I SA/Lu 855/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za odsetki od zaległości podatkowych spółki - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a : - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej A. W. jako członka zarządu za odsetki od zaległości podatkowych spółki skarżący wniósł "o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzająca ją decyzją Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] r. na podstawie art. 61 § 3 ppsa". Wniosku skarżący nie uzasadnił w żaden sposób, zaznaczył tylko, że wnioskuje o wstrzymanie "z uwagi na fakt, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody oraz wywrze skutki trudne do odwrócenia". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ppsa"), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie jednak do § 3 tego artykułu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkami niemającymi zastosowania w sprawie niniejszej). Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, iż chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2013 r. sygn. akt II FSK 1064/12, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt II FZ 110/10, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia: "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2540/13 i powołane tam orzecznictwo, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Samo powołanie się przez niego na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku. Obowiązkiem sądu jest wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd (postanowienie NSA z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. II FZ 542/15, LEX). Zatem, aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawca, to on musi wskazać i uprawdopodobnić okoliczności mieszczące się w granicach wspomnianych wyżej przesłanek. Tymczasem A. W. wniosku o wstrzymanie wykonania nie uzasadnił w żaden sposób. W doktrynie i judykaturze ugruntowany jest pogląd, iż brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 1403/14, System Informacji Prawnej LEX). W aktach niniejszej sprawy znajduje się wprawdzie wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy i informacje z niego wynikające mogłyby stanowić uzupełnienie wniosku, jednak Sąd nie może, przy braku jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku z art. 61 § 3 ppsa, oprzeć się na danych wynikających jedynie z wniosku PPF, może potraktować te dane w sposób dodatkowy, posiłkowy, nie może jednak przyjąć, że treść wniosku o przyznanie prawa pomocy mogłaby w jakikolwiek sposób zastąpić uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż są to dwie odrębne instytucje. Poza tym, i jedynie na marginesie zaznaczyć trzeba, że z akt wynika, że skarżący również w przypadku wniosku o przyznanie mu prawa pomocy nie dostarczył Sądowi koniecznych informacji w zakresie swojej sytuacji materialnej. Konkludując, skoro skarżący nie próbował w żaden sposób przekonać Sąd, że w jego sytuacji zaistniały ustawowe przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, to tym samym nie można przyjąć, że zostały spełnione okoliczności przewidziane art. 61 § 3 ppsa, uzasadniające zastosowanie wobec strony instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Dlatego też mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.