I SA/Rz 275/17

SENTENCJA Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Andrzej Tokarz po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku TS o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi TS na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.] z dnia [.] grudnia 2016 r. nr [.] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania ostatecznych decyzji - p o s t a n a w i a - I. zmienić postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 19 lipca 2017 r. sygn. I SA/Rz 275/17 i przyznać TS prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 7 listopada 2017 r., II. oddalić wniosek w pozostałym zakresie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 19 lipca 2017 r. starszy referendarz sądowy odmówił TS przyznania prawa pomocy, a rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2017 r. Wyrokiem z dnia 7 listopada 2017 r. Sąd oddalił skargę TS, a następnie na jego żądanie sporządził uzasadnienie tego orzeczenia. We wniosku tym skarżący zawarł jednocześnie żądanie przyznania mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W złożonym następnie w dniu 27 grudnia 2017 r. (data stempla pocztowego) urzędowym formularzu PPF podał, że nie jest stroną w sprawie, jest osobą pokrzywdzoną. Zmiana jego sytuacji wiąże się z narastającymi kosztami, gigantycznymi odsetkami, karami egzekucyjnymi itp. Swoją sytuację ocenił jako tragiczną. Po rozliczeniu dochodów i wydatków ma ogromny deficyt budżetowy. Utrzymuje się z uposażenia rodzinnego w kwocie 3300 zł. Miesięczne koszty utrzymania szacuje na 3150 zł. Nie prowadzi natomiast księgowości, aby mógł podać więcej szczegółów w polu nr 11 formularza PPF dotyczącym zobowiązań i stałych wydatków. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) zwanej dalej: "Ppsa", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z uwagi jednak na to, że rozpoznawany wniosek jest kolejnym zgłoszonym w toku niniejszego postępowania, na uwadze należało mieć obecnie także dyspozycję art. 165 Ppsa. Zgodnie z nim, postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Tak więc w obecnym stadium postępowania ocenie podlega to, czy od dnia 19 lipca 2017 r., względnie 25 sierpnia 2017 r., w sytuacji wnioskodawcy nastąpiły zmiany, które uzasadniałyby zmianę wcześniejszego orzeczenia w przedmiocie prawa pomocy. W ocenie referendarza sądowego zmiany takie, w kontekście art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa, miały miejsce, choć podane przez wnioskodawcę informacje w dalszym ciągu nie ujawniają zbyt wiele o jego rzeczywistej sytuacji materialno-bytowej. Jest ona podobna do deklarowanej poprzednio. W dalszym ciągu dochód wnioskodawcy wynosi 3300 zł i nadal nie wiadomo, na jakie cele lub potrzeby jest on przeznaczany. Niemniej, z kwoty tej ma mu pozostawać 150 zł, co pozwala na pewne oszczędności. Rozpoznając obecny wniosek uwzględniłem jednak to, że w niniejszej sprawie skarżący uiścił już wpis od skargi, ponosił też koszty korespondencji. Jest również uczestnikiem wielu innych zainicjowanych przez siebie spraw sądowych, z którymi także związane są wydatki. W tej sytuacji uznałem, że uiszczenie kwoty 100 zł tytułem opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 7 listopada 2017 r. mogłoby narazić go na uszczerbek w podstawowym utrzymaniu, a w razie niewywiązania się z tego obowiązku wymagałoby zainicjowania kosztownej procedury egzekucyjnej w trybie art. 228 i art. 234 § 2 Ppsa, co pozbawiłoby go ww. oszczędności. Wobec tego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 postanowiłem w punkcie I postanowienia o zmianie postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 19 lipca 2017 r. i przyznania skarżącemu częściowego prawa pomocy. W przedstawionych przez wnioskodawcę okolicznościach brak było natomiast podstaw do uznania go za osobę uprawnioną do prawa pomocy w zakresie całkowitym, a więc taką, która nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Posiadane uposażenie nie jest bowiem w całości przeznaczane na zaspokajanie podstawowych potrzeb bytowych, a biorąc pod uwagę przyznane aktualnie wsparcie ze środków publicznych, zaoszczędzone kwoty powinny pozwolić mu we własnym zakresie skorzystać z pomocy prawnej w wyboru. Zmiany okoliczności sprawy nie są na tyle istotne, a w każdym razie nie zostały one wykazane, ponieważ wnioskodawca ujawnia bardzo skąpe dane na temat swojego stanu materialno-bytowego, aby uznać ziszczenie się przesłanek określonych w art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 165 Ppsa. Dlatego, działając na podstawie tych przepisów, w punkcie II postanowienia postanowiłem o oddaleniu wniosku w zakresie dalej idącym, niż uwzględniony w puncie I postanowienia.