IV SA/Wr 381/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na uchwałę Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w D. nr 25/2024 z dnia 22 maja 2024 r. w przedmiocie podwyższenia stawki funduszu remontowego postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE W dniu 22 maja 2024 r. Wspólnota Mieszkaniowa przy "ul. [...]" w D. (dalej: wspólnota mieszkaniowa) podjęła uchwałę nr 25/2024 w sprawie podwyższenia stawki funduszu remontowego obowiązującej wspólnotę mieszkaniową. Skargę na powyższą uchwałę wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu M. M. (dalej: skarżący). W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że nie był poinformowany o czasie i miejscu zebrania ogółu właścicieli tworzących wspólnotę mieszkaniową, na którym została podjęta będąca przedmiotem skargi uchwała oraz kwestionował sposób działania D. w D. sp. z o.o., będącego zarządcą wspólnoty mieszkaniowej. W odpowiedzi na skargę, wspólnota mieszkaniowa, działająca poprzez D. w D. sp. z o.o., wniosła o odrzucenie skargi z uwagi na fakt, iż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Merytoryczną ocenę skargi wniesionej do sądu administracyjnego zawsze poprzedza analiza dopuszczalności takiej skargi z punktu widzenia objętej zakresem normowania ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) kognicji sądu administracyjnego do orzekania w sprawie. Na wstępie należy wskazać, że stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola ta sprawowana jest zaś pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Stosownie zaś do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje natomiast orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 p.p.s.a., tj.: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Brak właściwości sądu administracyjnego ma miejsce wówczas, gdy skarga m.in. dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądu administracyjnego (tak: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2011). Przedmiot wniesionej przez skarżącego skargi, tj. uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej przy "ul. [...]" w D. z dnia 22 maja 2024 r. zmieniająca obowiązującą we wspólnocie mieszkaniowej stawkę funduszu remontowego, nie stanowi wiążącego rozstrzygnięcia administracyjnego i nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sadów administracyjnych, którą określają wymienione wyżej przepisy art. 3 p.p.s.a. Jak wynika przy tym z uzasadnienia skargi oraz pism uzupełniających skarżącego (z dnia 22.07., 9.10. i 10.10. 2024 r.), formułowane przez skarżącego zarzuty dotyczą zagadnień związanych z administrowaniem nieruchomością wspólną, w tym naliczania opłat ponoszonych przez członków wspólnoty mieszkaniowej w związku z eksploatacją wyodrębnionych lokali mieszkalnych i nieruchomości wspólnej, oraz prawidłowości sprawowanego zarządu. Kwestia oceny ważności uchwał wspólnot mieszkaniowych, prawidłowości prowadzenia rozliczeń przez administratora (zarządcę) wspólnoty mieszkaniowej oraz rzetelności wykonywanych przez niego zadań nie podlega kognicji sądów administracyjnych. W myśl bowiem art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021 r. poz. 1048) właściciel lokalu może zaskarżyć uchwałę do sądu z powodu jej niezgodności z przepisami prawa lub z umową właścicieli lokali albo jeśli narusza ona zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną lub w inny sposób narusza jego interesy. Powództwo może być wytoczone przeciwko wspólnocie mieszkaniowej w terminie 6 tygodni od dnia podjęcia uchwały na zebraniu ogółu właścicieli albo od dnia powiadomienia wytaczającego powództwo o treści uchwały podjętej w trybie indywidualnego zebrania głosów (ust. 1a). Użycie przez ustawodawcę wyrażenia "powództwo" oznacza kognicję sądu powszechnego w sprawach dotyczących zaskarżania uchwał wspólnot mieszkaniowych, o których mowa w przywołanych wyżej przepisach ustawy o własności lokali. Sąd administracyjny nie ocenia stosunków i sporów między podmiotami prawa prywatnego, a takim podmiotem jest – zgodnie z art. 6 ustawy o własności lokali – wspólnota mieszkaniowa oraz właściciel lokalu wchodzącego w skład określonej nieruchomości jako członek tejże wspólnoty kwestionujący prawidłowość jej działania. Kognicja sądu administracyjnego obejmuje wyłącznie kontrolę zgodności z prawem działań organów administracji publicznej, przymiotu których nie posiadają wspólnoty mieszkaniowe. Ponadto, zgodnie z art. 26 ust. 1 ww. ustawy, jeżeli zarząd nie został powołany lub pomimo powołania nie wypełnia swoich obowiązków albo narusza zasady prawidłowej gospodarki, każdy właściciel lokalu może żądać ustanowienia zarządcy przymusowego przez sąd, który określi zakres jego uprawnień oraz należne mu wynagrodzenie. Sąd odwoła zarządcę, gdy ustaną przyczyny jego powołania. Kwestie podniesione we wniesionej skardze, związane z procedurą podejmowania uchwał przez wspólnoty mieszkaniowe, ustalaniem przez te podmioty obowiązujących opłat za eksploatację lokali mieszkalnych i nieruchomości wspólnej oraz pozostałe kwestie związane z zarządzaniem wspólnotą mieszkaniową mogą być rozpatrywane na drodze sądowej - ale jedynie przed sądem powszechnym. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.