II SA/Po 851/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Asesor WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 28 sierpnia 2018 r., [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej "Inspektorem Wojewódzkim"), po rozpoznaniu odwołania J. A., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. (zwanego dalej "Inspektorem Powiatowym") z dnia [...] 2016 r., [...], którą zatwierdzono projekt budowlany zamienny budowy chodnika przy drodze powiatowej [...] na działkach [...], [...], [...] położonych w [...] i udzielono Powiatowi [...] pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, a nadto nałożono na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następujących okolicznościach. W dniu 24 stycznia 2012 r. do Inspektora Powiatowego wpłynęło podanie J. A. dotyczące budowy chodnika w ciągu drogi powiatowej [...] [...]. Wnioskodawca wystąpił o weryfikację legalności i prawidłowości budowy. W dniu [...] 2012 r. pracownicy Inspektoratu Powiatowego przeprowadzili kontrolę. Ustalono, że Powiatowy Zarząd Dróg w G. (obecnie Starosta [...]) działając na podstawie ostatecznej decyzji Starosty [...] (zwanego dalej "Starostą") z dnia [...] 2006 r., [...] realizuje budowę chodnika przy drodze powiatowej [...] [...] na terenie położonym w miejscowości [...] stanowiącym działki [...]. Chodnik jest wykonany na całej długości za wyjątkiem odcinka wzdłuż działki [...] (na długości 58 m). Inwestycja objęła także korektę szerokości jezdni, którą zwiększono o 1 m (jezdnia na odcinku zrealizowanego chodnika posiada szerokość 5,8 m zgodnie z projektem). Na odcinku wzdłuż działki [...] wykonano nasyp ziemny i wstrzymano dalsze roboty budowlane; szerokość drogi na tym odcinku pozostała bez zmian i wynosi 4,80 m. Inspektor Powiatowy następnie wszczął postępowanie administracyjne w sprawie legalności i prawidłowości budowy wyżej opisanego chodnika. W dniach [...] kwietnia 2012 r. pracownicy Inspektoratu Powiatowego przeprowadzili ponowne kontrole budowy. Decyzją z dnia [...] 2012 r., [...] Inspektor Powiatowy umorzył jako bezprzedmiotowe wszczęte postępowanie administracyjne. Na skutek odwołania J. A. Inspektor Wojewódzki decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., [...] uchylił decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...] 2012 r., [...] Inspektor Powiatowy ponownie umorzył postępowanie. Decyzją z dnia [...] września 2012 r., [...] Inspektor Wojewódzki utrzymał w mocy decyzję Inspektora Powiatowego. Pismem z dnia 15 listopada 2012 r., [...] Wojewoda [...] (zwany dalej "Wojewodą") zawiadomił strony o wszczęciu na wniosek J. A. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wydanego przez Starostę pozwolenia na budowę chodnika przy drodze powiatowej [...] [...] z dnia [...] 2006 r., [...] [...]. W dniu [...] marca 2013 r. (decyzja [...]) Wojewoda stwierdził nieważność wskazanego pozwolenia. W dniu [...] maja 2013 r. Inspektor Powiatowy ponownie wszczął postępowanie w sprawie budowy chodnika we wsi [...] przy drodze powiatowej nr [...] [...] (tym razem w związku ze stwierdzeniem nieważności pozwolenia na budowę). Postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r., [...] (dalsze czynności i akty tego organu mają ten sam znak – uw. Sądu) postępowanie zostało zawieszone. Dnia [...] grudnia 2014 r. Inspektor Powiatowy postanowił o jego podjęciu. Decyzją z dnia [...] 2015 r. Inspektor Powiatowy odstąpił od nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych związanych z realizacją inwestycji. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., [...] Inspektor Wojewódzki uchylił powyższą decyzję, a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wyrokiem z dnia 5 lutego 2015 r., II SAB/Po 155/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zobowiązał Inspektora Powiatowego do wydania w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem decyzji kończącej postępowanie dotyczące budowy chodnika we wsi [...]. W dniu [...] 2015 r. ponownie przeprowadzono kontrolę budowy chodnika. Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. Inspektor Powiatowy zobowiązał Zarząd Powiatu [...] do przedłożenia oceny technicznej wykonanych robót budowlanych. Dnia 15 września 2015 r. inwestor złożył opracowanie techniczne. Wyrokiem z dnia 6 października 2015 r., II SAB/Po 97/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zobowiązał Inspektora Powiatowego do wydania w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem decyzji kończącej postępowanie legalizacyjne w sprawie budowy chodnika we wsi [...]. W dniu [...] 2015 r. przeprowadzono kolejną kontrolę obiektu. Decyzją z dnia [...] 2016 r. Inspektor Powiatowy zobowiązał Zarząd Powiatu [...] do przedłożenia: 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego, ostatecznej decyzji rozszerzającej decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz przedłożenia dokumentów potwierdzających prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – w terminie do 9 maja 2016 r. Na wniosek inwestora organ wyraził zgodę na przedłużenie powyższego terminu do 31 lipca 2016 r. W dniu 28 lipca 2016 r. do Inspektora Powiatowego wpłynęły dokumenty wymagane decyzją z [...] 2016 r. Decyzją z dnia [...] 2016 r. Inspektor Powiatowy zatwierdził projekt budowlany zamienny budowy chodnika przy drodze powiatowej [...], udzielił Powiatowi [...] pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy realizacji budowy chodnika oraz nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia wniósł J. A. (k. 5-6 akt administracyjnych organu drugiej instancji – teczka [...]). Wskazał, że nie jest zadowolony z decyzji, a jego zdaniem została ona wydana z naruszeniem prawa. Podniósł, że organ nie dostosował się do wskazań Inspektora Wojewódzkiego zawartych w decyzji z dnia [...] 2015 r. Zaskarżona decyzja narusza więc art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 4 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (wówczas tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., obecnie tekst jednolity tego aktu prawnego opublikowano w Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm. – uw. Sądu, dalej "P.b."). J. A. podkreślił, że projekt jest niezgodny z decyzją o lokalizacji celu publicznego; decyzja Burmistrza obejmuje między innymi działki [...] i [...], natomiast decyzja Inspektora Powiatowego tych działek nie obejmuje. Odwołujący wskazał również, że rozstrzygnięcie z dnia [...] 2016 r. nie wskazuje komu udzielono pozwolenia na wznowienie robót budowlanych i na kogo nałożono obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., [...] Inspektor Wojewódzki – na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity tej ustawy opublikowano w Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej "K.p.a.") – uchylił zaskarżoną decyzję w całości, jednakże zarazem na podstawie 51 ust. 4 P.b. zatwierdził projekt budowlany zamienny budowy chodnika przy drodze powiatowej [...] [...] wieś [...] na działkach [...], [...], [...] położonych w [...], udzielił Powiatowi [...] pozwolenia na wznowienie robót budowlanych i nałożył na Powiat G. obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie (k. 43-46 akt administracyjnych organu drugiej instancji – teczka [...]). W uzasadnieniu decyzji wskazał, że na skutek wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę Inspektor Powiatowy prawidłowo prowadził postępowanie naprawcze na podstawie przepisów art. 51 P.b. Zgodnie z zaleceniami Sądu (II SAB/Po 155/14) przeprowadzono kontrolę chodnika na okoliczność, której sporządzono protokół i opisano w nim stan zaawansowania robót. Ustalono, że pozostały roboty do wykonania. Inwestycja nie spełniała wymogów użytkowych i ostateczne pozwolenie na budowę nie obejmowało wszystkich działek, na których roboty zostały wykonane. Organ podkreślił, że zawężenie zakresu inwestycji w projekcie budowlanym zamiennym wobec treści decyzji lokalizacji celu publicznego nie wpływa na prawidłowość rozstrzygnięcia, bowiem realizowany obiekt liniowy spełnia swoją funkcję, to jest zapewnia całość komunikacji ruchu pieszego. Ponadto projekt budowlany zamienny nie obejmuje działek [...] i [...], zatem bez znaczenia pozostaje, że pierwotny projekt budowlany przewidywał roboty na tych działkach. Organ zaznaczył, że przedłożony projekt budowlany zamienny sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane jest zgodny z przepisami, kompletny i zawiera wymagane uzgodnienia. Decyzja Inspektora Wojewódzkiego została zaskarżona przez J. A.. Wyrokiem z dnia 9 marca 2017 r., II SA/Po 1037/16 uchylił decyzję Inspektora Wojewódzkiego z dnia [...] listopada 2016 r. (k. 49-59 akt administracyjnych organu drugiej instancji – teczka [...]. Sąd przypomniał, że w wydawanych w sprawie wyrokach dotyczących przewlekłości i bezczynności Inspektora Powiatowego sądy konsekwentnie uznawały, że postępowanie w sprawie dotyczy legalności budowy chodnika przy drodze powiatowej [...] [...], wieś [...] i prowadzone jest w trybie art. 51 P.b. Dalej Sąd zaznaczył, że zamierzenie realizowane było w oparciu o pozwolenie na budowę chodnika, którego nieważność stwierdzono. W takiej sytuacji postępowanie obejmowało w pierwszej kolejności wydanie decyzji w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. Dalej Sąd przypomniał, że na podstawie powyższego przepisu Inspektor Powiatowy decyzją z dnia [...] 2016 r. zobowiązał Zarząd Powiatu [...] do sporządzenia i przedłożenia 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego przedmiotowej budowy chodnika, przedłożenia ostatecznej decyzji rozszerzającej decyzję Burmistrza [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] 2006 r., [...] oraz przedłożenia dokumentów potwierdzających prawo do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, na których zgodnie z projektem zamiennym będzie realizowana przedmiotowa inwestycja. Dokumenty zostały przedłożone 28 lipca 2016r., po przedłużeniu terminu do ich złożenia. Dalej Sąd uznał, że po wykonaniu przez inwestora obowiązku organ powinien art. 51 ust. 4 P.b. wydać decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo jeżeli budowa została zakończona – o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. Podkreślił przy tym, że do wszczęcia drugiego etapu postępowania legalizacyjnego doszło z urzędu (pismem z 29 lipca 2016 r.). Dalej Sąd zaznaczył, że ocenił merytoryczną zasadność decyzji organów. Inspektor Wojewódzki wydał decyzję o charakterze kasacyjno-reformatoryjnym (art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.). Podzielił w całości zasadność decyzji Inspektora Powiatowego z tym, że wskazał adresata decyzji – Zarząd Powiatu [...]. Na podstawie art. 51 ust. 4 P.b. zatwierdził projekt budowlany zamienny chodnika, udzielił pozwolenie na wznowienie robót budowlanych (zostały one wstrzymane) i nałożył na adresata obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Przytoczywszy treść art. 51 ust. 4 P.b. Sąd ocenił jako bezsporne, że na terenie inwestycji nie obowiązuje plan miejscowy. Roboty budowlane rozpoczęto w dniu 15 lipca 2007 r. ich nie zakończono. Z kolei pozwolenie na budowę z dnia [...] 2006 r. zostało unieważnione przez Wojewodę [...] marca 2013 r. Wojewoda uznał między innymi, że dokonano błędnej i niekompletnej analizy wniosku o wydanie pozwolenia na budowę i nie było spójności decyzji lokalizacyjnej z wnioskiem. Decyzja lokalizacyjna obejmowała działki [...], [...] a dokumentacja projektowa wskazywała, że roboty odbywać się miały również na działkach [...] (aktualnie działka [...]) i [...] (na mapach określona jako [...]) i [...]. Organ nie dysponował prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla wszystkich działek. W toku postępowania wydana została decyzja lokalizacyjna ([...] 2016 r.) w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego dla działek [...], [...], [...], [...] i [...], w której ustalono rodzaj inwestycji: budowa chodnika przy drodze powiatowej [...] [...], funkcja zabudowy i zagospodarowania terenu: tereny komunikacji publicznej (Sąd przypomniał, że poprzednia decyzja lokalizacyjna obejmowała teren mniejszy niż rzeczywisty teren inwestycji). Ustalono, że w ramach inwestycji przewiduje się budowę chodnika o szerokości 2 m i długości 384 m o nawierzchni z betonowej kostki brukowej usytuowanego bezpośrednio przy jezdni i poszerzenie istniejącej nawierzchni drogi powiatowej o szerokości 5,5 do 6 m. Ustalono przebieg zgodnie z załącznikiem graficznym w całości w pasie drogowym drogi powiatowej [...], chodnik zlokalizowano po północnej stronie działek [...] Sąd zauważył, że w projekcie zamiennym z lipca 2016 r., jako podlegające zainwestowaniu, wskazano działki [...], [...], [...], [...] i [...] (działki [...] i [...] zostały wykreślone w projekcie). Co do działek [...], [...], [...], [...] i [...] inwestor przedłożył oświadczenie o dysponowaniu nimi na cele budowlane. Oświadczenia tego nie przedłożył wobec działek [...] i [...], których teren został ostatecznie wyłączony z inwestycji. Ostatecznie więc objętymi inwestycją pozostały działki [...], [...], [...], [...] i [...]. Sąd stwierdził, że nie wykraczają one poza działki wskazane w decyzji lokalizacyjnej. Dalej Sąd przyznał rację J. A., że skoro inwestycja nie jest nowa, a stanowi zamierzenie objęte postępowaniem legalizacyjnym, którego celem jest doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, to organ nie może nie uwzględniać robót faktycznie wykonanych. W toku postępowania naprawczego powinien ustalić, na jakim odcinku objętym pierwotnym pozwoleniem na budowę (następnie wyeliminowanym z obrotu) roboty zostały wykonane i w jakim zakresie, na jakim odcinku chodnik został zrealizowany w całości, na jakim prace zostały rozpoczęte, a nie zakończone, wreszcie, na jakim nie zostały w ogóle podjęte. Uznając, że wykonano roboty, które nie znajdą się w granicach inwestycji, zdaniem Sądu organ powinien ustalić, jakie działania powinien podjąć inwestor w celu doprowadzenia tych robót do stanu zgodnego z prawem i czy zostały one wskazane w projekcie. Oceniając zgodność projektu z decyzją lokalizacyjną należy ustalić nie tylko zgodność terenu zainwestowania, ale i zgodność funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu. W tym zakresie organ nie poczynił stosownych ustaleń, co powoduje, że wydana decyzja jest przedwczesna. Sąd doprecyzował, że wątpliwości konieczne do wyjaśnienia związane są z działkami, które były objęte poprzednim projektem, a nie są objęte projektem zamiennym. Dotyczy to działek [...] i [...]. Sąd zauważył, że w świetle materiału dowodowego nie jest jasne, co wykonano na działkach [...] i [...]. Wskazał między innymi, że z protokołu z dnia [...] 2015 r. wynika, że na długości 58 m wzdłuż działek [...] i [...] nie zrealizowano chodnika, ale wykonano i ukształtowano nasyp naziemny. Z protokołu z dnia [...] 2012 r. wynika, że: chodnik został wykonany na całej długości za wyjątkiem odcinka wzdłuż działki [...] (o długości 58m), na odcinku wzdłuż działki [...] wykonano jedynie nasyp ziemny i wstrzymano dalsze roboty budowlane. Sąd uwypuklił, że w skardze J. A. podał, że na jego działce wykonano roboty budowlane (między innymi nasyp pod chodnik). Także w decyzji z dnia [...] 2016 r. Inspektor Powiatowy wskazał, że na odcinku 58 m wzdłuż działki [...] i [...] wykonano i ukształtowano nasyp ziemny i wstrzymano dalsze roboty budowlane. W świetle powyższego w ocenie Sądu pojawiły się konieczne do wyjaśnienia wątpliwości, czy nasyp nadal istnieje, a jeżeli tak, to czy znajduje się na działce skarżącego, czy jedynie wzdłuż jego działki. Zdaniem Sądu, jeżeli zrealizowany nasyp istnieje na działce skarżącego, to oznacza, że organy nie wyjaśniły, w jaki sposób nastąpi doprowadzenie wykonania tych robót do stanu zgodnego z prawem. W takim wariancie pozostawałoby także niewyjaśnione, dlaczego tylko działka [...] została w projekcie wyłączona z inwestycji. Sąd podkreślił, że na stronach 36 i 46 projektu zamiennego wskazano, że w ramach projektu przewidziano wykonanie rozbiórki istniejącej nawierzchni chodnika i zjazdów wraz z krawężnikami i obrzeżami, a więc bez odcinka wykonanego chodnika bez nawierzchni utwardzonej. W protokole kontroli z dnia [...] 2015 r. wskazano natomiast, że na wysokości działek [...] i [...] został wykonany odcinek chodnika bez nawierzchni utwardzonej w zakresie wyrównania i wyprofilowania pobocza, które stanowi część podbudowy niewykonanej nawierzchni utwardzonej chodnika. To wszystko budziło wątpliwości sądu co do wykonano roboty na działce skarżącego, czy jedynie wzdłuż jego działki. Dalej Sąd zaznaczył, że w projekcie budowlanym na stronach 36 i 46 wskazano, że na odcinku od km 0+260 do km 0+ 304 ze względu na niewystarczającą szerokość istniejącego pasa drogowego zaprojektowano ustawienie muru oporowego z balustradą dla pieszych. Organ powinien te okoliczności odnieść do ustaleń decyzji lokalizacyjnej i ocenić, czy tak zrealizowany obiekt liniowy spełnia swoją funkcję, to jest zapewnia całość komunikacji ruchu pieszego, co w decyzji zostało wskazano jako pewnik bez odniesienia do konkretnych zapisów projektu wobec treści decyzji lokalizacyjnej. Dalej Sąd odnotował, że czerwoną przerywaną linią wskazano linię rozgraniczającą zakres inwestycji, która przy działce skarżącego stanowi uskok. Jednocześnie w tym miejscu poprowadzona jest nad niżej położoną w stosunku do innych działek linią rozgraniczającą inwestycję (czerwona przerywana linia) linia ciągła szara w legendzie oznaczona jako krawężnik betonowy, co wskazywać by mogło, że mimo części tekstowej planu na terenie działki skarżącego, wyeliminowanej z projektu zamiennego i nad linią rozgraniczającą inwestycję planowane jest wykonanie krawężnika. Wreszcie Sąd zaznaczył, że w decyzji organ nie wyjaśnił w żaden sposób pominięcia działki [...], która jak wynika z decyzji Wojewody z dnia [...] marca 2013 r., była objęta poprzednim projektem budowlanym. Końcowo Sąd podkreślił, że Inspektor Wojewódzki powinien zwłaszcza skoncentrować się na zbadaniu, czy na działkach wyłączonych z projektu zamiennego były wcześniej prowadzone roboty budowlane, w jakim zakresie i w jaki sposób doprowadzono do zgodności z prawem tych robót, a także czy pominięcie wykonania chodnika na odcinku wskazanym w projekcie nie spowoduje utraty funkcji przez chodnik związanej z zapewnieniem całości komunikacji ruchu pieszego. Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., [...] Inspektor Wojewódzki uchylił decyzję Inspektora Powiatowego z dnia [...] 2016 r. i sprawę przekazał temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Wyrokiem z dnia 10 maja 2018 r., II SA/po 1152/17, który został wydany na skutek sprzeciwu J. A., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję kasacyjną. Uznał bowiem, że organ naruszył art. 138 § 2 K.p.a. Sąd jednocześnie stanowczo podkreślił, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym wywołanym sprzeciwem od decyzji nie może wypowiadać się co do merytorycznych aspektów sprawy. Wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z dnia 28 sierpnia 2018 r., [...] Inspektor Wojewódzki, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję Inspektora Wojewódzkiego z dnia [...] 2016 r. Odnosząc się do wskazań merytorycznych wyroku z dnia 9 marca 2017 r., II SA/Po 1037/16 Inspektor Wojewódzki ustalił, że według protokołu kontroli z dnia [...] 2012 r. chodnik wykonano na całej długości za wyjątkiem odcinka wzdłuż działki [...] (na długości 58 m). Na odcinku wzdłuż działki [...] wykonano jedynie nasyp pod chodnik i wstrzymano dalsze roboty budowlane. Z kolei podczas kontroli w dniu [...] 2015 r. (protokół [...]) ustalono, że nie wykonano chodnika na wysokości działek [...] i [...], na tym odcinku zrealizowano podsypkę piaskowo stabilizowaną mechanicznie i nawierzchnię z kostki brukowej betonowej. Z protokołu z dnia [...] 2015 r., [...] wynika, że poza brakami w wykonaniu robót występują usterki i nieprawidłowości dotyczące nierówności chodnika na pozostałym odcinku (zmiana ukierunkowania spływu wód, zastoiska wody, uszkodzenia krawężnika i zapadnięcia chodnika przylegającego do studzienek rewizyjnych kanalizacji deszczowej). Inspektor Wojewódzki odnotował, że dodatkowe uwagi i wyjaśnienia co do zastanego stanu faktycznego odnośnie chłodnika znalazły się w opinii technicznej mgr. inż. J. S. z września 2015 r. (strony 8, 9). Z opinii wynika, że nie wykonano chodnika na długości 58 m, na długości działek [...] i [...], a istniejący ma liczne spadki, zaniżenia i zastoiska wody, nie wykonano elementów kanalizacji deszczowej w pełnym zakresie, to jest brak studni SD5 (podobnie protokół [...]) , wpustów wp2, wp4, wp6 po prawej stronie jezdni oraz wpustów wp8, wp10 po lewej stronie jezdni (podobnie protokół [...]), nie wykonano bariery ochronnej i zabezpieczenia skarpy płytami betonowymi (na odcinku km 0+250,00 – km 0+315 (podobnie protokół [...]). Dalej organ zauważył, że projekt zamienny przewiduje wykonanie studzienek, wykonanie wpustów z niewielkim przesunięciem w obrębie pasa drogowego, wykonanie balustrady zamiast bariery, z niewielkim przesunięciem w zakresie kilometrażu, zabezpieczenie skarpy płytami ażurowymi. Mając na uwadze treść protokołu kontroli z dnia [...] 2012 r., że wzdłuż działki [...] wykonano nasyp pod chodnik, organ ustalił, na podstawie oświadczenia przedstawiciela inwestora [złożonego w trakcie kontroli [...] 2018 r. – uw. Sądu], że na działce wykonano jedynie prace porządkowe i przygotowawcze, które polegały na wykarczowaniu roślinności krzewiastej porastającej istniejący nasyp drogowy w bezpośredniej bliskości jezdni oraz wyrównaniu istniejącej skarpy, która częściowo nachodzi na działkę [...]. Ukształtowanie skarpy nie uległo zasadniczej zmianie, a jedynie kosmetycznemu wyrównaniu po czym powierzchnię skarpy obsypano pisakiem. Działka [...] została wyłączona z projektu budowlanego z uwagi na brak porozumienia z J. A.. W związku z koniecznością dokończenia inwestycji przyjęto w projekcie zamiennym rozwiązania, które umożliwią prawidłową realizację zadania z pominięciem działki [...]. Inspektor Wojewódzki zaznaczył też, że wobec treści uzasadnienia wyroku II SA/Po 1037/16, że pojawiły się konieczne do wyjaśnienia wątpliwości, czy nasyp nadal istnieje, a jeżeli tak to czy znajduje się na działce skarżącego, czy jedynie wzdłuż tej działki. Nie ulegało wątpliwości organu, że skarpa wzdłuż działki [...] (wówczas [...]) istniała przed przystąpieniem do wykonywania robót (stanowiła nawiązanie między wysokością pola uprawnego a wysokością posadowienia drogi). Obecnie trudno jest natomiast ustalić jak pierwotnie wyglądała skarpa, jakie było jej nachylenie. Inspektor Wojewódzki zauważył dalej, że z protokołu kontroli [...] 2018 r. przeprowadzonej w obecności geodety wynika, że na terenie działki [...] istnieje część skarpy o szerokości maksymalnie 1,2 m i nachyleniu 1:1, zaś nasyp pod chodnik wykonano na działce [...] (działka drogowa). Zdaniem organu skoro nie przewiduje się wykonania robót na działce [...], inwestor nie uzyskał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na tej działki. Inspektor Wojewódzki stwierdził dalej, że miał wątpliwość co do tego czy projektowany mur oporowy w formie prefabrykatów jest możliwy do wykonania bez choćby tymczasowego naruszenia [...]. Właśnie skutkiem powyższych wątpliwości było przeprowadzenie przez Inspektora Powiatowego kolejnej kontroli (5 kwietnia 2018 r.) w obecności geodety w celu uwidocznienia granicy działki [...] (działka drogowa) oraz [...]. W zestawieniu z powyższym oraz oświadczeniem autora projektu budowlanego Inspektor Powiatowy przyjął za prawidłowe rozwiązania przewidziane w projekcie zamiennym (zaprojektowanie muru oporowego w formie prefabrykatów). Gdy chodzi o kwestię uwzględnienia w projekcie działki [...] Inspektor Wojewódzki wyjaśnił, że zaprojektowano na niej studnię rewizyjną o średnicy 1000 mm (oznaczonej w projekcie budowlanym zamiennym jako D1 na istniejącej kanalizacji deszczowej) i przykanalik, który odprowadza wody z wpustu drogowego. Zatem prawidłowo jest ona objęta projektem budowlanym zamiennym. W ocenie organu odwoławczego prawidłowo została wyłączona z projektu zamiennego działka [...], bowiem z oświadczenia inwestora z dnia 4 września 2017 r. wynika, że na tej działce stanowiącej drogę gminną nie były wykonane żadne roboty budowlane. Ten fakt znajduje potwierdzenie w zestawieniu stanu faktycznego przedstawionego w protokołach kontroli. Dalej organ stwierdził, że aktualnie bez wątpienia chodnik ze względu na niewykonanie nawierzchni w całości oraz ze względu na występujące usterki i nieprawidłowości nie zapewnia ciągłości komunikacji ruchu pieszego. Niemniej ciągłość ruchu pieszego będzie możliwa po wykonaniu robót budowlanych przewidzianych w projekcie budowlanym zamiennym. Końcowo Inspektor Wojewódzki stwierdził, że zatwierdzony projekt zagospodarowania działki jest zgodny z decyzją Burmistrza [...] z dnia [...] 2016 r., [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, przedłożony projekt budowlany jest kompletny i został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. W skardze J. A. wniósł o uchylenie decyzji obu instancji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Na wstępie zauważył, ze po wyroku z dnia 9 marca 2017 r., II SA/Po 1037/16 i kolejnym wyroku z dnia 10 maja 2018 r., II SA/Po 1152/17 w obrocie prawnym pozostały dwie decyzje Inspektora Powiatowego wydane w tej samej sprawie. Decyzja z dnia [...] 2016 r., [...] (i odwołanie od niej datowane na [...] 2016 r.) oraz decyzja z dnia [...] 2018 r., [...] (i odwołanie od niej datowane na [...] kwietnia 2018 r.). Zaskarżoną decyzją z dnia 28 sierpnia 2018 r., [...] Inspektor Wojewódzki rozpoznał odwołanie skarżącego datowane na [...] 2016 r., decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., [...] odwołanie datowane na [...] kwietnia 2018 r. W ocenie skarżącego obie decyzje Inspektora Wojewódzkiego są wadliwe, choć każda z innego powodu - pierwsza z przyczyn merytorycznych, a druga z przyczyn formalnych. Odnosząc się do decyzji z dnia 28 sierpnia 2018 r., [...] J. A. wskazał, że Inspektor Wojewódzki nie dostosował się do oceny prawnej i wskazań zawartych w wydanych w sprawie wyrokach (art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Nie uzupełnił materiału dowodowego zgodnie z prawem, skarżący nie został powiadomiony o przeprowadzeniu jakiegokolwiek dowodu. Zdaniem J. A. organ nie odpowiedział na kluczowe pytanie: czy wyłączonej z projektu zamiennego działce skarżącego [...] były wcześniej prowadzone roboty budowlane, w jakim zakresie i w jaki sposób doprowadzono do ich zgodności z prawem. Inspektor Wojewódzki stwierdził, że na terenie działki [...] istnieje część skarpy o szerokości maksymalnie 1,2 m i nachyleniu 1:1. Ze stwierdzenia tego nie wynika, że skarpa ta jest wynikiem wcześniej prowadzonych robót (w ocenie skarżącego, że tak właśnie jest, gdyż jest ona częścią nasypu pod chodnik). A zatem projekt zamienny powinien wskazywać, co dalej stanie się z ową skarpą oraz w jaki sposób ma być ona doprowadzona do stanu zgodnego z prawem. Skarżący stwierdził, że prowadzone postępowanie naprawcze obejmować powinno swym zakresem także roboty ziemne wykonane na jego działce. Postępowanie naprawcze, jak sama nazwa wskazuje, ma naprawić wszystko to, co zostało zepsute, a zatem powinno obejmować wszystko to, co miało miejsce w przeszłości. Skarżący wskazał wreszcie, że wedle ostatecznej decyzji Inspektora Powiatowego z dnia [...] 2016 r. projekt zamienny powinien uwzględniać wszystkie działki objęte inwestycją, uwzględniać aktualny zakres realizacyjny i przedstawiać zakres niezbędnych do wykonania robót budowlanych. J. A. przypomniał, że projekt pierwotny przewidywał roboty na jego działce. Część tych robót niewątpliwie została wykonana, a zatem roboty te powinny być objęte postępowaniem naprawczym w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem. J. A. wskazał także na regulacje prawne uwypuklając, że obowiązkiem Inspektora Wojewódzkiego było zbadanie, czy obowiązki wynikające z decyzji Inspektora Powiatowego z dnia [...] 2016 r. zostały wykonane. Organ nie stwierdził, że projekt zamienny uwzględnia wszystkie działki objęte przedmiotową inwestycją, uwzględnia aktualny zakres realizacyjny (w tym działkę [...]), przedstawia zakres niezbędnych do wykonania robót budowlanych, został uzgodniony ze stosownymi organami (między innymi z Rejonowym Oddziałem W. Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w L.) oraz, że inwestor przedłożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością (w tym działką [...]) na cele budowlane. W odpowiedzi na skargę Inspektor Wojewódzki wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, jednakże przede wszystkim z innych powodów, aniżeli w niej wyartykułowano. Przed przystąpieniem do dalszych wywodów Sąd uznał za konieczne dokonanie zwięzłego uporządkowania materii istotnej dla sprawy na jej obecnym etapie. W toku długotrwałego i wielowątkowego postępowania podnoszono i rozpatrywano wiele kwestii, jednakże część z nich – z uwagi na wiążącą moc zapadłych wyroków – została już definitywnie przesądzona (zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie). Podkreślenia wymaga, że obszernie na temat sprawy wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku II SA/Po 1037/16. Jego treść została szeroko przytoczona w części sprawozdawczej niniejszego uzasadnienia. Spośród twierdzeń i wskazań wyroku następujące z nich mają istotne znaczenie: 1. przesądzono, że postępowanie prowadzone powinno być w trybie art. 51 P.b., a wydana decyzja organu znajduje podstawę w art. 51 ust. 4 P.b.; 2. Sąd uznał, że objęte inwestycją działki [...], [...], [...], [...] i [...] nie wykraczają one poza działki wskazane w decyzji lokalizacyjnej i w zakresie relacji przestrzennej pomiędzy decyzją lokalizacyjna a projektem zamiennym nie zgłosił dalszych zastrzeżeń; 3. W toku postępowania naprawczego organ powinien przede wszystkim ustalić, na jakim odcinku objętym pierwotnym pozwoleniem na budowę (następnie wyeliminowanym z obrotu) roboty zostały wykonane i w jakim zakresie, na jakim odcinku chodnik został zrealizowany w całości, na jakim prace zostały rozpoczęte, a nie zakończone, wreszcie na jakim nie zostały w ogóle podjęte. Zagadnienie to budziło wątpliwości Sądu w kontekście informacji zapisanych w protokołach kontroli, a dotyczących wykonania na działce [...] (działka skarżącego) nasypu ziemnego; 4. w [...] od powyższych ustaleń, należy rozstrzygnąć, czy prawidłowo wyłączono działkę [...] z zakresu projektu budowlanego zamiennego; 5. Sąd zwrócił uwagę, że na stronach 36 i 46 projektu budowlanego zamiennego przewiduje się rozbiórkę istniejącej nawierzchni chodnika i zjazdów wraz z krawężnikami i obrzeżami, nie odnosi się to więc do odcinka bez nawierzchni utwardzonej. Tymczasem w trakcie kontroli z dnia [...] 2015 r. stwierdzono wykonanie na wysokości działek [...] i [...] chodnika bez nawierzchni utwardzonej w zakresie wyrównania i wyprofilowania pobocza, które stanowi część podbudowy niewykonanej nawierzchni utwardzonej chodnika; 6. Sąd odnotował, że projekt przewiduje na spornym odcinku ustawienie muru oporowego z balustradą dla pieszych. Organ powinien te okoliczności odnieść do ustaleń decyzji lokalizacyjnej i ocenić, czy tak zrealizowany obiekt liniowy spełnia swoją funkcję, to jest zapewnia całość komunikacji ruchu pieszego; 7. Sąd zgłosił wątpliwości dotyczące przebiegu krawężnika betonowego w planie zagospodarowania działki; 8. zdaniem Sądu nie wyjaśniono, dlaczego w odniesieniu do inwestycji pominięto działkę [...]. W tym miejscu zaznaczyć trzeba też, że z kolei z obszernego wywodu J. A. zawartego w skardze wybrzmiewa przede wszystkim jedna teza (zarzut): skarżący twierdzi konsekwentnie, że na jego działce [...] w ramach zamierzenia zrealizowano roboty budowlane, które obejmowały wykonanie nasypu pod budowę planowanego chodnika. Z jego wywodu wynika, iż zdaje on sobie sprawę, że prace przerwano. Niemniej jednak J. A. stanowczo podkreśla, że zrealizowane na jego nieruchomości roboty wymagają postępowania naprawczego i powinny być objęte toczącym się postępowaniem (w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem). Dalszy wywód rozpocząć należy od oceny wykonania przez Inspektora Wojewódzkiego wyroku II SA/Po 1037/16. Sąd obecnie orzekający stoi na stanowisku, że wyrok ten wykonano w dużej części, jednakże nie wszystkie wskazania w nim zawarte spotkały się z należytą reakcją organu. W tym miejscu Sąd zaznacza z całą stanowczością, że związanie organów i sądów zapadłym w sprawie prawomocnym wyrokiem (art. 153 P.p.s.a.) ma charakter kategoryczny. W szczególności na dalszym etapie sprawy wskazań prawomocnego wyroku nie można bagatelizować (to jest nie zająć wobec nich stanowiska), chociażby nawet w świetle później zebranego materiału dowodowego dotychczas zgłoszone przez sąd zagadnienia czy okoliczności jawiły się organowi jako łatwiejsze do oceny, albo nawet jednoznaczne. Przenosząc powyższe na niniejszą sprawę Sąd obecnie orzekający stwierdza, że zaskarżona decyzja Inspektora Wojewódzkiego jest spójna ze wskazaniami wyroku II SA/Po 1037/16 w zakresie przedstawionych wyżej punktów 1 i 2. Z realizacji punktów 3, 4 i 5, w ocenie obecnie orzekającego Sądu, Inspektor Wojewódzki także wywiązał się należycie. Przede wszystkim włączył do własnych akt [...] (k. 277-281) protokół kontroli z dnia [...] 2018 r., [...], którą przeprowadzono w ramach toczącego się przed Inspektorem Powiatowym postępowania po decyzji kasacyjnej Inspektora Wojewódzkiego (oryginał protokołu znajduje się 132-133 akt organu pierwszej instancji [...]; niebieski segregator). Nadmienić trzeba, że kontrola przeprowadzona została przez Inspektora Powiatowego w ramach sprawy i miała miejsce jeszcze zanim wyrokiem II SA/Po 1152/17 uchylono ostatnią decyzję kasacyjną organu odwoławczego. Kontrola z dnia [...] 2018 r., [...] przeprowadzona z udziałem geodety wykazała, że co prawda działce [...] znajduje się część spornej skarpy położonej w granicy tej działki i działki drogowej [...], jednakże nasyp pod chodnik objęty robotami budowlanymi (wykonany) pozostaje w granicy działki [...] W tym miejscu Sąd – odnosząc się do zarzutów skargi – zaznacza, że dostrzega oczywiście, iż z protokołu kontroli [...] nie wynika jeszcze, czy cała sporna skarpa nie stanowi budowli zrealizowanej w ramach zamierzenia drogowego, które kwestionuje J. A.. Zauważyć jednak trzeba, że organ trafnie odwołał się do złożonych oświadczeń inwestora, iż w trakcie pierwotnych robót drogowych zasadnicze ukształtowanie spornej skarpy nie uległo zmianie, natomiast podlegała ona jedynie wyrównaniu i obsypaniu piaskiem (przedstawiciel inwestora było obecny w trakcie kontroli w dniu [...] 2018 r.). Zdaniem Sądu prawidłowa jest ocena Inspektora Wojewódzkiego co do zakresu i zasięgu robót ziemnych zrealizowanych na początkowym etapie inwestycji (objętych później postępowaniem naprawczym). Analiza fotografii przedstawiających usytuowany przez geodetę (zaznaczony roboczo słupkami i taśmą) przebieg granicy pomiędzy działkami [...] i [...] prowadzi do wniosku, że sam przebieg projektowanego chodnika zaprojektowano poza granicą działki [...] (por. rys. nr [...], k. 55 projektu zamiennego), natomiast skarpa, na której szczycie miał się on znaleźć, nie była przedmiotem robót w zakresie, w jakim jej fragment osiąga granice tej działki. Zauważyć należy, że przedstawiciel inwestora jednoznacznie wyjaśnił, że istniejący jeszcze przed podjęciem prac nasyp nachodził na ówczesną działkę [...]. Powyższe prowadzi do wniosku, że na działce [...] nie zrealizowano żadnych robót budowlanych, w szczególności nie powstała nowa budowla ziemna, co czyniłoby koniecznym objęcie postępowaniem naprawczym również tej działki. Z kolei wątpliwość, na jaką Sąd (II SA/Po 1037/16) zwrócił uwagę w odniesieniu do ustaleń protokołu kontroli z dnia [...] 2015 r. (k. 86 akt administracyjnych [...]), dotycząca zakresu wspomnianego "wyrównania i wyprofilowania pobocza", została rozwiana przez przedstawiciela inwestora, który doprecyzował, że skarpa w części nachodzącej na ówczesną działkę [...] istniała jeszcze przed rozpoczęciem prac (jak opisano wyżej). Sąd zaznacza, że J. A., który – jak wskazano – konsekwentnie twierdzi, że na jego działce [...] zrealizowano część inwestycji (budowli) nie przedstawił żadnego przeciwdowodu dla powyższych ustaleń, w szczególności nie uprawdopodobnił, że poza wyrównaniem skarpy została ona w ramach rozważanej inwestycji poszerzona, czy w inny sposób ukształtowana w części dotyczącej obszaru jego nieruchomości. W ocenie Sądu Inspektor Wojewódzki nie zrealizował natomiast należycie wskazań zawartych w wyroku II SA/Po 1037/16 z punktów 6-7 (wymienionych wyżej). Sąd w wyroku z dnia 9 marca 2017 r. zaznaczył, że projekt przewiduje na spornym odcinku ustawienie muru oporowego z balustradą dla pieszych, a organ powinien te okoliczności odnieść do ustaleń decyzji lokalizacyjnej i ocenić, czy tak zrealizowany obiekt liniowy spełnia swoją funkcję, to jest zapewnia całość komunikacji ruchu pieszego. Sąd obecnie orzekający zaznacza, że do powyższej kwestii organ odniósł się jednym zdaniem na przedostatniej stronie decyzji ("ciągłość ruchu pieszego, będzie możliwa po wykonaniu robót budowlanych przewidzianych w projekcie budowlanym zamiennym"), bez żadnego odniesienia się do treści projektu, czy innych dowodów, jeśli chodzi przebieg granic konstrukcji oraz jej charakterystykę. Sąd w tym miejscu jeszcze raz podkreśla, że zdaje sobie sprawę, iż rzeczona konstrukcja żelbetowa została opisana w projekcie i rozrysowana na w przekrojach na rysunku 4 (k. 56 projektu) oraz, że najpewniej prawidłowość jej zaprojektowania w kontekście decyzji lokalizacyjnej i z perspektywy funkcjonalnej nie budziły wątpliwości Inspektora Wojewódzkiego. Organ nie mógł jednak odstąpić od obowiązku wyartykułowania i wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji swojej oceny w omawianym tu zakresie, skoro w prawomocnym wyroku wyraźnie mu to nakazano (cyt. z wyroku II SA/Po 1037/16: "W projekcie budowlanym na k. 36 i 46 wskazano, że na odcinku od km 0+260 do km 0+304 ze względu na niewystarczającą szerokość istniejącego pasa drogowego zaprojektowano ustawienie muru oporowego z balustradą dla pieszych. Organ winien te okoliczności odnieść do ustaleń decyzji lokalizacyjnej i ocenić czy tak zrealizowany obiekt liniowy spełnia swoją funkcję, tj. zapewnia całość komunikacji ruchu pieszego, co w decyzji zostało wskazane jako pewnik bez odniesienia do konkretnych zapisów projektu wobec treści decyzji lokalizacyjnej"). Organ w ogóle nie zrealizował wskazania zawartego w wyroku II SA/Po 1037/16 dotyczącego wyjaśnienia wątpliwości dotyczących przebiegu krawężnika względem granicy działki [...]. Sąd obecnie orzekający przypomina, że wątpliwości te w przywołanym wyroku ujawniły się w kontekście analizy rysunku 2 na k. 41 projektu budowlanego zamiennego. Kwestia ta powinna spotkać się z odpowiedzią organu wyartykułowaną w treści uzasadnienia decyzji. Sąd zaznacza przy tym, że skoro w poprzednim prawomocnym wyroku określone zagadnienia zostały przedstawione organowi do wyjaśnienia, a organ w ogóle nie zajął stanowiska, to ponownie orzekający Sąd nie może go w tym obowiązku zastąpić. Przechodząc do wskazania wyroku II SA/Po 1037/16, oznaczonego (na liście powyżej) jako punkt 8, Sąd zaznacza, że zostało ono należycie zrealizowane przez Inspektora Wojewódzkiego. Z akt sprawy nie wynika, jakoby na terenie działki [...] zrealizowano jakiekolwiek roboty, jak również, aby na działce tej wedle projektu zamiennego planowano prowadzenie robót budowlanych. Działka ta mogła być więc z projektu wyłączona. Niezależnie Sąd podnosi, że obowiązkiem Inspektora Wojewódzkiego, wynikającym chociażby z ogólnej zasady przekonywania zawartej w art. 11 K.p.a., było wyjaśnienie, dlaczego obecnie zdecydował się orzec na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymując w mocy decyzję z dnia [...] 2016 r., [...], skoro poprzednio rozpoznając odwołanie od tej właśnie decyzji pierwszoinstancyjnej (przed wyrokiem II SA/Po 1037/16) orzekał kasacyjno-reformatoryjnie (decyzja z dnia 225 listopada 2016 r., [...] – k. 43-46 akt administracyjnych organu drugiej instancji). Przypomnieć należy, że wówczas rozstrzygnięcie Inspektora Wojewódzkiego podyktowane było wątpliwościami dotyczącymi nieprecyzyjnego sposobu wskazania adresata decyzji z dnia [...] 2016 r. Skoro obecnie organ odwoławczy postrzega tą kwestię inaczej, powinien to wyjaśnić. Końcowo wreszcie Sąd zwraca Inspektorowi Wojewódzkiemu uwagę na konieczność zajęcia stanowiska dotyczącego pozyskania przez inwestora wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Kwestia ta jawi się jako istotna w kontekście zarzutów J. A. podniesionych obecnie w skardze. Podnosi on pominięcie uzgodnienia projektu z właściwymi organami (skarżący twierdzi, że zabrakło uzgodnienia z Rejonowym Oddziałem [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w L.). Odnosząc się do uwypuklonej w skardze kwestii relacji obecnie kontrolowanego postępowania względem postępowania zakończonego decyzją Inspektora Wojewódzkiego z dnia [...] sierpnia 2018 r., [...] (egzemplarz tej decyzji znajduje się w aktach administracyjnych organu pierwszej instancji na k. 149), Sąd przyznaje, że rzeczywiście w sprawie chodnika przy drodze powiatowej [...] prowadzono dwa postepowania, w których końcowo zresztą miało dojść do zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. Skarżący ma rację, że stan ten należy ocenić jako nieprawidłowy. Istotne jest jednak to, że końcowo nie wydano w odniesieniu do tego samego zamierzenia dwóch decyzji ostatecznych. Rozstrzygając dnia [...] sierpnia 2018 r. Inspektor Wojewódzki wziął właśnie pod uwagę fakt, iż zaistniała dwutorowość postępowania. W celu uniknięcia sytuacji wydania dwóch ostatecznych decyzji w odniesieniu do tego samego zamierzenia budowlanego – Inspektor Wojewódzki uchylił decyzję Inspektora Powiatowego z dnia [...] 2018 r., [...] i umorzył postępowanie pierwszej instancji zmierzające do jej wydania. Obecnie nie istnieje zatem stan kolizji pomiędzy decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., [...] i decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., [...] W skardze J. A. zasygnalizował także, że nie został powiadomiony o dowodowych, jakie przeprowadził Inspektor Wojewódzki. Odnosząc się do tego zarzutu Sąd przyznaje rację skarżącemu. Z akt rzeczywiście nie wynika, że J. A. powiadomiono o kontroli z dnia [...] 2018 r., [...] (protokół za k. 132 akt administracyjnych organu pierwszej instancji) oraz przesłuchaniu świadka (k. 133 akt administracyjnych organu pierwszej instancji), które przeprowadzono jeszcze w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego po kasacyjnej decyzji z dnia [...] listopada 2017 r. (k. 124 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W ocenie Sądu uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Zaznaczenia też wymaga, że w ramach sprawy skarżącego powiadomiono o zebraniu materiału dowodowego, w tym również wymienionych dowodów (zob. zawiadomienie z dnia 6 kwietnia 2018 r., [...] wraz z dowodem doręczenia – k. 134 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Nadto J. A. nie przedstawił żadnych przeciwdowodów dla ustaleń z obu wymienionych wyżej dowodów. Nie uczynił także tego w skardze. Sąd podkreśla, że skarżący o dowodach tych wiedział, gdyż opisano je w decyzji z dnia [...] 2018 r., którą otrzymał [...] kwietnia 2018 r. (k. 135 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Mając na uwadze przedstawiony wywód Sąd uznał, że w sprawie doszło do naruszenia przez Inspektora Wojewódzkiego art. 153 P.p.s.a., gdyż organ ten nie wykonał wszystkich wskazań zawartych w prawomocnym wyroku II SA/Po 1037/16. Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien zająć stanowisko (i wyartykułować swoją ocenę w uzasadnieniu decyzji) w odniesieniu do kwestii uwypuklonych w niniejszym wyroku. Obecny wyrok wydano na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. O kosztach postepowania orzeczono w oparciu o art. 200 i 205 § 1 P.p.s.a., a na zasądzone koszty złożyły się: - kwota wpisu sądowego w wysokości 500 zł (k. 3 akt sądowych), - wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 480 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265) oraz - opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł (k. 8 akt sądowych).