II SO/Op 17/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi T. K. o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 27 stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami sygn. akt III SA/Wr 199/11 na skutek sprzeciwu skarżącego od postanowienia referendarza sądowego z dnia 22 listopada 2011 r., sygn. akt II SO/Op 17/11 postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. UZASADNIENIE Na skutek postanowienia NSA z dnia 19 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OW 131/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu rozpoznaje wniosek T. K. o wyłączenie sędziów WSA we Wrocławiu w sprawie III SA/Wr 199/11. T. K. skarżący decyzję SKO we Wrocławiu z dnia 27 stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, złożył pismem z dnia 3 września 2011 r., uzupełnionym na urzędowym formularzu, wniosek o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z dnia 22 listopada 2011 r. referendarz sądowy w WSA w Opolu odmówił stronie przyznania prawa pomocy. W przewidzianym prawem terminie skarżący wniósł sprzeciw od tego postanowienia i domagał się "całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika w osobie radcy prawnego K. S.". Zarzucił, że mimo pozostawania w związku małżeńskim prowadzi z żoną K. odrębne gospodarstwo domowe. Odwołał się do złożonego wniosku oraz jego uzupełnienia pismem z dnia 14 listopada 2011 r. W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy T. K. podniósł, że aktualnie jest bezrobotny. Sądowo został pozbawiony zarobkowania na terenie Polski przez Sąd Rejonowy w [...] sygn. akt [...], jego zdaniem za sprawą "żydowskiej organizacji okupacyjnej z Hotelu "[...]" w [...]. Jako osoba w wieku przedemerytalnym nie znajdzie pracy najemnej pomimo wysokich kwalifikacji, dyplomu mistrza ślusarza, dyplomu mistrza instalacji sanitarnych, c.o. i gaz oraz technika i mechanika obróbki skrawaniem. Skarżący podał, że prowadzi gospodarstwo samodzielnie w warunkach jak z XIX wieku, aby nadać list do Sądu za pośrednictwem poczty "musiał rozerwać lodówkę" typu "[...]" i zarobić na złomie około 20 zł. Skarżący zamieszkuje w mieszkaniu komunalnym o powierzchni 69m2 , podał, że jego majątek stanowi lokal użytkowy o powierzchni 261,93 m2 , lokal ten został wyceniony w 2008 r. przez biegłego rzeczoznawcę na kwotę ponad 90 tys. zł, ale połowa udziału należąca do skarżącego jest zajęta łącznie na kwoty około 250 tys. zł. Jest to budynek przy ul. [...] w [...]. Stanowi on jego współwłasność z żoną K. K. od 1998 r. i nie jest użytkowany. Skarżący wskazał, że otrzymuje świadczenie pieniężne z MOPS w kwocie 296 zł na miesiąc. W załączeniu do wniosku skarżący przesłał zaświadczenie z Powiatowego Urzędu Pracy w [...] z dnia 21 września 2011 r. o zarejestrowaniu go z dniem 20 sierpnia 2010 r., jako osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku, zaświadczenie z dnia 28 lipca 2011 r. z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] o przyznaniu skarżącemu na okres od 1 stycznia 2011 r. do 30 czerwca 2011 r. świadczenia w kwocie 1726 zł, na które składa się 480 zł tytułu zasiłku celowego na żywność, 40 zł zasiłku celowego na zaspokojenie innych potrzeb, 1206 zasiłku okresowego z tytułu bezrobocia. Uzupełniając te oświadczenia skarżący, na wezwanie o wykazanie kosztów utrzymania mieszkania, dochodów, źródeł utrzymania i stanu majątkowego rodziny, nie przesłał deklaracji podatkowych podnosząc, że od kilku lat nie płaci czynszu za zajmowane mieszkanie, ponieważ nie ma umowy z gminą, lecz z zarządcą budynku, ma naliczone zaległości na kwotę 42000 zł, co roku otrzymuje pismo, iż nadpłaty z tytułu wody pomniejszają jego zaległości do kwoty ponad 13000 zł. Za energię płaci około 70 zł miesięcznie ze środków pomocy społecznej, przy czym dwukrotnie w ciągu ostatnich dwóch lat miał wyłączony prąd na okres łączny 5 miesięcy. T. K. oświadczył także, że rachunków bankowych, ani żadnych lokat nie posiada. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 243 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego (por. art. 244 § 1 i art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 252 § 1 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub nie pozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym (...), przy czym wniosek taki składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (por. art. 252 § 2 P.p.s.a.) Czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy mogą wykonywać referendarze sądowi, i należą do nich m.in. wzywanie stron do uzupełnienia braków formalnych wniosku, a także do złożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów, wydawanie zarządzeń o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania i wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień, co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy (por. art. 258 § 1 i § 2 P.p.s.a.). Od zarządzeń i postanowień o jakich mowa w art. 258 § 2 pkt 6 do 8 P.p.s.a. strona może wnieść do właściwego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sprzeciw w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wnoszony samodzielnie przez stronę nie wymaga co do zasady uzasadnienia. W razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym ( por. art. 260 P.p.s.a.). Z powyższych regulacji wynika, że po wniesieniu sprzeciwu wniosek strony o przyznanie prawa pomocy podlega rozpoznaniu, niejako na nowo, choć nie ma potrzeby ponawiania przez stronę czynności złożenia kolejnego formularza o jakim stanowi art. 252 § 2 P.p.s.a., lub kolejnych oświadczeń w trybie art. 255 P.p.s.a. Dotychczas złożone w tym trybie oświadczenia i załączone do nich dokumenty stanowią bowiem nadal materiał dowodowy, w oparciu o który sąd rozpoznaje wniosek, w tym wypadku na tle przesłanek określonych w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w związku z art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. Trzeba podkreślić, że zasadą postępowania sądowego przed sądem administracyjnym jest odpłatność (por. art. 199 P.p.s.a.). Prawo pomocy w jakimkolwiek zakresie jest od tej zasady wyjątkiem. Skarżący nie wykonał zarządzenia Sądu co do przedłożenia dokumentów potwierdzających jego sytuację materialną i dochody. W szczególności np. deklaracje podatkowe swoje i małżonki. Przedłożył natomiast pismo zawierające szereg obraźliwych, w tym antysemickich sformułowań np. o żydowskiej Gminie [...]. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego ocenia taką sytuację jednoznacznie. Jeżeli strona w jakikolwiek sposób uchyla się od złożenia wyjaśnień, oświadczeń lub dokumentów służących ocenie jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych, to musi się liczyć z tym, że sąd nie będzie miał podstaw do przyjęcia jej wniosku za uzasadniony ( por. np. postanowienie NSA z 23 kwietnia 2009 r., I Fz 71/09, opubl. Lex 564253, z 23 lipca 2009 r., II Fz 260/09 opubl. Lex 552702, z 28 lipca 2009 r., I Oz 744/09 opubl. Lex 552404). Z tych wszystkich względów i na podstawie powołanych przepisów Sąd nie znalazł podstaw do przyznania stronie zwolnienia od kosztów i pełnomocnika z urzędu.