V SA/Wa 1335/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant spec. - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. w G. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) maja 2018 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa: uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia (...) sierpnia 2017 r., nr (...). UZASADNIENIE Przedmiotem skargi G. Sp. z o.o. z w G. (dalej: "Grupa" lub "Skarżąca") jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej: ,,Minister’’ lub ,,organ odwoławczy’’) z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego (dalej: ,,Prezes ARR’’ lub ,,organ I instancji’’) z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] stwierdzającą, że decyzja Marszałka Województwa [...] (dalej: ,,Marszałek Województwa’’) nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. o wstępnym uznaniu Grupy dla grupy produktów "owoce" oraz zatwierdzeniu jej planu dochodzenia do uznania Grupy za organizację producentów owoców, została wydana z naruszeniem prawa. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] kwietnia 2012 r. Marszałek Województwa wydał decyzję nr [...], w której dokonał wstępnego uznania Grupy w grupie produktów "owoce" oraz zatwierdził plan dochodzenia tej Grupy do uznania za organizację producentów owoców, realizowany po dniu jego zatwierdzenia do 31 grudnia 2016 r. Zawiadomieniem z 24 lutego 2016 r. Prezes ARR poinformował Grupę o wszczęciu z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji Marszałka Województwa z [...] kwietnia 2012 r. Decyzją z [...] czerwca 2016 r. nr [...] Prezes ARR stwierdził, że decyzja Marszałka Województwa z [...] kwietnia 2012 r. została wydana z naruszeniem prawa. Po rozpatrzeniu odwołania Strony, Minister decyzją z [...] grudnia 2016 r. nr [...] uchylił decyzję Prezesa ARR z [...] czerwca 2016 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Ponownie rozpatrując sprawę, decyzją z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] Prezes ARR stwierdził, że decyzja Marszałka Województwa z [...] kwietnia 2012 r. została wydana z naruszeniem prawa. W podstawie prawnej powołał art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 156 § 2 w zw. z art. 158 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualnie t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej:,,k.p.a.’’) oraz art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 1419). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Prezes ARR stwierdził, że decyzja Marszałka Województwa została wydana z rażącym naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., art. 2 ust. 2 pkt 1 lit. a oraz art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku tytoniu, rynku suszu paszowego raz rynków lnu i konopi uprawianych na włókno (t.j. Dz. U. z 2011 r., Nr 145, poz. 868 ze zm.; dalej: ,,ustawa o organizacji rynków owoców i warzyw’’ – w wersji obowiązującej w dacie wydawania decyzji przez Marszałka Województwa) oraz art. 111 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz. Urz. UE L 157 z 15.06.2011, str. 1; dalej: "rozporządzenie 543/2011"). Zdaniem Prezesa ARR, pomimo zaistnienia w sprawie przesłanki pozytywnej do stwierdzenia nieważności decyzji z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zaistniała również przesłanka negatywna, gdyż z uwagi na uchylenie przepisów mogących stanowić podstawę prawną dla organu administracji do orzekania w kwestii wstępnego uznawania grup producentów, dotknięta wadą nieważności decyzja Marszałka Województwa z [...] kwietnia 2012 r. wywołała nieodwracalne skutki prawne. W następstwie rozpatrzenia odwołania Strony, Minister zaskarżoną decyzją z [...] maja 2018 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 oraz § 2 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Prezesa ARR z [...] sierpnia 2017 r. W uzasadnieniu decyzji wskazał na przepisy prawa mające zastosowanie, w czasie postępowania prowadzonego w związku z wnioskiem Strony o wstępne uznanie grupy producentów oraz w dacie wydania w tej sprawie decyzji Marszałka Województwa z [...] kwietnia 2012 r., zawarte zarówno w prawie krajowym oraz unijnym. Mając na względzie powołane przepisy krajowe i unijne Minister zauważył, że Marszałek Województwa, wydając decyzję z [...] kwietnia 2012 r. w przedmiocie wstępnego uznania grupy producentów, powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe w sprawie, aby potwierdzić czy członkowie grupy ubiegającej się o wstępne uznanie są rolnikami, tj. potwierdzić fakt użytkowania przez nich gruntów rolnych i prowadzenia działalności rolniczej, a także prowadzenia przez każdego z członków tej spółki na terenie RP, w sezonie poprzedzającym złożenie wniosku o wstępne uznanie, uprawy przynajmniej jednego produktu z grupy produktów "owoce". Zdaniem Ministra Marszałek Województwa powinien zweryfikować podane przez Stronę we wniosku o uznanie informacje dotyczące liczby jej członków oraz wartości produktów wytworzonych przez jej członków i sprzedanych w wybranym okresie odniesienia. Marszałek Województwa powinien dokonać powyższej weryfikacji w oparciu o dokumenty wskazane w art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy o organizacji rynków owoców i warzyw, tj. "dokumenty potwierdzające informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 3". W powołanym przepisie nie wskazano konkretnych dokumentów, pozostawiając decyzję o ich doborze stronom postępowania i organom administracji. Dokumenty te miały potwierdzać, że członkowie Strony są rolnikami, uprawiają przynajmniej jeden produkt z grupy produktów "owoce", że w wybranym okresie odniesienia sprzedali wytworzone przez siebie produkty, a łączna wartość ich sprzedaży była zgodna z kwotą wskazaną we wniosku. Takimi dokumentami mogły być decyzje w sprawie wymiaru podatku rolnego, dowody opłacenia takiego podatku, umowy dzierżawy gruntów rolnych, dowody zakupu środków do produkcji, tj. nawozów, środków ochrony roślin, usług związanych z prowadzonymi zabiegami agrotechnicznymi, a także faktury, rachunki, paragony i inne dowody potwierdzające sprzedaż produktów rolnych. Organ odwoławczy stwierdził, że Marszałek Województwa oprócz kontroli dokumentacji był zobligowany do przeprowadzenia kontroli na miejscu celem sprawdzenia dokładności informacji podanych w planie dochodzenia do uznania oraz we wniosku o uznanie, odnoszących się do rodzaju upraw, wielkości zadeklarowanych powierzchni upraw, wielkości zbiorów, wyposażenia poszczególnych członków Strony w maszyny i urządzenia służące do produkcji i zbioru owoców, a także służących do przygotowania owoców do sprzedaży. Przeprowadzając kontrolę w oparciu o art. 111 rozporządzenia nr 543/2011 i art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy o organizacji rynków owoców i warzyw Marszałek Województwa był zobligowany do sprawdzenia, czy wszyscy członkowie Spółki są producentami owoców (borówki amerykańskiej) oraz czy łączna wartość produktów wytworzonych przez nich i sprzedanych w roku 2011 r. wyniosła 424 000 zł. Powinien zatem był dysponować stosownymi dokumentami potwierdzającymi powyższe informacje lub zebrać je podczas przeprowadzania kontroli na miejscu. Organ odwoławczy wymienił szczegółowo jakie dokumenty, wymagane art. 4 ust. 2 ustawy o organizacji rynków owoców i warzyw, Strona dołączyła do wniosku o wydanie decyzji w sprawie wstępnego uznania Grupy oraz o jakie dokumenty uzupełniono akta sprawy w związku z przeprowadzoną kontrolą problemową w Grupie w dniu [...] kwietnia 2012 r. Wskazał, że w aktach sprawy poza załączoną do protokołu z kontroli dokumentacją fotograficzną plantacji borówki amerykańskiej, wykonaną w trakcie wizji terenowej w gospodarstwie tylko u jednego z członków Spółki – W. H., nie znalazły się żadne inne dokumenty potwierdzające weryfikację któregokolwiek z kluczowych dla wydania decyzji elementów, włącznie z informacjami podanymi przez członków Spółki w formie oświadczeń. Minister stwierdził, że w aktach sprawy znalazły się co prawda niepoświadczone kopie zaświadczeń o nadanym przez kierownika biura powiatowego ARiMR numerze identyfikacyjnym wpisu do ewidencji producentów w odniesieniu do wszystkich 7 członków Spółki, jednak nie mogły one stanowić podstawy do jednoznacznego stwierdzenia, że jej członkowie są rolnikami w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia Rady nr 73/2009 i w roku poprzedzającym uzyskanie wstępnego uznania prowadzili uprawy rolne. Zdaniem organu odwoławczego Marszałek Województwa nie przeprowadził kontroli na miejscu u wszystkich członków grupy, a zatem nie zweryfikował dokładności informacji podanych w planie dochodzenia do uznania, nie przeprowadził kontroli spełniania warunków wstępnego uznania w oparciu o przedłożone dokumenty i nie potwierdził ich treści poprzez zebranie wyjaśnień i dodatkowej dokumentacji podczas kontroli na miejscu u wszystkich członków. Minister stwierdził, że działania Marszałka Województwa ograniczyły się do przyjęcia wniosku od Spółki wraz z pozytywną opinią Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR, a kontrola spełniania warunków wstępnego uznania i dokładności planu dochodzenia do uznania była niepełna, bowiem opierała się jedynie na przedłożonych przez Spółkę dokumentach, w tym oświadczeniach, oraz wyjaśnieniach składanych tylko przez jednego członka Strony. Stanowi to naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 2 pkt 1 lit. a i art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy o organizacji rynków owoców i warzyw oraz art. 111 rozporządzenia nr 543/2011, a także ogólnych zasad postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Mając na względzie utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych w zakresie pojmowania "rażącego naruszenia prawa", organ odwoławczy stwierdził, że naruszenie prawa przez Marszałka Województwa, które wykazano powyżej, było naruszeniem rażącym, mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Marszałek Województwa nie zebrał bowiem materiału dowodowego zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy o organizacji rynków owoców i warzyw oraz § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania (Dz. U. z 2009 r. Nr 5, poz. 27; dalej: ,,rozporządzenie MRiRW z 16 grudnia 2008 r.’’) w odniesieniu do wszystkich członków Grupy oraz nie przeprowadził kontroli zgodnie z art. 111 rozporządzenia nr 543/2011 oraz art. 2 ust. 2 pkt 1) lit. a) ustawy o organizacji rynków owoców i warzyw, nie mógł więc ustalić czy wszyscy członkowie Grupy byli rzeczywiście producentami owoców i czy Grupa spełniła warunki wstępnego uznania. Minister wskazał, że pomimo wystąpienia rażącego naruszenia prawa, to jednocześnie zaszła przesłanka negatywna z art. 156 § 2 k.p.a., ponieważ z powodu cofnięcia wstępnego uznania Grupie, ostateczną decyzją Dyrektora OT ARR w O. z [...] grudnia 2016 r. nr [...], wystąpiły nieodwracalne skutki prawne. W skardze wniesionej przez Grupę, na powyższą decyzję Ministra z [...] maja 2018 r., wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa ARR z [...] sierpnia 2017 r. W motywach skargi Grupa zarzuciła, że w uzasadnieniach decyzji znalazły się niejasne i ogólnikowe stwierdzenia dotyczące naruszenia prawa bez wskazania konkretnego przykładu. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko i argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz postępowania poprzedzającego jej wydanie, Sąd uznał, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Organy obu instancji nie wykazały bowiem, że decyzja Marszałka Województwa z dnia [...] kwietnia 2012 r. o wstępnym uznaniu Grupy dla grupy produktów owoce oraz zatwierdzeniu jej planu dochodzenia do uznania Grupy za organizację producentów owoców, została wydana z naruszeniem prawa. Na wstępie wskazać należy, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 k.p.a. i postępowanie, w którym badaniu podlegają ściśle określone przesłanki nieważności, nie może stanowić trybu konkurencyjnego w stosunku do postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie zwykłym. W postępowaniu nadzwyczajnym nie bada się powtórnie sprawy merytorycznie, w tym nie przeprowadza dowodów i nie czyni w oparciu o nie ustaleń, stanowiących podstawę rozstrzygania o istocie sprawy administracyjnej. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć tylko ustalenia, czy decyzja jest obarczona wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2013 r., I OSK 1822/11 - zamieszczony na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej CBOSA). Przedmiotem postępowania zwykłego jest sprawa administracyjna materialna, zaś przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest sprawa administracyjna procesowa (zob. B. Adamiak: "Przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej" - Państwo i Prawo z 2001 r., nr 8, str. 29 i n.). Niewątpliwie sprawy prowadzone w trybie nadzwyczajnym i wydawane w ich następstwie rozstrzygnięcia są bezpośrednio powiązane ze sprawą materialną, ponieważ przesądzają o obowiązywaniu w obiegu prawnym decyzji rozstrzygającej sprawę administracyjną materialną, po jej uprzedniej analizie pod kątem zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Nie mniej jednak, wadliwości, dotyczące ustalenia stanu faktycznego i gromadzenia materiału dowodowego, mogą być usuwane jedynie w postępowaniu zwykłym odwoławczym, a nie w trybie nadzwyczajnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 172/13 - zam. w CBOSA). Uwagi powyższe odnoszą się w szczególności do przesłanki rażącego naruszenia prawa. Wprawdzie możliwe jest oparcie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. na rażącym naruszeniu przepisów prawa procesowego, tym niemniej – jak trafnie wskazuje M. Jaśkowska w komentarzu do art. 156 k.p.a, LEX – przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. W odniesieniu do tych przepisów można by zatem mówić o rażącym ich naruszeniu wówczas, gdy w sposób niebudzący wątpliwości, a więc oczywisty, nie zastosowano by ich w trakcie prowadzonego postępowania lub zastosowano by je nieprawidłowo. Dotyczy to sytuacji, gdy naruszenie przepisów prawa powoduje podważenie układu podmiotowego postępowania przez brak bytu prawnego strony tego postępowania (np. prowadzenie postępowania wobec strony pozbawionej zdolności do czynności prawnych czy naruszenie takich przepisów, które nakazują podjęcie czynności procesowych przez organ, bez prawa dokonywania ich oceny). Podkreślić w tym miejscu należy, że skoro stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności decyzji wynikającej z art. 16 k.p.a., to może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy (oczywisty) przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Oczywistość naruszenia prawa polega zaś na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Odnosząc tę oczywistość do przesłanki rażącego naruszenia prawa (będącej podstawą wydania decyzji przez Prezesa ARR i Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w rozpoznawanej sprawie), wskazać trzeba, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa, i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego, chodzi przy tym o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. W rozpoznawanej sprawie w uzasadnieniach zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Prezesa ARR powołano się na zgromadzony przez Marszałka materiał dowodowy oraz na pozytywny wynik kontroli przeprowadzonej w siedzibie Skarżącej w dniu [...] kwietnia 2012 r. w związku z wnioskiem o wstępne uznanie Grupy w grupie produktów owoców i zatwierdzenie jej planu dochodzenia do uznania za organizację producentów. Zdaniem organów zabrany materiał dowodowy jak również czynności weryfikacyjne przeprowadzone przez Marszałka Województwa były niewystarczające do wydania przez ten organ decyzji z [...] kwietnia 2012 r. o wstępnym uznaniu Grupy i zatwierdzeniu planu dochodzenia do uznania Grupy, co skutkowało przyjęciem przez organy, że decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. in fine. W realiach rozpoznawanej sprawy kwestie prawne dotyczące wydawania decyzji w zakresie wstępnego uznania grupy producentów owoców i zatwierdzenia planu dochodzenia do uznania tej grupy za organizację producentów owoców uregulowane zostały w ustawie o organizacji rynków owoców i warzyw oraz w wydanym na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 2 i 3 tej ustawy – rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania (Dz. U. 2009 Nr 5 poz. 27; dalej: ,,rozporządzenie MRiRW z 16 grudnia 2008 r.). W art. 4 ust. 1 ustawy o organizacji rynków owoców i warzyw wskazano, że wniosek o wstępne uznanie grupy producentów owoców i zatwierdzenie planu dochodzenia do uznania tej grupy za organizację producentów owoców zawiera: 1) nazwę, określenie siedziby i adres wnioskodawcy; 2) nazwę grupy lub grup produktów określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 2, ze względu na które wnioskuje się o wstępne uznanie; 3) informacje o liczbie członków oraz wartości produktów wytworzonych przez członków grupy producentów i sprzedanych w okresie odniesienia wskazanym w przepisach wydanych na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 2. W ustępie 2 powyższego przepisu wymieniono dokumenty, jakie załącza się do wniosku, są to : 1) dokument urzędowy potwierdzający, że wnioskodawca jest osobą prawną, oraz wskazujący organy i osoby uprawnione do reprezentowania wnioskodawcy; 2) statut albo umowę grupy producentów; 3) dokumenty potwierdzające informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 3; 4) plan dochodzenia do uznania pozytywnie zaopiniowany przez dyrektora oddziału regionalnego Agencji Restrukturyzacji właściwego ze względu na siedzibę grupy producentów. Rozporządzenie MRiRW z 16 grudnia 2008 r. wymienia w sposób szczegółowy w § 1 warunki, jakie powinien spełniać podmiot zrzeszający producentów owoców by został wstępnie uznany za grupę producentów owoców. W § 2 powyższego rozporządzenia określono elementy jakie zawierać powinien plan dochodzenia do uznania Przed wydaniem decyzji z [...] kwietnia 2012 r. Marszałek Województwa w ramach prowadzonego postepowania administracyjnego zgromadził materiał dowodowy w postaci dołączonych do wniosku Skarżącej - o wstępne uznanie grupy producentów owoców i zatwierdzenie planu dochodzenia do uznania tej grupy za organizację producentów owoców - dokumentów w postaci: 1. wypisu aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia 8 czerwca 2011 r., obejmującego zmianę umowy Spółki i tekst jednolity tej umowy; 2. wypisu aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia 6 sierpnia 2010 r. zawierający umowę Spółki; 3. planu dochodzenia do uznania z dnia 6 grudnia 2011 r. na lata 2011-2016 wraz z korektami z dnia 20 stycznia 2012 r. i z dnia 7 lutego 2012 r.; 4. pozytywnej opinii Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. o planie dochodzenia do uznania z dnia 22 lutego 2012 r.; 5. niepoświadczonego za zgodność z oryginałem kserokopii zaświadczeń o nadanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa numerach identyfikacyjnych dla 7 producentów: J. C., R. B., A. O., G. S., E. W., W. H., B. H.; 6. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. z dnia [...] października 2010 r. w sprawie nadania numeru NIP Spółce; 7. potwierdzenia zarejestrowania Spółki jako podatnika VAT UE, wydanego w dniu [...] maja 2011 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w N.; 8. zaświadczenia z dnia [...] października 2011 r. o nadaniu Spółce numeru REGON; 9. odpisu aktualnego z Rejestru Przedsiębiorców KRS, stan na dzień 3 kwietnia 2012 r.; 10. oświadczenia z dnia 2 grudnia 2011 r. 7 członków grupy: Pani J. C., Pani B. H., Pana W. H., Pana G. S., Pana E. W., Pana A. O. oraz Pana R. B., w których znajdują się informacje dotyczące ilości i wartości produktów (borówki amerykańskiej) wytworzonych i sprzedanych w okresie od 1 września 2010 r. do 31 sierpnia 2011 r.; 11. oświadczenia 7 członków grupy z dnia 2 grudnia 2011 r. o nie przynależności do innej wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw; 12. oświadczenia 7 członków grupy z dnia 2 grudnia 2011 r. zawierającego zgodę na przetwarzanie danych osobowych; 13. oświadczenia Spółki z dnia 2 grudnia 2011 r., w którym Spółka zobowiązała się, że w każdym roku realizacji planu dochodzenia do uznania ponad połowa przychodów ze sprzedaży owoców należących do grupy produktów, ze względu na które wnioskuje się o wstępne uznanie, będzie pochodziła ze sprzedaży tych produktów wytworzonych przez producentów zrzeszonych w grupie. Na materiał dowodowy w sprawie wniosku Skarżącej o wstępne uznanie grupy producentów owoców i zatwierdzenie planu dochodzenia do uznania tej grupy za organizację producentów owoców składał się również protokół z kontroli problemowej z [...] kwietnia 2012 r. przeprowadzonej przez upoważnionego pracownika Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w Grupie (potwierdzający również wizję terenową przeprowadzoną w gospodarstwie członka Grupy – W. H.) wraz z załącznikami do protokołu w postaci wypisu i wyrysu z operatu ewidencyjnego wydanego przez Starostwo Powiatowe w N. oraz dokumentacji fotograficznej potwierdzającej przeprowadzenie kontroli oraz wizji terenowej. W ocenie Sądu zakres przeprowadzonego postępowania i zgromadzonego w ramach tego postępowania materiału dowodowego przez Marszałka Województwa w sprawie z wniosku Skarżącej o wstępne uznanie grupy producentów owoców i zatwierdzenie planu dochodzenia do uznania tej grupy za organizację producentów owoców zawiera pewien deficyt, zwłaszcza w odniesieniu do kwestii kompletności wniosku (braku jednego załącznika - dokumentu potwierdzającego informacje podane we wniosku o wartości produktów wytworzonych przez członków grupy producentów i sprzedanych w okresie od 1 września 2010 r. do 31 sierpnia 2011 r. – wymaganego zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy o organizacji rynków owoców i warzyw). Oparcie się w tym zakresie na oświadczeniu członków Grupy i wydanie decyzji pozytywnej dla Grupy przez Marszałka Województwa nie stanowi jednak rażącego naruszenia prawa zarzuconego w zaskarżonej decyzji, ponieważ sama ustawa ani rozporządzenie MRiRW z 16 grudnia 2008 r., co zresztą zauważył również Minister w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie zawierały doprecyzowania w oparciu o jakie konkretnie dokumenty należy weryfikować informacje podane we wniosku - zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o organizacji rynków owoców i warzyw. Natomiast sam wniosek Skarżącej zawierał wszystkie dane zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o organizacji rynków owoców i warzyw oraz załączniki (poza wskazanym powyżej pojedynczym brakiem) wymagane przez art. 4 ust. 2 pkt 1-4 tejże ustawy. Złożone wraz z wnioskiem Skarżącej o wstępne uznanie grupy producentów owoców i zatwierdzenie planu dochodzenia do uznania tej grupy za organizację producentów owoców, załączniki wymienione powyżej potwierdzają ponadto spełnienie przez Skarżącą większości warunków wstępnego uznania za grupę producentów owoców – przewidzianych w § 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 16 grudnia 2008 r. Minister prawidłowo wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na powinności Marszałka Województwa w zakresie przeprowadzenia kontroli spełniania warunków wstępnego uznania grupy producentów i zatwierdzania planu dochodzenia do uznania – w zakresie określonym przepisami Unii Europejskiej - co wynika wprost z treści art. 2 ust. 2 pkt 1) lit.a) ustawy o organizacji rynków owoców i warzyw. Zgodnie natomiast z art. 111 ust. 1 rozporządzenia nr 543/2011 przed zatwierdzeniem planu uznawania grupy producentów na podstawie art. 125e ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 państwa członkowskie przeprowadzają kontrole na miejscu podmiotu prawnego lub jasno określonej części podmiotu prawnego. W ust. 2 powyższego przepisu wskazano jednocześnie, że zainteresowane państwo członkowskie weryfikuje za pomocą wszelkich odpowiednich środków, łącznie z kontrolą na miejscu: a) dokładność informacji podanych w planie uznawania; b) spójność handlową i jakość techniczną planu, rzetelność szacunków i harmonogram wdrożenia; c) kwalifikowalność działań oraz kwalifikowalność i zasadność zaproponowanych wydatków; oraz d) zgodności operacji, dla których wnioskuje się o wsparcie, z obowiązującymi przepisami krajowymi i unijnymi dotyczącymi w szczególności zamówień publicznych, pomocy państwa oraz innych odpowiednich obowiązkowych norm ustanowionych w prawodawstwie krajowym bądź w ramach krajowych lub strategii krajowej. Należy zatem zauważyć, że Marszałek Województwa kierując się powyższymi regulacjami przeprowadził, poprzez upoważnionego pracownika, kontrolę na miejscu w Grupie co potwierdza protokół kontroli problemowej z [...] kwietnia 2012 r., podczas której dokonano również wizji terenowej w gospodarstwie jednego z członków Grupy – W. H.. W ocenie Sądu brak przeprowadzenia kontroli względem wszystkich członków Grupy, co również zarzucono Marszałkowi Województwa w toku postępowania nieważnościowego, nie uzasadnia zarzutu co do rażącego naruszenia prawa powołanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazane przez Ministra przepisy zarówno prawa krajowego jak i unijnego nie zostały naruszone w sprawie w sposób rażący. Trudno bowiem i w tym przypadku uznać, że pomiędzy rozstrzygnięciem Marszałka Województwa a brzmieniem przepisów czy to krajowych czy unijnych wskazanych przez Ministra jako rażąco naruszonych zachodziła wyraźna sprzeczność stanowiąca warunek do uznania, że w sprawie doszło do wady kwalifikowanej określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. in fine. W świetle powyższych rozważań Sąd stwierdza, że przy wydaniu decyzji Marszałka Województwa z [...] kwietnia 2012 r. doszło przede wszystkim do niekwalifikowanego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, zawartych w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., obligujących organy do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy przy wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, w odniesieniu do art. 2 ust. 2 pkt 1 lit. a), art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy o organizacji rynków owoców i warzyw, § 1 rozporządzenia MRiRW z 16 grudnia 2008 r. oraz art. 111 rozporządzenia nr 543/2011. Nie doszło zatem do rażącego naruszenia przepisów art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., a Marszałek Województwa dopuścił się jedynie zwykłego naruszenia tych przepisów, polegającego na wadliwym (niekompletnym) zgromadzeniu materiału dowodowego, w tym również w następstwie kontroli problemowej Grupy przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2012 r. W sprawie nie doszło również do rażącego naruszenia pozostałych przepisów wskazanych przez organy, co zostało wyjaśnione już powyżej. Stwierdzając brak podstaw do przyjęcia oceny organów orzekających w obu instancjach, co do wydania decyzji z [...] kwietnia 2012 r. przez Marszałka Województwa z rażącym naruszeniem prawa, za nieuzasadnione Sąd uznał odnoszenie się do kwestii podnoszonej przez organy, o której mowa w art. 156 § 2 k.p.a., tj. wywołania przez powyższą decyzję Marszałka Województwa nieodwracalnych skutków prawnych. Podsumowując wskazać należy, że w decyzji Prezesa ARR dokonano zakwalifikowania przypadku zwykłego naruszenia prawa jako naruszenia rażącego. Takie działanie organu I instancji podtrzymane zasadniczo przez organ odwoławczy należy uznać za niedopuszczalne tym bardziej, że skutkiem owej błędnej kwalifikacji było wyłączenie jednej z zasad postępowania administracyjnego, jaką jest powołana na wstępie zasada trwałości decyzji ostatecznych. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 135 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.