VII SA/Wa 1741/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Monika Kramek (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia[...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego A. W. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi A. W. (dalej: "skarżący") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB", "organ odwoławczy") z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], wydana w przedmiocie umorzenia postępowania w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB", "organ powiatowy") po rozpatrzeniu pisma B. K. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie budowy budynku usytuowanego na działce nr [...] wzdłuż granicy z działką nr [...] przy ul. [...] w [...], gm. [...], stanowiącej własność R. Ł. W uzasadnieniu tej decyzji organ powiatowy wskazał, że B. K. jest współwłaścicielką działki sąsiadującej z działką nr [...] w [...], gm. [...]. Przeprowadzone przez pracowników organu I instancji kontrola wykazała, że roboty budowlane prowadzone na nieruchomości nr [...] są legalne, a poziom działki nie został podniesiony. W konsekwencji postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe i zgodnie z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) należało je umorzyć. Pismem z [...] lipca 2019 r. skarżący złożył do PINB wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie wykonania robót budowlanych w budynku przy ul. [...] w [...] na działce nr [...] w obr. [...], gmina [...], powiat [...]. W trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] września 2019 r. pracownicy PINB stwierdzili, że na terenie nieruchomości nr [...] usytuowany jest jednorodzinny budynek mieszkalny parterowy, murowany z jednospadowym dachem. Wymiary budynku to ok. 13,00 x 6,00 m. Budynek oddalony od granicy z działką sąsiednią nr [...], należącą do A(1). i M. W. o 50 cm – ścianą z otworami okiennymi i ok. 1,40 m ścianą bez otworów okiennych i od działki nr ew. [...] o ok. 1,5m. Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r, nr [...], organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie robót budowlanych w budynku na terenie działki nr [...] w zakresie objętym właściwością organów nadzoru budowlanego. W uzasadnieniu tej decyzji PINB wskazał, że postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] lipca 2014, której przedmiotem była sprawa budowy budynku usytuowanego na działce o nr ew. [...] wzdłuż granicy z działką nr [...], dotyczyło tego samego budynku, będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Wskazując, że każda inna decyzja wydana w tej samej sprawie byłaby dotknięta kwalifikowaną wadą wyszczególnioną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (dotyczyłaby sprawy wcześniej rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną), organ I instancji na podstawie art. 105 § 1 umorzył postępowanie uznając je za bezprzedmiotowe. Odwołując się od decyzji z dnia [...] lutego 2019 r. skarżący wskazał na naruszenie art. 105 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., poprzez nieuprawnione przyjęcie, że postępowanie administracyjne, w którym zapadła decyzja PINB z dnia [...] lipca 2014 r. było przedmiotowo tożsame z procedurą zakończoną decyzją PINB, a w konsekwencji niezasadnie umorzono postępowanie, podczas gdy zakres tych postępowań był w oczywisty sposób rozbieżny. Podniósł również naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie kluczowych okoliczności faktycznych oraz prawnych sprawy, a także lakoniczne uzasadnienie rozstrzygnięcia, podczas gdy prawidłowo przeprowadzone postępowanie doprowadziłoby do wniosku, że postępowanie nie jest bezprzedmiotowe, a organ I instancji winien prowadzić postępowanie nakierowane na usunięcie skutków samowoli budowlanej. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...], [...] WINB utrzymał w mocy decyzję organu powiatowego z dnia [...] lutego 2020 r. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał treść art. 105 § 1 k.p.a. i podkreślił, że bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce w sytuacji, gdy istnieją okoliczności czyniące wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Postepowanie w takiej sytuacji jest bezprzedmiotowe, jeżeli zabraknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ odwoławczy podkreślił, że w sytuacji bezprzedmiotowości jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytorycznie pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne. W procedowanej sprawie WINB za zasadne uznał zastosowanie art. 105 § 1 k.p.a. przez organ I instancji, bowiem przedmiotem prowadzonego postępowania administracyjnego była sprawa legalności budynku usytuowanego na działce nr [...] wzdłuż granicy z działką nr [...] przy ul. [...] w [...]. Postępowanie to zostało zakończone ostateczną decyzją PINB z dnia [...] lipca 2014 nr [...]. W ocenie organu odwoławczego nie ulega wątpliwości, że sprawa zakończona ww. decyzją dotyczyła budynku, w stosunku do którego jest prowadzone obecne postępowanie. W związku z tym stwierdził, że każda inna decyzja wydana w tej samej sprawie byłaby dotknięta kwalifikowaną wadą wyszczególnioną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. – dotyczyłaby sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. WINB wyjaśnił, że analizując decyzje PINB z dnia [...] lipca 2014 r. oraz decyzję [...] lutego 2020 r. stwierdził, że dotyczą one spraw przedmiotowo tożsamych. W obu postepowaniach PINB prowadził postępowania na wniosek stron, a więc był związany treścią takiego wniosku, który wyznacza organowi ramy prowadzonego postępowania i zakres, w którym należy zbadać inwestycję. W obydwu postępowaniach wnioskodawcy podnosili tożsame kwestie, tj. legalność samych robót budowlanych oraz cel jakiemu one służą tj. samowolnej zmianie sposobu użytkowania na budynek mieszkalny. Poza kwestią podniesienia terenu wskazywaną przez B. K., w ocenie organu odwoławczego jej wnioski z 2013 r. oraz A. W. z 2019 r. są zbieżne. Organ odwoławczy wskazał również, że niemożliwe jest prowadzenie postepowania w przedmiocie robót budowlanych (przebudowy, rozbudowy), której inwestorem był R. Ł., a które zdaniem skarżącego doprowadziły do zmiany sposobu użytkowania budynku na mieszkalny, ponieważ obiekt w obecnym kształcie był przedmiotem postepowania administracyjnego i niemożliwa jest ponowna ocena dokumentacji stanowiącej podstawę wydania decyzji PINB z dnia [...] lipca 2014 r. Ponadto po dacie wydania tej decyzji, inwestor poza otynkowaniem budynku nie wykonywał żadnych robót budowlanych. W skardze na powyższą decyzję WINB skarżący wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji z dnia [...] lutego 2020 r., a także zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art.105 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez nieuprawnione przyjęcie, że postępowanie administracyjne w którym zapadła decyzja PINB nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. było przedmiotowo tożsame z niniejszym postępowaniem, czego konsekwencją było niezasadne utrzymanie w mocy decyzji PINB z [...] lutego 2020 r. nr [...], podczas gdy zakres ww. postępowań prowadzonych przez PINB był w oczywisty sposób rozbieżny, 2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie kluczowych okoliczności faktycznych oraz prawnych sprawy, czego wynikiem było utrzymanie w mocy decyzji PINB z dnia [...] lutego 2020 r., 3) art. 8 § 1 i art. 10 § 1-3 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, wglądu w akta sprawy zakończonej decyzją PINB z dnia [...] lipca 2014 r., mimo że to skarżący wnosił o pozyskanie tych akt do materiału dowodowego i podnosił, że nie mógł się z nimi zapoznać w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, a ponadto nie wystąpiły żadne z przesłanek art. 10 § 2 k.p.a. wyłączające obowiązek organu wskazany w art. 10 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu skargi rozwinięto zarzuty stawiane zaskarżonemu rozstrzygnięciu. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W pierwszej kolejności wskazać należy, że sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875). Zgodnie z nim, Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na podstawie powołanego przepisu Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, wyznaczając termin posiedzenia na dzień 29 grudnia 2020 r. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja wydana na postawie art. 105 § 1 k.p.a. o umorzeniu postępowania administracyjnego. Rozstrzygnięcie to ma charakter procesowy, co oznacza, że w sprawie nie doszło do merytorycznej oceny złożonego przez skarżącego wniosku o przeprowadzenie kontroli w zakresie legalności robót budowlanych na działce nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...]. Organy obu instancji uznały bowiem zgodnie zasadności umorzenia postępowania wszczętego na wniosek A. W. (współwłaściciela działki sąsiedniej nr [...]) z powodu bezprzedmiotowości postępowania, która w tej konkretnej sprawie wyrażała się w tożsamości przedmiotowej sprawy zakończonej decyzją PINB z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] (postępowanie wszczęte z wniosku B. K.) oraz postępowania zakończonego wydaniem decyzji PINB z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] (z wniosku skarżącego). Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Określenie "postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe" obejmuje m.in. sytuację funkcjonowania w obrocie prawnym orzeczenia rozstrzygającego w sposób ostateczny daną sprawę. Zgodnie bowiem z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco. Kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe nawet wtedy, gdy wydane orzeczenie kończące sprawę jest wadliwe. Niedopuszczalne jest bowiem ponowne rozstrzyganie sprawy już rozstrzygniętej innym orzeczeniem ostatecznym, bowiem prowadziłoby to do naruszenia obowiązującej również w postępowaniu administracyjnym zasady res iudicata. Takie stanowisko zaprezentował organ odwoławczy w sprawie niniejszej i co do zasady jest ono prawidłowe. Nieprawidłowe było natomiast przeniesienie tego rozumowania wprost na okoliczności rozpoznawanej sprawy. W orzecznictwie i judykaturze wskazuje się, że dla wystąpienia powagi rzeczy osądzonej konieczne jest stwierdzenie tożsamości obydwu spraw, tj. tożsamości podmiotu, przedmiotu oraz stanu faktycznego sprawy już rozstrzygniętej i sprawy kolejnej. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia (tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony), a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Tożsamość przedmiotową należy przy tym rozumieć szerzej niż tylko jako przedmiot sprawy rozumiany formalnie. Tożsamość przedmiotową w zakresie stanu faktycznego sprawy należy rozumieć jako identyczność stanu faktycznego mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. w odniesieniu do faktów prawotwórczych rozumianych jako przedmiot rozstrzygnięcia w płaszczyźnie ujęcia materialnoprawnego (por. M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz oraz A. Wróbel, komentarz akutalizowany do art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., System Informacji Prawnej Lex oraz powołane tam orzecznictwo). Przy czym pamiętać trzeba, że w istocie decydującą kwestią dla przeszkody ponownego prowadzenia postępowania w sprawie, w której uprzednio postępowanie umorzono, będą okoliczności umorzenia i charakter sprawy (M. Jaśkowska, art. 156. W: Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego. System Informacji Prawnej LEX, 2019). W rozpoznawanej sprawie organ I instancji umarzając postępowanie w ogóle nie podjął próby oceny, czy oba postępowania dotyczyły tożsamych kwestii tj. legalności tych samych robót budowlanych zrealizowanych przez inwestora, poprzestając, na stwierdzeniu że aktualnie sprawa dotyczy tego samego budynku oraz przytoczeniu fragmentu protokołu z oględzin na gruncie przeprowadzonych w dniu [...] września 2019 r. Z kolei organ odwoławczy stwierdził, że oba postępowania administracyjne, zostały wszczęte na wniosek (z [...] listopada 2013 r. i [...] lipca 2019 r.), zatem organ związany był treścią takiego wniosku, który wyznaczył ramy prowadzonego postępowania i zakres, w którym należy zbadać sprawę. W efekcie organ odwoławczy uznał, że zarówno w pierwszym jak i drugim postępowaniu wnioskodawcy podnosili tożsame kwestie tj. legalność samych robót budowlanych oraz cel jakiemu one służą tj. samowolnej zmianie sposobu użytkowania na budynek mieszkalny. Analiza akt sprawy wskazuje, że wniosek B. K. z [...] listopada 2013 r. wskazywał na zmianę sposobu użytkowania garażu na budynek mieszkalny, a także zawierał żądanie, by PINB zweryfikował działania inwestora na nieruchomości przy granicy z działką nr [...} (aktualnie po podziale działki nr [...] i [...]), w szczególności podwyższenie terenu i spływ wód opadowych na działkę wnioskodawczyni, a więc od północno – zachodniej granicy działki inwestora. W takim też kierunku podjął działania PINB, wskazując w zawiadomieniu z [...] marca 2014 r. i decyzji o umorzeniu postępowania z dnia [...] lipca 2014 r., że sprawa dotyczy działań "wzdłuż granicy z działką nr [...]" oraz ww. podwyższenia terenu. Następnie wobec przyjęcia oświadczenia inwestora, że prowadzi on roboty budowlane w oparciu o zgłoszenie z 2014 r. PINB postanowił zweryfikować, czy faktycznie prowadzone roboty budowlane pokrywają się z określonymi w zgłoszeniu. Na tym PINB zakończył czynności stwierdzając, że inwestor nie wykonuje innych robót niż zgłoszone oraz, że nie doszło do podniesienia terenu na działce nr [...]. Organ powiatowy nie badał zatem wcześniejszych zdarzeń dotyczących budowy, przebudowy, czy rozbudowy budynku, a na te właśnie działania inwestora wskazywał skarżący we wniosku z [...] lipca 2019 r. Domagał się on bowiem wszczęcia postępowania w celu wyjaśnienia podstawy wykonania innych robót budowlanych na działce nr [...] od strony południowo – wschodniej, ze szczególnym naciskiem na wybicie okien od strony działki nr [...] stanowiącej jego współwłasność. Zatem wniosek skarżącego miał szerszy zakres, skoro domagał się on zbadania legalności i podstaw dokonania innych robót budowlanych w budynku inwestora. Rację ma skarżący, że rozpatrując sprawę organy zupełnie zignorowały wskazywane rozbieżności, poprzestając na zbyt pochopnym zrównaniu obu postępowań i zakończeniu postępowania wszczętego na wniosek skarżącego w sposób niemerytoryczny. W konsekwencji tożsamość obiektu budowlanego odczytały jako tożsamość sprawy, mimo że wnioski w obu postępowaniach dotyczyły różnych robót budowlanych. Zgodzić się należy również ze skarżącym, że w sprawie nie zostały poczynione żadne dalsze czynności dowodowe, zmierzające do zbadania podstaw wykonania wskazywanych przez skarżącego robót budowlanych, których nie obejmowało zgłoszenie z [...] lutego 2014 r. tj. wybijania otworów okiennych w ścianie w odległości mniejszej niż przewidziana w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych oraz zmian kubaturowych. Zgłoszenie jak wynika z treści decyzji PINB z dnia [...] lipca 2014 r. dotyczyło zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na konserwacji i remoncie istniejącego budynku (remont dachu, wymiana okien i drzwi w istniejących otworach, remont ścian wewnętrznych). Konieczność wyjaśnienia podstaw zmian w spornym budynku potwierdzają także mapy i rysunki znajdujące się w aktach sprawy wskazujące, że kształt budynku mógł ulegać zmianom (mapy sytuacyjna i do celów projektowych na str. 32, 23, 22 akt administracyjnych). Na jeszcze inny kształt budynku wskazuje załącznik do zgłoszenia mimo, że zgłoszone roboty budowlane miały polegać wyłącznie na konserwacji i remoncie, bez zmian kubaturowych. W ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego nie wykazały w oparciu o poczynione ustalenia, że w przypadku wniosku skarżącego nie mamy do czynienia z nową sprawą, opartą na nowym stanie faktycznym, a treść żądania skarżącego jest taka sama jak B. K. we wniosku z [...] listopada 2013 r. Na konieczność ustalenia tożsamości sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, aby rozważać skutki zakazu ponownego rozstrzygania tej samej sprawy, z uwagi na sankcję nieważności decyzji (rei iudicatae) zwraca uwagę piśmiennictwo (por. R. A. Rychter, Res iudicata w postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2014, s. 123; M. Jaśkowska, w: A. Wróbel, M. Jaśkowska, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2106, s. 910 i n.). W literaturze procesu administracyjnego wskazuje się nadto, że przepis art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. odgrywa rolę gwarancyjną w stosunku do zasady trwałości decyzji administracyjnej ostatecznej, wyrażonej w art. 16 § 1, rozciągając tę gwarancję na samą decyzję oraz na sprawę, która ona załatwia, przy czym zauważa się, że chodzi o wydanie kolejno po sobie decyzji załatwiających sprawę co do istoty (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 15 wydanie, Warszawa 2017, s. 879). W doktrynie prawa administracyjnego nie budzi wątpliwości, że hipoteza art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. obejmuje decyzje ostateczne rozstrzygające sprawę co do istoty, zaś w przypadku decyzji o umorzeniu postępowania dopuszcza się w oznaczonych warunkach możliwość ponownego wszczęcia postępowania oraz wydania decyzji merytorycznej w sprawie, w której postępowanie uprzednio umorzono (por. A. Matan, w: Weryfikacja rozstrzygnięć w postępowaniu administracyjnym ogólnym, System prawa administracyjnego procesowego, Tom II, część 5, red. B. Adamiak, s. 618 i n.). Innymi słowy, w przypadku gdy uprzednio umorzono postępowanie administracyjne, nie zawsze będzie zachodził stan powagi rzeczy rozstrzygniętej ostatecznie, takie też stanowisko prezentowane jest w judykaturze (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2019 r. sygn. akt II OSK 2906/17 i powołane tam orzeczenia – publ. Cbosa). Podkreślić zatem należy, że podjęcie z tej przyczyny decyzji o umorzeniu postępowania zawsze winno być dokonywane z dużą ostrożnością i po rzetelnej analizie stanu prawnego i faktycznego sprawy przyjmując za regułę brak przeszkody do wszczęcia nowego postępowania. W ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu doszło do naruszenia powołanych w skardze przepisów postępowania poprzez nieuprawnione i co najmniej przedwczesne przyjęcie, że postępowanie administracyjne, w którym zapadła decyzja PINB z dnia [...] lipca 2014 r. było przedmiotowo tożsame z postępowaniem wszczętym na wniosek skarżącego, jak i niewyjaśnienie kluczowych okoliczności faktycznych sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na jej wynik i co musiało skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Z wymienionych względów Sąd podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 powołanej ustawy.