II SAB/Wr 119/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Habuda po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić uiszczony wpis w kwocie 100 (słownie: sto) zł. UZASADNIENIE A. K. wniosła skargę z dnia 8 grudnia 2020 r. (data wpłynięcia do organu) na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wskazał, że nie jest w posiadaniu ponaglenia, które zdaniem skarżącej zostało złożone przez pełnomocnika za pośrednictwem operatora Poczty Polskiej w dniu 1 grudnia 2020 r. W wykonaniu zarządzenia z dnia 8 marca 2021 r. wezwano skarżącą do przedłożenia dowodu nadania na adres organu ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie oraz kopii ponaglenia w terminie 7 dni od otrzymania wezwania. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżąca pismem z dnia 17 maja 2021 r. przesłała kserokopię ponaglenia oraz oświadczyła, że zgodnie z informacją uzyskaną od swojego pełnomocnika ponaglenie zostało umieszczone w skrzynce znajdującej się przed urzędem, która służy do przyjmowania dokumentów. Ponadto, podkreśliła, że w momencie składania ponaglenia nie istniała możliwość wniesienia dokumentów bezpośrednio w urzędzie. W wykonaniu zarządzenia z dnia 7 lipca 2021 r. wezwano Wojewodę do wyjaśnienia sposobu przyjmowania i dekretowania korespondencji wpływającej do Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu w grudniu 2020 r. i składanej w siedzibie urzędu, tj. w szczególności do wyjaśnienia, czy – jak wskazała strona skarżąca – organ przyjmował wpływającą korespondencję za pośrednictwem skrzynki wystawionej przed Urząd, a jeżeli tak – do wyjaśnienia, czy powyższa dokumentacja była odbierana oraz w jakiej dacie dokonywano dekretacji – w terminie 7 dni. Ponadto Sąd wezwał do wyjaśnienia, czy i kiedy ponaglenie strony skarżącej z dnia 1 grudnia 2020 r. wpłynęło do organu. W odpowiedzi na wezwanie z dnia 12 sierpnia 2021 r. organ wyjaśnił, że w okresie grudnia 2020 r. oraz nadal jest możliwość przekazywania dokumentów do urzędu za pośrednictwem białej skrzynki, umieszczonej przed urzędem. Wojewoda wskazał, że dokumentacja ta jest codziennie wyciągana i przyjmowana przez Kancelarię Ogólną Urzędu, opieczętowywana i rozdzielana poszczególne wydziały DUW, a w wydziałach poszczególne oddziały i pracowników. Ponadto podkreślono, że w systemie SI POBYT v3 brak potwierdzenia wpłynięcia ponaglenia skarżącej. Zarządzeniem z dnia 8 listopada 2021 r. Sąd wezwał skarżącą do przedłożenia dowodu potwierdzającego, że ponaglenie z dnia 1 grudnia 2020 r. sporządzone i podpisane zostało przez osobę upoważnioną do reprezentowania skarżącej w postępowaniu przed organem administracji przez przesłanie pełnomocnictwa lub uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone w dniu 18 listopada 2021 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia skarżąca nie przedłożyła wskazanych w wezwaniu dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Nadto, zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. warunkiem dopuszczalności skargi do sądu jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania tryb zaskarżenia został określony w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) i wiąże się z koniecznością uprzedniego wniesienia ponaglenia (wcześniej zażalenia) do organu wyższego stopnia. Co istotne, ponaglenie zarzucające przewlekłość organu należy złożyć w toku trwającego postępowania. Jak bowiem wskazał – w postanowieniu z dnia 2 września 2020 r. (sygn. akt II OSK 3732/18) Naczelny Sąd Administracyjny - wniesienie ponaglenia ustawodawca łączy ze stanem zawisłości sprawy w danej instancji i przez to trzeba je rozumieć jako środek służący do zwalczania przewlekłości działania organu i tym samym finalnego zakończenia postępowania administracyjnego. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (w tym skargi i przesłanych akt) nie wynika aby przed wniesieniem skargi skarżący złożył ponaglenie na bezczynność Wojewody w rozpatrzeniu wniosku, kierowane do organu wyższego stopnia. Na okoliczność braku ponaglenia zwrócił także uwagę organ podnosząc tę kwestię w odpowiedzi na skargę. Skarżąca na wezwanie Sądu nie przedstawiła żadnych dowodów na wniesienie skargi. Należy również podkreślić, że nadesłana kserokopia skargi nie pozwala na ocenę złożenia ponaglenia do organu i świadczy jedynie o sporządzeniu takiego pisma. Nie można uznać, że samo twierdzenie strony o wniesieniu pisma poprzez skrzynkę znajdującą się przed urzędem stanowi dowód na zaistnienie tej okoliczności, w szczególności uwzględniając wskazanie przez Wojewodę braku wpłynięcia ponaglenia. Niezależnie od powyższego, pomimo wezwania Sądu, skarżąca nie przedłożyła pełnomocnictwa do wniesienia ponaglenia przez osobę podpisaną pod przesłanym do Sądu ponagleniem. Z uwagi na brak odpowiedniego pełnomocnictwa nie można uznać, że ponaglenie zostało wniesione skutecznie, gdyż osoba, która złożyła ponaglenie nie była umocowana do tej czynności przez skarżącą. W tej sytuacji uznać należało, że skarżąca nie wyczerpała trybu zaskarżenia przewidzianego w art. 37 p.p.s.a. Zatem w konsekwencji skarga jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6. W tej sytuacji wobec niewyczerpania trybu zaskarżenia przewidzianego w przywołanych przepisach skargę należało uznać za niedopuszczalną, co powoduje konieczność jej odrzucenia na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy (pkt II sentencji postanowienia).