III SA/Lu 242/09

SENTENCJA Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton - Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia licencji na wykonywanie transportu drogowego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 27 października 2009r. skarżący zwrócił się o zwolnienie od opłat sądowych. Do wniosku skarżący załączył urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy zaznaczając w nim, iż wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego na urzędowym formularzu skarżący podniósł, że ze względu na trudną sytuację materialną i chorobę żony nie jest w stanie zaoszczędzić pieniędzy na opłaty sądowe. W dalszej części wniosku o prawo pomocy podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną. Wykazał, że ani on, ani jego żona nie posiadają żadnego majątku (nieruchomości, zasobów pieniężnych i przedmiotów wartościowych). Jako jedyne źródło dochodu wskazał swoją rentę w kwocie [...] zł netto i jednocześnie podniósł, że żona nie pracuje, nie otrzymuje renty, ani emerytury. Informacje zawarte w urzędowym formularzu wniosku o prawo pomocy okazały się niewystarczające do prawidłowej oceny zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy, w związku z czym wezwaniem z 29 października 2009r. zobowiązano skarżącego do złożenia dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń dotyczących jego sytuacji majątkowej i rodzinnej. Skarżący pomimo doręczenia wezwania (k- 49 a.s.) nie nadesłał dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń, do złożenia których został wezwany (notatka urzędowa Kierownika Sekretariatu Wydziału III WSA w Lublinie z 30 grudnia 2009r.). Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy stwierdził, co następuje: W myśl art. 246 ( 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 ustawy p.p.s.a.). Stwierdzić należy, że ocena możliwości poniesienia przez stronę kosztów sądowych jest uzależniona od tego, co zostanie przez stronę wykazane, stosownie bowiem do art. 252 § 1 ustawy p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. W sytuacji, gdy w/w oświadczenie jest niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (art. 255 ustawy p.p.s.a.). Oświadczenie strony skarżącej zawarte w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy nie było wystarczające dla dokonania prawidłowej oceny sytuacji materialnej strony. W urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący nie wykazał jakie posiada prawa do nieruchomości w której zamieszkuje wraz z żoną, jaka jest powierzchnia działki pod tą nieruchomością, a jeśli nieruchomość ta należy do innej osoby, to na jakiej podstawie skarżący tam zamieszkuje i czy ponosi z tego tytułu opłaty. Skarżący nie wykazał również wysokości swoich dochodów brutto. Ponadto wobec wykazania w urzędowym formularzu, że żona nie pracuje i nie otrzymuje żadnego świadczenia z ubezpieczenia społecznego, nie wskazał, czy została uznana za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku, jak również czy w związku z jej schorzeniami korzysta z pomocy opieki społecznej. Skarżący nie podał również rodzaju i wysokości wydatków ponoszonych na utrzymanie i na leczenie. W tym miejscu podnieść należy, iż ciężar dowodu spełnienia przesłanek przyznania prawa pomocy, określonych art. 246 ( 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a., ciąży na osobie ubiegającej się o uzyskanie takiego prawa. Podejmując decyzję o przyznaniu prawa pomocy należy opierać się na dokładnych danych dotyczących stanu rodzinnego, majątkowego, wysokości dochodów i wydatków strony wnioskującej o prawo pomocy. Obowiązkiem zaś strony ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy jest, przy zachowaniu należytej staranności, wyczerpujące wykazanie swojej szeroko pojętej sytuacji materialnej i rodzinnej. Dokonanie prawidłowej oceny czy osoba fizyczna ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy nie może ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, wymaga uprzedniego oszacowania sytuacji materialnej tej osoby i osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym (z uwzględnieniem jej stanu majątkowego, źródeł dochodów i ich wysokości) ze stałymi koniecznymi wydatkami ponoszonymi na utrzymanie i na leczenie. Niezbędne jest również porównanie możliwości finansowych strony wnioskującej o prawo pomocy (a więc badanie sytuacji materialnej po opłaceniu stałych koniecznych wydatków) z wielkością obciążeń tytułem kosztów, jakie strona musi ponieść w danym postępowaniu. Stwierdzić należy, że skarżący nie wykonując wezwania z dnia 29 października 2009r. do złożenia dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń uniemożliwił wyjaśnienie istotnych okoliczności dotyczących jego i osoby pozostającej z nim we wspólnym gospodarstwie domowym sytuacji majątkowej i finansowej. Skutkiem powyższego skarżący uniemożliwił dokonanie oceny, jakie są jego realne zdolności finansowe do ponoszenia kosztów sądowych. Tym samym nie wykazał, że zaistniały przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, określone art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., tj. że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z powyższych względów oraz na podstawie art. 258 ( 1 i ( 2 pkt 7 należało orzec jak w sentencji.