IV SA/Wr 511/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M. na czynność Komendanta Placówki Straży Granicznej w Z. w przedmiocie objęcia kwarantanną w związku z przekroczeniem granicy państwowej postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 17 lutego 2022 r. R. M. (dalej: Skarżący, Strona) złożył skargę, w której wskazał, że "zaskarża działania Państwowej Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w J. oraz Państwowej Straży Granicznej oddział Z. za skierowanie na kwarantannę domową". Skarga została wniesiona w formie elektronicznej bezpośrednio do tut. Sądu w dniu 17 lutego 2022 r. W załączeniu do skargi nadesłano zaświadczenia o odbyciu kwarantanny oraz korespondencję mailową nadesłaną w imieniu Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. z dnia 5 listopada 2020 r., w której poinformowano Stronę o braku podstaw do zastosowania dyspozycji § 3 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 maja 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r. poz.792). Wskazano również, że w przedstawionej sprawie nie zachodzą przypadki rozumiane jako stan wyższej konieczności, uzasadniające skrócenie lub zwolnienie z obowiązku odbycia kwarantanny. W wykonaniu zarządzenia z dnia 7 lipca 2022 r. opisana skarga została rozdzielona na dwie sprawy. Jedna została zrejestrowana jako skarga na czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. (dalej: organ) w przedmiocie braku zgody na zwolnienie z czternastodniowej kwarantanny i opatrzona sygn. akt IV SA/Wr 162/22. W niniejszej sprawie opatrzonej sygn. IV SA/Wr 511/22 jako przedmiot skargi określono czynność Komendanta Placówki Straży Granicznej w Z. (dalej: organ) w przedmiocie objęcia kwarantanną w związku z przekroczeniem granicy państwowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, względnie o jej oddalenie. W ocenie organu, skarga została wniesiona po terminie, wobec czego winna zostać odrzucona. Natomiast odnośnie wniosku o oddalenie skargi, organ wskazał, że objęcie Strony obowiązkową kwarantanną stanowiło czynność prawidłową, podjętą zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zaskarżona przez Skarżącego czynność wskazanego w sentencji organu polegająca na objęciu Strony kwarantanną w związku z przekroczeniem granicy państwowej została podjęta na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 kwietnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r. poz.697, dalej: Rozporządzenia). Stosownie do § 2 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia, osoba przekraczająca granicę państwową, w celu udania się do swojego miejsca zamieszkania lub pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązana odbyć, po przekroczeniu granicy państwowej, obowiązkową kwarantannę, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 34 ust. 5 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, trwającą 14 dni licząc od dnia następującego po przekroczeniu tej granicy, wraz z osobami wspólnie zamieszkującymi lub gospodarującymi. Podjęte przez organ działanie, polegające na objęciu Strony obowiązkową kwarantanną w związku z przekroczeniem granicy państwowej, jako wykonywane przez organ administracyjny, z zakresu administracji publicznej i dotyczące obowiązku podmiotu, do którego jest skierowane należy zakwalifikować z punktu widzenia kognicji sądu administracyjnego z przepisu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.) jako czynność. Skuteczność zaskarżenia tego rodzaju czynności zależy od zachowania trybu zaskarżenia, o którym stanowią przepisy art. 53 § 2 p.p.s.a. Stosownie do art. 53 § 2 jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu czynności. Sąd po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. W myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Konsekwencje procesowe wniesienia skargi po terminie normuje art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowiąc, że w takiej sytuacji sąd skargę odrzuca. Z treści skargi, odpowiedzi na skargę oraz przedłożonych zaświadczeń wynika, że Strona dowiedziała się o zaskarżonej czynności w dniu jej podjęcia, tj. 30 kwietnia 2020 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął zatem dla Skarżącego w dniu 1 czerwca 2020 r. (art. 83 § 2 p.p.s.a.). Natomiast skarga została złożona do Sądu 17 lutego 2022 r., o czym świadczy znajdujące się w aktach sprawy Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia (k. 4). Oznacza to, że skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia. W rozpatrywanej sprawie Skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, co obligowało Sąd do jej odrzucenia. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.