II SAB/Rz 31/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na bezczynność Burmistrza Miasta J. w przedmiocie przydzielenia lokalu komunalnego postanawia odrzucić skargę UZASADNIENIE Z. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta J., polegającą na nieprzydzieleniu mu lokalu mieszkalnego w budynku przy ul. [...] 24 w J. Skarżący pierwotnie domagał się przydzielenia mu części strychu w powyższym budynku ( pismo z dnia 30 sierpnia 2005 r. ) do czasu zakończenia postępowania spadkowego po S. Ż.,( do wspomnianego pisma dołączył pełnomocnictwo matki A. K., należącej według informacji skarżącego do kręgu spadkobierców ), a następnie wobec zwolnienia się lokalu nr 3 w tym budynku – z uwagi na śmierć lokatora – domagał się przydziału tegoż lokalu. Domagał się też od organu ( między innymi pismo z dnia 27 grudnia 2005 r. ) podania czynności, które pozwolą mu zamieszkać na strychu przedmiotowego lokalu, ponaglenia spółki PGK i M do poinformowania go o stanie nieruchomości ( remontach, rozliczeniach itp. ) oraz wydania klucza do strychu. Burmistrz Miasta J., udzielając skarżącemu odpowiedzi, kilkakrotnie wskazywał na konieczność uprzedniego wyjaśnienia stanu prawnego nieruchomości przy ul. [...] 24, a w szczególności wykazania się tytułem prawnym ( dającym podstawę prawną m.in. do podejmowania działań związanych z zagospodarowaniem i zarządzaniem nieruchomością, występowaniem z roszczeniami odszkodowawczymi. W piśmie zaś z dnia 7 grudnia 2006 r. ( ...), stanowiącym odpowiedź na wniosek skarżącego dotyczący przydziału lokalu mieszkalnego w przedmiotowym budynku po zmarłym lokatorze, Burmistrz wyjaśnił, że przydział lokalu komunalnego następuje zgodnie z przepisami uchwały Nr [...] Rady Miasta J. z dnia [...] kwietnia 2004 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej J. Zgodnie z tą uchwałą lokal komunalny może otrzymać osoba umieszczona na prawomocnej liście przydziału mieszkań, po uprzednim zbadaniu warunków mieszkaniowych i bytowych przez Społeczną Komisję Mieszkaniową, a na tej liście nie figuruje Z. K. Pismem z dnia 24 kwietnia 2007 r. Z. K. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. skargę na "działanie/zaniechanie" Burmistrza Miasta J., która następnie przekazana została do załatwienia Radzie Miasta J. W piśmie z dnia [...] czerwca 2007 r. /.../ Kolegium wskazało, że przedmiot sprawy dotyczy sfery stosunków cywilnoprawnych i w tym zakresie nie posiada kompetencji, a ponadto, że przedmiotem skargi może być w szczególności nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Zgodnie z art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. ) organem właściwym do rozpatrywania skarg dotyczących zadań lub działalności Burmistrza jest Rada Miasta. Uchwałą Nr [...] z dnia 30 sierpnia 2007 r. podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm. ) w związku z art. 229 pkt 3 k.p.a., Rada Miasta J. uznała skargę Z. K. na działalność Burmistrza Miasta J. za bezzasadną ( załącznik do uchwały zawiera uzasadnienie wyjaśniające powody zajętego stanowiska ). Odpowiedź Burmistrza J. na wniesioną przez skarżącego skargę na jego bezczynność zawiera wniosek o odrzucenie skargi ze względu na cywilno –prawny charakter wskazanych w niej roszczeń i brak w tym zakresie kognicji sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Pozytywną przesłanką skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest jego właściwość rzeczowa do rozpoznania objętych nią roszczeń. Brak tej przesłanki stanowi podstawę do odrzucenia skargi, bez potrzeby badania pozostałych przesłanek. Kognicję sądu administracyjnego wyznacza art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – zwanej dalej P.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z bezczynnością organu mamy do czynienia w sytuacji gdy organ wbrew ciążącemu na nim obowiązku podjęcia określonej prawem aktywności ( art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ) nie dokonuje tego. W rozpoznawanej sprawie punktem wyjścia powinno być zatem udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy Burmistrz Miasta J., był obowiązany do podjęcia działania w którejś z form przewidzianych w wyżej wskazanym art. 3 § 2 pkt 1- 4a. Z analizy akt administracyjnych, a szczególności znajdujących się w nich pism Z. K. wynika, że w istocie jego intencją było przydzielenie mu lokalu mieszkalnego w budynku nr 24 przy ul. [...] w J. ( pierwotnie na strychu ), do czasu zakończenia postępowania spadkowego po S. Ż., a bezczynności organu upatrywał w braku pozytywnego załatwienia złożonego w tym zakresie wniosku. Kwestia przydziału lokali komunalnych została uregulowana w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego ( Dz. U. 2001 r. Nr 71 poz. 733 ze zm. ). Zgodnie z art. 21 ust 1 wyżej wymienionej ustawy rada gminy uchwala wieloletnie programy gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy, określając w nich między innymi zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, i tak było również w niniejszej sprawie. Jak wskazał organ w jednym z pism kierowanych do skarżącego kwestia przydziału lokali z zasobu komunalnego została uregulowana w uchwale Rady Miasta J. z dnia [...] kwietnia 2004 r., Nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej J. Z uchwały tej wynika, że z zasobu komunalnego mogą być wynajmowane lokale mieszkalne tylko członkom wspólnoty samorządowej J. Z osobą, która spełnia określone w programie kryteria zawierana jest umowa o charakterze cywilnoprawnym, a contrario z osobą która takich wymogów nie spełnia umowa nie zostanie zawarta. Ani zawarcie ani odmowa zawarcia umowy nie podlegają kontroli administracyjnoprawnej i nie wymagają od organu podjęcia dodatkowej poza umową aktywności, która mieściła by się w katalogu określonym w art. 3 § 2 pkt 1-4a. Jedyną ochroną z jakiej strona może skorzystać w administracyjnym toku instancji jest skarga wniesiona w trybie art. 227 k.p.a. Wprawdzie skarżący nie skorzystał bezpośrednio z tej ochrony, ale jego skarga na "działanie/zaniechanie" Burmistrza skierowana do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. została przez ten organ przekazana Radzie Miasta J., ze wskazaniem, że skarga może dotyczyć nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników a także przewlekłego lub biurokratycznego załatwiania spraw. Rozpoznając ta skargę Rada Miasta J. uchwałą z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...], uznała skargę za bezzasadną. Wyczerpanie tego trybu nie stanowi jednak podstawy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. To postępowanie nie jest bowiem objęte kognicją sądu administracyjnego. W związku z powyższym stwierdzić należy, że skarga na bezczynność dotycząca przydziału lokalu mieszkalnego, która nie podlega załatwieniu w drodze administracyjnej jako niedopuszczalna podlegać musiała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. ( podobnie NSA w postanowieniu z dnia 18 lutego 1997 r., sygn. akt III SAB 1/97 i z dnia 21 listopada 200 r., sygn. akt III SAB 108/99 ).