II SA/Ke 669/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian,, Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 grudnia 2009r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie skierowania na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie kategorii AB prawa jazdy I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji w części określającej termin przedłożenia wyniku pozytywnego egzaminu, II. oddala skargę w pozostałej części, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja w części opisanej w punkcie I nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając odwołanie R. M. utrzymało w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa decyzję Starosty z dnia [...]. Decyzją z dnia [...] organ I instancji na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b, art. 138 ust. 1 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 zw zm.), § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. Nr 236, poz. 1998), § 26 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz.U. Nr 217, poz. 1834), art. 104 kpa oraz art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] w sprawie sprawdzenia kwalifikacji kierującego pojazdem R. M., posiadającego prawo jazdy kat. AB nr [...] wydane w dniu [...] przez Starostę w związku z naruszeniem zasad ruchu drogowego i przekroczeniem 24 pkt karnych - orzekł o skierowaniu R. M. na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie kat. AB prawa jazdy w części teoretycznej i praktycznej, wyznaczył termin przedłożenia pozytywnego egzaminu państwowego – 3 miesiące od dnia otrzymania decyzji, zatrzymał dokument prawa jazdy kat. AB nr [...] wydany w dniu [...] na druku [...] przez Starostę i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego Komendant Wojewódzki Policji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania praw jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy w razie przekroczenia 24 pkt otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Ustęp 2 stanowi, że wniosek ten sporządza się wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych, na formularzu, którego wzór stanowi załącznik nr 6 do rozporządzenia, w tym na podstawie prawomocnych wyroków sądu. W trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienia do kierowania pojazdem skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego policji w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, a określonemu naruszeniu przepisów ruchu drogowego przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje do ewidencji kierowców. Przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym w art. 138 ust. 1 stanowią natomiast, że w przypadkach przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, a zatem w przypadku wystąpienia określonych w nim okoliczności organ administracyjny ma obowiązek wydać decyzję o skierowaniu kierowcy na egzamin sprawdzający kwalifikacje oraz o zatrzymaniu prawa jazdy. W sprawie niniejszej Komendant Wojewódzki Policji wnioskiem z dnia 15 maja 2009r. wystąpił do Starosty Kieleckiego o sprawdzenie kwalifikacji R. M. do kierowania pojazdami w ramach posiadanych przez niego uprawnień, wskazując na 9 przypadków naruszenia przepisów ruchu drogowego w okresie od dnia 19.X.2008r. do dnia 9.XI.2008r., za co uzyskał łącznie 45 punktów i tym samym przekroczył dozwolony przepisami limit punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Naruszenie przez R. M. przepisów ruchu drogowego zostało potwierdzone prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia [...] sygn. akt [...]. Wyrokiem tym został on uznany winnym zarzucanych mu czynów, stanowiących wykroczenia z art. 92 § 1 k.w., za co wymierzono mu łączną karę grzywny w wysokości 300zł. Organ odwoławczy podniósł, że wyrok ten został wydany po wniesieniu przez R. M. sprzeciwu od wyroku nakazowego z dnia [...], R. M. przedłożył w tej sprawie Sądowi zarówno zgodę mieszkańców ul. Ż. bloków 15-17 na wjazd i chwilowy postój przed w/w budynkami, a także wyjaśnienia Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej dotyczące ustawienia znaku drogowego na powyższej drodze, a zatem Sąd zapoznał się przed wydaniem wyroku z w/w dokumentami. Kolegium zwróciło uwagę, że prawomocny wyrok sądu wiąże organy administracji publicznej i nie może być podważony w postępowaniu administracyjnym w trybie art. 76 kpa. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wadliwości zaskarżonej decyzji polegającej na wydaniu jej przez osobę nieuprawnioną, a także braku uzasadnienia prawnego i faktycznego Kolegium stwierdziło, że powyższe zarzuty są nieuzasadnione. Zaskarżona decyzja została własnoręcznie podpisana przez osobę upoważnioną przez Starostę, a pieczęć znajdująca się na decyzji zawiera imię i nazwisko osoby upoważnionej, a także jej stanowisko służbowe. Spełnia to wymogi określone w art. 107 § 1 kpa. Decyzja zawiera prawidłowo powołana podstawę prawną i wystarczające uzasadnienie faktyczne podjętego rozstrzygnięcia. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z cytowanymi wyżej przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym, naruszenie przepisów ruchu drogowego za które kierowca uzyskał więcej niż 24 punkty karne, jest równoznaczne z uznaniem, że nie posiada on odpowiednich kwalifikacji do prowadzenia pojazdów mechanicznych, a tym samym że stwarza zagrożenie dla innych użytkowników dróg. W związku z tym ustawodawca nałożył na organ wydający uprawnienia do kierowania pojazdami obowiązek odebrania takiemu kierowcy prawa jazdy i skierowania go na egzamin sprawdzający kwalifikacje. W tym stanie prawnym i faktycznym uzasadnione jest także nałożenie przez organ I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 kpa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] wniósł R. M., domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, lub stwierdzenia wydania zaskarżonych decyzji jako wydanych z naruszeniem prawa, lub stwierdzenia nieważności wydanych decyzji oraz uchylenia rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu skargi zarzucono naruszenie - art. 107 § 1 kpa poprzez pominięcie wszystkich istotnych elementów w decyzji Starosty: brak własnoręcznego podpisu z podaniem imienia i nazwiska, a zastąpienie czytelnego przybiciem pieczątki, pominięcie w decyzji Starosty i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach "oznaczenia strony lub stron", - art. 107 § 1 kpa poprzez niewłaściwą wykładnię słów "podpis z podaniem imienia i nazwiska" i mylne uznanie, że przybita pieczątka z danymi personalnymi jest tożsama z podpisem z podaniem imienia i nazwiska, - art. 107 § 1 kpa poprzez pominiecie w decyzji SKO podpisów z podaniem imienia i nazwiska, - art. 156 § 1 pkt 1, 2 kpa i art. 268a kpa poprzez brak przy decyzji Starosty upoważnienia do podjęcia decyzji przez Inspektora A. Ś. w tej sprawie, - art. 76 kpa poprzez jego niewłaściwą wykładnię i mylne uznanie, iż niedopuszczalne jest przeprowadzenie dowodu przeciwko dokumentom urzędowym mino, że art. 76 § 3 kpa dopuszcza taką możliwość, - art. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym poprzez jego niezastosowanie, - art. 12 ust. 1, art. 22 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali poprzez ich pomięcie przy rozstrzyganiu w niniejszej sprawie, - przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003r. sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykorzystania nadzoru nad tym zarządzeniem (Dz.U. Nr 177, poz. 1729) poprzez ich pominięcie przy rozstrzyganiu w niniejszej sprawie, - art. 78 § 1 kpa poprzez nierozpatrzenie wniosków dowodowych i w konsekwencji niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy (art. 7 kpa) i niezapewnienie mu czynnego udziału w sprawie (art. 77 kpa), - art. 77 § 1 kpa poprzez niezgromadzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, - art. 108 § 1 kpa poprzez niewłaściwą jego wykładnię i brak podstaw do jego nadania zwłaszcza, że swoim rzekomym zachowaniem nie stanowił żadnego zagrożenia w kontekście zdrowia lub życia ludzkiego, - zasad wyrażonych w art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 77 § 1 kpa w postępowaniu poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu prawnego skarżącego i niepodjęcie wszelkich działań mających na celu ochronę praw skarżącego, nierozpatrzenie w sposób obiektywny materiału dowodowego i okoliczności w sprawie, niezastosowanie np. art. 76 § 3 kpa. W uzasadnieniu skargi oraz pisma procesowego z dnia 30 grudnia 2009r. R. M. podniósł, że drogi nie zaliczone do kategorii dróg publicznych są drogami wewnętrznymi, a w sprawie niniejszej Starosta nie wyjaśnił w jaki sposób doszło do wyodrębnienia nieruchomości pod drogę wewnętrzną i czy nastąpiło to za zgodą wszystkich mieszkańców, czy zapadła w tej mierze uchwała, zwłaszcza że w ewidencji gruntów pomiędzy działkami nr 570/10 i 570/9 nie występuje oddzielna działka gruntu stanowiąca odcinek drogi i należąca do innego właściciela. Skarżący uznał, że nie stanowi wykroczenia z art. 92 § 1 k.w. niepodporządkowanie się dyrektywie płynącej ze znaku ustawionego przez podmiot nieuprawniony. Na osiedlu brak jest znaków "strefa zamieszkania". Dlatego ustawa z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym nie może regulować ruchu w miejscach, które nie są oznaczone znakiem strefa zamieszkania. Altanka śmietnikowa nie znajduje się również przy drodze publicznej. Zakład Gospodarki Mieszkaniowej i Komunalnej nie posiada dokumentacji dotyczącej wykonania dojazdu do altanki śmietnikowej na działce nr 570/9 przy ul. Ż. w R. Zdaniem skarżącego w sprawie powinny zapaść dwie uchwały właścicieli lokali, jedna w przedmiocie zmiany przeznaczenia nieruchomości wspólnej pod drogę oraz w przedmiocie umieszczenia znaku B-1 i odnośnie ograniczeń wypływających z tego znaku. Sam fakt wysypania żwiru bez wyodrębnienia w sposób prawny nieruchomości pod drogę, nie nadaje temu fragmentowi nieruchomości statusu drogi. Według skarżącego takie uchwały nie zapadły. Autor skargi podniósł także, że zgodnie z art. 1 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym przepisy tej ustawy znajdują zastosowanie poza drogami publicznymi, jeżeli jest to konieczne dla uniknięcia zagrożenia bezpieczeństwa uczestników tego ruchu. Znak został ustawiony w celach porządkowych, a nie w celu uniknięcia niebezpieczeństwa uczestników ruchu. Ponadto skarżący stwierdził, że dysponował zezwoleniem mieszkańców i ZGMiK z dnia 27 lipca 2008r. na wjazd i chwilowy postój na nieruchomości za znakiem drogowym B-1 w celu odwiedzin i dostarczania zakupów chorym osobom bliskim i uważał, że nie popełnił wykroczenia. Jego zdaniem wyrok Sądu Grodzkiego jest niesłuszny, skazany został za wykroczenia, których nie popełnił. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), zwanej dalej p.p.s.a. zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. Materialnoprawną podstawą wydania decyzji, będącej przedmiotem badania Sądu pod względem jej zgodności z przepisami prawa jest przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 138 ust. 1 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Przepisy art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy oraz § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. Nr 236, poz. 1998) stanowią, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w zakresie wszystkich posiadanych kategorii praw jazdy podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego na podstawie art. 130 ust. 1. Zgodnie z kolei z tym przepisem Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przy czym określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. W przypadkach określonych w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g, tj. w razie przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy (art. 138 ust. 1). Egzamin państwowy przeprowadzany w stosunku do osób podlegających sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b składa się z egzaminu teoretycznego i praktycznego (§ 26 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów - Dz.U. Nr 217, poz. 1834). Jak wynika z treści § 4 ust. 1 cyt. rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002r. wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się m.in., jeżeli naruszenie zostanie stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu. Wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych Komendant Wojewódzki Policji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (§ 4 ust. 2). W sprawie niniejszej Komendant Wojewódzki Policji wystąpił z wnioskiem z dnia [...] do Starosty o sprawdzenie kwalifikacji R. M. do kierowania pojazdami w ramach posiadanych przez niego uprawnień, wskazując 9 przypadków naruszenia przez niego przepisu ruchu drogowego w okresie od 19 października 2008r. do 9 listopada 2008r., za które uzyskał 45 punktów karnych, czym przekroczył dozwolony limit punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Wskazane naruszenie dotyczyło 9-krotnego niezastosowania się do znaku B-1 "zakaz ruchu w obu kierunkach", przy czym za poszczególne naruszenie naliczono 5 punktów, co łącznie stanowiło 45 punktów. R. M. został wyrokiem Sądu Rejonowego– Sądu Grodzkiego z dnia [...], sygn. akt [...] uznany za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów, stanowiących wykroczenia z art. 92 § 1 k.w. i na podstawie art. 92 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 i art. 24 § 1 i 3 k.w. wymierzono mu łącznie karę grzywny w wysokości 300zł. Dziewięć wykroczeń z art. 92 § 1 k.w., za których popełnienie R. M. został ukarany powyższym wyrokiem dotyczyło niezastosowania się przez niego do znaku drogowego B-1 "zakaz ruchu w obu kierunkach" przy prowadzeniu samochodu osobowego marki [... ]o nr rej. [...] w miejscowości R. na ulicy Ż. Wyrok uprawomocnił się dnia 13 marca 2009r. i zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego stanowił podstawę do wpisu ostatecznego R. M. do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Wysokość punktów karnych odpowiadających temu naruszeniu określa Załącznik Nr 1 do cyt. rozporządzenia, zgodnie z którym niezastosowaniu się do znaku B-1 "zakaz ruchu w obu kierunkach" (art. 92 § 1 k.w.) przypisuje się 5 punktów karnych. Prawomocny wyrok Sądu jest wiążący nie tylko dla stron, lecz również dla innych osób, sądów, organów państwowych. Nie można w postępowaniu administracyjnym dowodzić, że wbrew wyrokowi Sądu obwiniony nie popełnił wykroczenia, za którego popełnienie został uznany winnym i za które wymierzono mu karę. Wobec powyższego zarzuty skarżącego zmierzające do zakwestionowania ustaleń i wyroku Sądu Rejonowego co do popełnienia i kwalifikacji czynu (wykroczenia) nie mogą być uznane za uzasadnione, tym bardziej, że te same dowody, które skarżący przedstawił przy skardze do WSA były złożone również do Sądu Rejonowego jako materiał dowodowy. W tej sytuacji stanowisko skarżącego, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) nie jest prawidłowe. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organ prawidłowo ocenił stan faktyczny w świetle obowiązujących przepisów prawa. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, iż w sprawie niniejszej wpis do ewidencji został dokonany na podstawie prawomocnego rozstrzygnięcia stwierdzającego fakt popełnienia przez skarżącego wykroczenia, a organ zbadał prawidłowość wpisów w tej ewidencji odnośnie przypisanych skarżącemu punktów karnych. W tym postępowaniu, które dotyczyło skierowania na egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami organ administracji nie był uprawniony do badania oraz kwestionowania prawomocnego rozstrzygnięcia stwierdzającego fakt popełnienia przez skarżącego wykroczeń oraz nakładającego na niego karę za ich popełnienie. Organ w tej sytuacji był zobligowany do skierowania skarżącego na egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami. Decyzja w tym zakresie miała charakter związany i nie należała do strefy uznania administracyjnego organu. W tej sytuacji za nieusprawiedliwione należy uznać zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania (art. 6, 7, 8, 9, 10, 77 § 1, 76 § 3, 78 § 1, 77 § 1 kpa) w sposób wskazany w skardze. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi, dotyczącego naruszenia art. 107 § 1 kpa oraz art. 156 § 1 pkt 1i 2 oraz art. 268a kpa w związku z "brakiem własnoręcznego podpisu z podaniem imienia i nazwiska, a zastąpienie podpisu czytelnego przybiciem pieczątki" na decyzji organu I instancji stwierdzić należy, że zarzut ten jest całkowicie niezasadny. Decyzja z dnia [...] została podpisana z upoważnienia Starosty przez inspektor A. Ś. Podpis jest własnoręczny. Rację ma organ, gdy stwierdza, że przepis art. 107 kpa nie wymaga, aby osoba podpisująca decyzję na podstawie upoważnienia własnoręcznie miała obowiązek również wpisać swoje stanowisko. A. Ś. była upoważniona do załatwiania spraw w imieniu Starosty, w tym do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń w zakresie wydawania krajowych i międzynarodowych praw jazdy, cofania i przywracania uprawnień do kierowania pojazdami oraz wydawania wtórników uprawniających do kierowania pojazdami, z wyłączeniem procesu odwoławczego – na mocy Upoważnienia Nr 49/07 (znak Or.I.0114-70/07), udzielonego przez Starostę Z. J. (dowód k. 57 akt adm.). Stosownie do treści art. 268a kpa organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Przepis art. 268a kpa uzależnia ważność upoważnienia pracowników organu administracji do wydawania decyzji jedynie od zachowania pisemnej formy, która w sprawie niniejszej została zachowana. Również podpisy złożone pod decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] przez orzekających członków Kolegium nie budzą wątpliwości, własnoręczne podpisy znajdują się obok czytelnie napisanych imion i nazwisk. Skarżący nie podnosił, aby podpisy nie zostały złożone przez osoby, których nazwiska tam widnieją – W. O., Z. L. i A. G. Organ I instancji właściwie nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 kpa, lecz bez podstawy prawnej wyznaczył skarżącemu termin przedłożenia pozytywnego egzaminu państwowego – "3 miesiące od dnia otrzymania decyzji", a organ odwoławczy tę decyzję zaakceptował. Treść decyzji administracyjnych jest zawsze zdeterminowana przepisami prawa administracyjnego materialnego. W przepisach o ruchu drogowym brak jest podstawy do określania przez organ terminu wykonania omawianego skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Bez wyraźnego umocowania organ nie może decydować o terminie wykonania nałożonego przez siebie obowiązku. W art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy mowa jest wyłącznie o skierowaniu kierowcy na kontrolne sprawdzenie jego kwalifikacji. Przepis ten nie określa terminu sprawdzenia kwalifikacji ani też nie przyznaje organowi uprawnień do decydowania, w jakim czasie dana osoba zobowiązana jest poddać się stosownemu egzaminowi. Dopuszczalność zamieszczenia takiej klauzuli nie wynika także z innych norm ustawy, w tym jego art. 140 ust. 1 pkt 4a, który stanowi, że starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie przewidzianym w art. 114 ust. 1 pkt 1. Skutki prawne wskazane w tym przepisie ustawodawca łączy zatem z samym niewykonaniem obowiązku nałożonego na kierowcę na określonej podstawie, a nie z przekroczeniem ściśle określonego okresu realizacji tego obowiązku, zwłaszcza niedotrzymaniem terminu, który miałby być wyznaczony przez organ w skierowaniu. Dodać również należy, że jeżeli przepisy o ruchu drogowym nie zawierają odmiennych unormowań i nie przewidują możliwości odmiennego uregulowania przez organ kwestii wykonalności przedmiotowego skierowania, to podlega ono wykonaniu z dniem, w którym stanie się ostateczne. Adresat takiej decyzji zobowiązany jest zatem do niezwłocznego wykonania tego ostatecznego rozstrzygnięcia, a tym samym niezwłocznego poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Kwestie te jednak podlegają ocenie nie w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997r., lecz w odrębnym postępowaniu, które może być wszczęte na mocy art. 140 ust. 1 pkt 4a ustawy. Sąd orzekający podzielił w tym względzie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyrokach z dnia 27.IX.2007r. sygn. akt I OSK 1363/06, z dnia 30.VI.2009r. sygn. akt I OSK 960/08, z dnia 7.VIII.2009r. sygn. akt I OSK 1217/08). Zarzut powyższy nie był zgłoszony w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jednak sąd administracyjny, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami w niej zawartymi. W związku z powyższym Sąd z urzędu stwierdził, że decyzja Starosty w zakresie określającym termin poddania się przez skarżącego kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji została wydana bez podstawy prawnej, co powoduje, że zgodnie z dyspozycją art. 156 § 1 pkt 2 kpa decyzja w tej części jest nieważna. Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując decyzję organu I instancji w części dotkniętej wadą nieważności, rażąco naruszyło art. 138 § 1 pkt 1 kpa, czym także wyczerpało dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Powoduje to konieczność wyeliminowania decyzji w tym zakresie z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), o czym Sąd orzekł w pkt I wyroku, zaś stosownie do art. 152 ustawy określił, że zaskarżona decyzja w tym zakresie nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. Natomiast uznając, że poza tym zaskarżona decyzja odpowiada prawu Sąd oddalił skargę w pozostałej części na podstawie art. 151 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.