III SAB/Lu 22/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. H. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie udzielenia informacji o możliwości nałożenia sankcji karnych w stosunku do gminy za przewlekłość w wydaniu decyzji postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie udzielenia informacji o możliwości nałożenia sankcji karnych w stosunku do gminy za przewlekłość w wydaniu decyzji. Skarżący wyjaśnił, że w dniu 22 czerwca 2009 r. wystąpił do Kolegium o udzielenie tej informacji, a następnie w dniu 28 sierpnia 2008 r. złożył do tegoż organu zażalenie na jego bezczynność. Samorządowe Kolegium Odwoławczego wniosło o odrzucenie skargi argumentując, iż została ona wniesiona w sprawie nie należącej do właściwości sądu administracyjnego. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako ppsa) –sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 cyt. ustawy, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 cyt. ustawy) oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami. Sądy administracyjne orzekają też w sprawach skarg na bezczynność, ale tylko w zakresie bezczynności organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ppsa. Są to przypadki bezczynności w sprawach następujących: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Kwestia podniesiona we wniosku skarżącego – a więc udzielanie wyjaśnień proceduralnych z dziedziny prawa karnego - nie należy do właściwości Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które ani nie świadczy pomocy prawnej wobec ludności, ani nie jest organem ścigania. Z tego powodu organ ten nie mógł wydać orzeczenia w tej sprawie, ani dokonać innej czynności, w stosunku do której mógłby biec termin wywołując stan bezczynności. Tym samym organ ten, nie posiadający kompetencji do załatwienia sprawy, nie mógł być też bezczynny w rozumieniu omawianych przepisów. Na marginesie należy dodać, że wbrew twierdzeniom skarżącego Kolegium dwukrotnie udzieliło skarżącemu stosownych informacji. W konsekwencji, w przedmiotowej sprawie wniesienie skargi do sądu administracyjnego było niedopuszczalne, jako że rozpoznanie tej sprawy nie leży w kompetencji sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 cyt. ustawy Sąd skargę taką odrzuca postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w postanowieniu.