniku zdeponowania broni w związku z utratą (brakiem) pozwolenia na broń, do której dostęp jest reglamentowany. W przepisach ustawy nie ma przy tym regulacji nakazującej organowi wydawanie jakichkolwiek dodatkowych aktów lub podejmowania decyzji konkretyzujących wspomniany, wynikający z mocy prawa obowiązek ponoszenia kosztów depozytu, zarówno co do osoby zobowiązanej jak i co do wymiaru finansowego tego obowiązku. Z powyższego wynika, że wniosek skarżącego nie podlega załatwieniu w formie przewidzianej przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie skarga w istocie sprowadza się do wymuszenia przez stronę na organie podjęcia rozstrzygnięcia w konkretnej sprawie, w której uregulowania materialnoprawne takiego rozstrzygnięcia nie wymagają. Jak już wyżej wskazano z bezczynnością mamy do czynienia wtedy, gdy organ uchyla się od wydania decyzji, postanowienia czy też nie podejmuje innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Wynika to z przepisu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., co oznacza, iż skarga jest dopuszczalna tylko wówczas, jeżeli dotyczy jednej z wyżej wymienionych form działania organu administracji publicznej. Skoro zatem przepisy ustawy o broni i amunicji oraz przepisy aktów prawnych wykonawczych do tej ustawy nie przewidywały obowiązku wydawania przez organ decyzji administracyjnej w opisanym wyżej zakresie, to konsekwencją tego toku rozumowania jest stwierdzenie, że skarga na bezczynność jest niedopuszczalna, gdyż nie dotyczy żadnej z wyżej wymienionych form działania organu administracji publicznej. Obowiązek administracyjny do działania wyznaczony jest normami administracyjnymi, jeżeli organ nie ma kompetencji do określonego działania, to nie można takiemu organowi zarzucić bezczynności. Należy podkreślić przy tym, że w przypadku gdy obowiązek nakładający na obywatela określone powinności prawne wynika wprost z przepisów prawa, to na organie zobligowanym do egzekwowania tego rodzaju powinności nie ciąży dodatkowy przymus konkretyzacji i personalizacji tego obowiązku, o ile przepisy prawa wprost takiego obowiązku nie przewidują. W piśmiennictwie podkreśla się, że organ może rozstrzygać sprawę w formie decyzji administracyjnej tylko wówczas, gdy wynika ona z przepisów w sposób wyraźny lub dorozumiany (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C. H. Beck, Warszawa 2002, str. 441 i n.). Reasumując stwierdzić należało, że bezczynność organu administracji publicznej nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego w przypadku braku po stronie tego organu kompetencji do wnioskowanego przez stronę działania. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu skargę odrzucił.