II SA/Po 690/16

SENTENCJA Dnia 30 grudnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska -Tylewicz Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2019 roku sprawy ze skargi A. S., I. K., T. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę turbin wiatrowych [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z fundamentami, drogami dojazdowymi, placami montażowymi, linią kablową SN ze światłowodem oraz, zjazdami z dróg publicznych - Kat. XXIX/ XXVI/IV w m. [...], gm. [...], działki nr ewid. [...], [...], [...], [...], w m. [...] gm. [...] dz. nr [...], w miejscowości [...] gm. [...] dz. nr [...], w m. [...] gm. [...] dz. nr [...], [...], w m. [...] gm. [...] dz. nr [...], [...], [...] [...]. Planowana inwestycja zlokalizowana jest na terenach rolnych klas III-VI objętych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w gminie [...] - uchwała Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2015 roku. Tereny, na których planuje się lokalizację turbin wiatrowych zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, w miejscowym planie oznaczone są symbolem [...]" co oznacza tereny lokalizacji projektowanych elektrowni wiatrowych. Dla inwestycji została wydana decyzja Wójta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., sygn. akt [...] o środowiskowych uwarunkowaniach, która została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lutego 2015 roku, znak: [...], co oznacza, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach była ostateczna i inwestor miał prawo w oparciu o jej ustalenia wystąpić o pozwolenie na budowę. Z decyzji wynika między innymi, iż organ nie nałożył obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę oraz wskazał, iż realizacja przedsięwzięcia nie wymaga utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Starosta [...] uznał, iż przedmiotowa inwestycja była zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i decyzji środowiskowej oraz spełniał wymogi art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Odwołania osób nie uczestniczących na prawach strony w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym przed organem I instancji wpłynęły w dniach [...] i [...] kwietnia 2016 roku czyli z zachowaniem ustawowego terminu przysługującego stronom postępowania. Pismem z [...] i [...] maja 2016 roku wezwano osoby, które złożyły odwołania do przedłożenia w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma dokumentu potwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością wraz z mapą ewidencyjną wskazującą daną działkę. A. S. w terminie 7 dni od daty odbioru zawiadomienia nie złożył żadnych wyjaśnień w zakresie prawa własności nieruchomości w obszarze oddziaływania inwestycji, przez co uznano, że nie wykazał posiadania interesu prawnego uprawniającego do występowania w niniejszym postępowaniu w charakterze strony. W dniu [...] czerwca 2016r. wpłynęło uzupełnienie do odwołania I. K.. Natomiast w dniu [...] czerwca 2016 r. odwołania zostały uzupełnione przez A. S.. Wezwanie zostało uzupełnione przez następujące osoby, które wykazały prawo do następujących nieruchomości: A. S. - działka nr ewid.[...] w m. [...] gm. [...], T. S. - działki o nr ewid.[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w m. [...] gm. [...], I. K. - działka nr ewid. [...], [...], [...], [...] w m. [...] gm. [...]. Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] Wojewoda umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej dla [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę turbin wiatrowych [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...] z fundamentami, drogami dojazdowymi, placami montażowymi, linią kablową SN ze światłowodem oraz zjazdami z dróg publicznych - Kat. [...] w m. [...], gm. [...], działki nr ewid. [...], [...], [...], [...], w m. [...], gm. [...] dz. nr [...], w m. [...] gm. [...] dz. nr [...] w m. [...] gm. [...] dz. nr [...], w m. [...] gm. [...] dz. nr [...] W sprawie organ podkreślił, że miejsca na lokalizację turbin wiatrowych zostały wyznaczone szczegółowo ze wskazaniem konkretnych działek w obowiązującym na dzień składania wniosku o pozwolenie na budowę miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który jest uchwalany przy udziale społeczności lokalnej i która na etapie postępowania związanego z jego powstawaniem ma prawo wnoszenia uwag i zastrzeżeń. Mając na uwadze ustalenia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz obowiązujące przepisy ustawy Prawo budowlane mające wpływ na wyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji, a co za tym idzie ustalenie kręgu stron postępowania nie można uznać, iż działki wskazane przez odwołujących leżą w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Działki odwołujących z zabudową mieszkaniową położone są poza granicami ww. obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i usytuowane są w odległości od 500m i więcej w tym: działka I. K. (nr [...]) ponad 700 m od turbiny [...] Natomiast pozostałe działki odwołujących większości stanowiące grunty rolne nawet te, które leżą w bliskim otoczeniu planowanych turbin w tym działka I. K. o nr ewid. [...] w pobliżu turbiny [...] Odwołującym nie przysługiwał zatem przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę turbin wiatrowych zatwierdzonych decyzją Starosty [...] z [...] kwietnia 2016r. znak: [...] ponieważ ich nieruchomości nie znajdował się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Działki odwołujących leżące w pobliżu, a także w bliskim sąsiedztwie z planowanymi turbinami wiatrowymi są oznaczone symbolem R (czyli tereny rolnicze) w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego, na których jak wyżej wskazano plan zakazuje budowy obiektów przeznaczonych na stały pobyt ludzi, stąd niezależnie od faktu czy turbina wiatrowa zostanie zrealizowana, plan nie dopuszcza budowy budynków mieszkalnych. Pismem z dnia [...] sierpnia 2016 roku A. S. oraz T. S. zaskarżyli decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2016 roku dotyczący umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie decyzji Starosty [...] zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej pozwolenia na budowę turbin wiatrowych na terenie Gminy [...]. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że są stronami niniejszego postępowania, choćby z tego względu, że uczestniczyli aktywnie we wszystkich czynnościach tegoż postępowania w tym jako strona złożyli odwołanie od pozwolenia nr [...] z dnia [...] marca 2016 roku wydanego przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...], to sprawa są przedmiotami postepowania prowadzonego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w [...] Ponadto skarżący wywiedli swój interes formalno-prawny do udziału w niniejszym postępowaniu albowiem zamieszkują w strefie uciążliwości inwestycji budowy elektrowni wiatrowej, co jednocześnie powoduje zagrożenie dla zdrowia i życia zarówno jego jak i jego rodziny. Dowodem ma być ustawa z dnia [...] maja 2016 roku o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych ([...]) która określa odległość budowy turbin wiatrowych Hx10, tj. 2000 m od zabudowań mieszkalnych, zaś w przedmiotowej sprawie jest to odległość do 500 m, stwarzająca zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi. Jednocześnie podstawę prawną do uzyskania statusu strony w niniejszym postępowaniu skarżący wywiedli z treści art. 28 k.p.a. oraz art. 28 ust 2 Prawo budowlane, które to akty prawne stanowią, że sąsiedztwo to obszar objęty szkodliwym wpływem planowanej inwestycji. Pismem z dnia [...] sierpnia 2016 roku I. K. wniósł skargę od decyzji Wojewody z dnia [...] lipca 2016 r.. [...]. którą zostało umorzone postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie następujących przepisów: - art. 28 ust. 2, 34 ust. 3 pkt 5, art. 3 pkt 20 art. 5 ust. 1 pkt 9 pr. bud., w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska i rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku z dnia 14 czerwca 2007 r. tj. Dz.U. z 2014 r. poz. 112 poprzez nieustalenie obszaru oddziaływania i uznanie, że inwestycja nie będzie powodowała przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku w sytuacji, gdy inwestycja będzie powodowała na obszarach objętych ochroną akustyczną przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu, a w konsekwencji odmówienie statusu strony podmiotom, których nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania i wydanie decyzji bez poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, - art. 7, 8, 10 § 1 i 2, 11, 12, 40, 73, 77 § 1, 84 kpa poprzez brak zebrania i rozważenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 77 § 1 kpa), brak przeprowadzenia z urzędu czynności niezbędnych do prawidłowego określenia zakresu oddziaływania (art. 7 kpa), brak działania wnikliwie (art. 12 § 1 kpa), a w konsekwencji niezasadne uznanie, że nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania, a maksymalny hałas generowany przez projektowane przedsięwzięcie nie będzie przekraczał dopuszczalnych norm dla terenów mieszkalnych, a takim terenem jest działka nr [...] w [...] należąca do skarżącego, a w konsekwencji uznanie, że skarżący nie jest stroną postępowania i niezapewnienie skarżącemu udziału w postępowaniu (art. 10 § 1 i 2 kpa), brak doręczania skarżącemu pisma procesowych (art. 40 § 1 kpa), brak zapewnienia skarżącemu dostępu do akt postępowania pierwszo instancyjnego, co powodowało, że ani organ I instancji nie stał na straży praworządności i nie prowadził postępowania na podstawie przepisów (art. 6, 7 kpa), postępowanie przed organem I i II stopnia było prowadzone w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej (art. 8 kpa), był brany pod uwagę jedynie interes inwestora, nie był natomiast brany pod uwagę interes innych stron (art. 7), - art. 86 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z dnia 3 października 2008 r. tj. Dz.U. z 2016 poz. 353, poprzez brak zgodności zaskarżonej decyzji z decyzją środowiskową, - art. 3 pkt 1, 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, tj. Dz.U. z 2016 poz. 290 dalej jako: "pr. bud." poprzez wydanie pozwolenia na budowę dla zespołu obiektów, które nie zapewniają możliwości ich użytkowania zgodnie z ich przeznaczeniem ze względu na brak możliwości planowanej inwestycji do sieci, - art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 778 dalej jako: "upzp" w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 pr. bud.: a) w zw. z 33 ust. 2 pkt 1 pr. bud. i § 32 uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2015 r. poprzez brak przedłożenia dowodu na zgłoszenie zamierzenia jednostkom odpowiedzialnym za lotnictwo wojskowe i cywilne, b) w zw. z § 11 uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2015 r. i art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska i rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku z dnia 14 czerwca 2007 r. tj. Dz.U. z 2014 r. poz. 112 poprzez wydanie decyzji w sytuacji, gdy elektrownie wiatrowe będą powodować uciążliwość dla środowiska. Mając na uwadze powyższe naruszenia I. K. wniósł o uchylenie zakażonej decyzji oraz decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r,, znak: [...] i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu połączył sprawy o sygnaturze akt II SA/Po 690/16 oraz II SA/Po 694/i postanowił prowadzić je dalej pod sygnaturze II SA/Po 690/16. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu połączył sprawy o sygnaturze akt II SA/Po 690/16 oraz II SA/Po 692/16 i postanowił prowadzić je dalej pod sygnaturze II SA/Po 690/16. W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r.,poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) dalej w skrócie: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na decyzje administracyjne. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę normą materialnoprawną określającą krąg stron postępowania jest art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 28 k.p.a. Przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego zawęża pojęcie strony, o którym mowa w art. 28 k.p.a. Nadal jednak przymiot strony powiązany jest z istnieniem interesu prawnego lub obowiązku określonego podmiotu, o którym mowa w art. 28 k.p.a. Stosownie do art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. O obszarze oddziaływania za każdym razem będą decydować indywidualne cechy obiektu budowlanego, jego przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu. Przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi lex specialis wobec art. 28 k.p.a. Przyjęcie, że art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest przepisem szczególnym prowadzi do nadania mu wykładni zawężającej. Nie ulega wątpliwości, że wprowadzenie powyższej szczególnej regulacji do Prawa budowlanego miało na celu zawężenie kręgu podmiotów, które mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne do tych, które mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem. Co do zasady krąg stron w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę winien być określony na podstawie tych dziedzin prawa administracyjnego, które stosuje organ administracji architektoniczno-budowlanej, oceniając projekt budowlany przed wydaniem decyzji na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Jednocześnie należy uwzględnić, że jeżeli z przepisów odrębnych wynika ograniczenie w zagospodarowaniu działek sąsiadujących z terenem inwestycji z uwagi na wymóg zachowania konkretnych odległości od projektowanego obiektu, wówczas właściciel działki sąsiedniej legitymuje się przymiotem strony w pozwoleniu na budowę. Wniosek taki należy też wyprowadzić z treści art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego. Zatem dla wykazania przymiotu strony w takim postępowaniu nie jest wystarczające np. przywołanie norm prawa cywilnego, wyznaczających zakres i ochronę prawa własności, gdyż organy administracji architektoniczno-budowlanej w procesie budowlanym nie stosują art. 144 Kodeksu cywilnego, bowiem nie mogą odmówić udzielenia pozwolenia na budowę jedynie z tego powodu, że sporna inwestycja oddziałuje na tereny sąsiednie przez immisje w rozumieniu tego przepisu ogólnego prawa cywilnego. Definiując pojęcie obszaru oddziaływania obiektu, ustawodawca odsyła do przepisów odrębnych wskazując, iż jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia zagospodarowania tego terenu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu musi być doprecyzowane przy każdej inwestycji na podstawie cech indywidualnych obiektu, jego przeznaczenia i innych zindywidualizowanych okoliczności sprawy administracyjnej w odniesieniu do przepisów odrębnych, na podstawie których można ustalić obszar wokół realizowanej inwestycji, który będzie wprowadzał związane z tym obiektem budowlanym ograniczenia zagospodarowania tego terenu. Przy czym wobec braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę przepisów, na podstawie których dochodzi do wyznaczenia terenu w otoczeniu obiektu budowlanego, przyjąć należy, że są to wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa wprowadzające określonego rodzaju ograniczenia, czy też utrudnienia w zakresie zagospodarowania tego terenu, a w szczególności: przepisy techniczno-budowlane, w tym przeciwpożarowe, przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, przepisy prawa miejscowego), czy też przepisy dotyczące własności i innych praw rzeczowych określone w Kodeksie cywilnym i innych ustawach (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2009 r., II OSK 626/08, wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2010 r., II OSK 1872/09 i wyrok NSA z dnia 16 marca 2011 r., II OSK 472/10). W rozpoznawanej sprawie planowane przedsięwzięcie [...] obejmuje 9 turbin wiatrowych z fundamentami, drogami dojazdowymi, placami montażowymi, linią kablową SN ze światłowodem oraz zjazdami z dróg publicznych i jest zlokalizowana w gminie [...] w obrębach: [...] na działkach wskazanych w sentencji decyzji. W tym w m. [...] - turbina wiatrowa [...] na działce o nr ewid. [...] i [...] na działce o nr ewid. [...], w m. [...] - turbina wiatrowa [...] na działce o nr ewid.[...], w m. [...] - turbina wiatrowa [...] na działce o nr ewid.[...] i 127, i W I G-11 na działce o nr ewid.[...], 199 i [...] na działce o nr ewid. [...]. w m. [...] - turbina wiatrowa [...] na działce o nr ewid. [...], w m. [...] - turbina wiatrowa [...] na działce o nr ewid. [...] i [...], i [...] na działce o nr ewid. [...]. Tereny przeznaczone pod budowę stanowią grunty rolne kat. III, IV, V i VI i objęte są ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w gminie [...] - uchwała Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2015 r. Zgodnie z § 5 plan obejmuje tereny o podstawowym przeznaczeniu w tym: R - tereny rolnicze, RZ - tereny łąk i pastwisk. ZL - tereny lasów i zalesień, EW - tereny lokalizacji projektowanych elektrowni wiatrowych oraz [...] tereny dróg publicznych i istniejących dróg wewnętrznych. Natomiast w § 7, w którym ustala się strefy ochronne w ust. 1 wskazuje się "zakazuje się realizacji budynków przeznaczonych na stały pobyt ludzi (w strefie ochronnej elektrowni wiatrowych) - przy czym szczegółowy zasięg strefy wskazano na rysunkach planu". W § 19 wskazano, iż dopuszcza się realizację jednej elektrowni wiatrowej na każdym terenie "EW", a zasięg śmigieł może wykraczać poza teren "EW". Tereny o symbolu R (§ 20) dopuszcza się realizację budynków związanych z funkcjonowaniem istniejących gospodarstw rolniczych, nieprzeznaczonych na stały pobyt ludzi. Zakazuje się realizację budynków mieszkalnych, w tym budynków mieszkalnych w zabudowie zagrodowej. Ponadto w § 30 planu ustalono zakaz zabudowy budynkami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi w granicach strefy ochronnej elektrowni wiatrowej. Tereny oznaczone symbolem EW przeznaczone na turbiny wiatrowe otoczone są teren oznaczonym symbolem R czyli rolnicze. Plan nie wskazuje aby na tych terenach istniała zabudowa zagrodowa natomiast lokalizowanie nowej zabudowy przeznaczonej na stały pobyt ludzi zostało poprzez ww. ustalenia zakazane. W takiej sytuacji organ zasadnie uznał, że sprawa dopuszczalnych poziomów hałasu była badana już na etapie postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach gdzie w decyzji Wójta Gminy [...] z [...] czerwca 2014r. znak: [...] stwierdzono, że realizacja przedsięwzięcia nie wymaga utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Najbliższe tereny objęte ochroną akustyczną znajdują się w odległości około 500 m od terenu inwestycji (co potwierdzono także w odwołaniach) i stanowią tereny zabudowy zagrodowej. W związku z ryzykiem wystąpienia przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w porze nocy na granicy najbliższych terenów chronionych akustycznie, nałożono na wnioskodawcę obowiązek obniżenia poziomu mocy akustycznej części turbin w porze nocy do wartości wskazanej w nałożonych warunkach realizacji inwestycji. Analiza akustyczna wykazała, iż na granicy najbliżej położonych terenów objętych ochroną akustyczną dopuszczalne poziomy hałasu nie zostaną przekroczone. W decyzji środowiskowej zobowiązano wnioskodawcę do prowadzenia okresowego monitoringu hałasu na najbliższych terenach objętych ochroną akustyczną przez okres 5 lat, a wyniki pomiarów wraz z opisem przedstawić właściwemu organowi ochrony środowiska w celu zapewnienia przestrzegania dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku określonych właściwymi przepisami. W tak określonych okolicznościach sprawy Sąd orzekający podziela argumentację organu odwoławczego zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Organy architektoniczno budowlane na etapie wniosku o pozwolenie na budowę nie dokonują bowiem ponownej oceny tych okoliczności sprawy, które stanowiły podstawę uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Organy te są zobowiązane do oceny zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu oraz ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zarzut naruszenia art. 3 pkt 1, art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez wydanie pozwolenia na budowę dla zespołu obiektów, które nie zapewniają możliwości ich użytkowania zgodnie z ich przeznaczeniem ze względu na brak możliwości podłączenia planowanej inwestycji do sieci jest nietrafny. Załączony do akt projekt zagospodarowania terenu wskazuje, że cała inwestycja została podzielona na siedem odrębnych procedur pozwolenia na budowę, które zostały oznaczone symbolami literowymi Al, A2, B, Cl, C2, C3, D i tworzą całość inwestycji. Powyższe oznacza, iż realizacja całości inwestycji będzie skutkowała uzyskaniem możliwością użytkowania inwestycji co z pewnością leży w gestii inwestora a nie skarżących. Niesłuszny jest także zarzut braku przedłożenia dowodu zgłoszenia zamierzenia inwestycyjnego jednostkom odpowiedzialnym za lotnictwo wojskowe i cywilne. Inwestor załączył do akt sprawy pismo z [...] listopada 2015r. nr [...], w którym Szefostwo Służby Ruchu Lotniczego [...] Rzeczypospolitej Polskiej akceptuje przedmiotową inwestycję. Natomiast pismo z [...] listopada 2015r. dotyczy uzgodnień z Urzędem [...] W szczególności Sad podziela stanowisko, że samo subiektywne odczucie skarżącej, że inwestycja oddziałuje na jej nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania inwestycji. Nie jest tak, że obszar oddziaływania to teren, w którym da się odczuć skutki uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem jakiegoś obiektu. Takie rozumienie odwołuje się do oddziaływania faktycznego, którego nie można utożsamiać z oddziaływaniem polegającym na wprowadzeniu ograniczeń prawnych. Tylko osoby, których prawo doznaje ograniczeń ze względu na realizację jakiegoś obiektu są stronami w postępowaniu o pozwolenie na budowę dla tego obiektu (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2011 r. sygn. II OSK 338/10). Postępowanie dotyczy interesu prawnego określonego podmiotu wówczas, gdy rozstrzygnięcie w sprawie oddziałuje na sytuację prawną tego podmiotu. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego, powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania. Obowiązkiem organu jest zatem zbadanie czy taki interes strona wykazuje, czy też zainteresowanie sprawą wynika z interesu faktycznego a nie prawnego. Rozważenia przez organ administracji w niniejszej sprawie wymagało więc to, czy skarżący jako właściciele nieruchomości sąsiadujących z planowaną inwestycją mogą skutecznie wywodzić, że inwestycja na ich nieruchomości będzie negatywnie oddziaływać. Już sama możliwość oddziaływania inwestycji na nieruchomość świadczyć może o interesie prawnym, a przymiot strony daje określonemu podmiotowi możliwość uczestniczenia w takim postępowaniu i wpływania na kształt rozstrzygnięcia w ramach posiadanego interesu prawnego, który nie powinien być mniej chroniony niż interes prawny inwestora (zob. wyrok NSA z 29 stycznia 2014 r., II OSK 2064/12). Zgodzić się trzeba z wnioskiem Wojewody, że skarżący w żaden sposób nie wykazali, iż nastąpiło naruszenie ich interesu prawnego koncentrując się na próbie wykazania naruszenia interesu faktycznego przez sporną inwestycje. Nie wskazano żadnego konkretnego naruszenia przepisu prawa materialnego, który ograniczałby w sposób realny i konkretny korzystanie z jej nieruchomości. Jeżeli inwestycja nie wykazuje żadnej sprzeczności z przepisami prawa, to spowodowane realizacją inwestycji faktyczne dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego). Podnoszone przez skarżących okoliczności dotyczące zaistnienia immisji wskutek realizacji inwestycji w postaci budowy turbin wiatrowych nie mogą być uznane za ewentualne naruszenie ich interesu prawnego, a jedynie interesu faktycznego. Posadowienie spornej inwestycji (farmy wiatrowej) zrealizowane będzie w odległościach przewidzianych obowiązującymi przepisami, a inwestycja zgodna jest z planem miejscowym oraz wymaganiami ochrony środowiska. Fakt akcentowany przez skarżących a dotyczący statusu strony w innej sprawy administracyjnej nie mógł być oceniany w niniejszej sprawie i nie mógł rzutować na uznanie skarżących za strony prowadzonego postępowania w przedmiocie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skarżący powoływali się na przysługujący im interes prawny, jako właściciele działek położonych w obszarze oddziaływania inwestycji. Obszar oddziaływania obiektu to także teren, gdzie uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy prawa. O obszarze oddziaływania obiektu za każdym razem będą także decydowały indywidualne cechy obiektu budowlanego, jego przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu, a w procesie zmierzającym do jego wyznaczenia nie chodzi jedynie o wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na działki znajdujące się w otoczeniu projektowanego obiektu, lecz także o możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na teren otaczający działkę inwestora w związku z zamierzeniem budowlanym. Brak jest zatem okoliczności, z których można byłoby wyprowadzić wniosek, że pomimo sąsiedztwa nieruchomości A. S., I. K. oraz T. S. z terenem inwestycji, projektowane turbiny wiatrowe będą oddziaływały na ich nieruchomości, wprowadzając ograniczenia w możliwości ich zagospodarowania, w szczególności w ich zabudowie. Konkluzja taka jest także wynikiem specyficznego kształtu inwestycji, tzn. rozlokowania poszczególnych turbin wiatrowych na terenie różnych działek jakie stanowią planowaną farmę wiatrową , co pozwoliło zachować dużą odległość nie tylko od jego wszystkich nieruchomości zabudowanych, a także uniemożliwić zabudowę mieszkaniową innych nieruchomościach objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzeni w odległości zapewniającej komfortowe warunki bytowe. Te specyficzne i szczególne okoliczności pozwoliły organom I i II instancji przyjąć, że odległości planowanych obiektów inwestorskich od innych w obrębie terenów są na tyle znaczne, że ewentualne immisje będą oddziaływały na działki skarżących, które tym samym znajdują poza zasięgiem obszaru oddziaływania planowanej inwestycji. W konsekwencji, stwierdzić należy, że organy administracji w prowadzonym postępowaniu należycie rozważyły i oceniły wszystkie okoliczności faktyczne, podnoszone przez skarżących i na tej podstawie prawidłowo uznały, że jej nieruchomości nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, a tym samym brak jest podstaw do przyznania skarżącym statusu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Tym nie było podstaw do rozpoznawania jakichkolwiek innych zarzutów merytorycznych skierowanych wobec zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego na podstawie art. 151 P.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.