I SA/Kr 894/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Wiesław Kuśnierz sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A. C. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia; oddala skargę. UZASADNIENIE We wniosku z dnia 2 stycznia 2020 r. o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawczyni A. C. jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej, która na podstawie umowy sprzedaży w formie aktu notarialnego zawartej w dniu 29 stycznia 2019 r. nabyła: 1) prawo użytkowania wieczystego działek gruntu oznaczonych numerami geodezyjnymi: [...], [...], [...], [...] oraz własność znajdujących się na tych działkach budynków niemieszkalnych, stanowiących odrębny od gruntu przedmiot własności: a) znajdującego się na działce gruntu numer [...] dwukondygnacyjnego budynku niemieszkalnego - usługowego oznaczonego numerem 16; b) znajdującego się na działce gruntu numer [...] przylegającego do niego jednokondygnacyjnego budynku niemieszkalnego; 2) własność niezabudowanej nieruchomości, oznaczoną numerem geodezyjnym [...]. Wnioskodawczyni jest użytkownikiem wieczystym przedmiotowych nieruchomości do dnia 5 grudnia 2019 r. Obie nieruchomości nie są obciążone prawami, roszczeniami lub ograniczeniami na rzecz osób trzecich, w tym nie są na nich ustanowione hipoteki. Strony umowy sprzedaży w akcie notarialnym zgodnie określiły wartość rynkową przedmiotów umowy na łączną kwotę 400.000 zł. Przedmiotowe budynki niemieszkalne wskazane w punkcie 1 podpunkcie a) i b) zostały przyjęte przez Wnioskodawczynię do użytkowania w dniu 1 lutego 2019 r. Przed kupnem nieruchomości przez Wnioskodawczynię rzeczone budynki były przyjęte do użytkowania przez poprzednich właścicieli ponad 30 lat temu. W związku z powyższym, Wnioskodawczyni (piśmiennie) oświadczyła o: - przyjęciu do użytkowania środka trwałego/nieruchomości w dniu 1 lutego 2019 r.; - wycenie środka trwałego/nieruchomości; - użytkowaniu środka trwałego/nieruchomości przynamniej 30 lat. Wnioskodawczyni wyceniła środek trwały stanowiący budynki niemieszkalne proporcjonalnie do wartości przedmiotu umowy sprzedaży, na kwotę 365.000 zł oraz rozpoczęła jego amortyzację z wartością początkową w kwocie 375.179,30 zł określając przewidywany okres używania na ponad 10 lat. Wskazana wartość początkowa stanowiła sumę proporcjonalnej kwoty wartości nieruchomości oraz proporcjonalnej wartości kwoty wydatków związanych z zakupem, czyli wysokości podatku od czynności cywilnoprawnych taksy notarialnej, opłaty sądowej oraz opłaty za wypis. Stawka amortyzacji wynosi 10%, natomiast kwota miesięcznej amortyzacji wynosi 3.126,49 zł. Wnioskodawczyni wynajmowała prywatnie część nieruchomości w postaci części powierzchni budynków znajdujących się na działce [...] i [...] podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą oraz osobom fizycznym. Jednocześnie Wnioskodawczyni prowadziła modernizacje danych budynków, które ulepszały środek trwały, zwiększając jego wartość. Wnioskodawczyni podzieliła prace modernizacyjne związane z przedmiotowymi budynkami na etapy. W miarę kończenia poszczególnych etapów, Wnioskodawczyni oddawała kolejne części powierzchni budynków pod wynajem kolejnym zainteresowanym. Do zakresu prowadzonych prac można zaliczyć m.in. modernizację instalacji elektrycznej, układanie płytek, montaż ościeżnic oraz wstawianie drzwi, układanie paneli, instalacja i podłączenie urządzeń sanitarnych, instalacja monitoringu, okładanie płyt gipsowych, szpachlowanie i malowanie ścian, instalacja urządzeń kuchennych i inne usługi ogólnobudowlane. Podkreślić należy, że suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację - w danym etapie - przekraczała kwotę 10.000 zł. W uzupełnieniu wniosku doprecyzowano, że Wnioskodawczyni prowadzi obecnie (tj. od 2 stycznia 2020 r.) jednoosobową działalność gospodarczą zajmując się sprzedażą detaliczną, prowadzoną w niewyspecjalizowanych sklepach z przewagą żywności, napojów i wyrobów tytoniowych oraz najmem osobom prywatnym i firmom dla celów mieszkalnych. Wnioskodawczyni jest opodatkowana podatkiem liniowym. Wskazane we wniosku nieruchomości niemieszkalne zostały uznane, jako jeden środek trwały. Opisane nieruchomości niemieszkalne przylegają bezpośrednio do siebie oraz posiadają jeden adres, a także są wpisane do jednej księgi wieczystej. Jeden budynek główny posiada powierzchnię 329 m2, natomiast drugi przylegający 9m2. W dacie oddania do użytkowania obie nieruchomości były zdatne do użytku i kompletne. Kompletność i zdatność do użytku przedmiotowych nieruchomości potwierdza fakt użytkowania danego środka trwałego przynajmniej 30 lat. Są to budynki poniemieckie, które zgodnie z operatem szacunkowym z 1999 r. były użytkowane przez Gminną Spółdzielnię "Samopomoc Chłopska" (dalej: "GS"), jako sklep spożywczy, mięsny i odzieżowy. Poprzednia właścicielka nieruchomości, od której Wnioskodawczyni odkupiła nieruchomość, a która nabyła nieruchomość od GS, była zatrudniona w GS, jako sprzedawczyni od końca lat siedemdziesiątych w ówczesnym sklepie należącym do GS i znajdującym się w przedmiotowym budynku. Gminna Spółdzielnia "Samopomoc Chłopska" była właścicielem nieruchomości od 1962 r., czego dowodem jest "Protokół zdawczo odbiorczy" z 20 grudnia 1962 r. W tym dokumencie wskazano o przekazaniu Zakładowi Handlu Produkcji i Skupu PZGS w D. tej nieruchomości przez Wydział Rolnictwa i Leśnictwa. Wnioskodawczyni nie posiada innych dokumentów potwierdzających kompletność i zdatność do użytku, natomiast powyższe fakty wskazują, że budynek był zdatny i kompletny w rozumieniu przepisów prawa budowalnego. W związku z powyższym Wnioskodawczyni kończąc modernizację danej części nieruchomości, stwarzając ją gotową do wynajęcia, oddaje ją do użytkowania w rozumieniu przepisów podatkowych. Przeprowadzone prace modernizacyjne, co do części budynku zmierzały do zmiany charakteru nieruchomości na charakter mieszkalny. Części niezmodernizowane również podlegały najmowi. Modernizacja dotyczyła jedynie tych części nieruchomości, które na daną chwilę nie były wynajmowane. Po dokonaniu prac modernizacyjnych dane części zmodernizowane były wynajmowane kolejnym podmiotom. Najemca nie był zobowiązany do dostosowania wynajmowanej części nieruchomości do żądanego stanu (w przypadku części zmodernizowanych Wnioskodawczyni może uzyskać wyższy czynsz najmu). Wynajmowane części nieruchomości były wykorzystywane przez osoby fizyczne i podmioty prowadzące działalność gospodarczą na cele mieszkalne. W przedmiotowym wniosku zadano następujące pytania: 1) Czy Wnioskodawczyni mogła amortyzować cały środek trwały, stanowiący budynki niemieszkalne, zgodnie art. 22a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych i zaliczać odpisy amortyzacyjne w ciężar kosztów podatkowych, w sytuacji gdy był on częściowo wynajmowany osobom trzecim, a częściowo modernizowany? 2) Czy Wnioskodawczyni mogła częściowo amortyzować środek trwały, stanowiący budynki niemieszkalne, zgodnie art. 22a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w takiej części, która była przedmiotem najmu w danym miesiącu kalendarzowym i zaliczać odpisy amortyzacyjne w ciężar kosztów podatkowych, w sytuacji gdy był on częściowo wynajmowany osobom trzecim, a częściowo modernizowany? Częściowa amortyzacja dotyczyłaby procentowego udziału powierzchni wynajmowanej w powierzchni użytkowej nieruchomości ogółem. 3) Czy zakończenie jednego z etapów prac modernizacyjnych, a tym samym jego ulepszenie kolejnej części środka trwałego jest podstawą do powiększenia wartości początkowej stanowiącej podstawę amortyzacji o sumę wydatków poniesionych w danym etapie na jego ulepszenie zgodnie z art 22g ust. 17 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych? 4) Czy Wnioskodawczyni mogła ustalić do odpisów amortyzacyjnych indywidualną stawkę 10% dla budynku niemieszkalnego zgodnie z art. 22j ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych? Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020 r. znak [...] Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej pozostawił wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia, na podstawie art. 14g § 1 oraz art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, ze względu na wpływ podanych w uzupełnieniu informacji na płaszczyznę przedmiotową zadanych pytań – okoliczność sukcesywności prac modernizacyjnych oraz ich ostatecznego wyniku, tj. zmiany charakteru środka trwałego z budynku niemieszkalnego na budynek mieszkalny. W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że zmiana pierwotnego przeznaczenia budynku będąca – stosownie do wskazania Wnioskodawczyni – efektem przeprowadzonych prac modernizacyjnych, wywołuje konkretne skutki na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych. Najważniejszym z nich jest konieczność dostosowania stawki amortyzacji (w tym stawki określonej w sposób indywidualny) do nowej kwalifikacji budynku, gdyż nie jest możliwe kontynuowanie amortyzacji na zasadach przyjętych w czasie, gdy status budynku obejmował odmienne – od uzyskanego w wyniku przeprowadzonych prac – przeznaczenie. Podkreślono tym samym, że zmiana przeznaczenia nieruchomości pociąga za sobą także zmianę klasyfikacji środka trwałego, a to oznacza, że "przekształcona" nieruchomość nie będzie mogła zostać zakwalifikowana, jako używany środek trwały. W zażaleniu zarzucono naruszenie: - art. 14g § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez uznanie, że złożony wniosek o wydanie interpretacji podatkowej nie spełnia wymogów formalnych, - art. 14a § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez uznanie, że złożony wniosek o wydanie interpretacji podatkowej nie opisuje w sposób wyczerpujący zaistniałego stanu faktycznego, - art. 14b § 1 w związku z art. 3 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez uznanie, że przedstawiony stan faktyczny stanowi zagadnienie, w którym brak jest możliwości wyinterpretowania ewentualnej prawidłowości z obowiązujących przepisów prawa materialnego oraz, że wydanie interpretacji wykraczałoby poza uprawnienie przysługujące organowi podatkowemu. Po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek złożonego zażalenia Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z dnia 3 lipca 2020 r. nr [...], na podstawie art. 13 § 2a, art. 221, art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podkreślono, iż przedmiot pytań czyli zakres odnoszący się do nieruchomości o charakterze niemieszkalnym, stanowi element stanu faktycznego wykazującego brak aktualności z perspektywy ustaleń wynikających z przesłanego uzupełniania (wskazana sukcesywność prac modernizacyjnych oraz ich ostateczny wynik, tj. zmiana charakteru środka trwałego z budynku niemieszkalnego na budynek mieszkalny). Z tego względu niemożliwe było merytoryczne rozpatrzenie wniosku. W kwestionowanym postanowieniu podano, że zmiana pierwotnego przeznaczenia nieruchomości powoduje, że nieruchomość ? na gruncie prawa podatkowego ? nie może zostać zakwalifikowana, jako używany środek trwały. Zmiana ta skutkuje również koniecznością dostosowania stawki amortyzacji (w tym stawki określonej w sposób indywidualny) do nowej kwalifikacji budynku. Organ podał także, iż określona przepisami Ordynacji podatkowej instytucja indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest aktem stosowania prawa, lecz jego wykładni, a zatem organ interpretacyjny wyraża (jedynie) swoje stanowisko, co do rozumienia określonych norm prawa podatkowego na tle przedstawionego przez wnioskodawcę zaistniałego stanu faktycznego. Okoliczność ta po zestawieniu z przedstawioną płaszczyzną wątpliwości interpretacyjnych (wyznaczoną zadanymi przez Stronę pytaniami) skutkowała koniecznością pozostawienia przedmiotowego wniosku bez rozpatrzenia. Wątpliwości interpretacyjne skarżącej budzą kwestie związane z amortyzacją nieruchomości niemieszkalnych (zakres zadanych pytań). Nieruchomości te ? jeden środek trwały ? na skutek dokonanych prac ? zmienia jednak status na nieruchomości mieszkalne (informacje przedstawione w złożonym uzupełnieniu ? doprecyzowany stan faktyczny). Nie można zatem powiedzieć, że płaszczyzna przedmiotowa zadanych pytań pozwala na ustosunkowanie się organu do zawartego we wniosku (własnego) stanowiska skarżącej, gdyż przeprowadzone prace rzutują na całokształt kwalifikacji tych nieruchomości na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych ? co zostało w rzeczonym postanowieniu przytoczone. Z tego względu przedstawione przez stronę zagadnienie nie pozwalało na bezpośrednie wyinterpretowanie ewentualnej prawidłowości z obowiązujących przepisów prawa materialnego. Zakreślone wnioskiem okoliczności nie pozwalały w konsekwencji na wydanie interpretacji indywidualnej. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. C. zarzuciła naruszenie: - art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej polegające na niewydaniu indywidualnej interpretacji prawa podatkowego przez Dyrektora K. Informacji Podatkowej, mimo że osobie zainteresowanej przysługuje prawo do żądania wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w każdej sprawie indywidualnej, która może kształtować jej prawa i obowiązki na gruncie prawa podatkowego, zaś stan faktyczny przedstawiony przez skarżącą był jasny; - art. 14g § 1 w związku z art. 14b § 3 O.p., polegające na pozostawieniu wniosku skarżącej o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego bez rozpatrzenia, mimo że wniosek i jego uzupełnienie w sposób wyczerpujący i nie budzący wątpliwości przedstawiały stan faktyczny będący podstawą do wydania indywidualnej interpretacji; - art. 120 i art.121 § 1 w zw. z art. 14h O.p., poprzez naruszenie zasad legalizmu i praworządności oraz zasady postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, polegające na pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, pomimo wykonania zaleceń organu podatkowego i udzielenia wyczerpującej odpowiedzi na zadane przez organ pytania; - błąd w ustaleniach faktycznych, który mógł mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia polegający na uznaniu, że budynki skarżącej zmieniły przeznaczenie na mieszkalne, podczas gdy zmiana przeznaczenia budynku na cele mieszkalne dotyczy 30% całkowitej powierzchni, a tym samym budynki w dalszym ciągu mają przeznaczenie niemieszkalne; - art. 169 § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14b § 3 O.p., polegające na przyjęciu, że doszło do zmiany przeznaczenia budynków z niemieszkalnego na mieszkalne, podczas gdy zgodnie z treścią pisma uzupełniającego skarżącej wynikało, że prace modernizacyjne zmierzały do zmiany przeznaczenia wyłącznie części budynku, jednak nie zostało nigdzie oznaczone, że w części większej, niż połowa powierzchni budynku, jak również że prace modernizacyjne w tym zakresie spowodowały osiągniecie tego rezultatu, a wobec wątpliwości organ winien wezwać skarżącą do doprecyzowania tej okoliczności. Wniesiono o uchylenie postanowień obu instancji i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny, co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. W razie nie stwierdzenia podstaw do uchylenia interpretacji, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Skarga nie jest uzasadniona. Istota rzeczy w poddanej sądowej kontroli sprawie sprowadzała się do kwestii pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia z uwagi na zdezaktualizowanie się pytań prawnych przedstawionych we wniosku z powodu zmiany charakteru środka trwałego, którego wniosek ten dotyczył tj. zmiany charakteru budynku niemieszkalnego na budynek mieszkalny, a co w ocenie organu nie pozwalało na merytoryczne rozpatrzenie wniosku poprzez wydanie indywidualnej interpretacji. We wniosku odnoszącym się do kwestii sposobu amortyzacji wskazano nieruchomości niemieszkalne, które nadto zostały uznane za jeden środek trwały. Organ wezwał wnioskodawczynię o doprecyzowanie, czy stanowią one jeden środek trwały, czy odrębne środki trwałe oraz czy przeprowadzone prace modernizacyjne zmierzały do zmiany charakteru nabytych nieruchomości, tzn. czy zostały one przedsięwzięte w celu zmiany pierwotnego przeznaczenia nieruchomości niemieszkalnej (każdej lub jednej z nich) oraz na jakie cele przeznaczano - oddawane w najem - "części powierzchni budynków". Doprecyzowanie było tym bardziej zasadne, że w złożonym wniosku skarżąca podała, że wnioskodawca wynajmował część nieruchomości w postaci powierzchni budynków znajdujących się na działce [...] i [...] podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą oraz osobom fizycznym. W związku z powyższym organ wezwał o wskazanie, czy były one przez osoby fizyczne i podmioty prowadzące działalność gospodarczą wykorzystywane dla celów typowo usługowych, mieszkalnych, usługowo-mieszkalnych, czy innych - jakich konkretnie? W odpowiedzi skarżąca wskazała, iż prowadzi obecnie (tj. od 2.01.2020 r.) jednoosobową działalność gospodarczą, wskazane we wniosku nieruchomości niemieszkalne zostały uznane, jako jeden środek trwały, a przeprowadzone prace modernizacyjne, co do części budynku zmierzały do zmiany charakteru nieruchomości na charakter mieszkalny. Nadto części niezmodernizowane również podlegały najmowi. Modernizacja dotyczyła jedynie tych części nieruchomości, które na daną chwilę nie były wynajmowane. Po dokonaniu prac modernizacyjnych dane części zmodernizowane były wynajmowane kolejnym podmiotom. Najemca nie był zobowiązany do dostosowania wynajmowanej części nieruchomości do żądanego przez wnioskodawcę stanu. W przypadku części zmodernizowanych wnioskodawca może uzyskać wyższy czynsz najmu. Wynajmowane części nieruchomości były wykorzystywane przez osoby fizyczne i podmioty prowadzące działalność gospodarczą na cele mieszkalne. Skoro w złożonym wniosku podano, że wnioskodawca prowadził modernizację danych budynków, które ulepszały środek trwały, zwiększając jego wartość i że podzielił prace modernizacyjne związane z przedmiotowymi budynkami na etapy oraz w miarę kończenia poszczególnych etapów, oddawał kolejne części powierzchni budynków pod wynajem kolejnym zainteresowanym, to konfrontując całokształt przedstawionych przez skarżącą informacji z zakresem tematycznym wynikającym z zadanych pytań, organ zasadnie przyjął, iż zakres powziętych przez skarżącą wątpliwości interpretacyjnych dotyczy elementu stanu faktycznego wykazującego na brak aktualności z perspektywy ustaleń wynikających z przesłanego uzupełniania. Prawidłowo oceniono więc, iż sukcesywność prac, której skutkiem była zmiany charakteru środka trwałego z budynku niemieszkalnego na budynek mieszkalny nie pozwalała na merytoryczne rozpatrzenie wniosku poprzez wydanie indywidualnej interpretacji. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty odnoszące się do częściowej jedynie zmiany charakteru środka trwałego wobec zmiany charakteru części budynków, ponieważ z zawartych we wniosku informacji wprost wynika, że prace modernizacyjne przeprowadzane są w ramach jednego środka trwałego tj. wskazane we wniosku nieruchomości niemieszkalne zostały potraktowane, jako jeden środek trwały. Prace w tym jednym środku trwałym podzielone są na etapy, których rezultat (rezultat poszczególnych etapów) zmierza do zmiany charakteru tego środka trwałego skoro przeprowadzone prace modernizacyjne, co do części budynku zmierzały do zmiany charakteru nieruchomości na charakter mieszkalny. Również we wniosku wskazano, iż wynajmowane części nieruchomości były wykorzystywane przez osoby fizyczne i podmioty prowadzące działalność gospodarczą na cele mieszkalne. W zakresie oceny, czy przeprowadzone prace modernizacyjne zmierzały do zmiany charakteru nabytych nieruchomości, tzn. czy zostały one przedsięwzięte w celu zmiany pierwotnego przeznaczenia nieruchomości niemieszkalnej (każdej lub jednej z nich), skarżąca podała, iż przeprowadzone prace modernizacyjne, co do części budynku zmierzały do zmiany charakteru nieruchomości na charakter mieszkalny. Skoro zatem wszystkie cztery zawarte we wniosku pytania koncentrują się na problematyce amortyzacji nieruchomości o charakterze niemieszkalnym, częściowo modernizowanej i częściowo wynajmowanej, natomiast z uzyskanych od skarżącej informacji wynika, że przeprowadzone prace modernizacyjne, co do części budynku zmierzały do zmiany charakteru nieruchomości na charakter mieszkalny, to jak wyżej wskazano, brak było podstaw do merytorycznego rozpatrzenie wniosku poprzez wydanie indywidualnej interpretacji. Organ prawidłowo ocenił, iż zmiana pierwotnego przeznaczenia budynku będąca efektem przeprowadzonych prac modernizacyjnych, wywołuje konkretne skutki na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych, w szczególności konieczność dostosowania stawki amortyzacji (w tym stawki określonej w sposób indywidualny) do nowej kwalifikacji budynku, gdyż nie jest możliwe kontynuowanie amortyzacji na zasadach już przyjętych w czasie, gdy status budynku obejmował odmienne, od uzyskanego w wyniku przeprowadzonych prac, przeznaczenie. Odnoszenie się w tej sytuacji do kwestii amortyzacji budynku niemieszkalnego było bezprzedmiotowe. Skarżąca wskazywała na użytkowanie środka trwałego/nieruchomości przynamniej przez 30 lat, a zmiana przeznaczenia nieruchomości pociąga za sobą także zmianę klasyfikacji środka trwałego, a to oznacza, że "przekształcona" nieruchomość nie będzie mogła zostać zakwalifikowana, jako używany środek trwały. Zaskarżone postanowienie nie naruszyło art. 14b § 1 i 14g § 1 w związku z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Organ prawidłowo wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku mając na względzie istotę interpretacji indywidualnych w procesie tworzenia dla podatnika swoistej ochrony prawnej (art. 14k-14n Ordynacji podatkowej), a z uwagi na niespełnianie przez wniosek podstawowych założeń postępowania w sprawie jej wydania nie był uprawniony do jego merytorycznego rozpatrzenia. Wskazane w skardze zasady prawa podatkowego (zasada legalizmu oraz zaufania do organów podatkowych) nie mogą być rozumiane, jako podstawa do wydawania interpretacji indywidualnych w każdej sytuacji, tj. w oparciu o opis stanu faktycznego, który po zestawieniu z podaną przez wnioskodawcę problematyką, powoduje brak możliwości bezpośredniej wykładni (mających zastosowanie w sprawie) przepisów. Rozpatrzenie wniosku - w zakreślonych opisanym stanem faktycznym warunkach - naruszałoby istotę instytucji interpretacji indywidualnych. Okoliczność, że rozstrzygnięcie nie pokrywa się z oczekiwaniami skarżącej, nie oznacza, że stanowi o naruszeniu powołanych w skardze przepisów proceduralnych. W konsekwencji skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy o p.p.s.a.