II SA/Ke 559/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi N. P. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] czerwca 2023 r. [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody Świętokrzyskiego na rzecz N. P. kwotę [...](jeden tysiąc sto siedemdziesiąt dwa) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. UZASADNIENIE Wojewoda Świętokrzyski decyzją z 30 czerwca 2023 r. [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o. o. w P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 9a w związku z art. 124 ust. 4, art. 128 ust. 4, art. 129 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 344), zwanej dalej ugn, utrzymał w mocy decyzję z 27 stycznia 2023 r., w której Starosta Kielecki: orzekł o ustaleniu odszkodowania w wysokości [...] zł za ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], położonej w obr. ewid. K. , gm. M. G., stanowiącej współwłasność [...] I Sp. z o.o. S.K.A. w W. i [...] II Sp. z o.o. w P., przez zezwolenie PSE S.A. na przeprowadzenie napowietrznej linii elektroenergetycznej 220 kV relacji Radkowice-Kielce Piaski (pkt 1); wskazał, że odszkodowanie ustalone w pkt 1, płatne będzie: w [...] części na rzecz [...] I Sp. z o.o. S.K.A. w W. w wysokości [...] zł, w [...] części na rzecz [...] II Sp. z o.o. w P. w wysokości [...] zł (pkt 2); zobowiązał PSE S.A. z siedzibą w miejscowości Konstancin-Jeziorna do jednorazowej zapłaty odszkodowania określonego w pkt 1 na rzecz osób wskazanych w pkt 2, w terminie 14 dni licząc od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna (pkt 3); zaznaczył, że do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego (pkt 4); wskazał, że wysokość odszkodowania podlega waloryzacji na dzień wypłaty (pkt 5). W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że przedmiotem postępowania jest nieruchomość położona w obrębie ewid. 0006 K. I, oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr [...], która stanowi współwłasność [...] II Sp. z o.o. w [...] części oraz [...] I Sp. z o.o. S.K.A. w [...] części. Bezsporne jest, że szkodę mogły ponieść wyłącznie osoby, które były właścicielem w dacie ograniczenia prawa własności nieruchomości. Wnioskiem z 20 lipca 2021 r. Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. wystąpiły o ustalenie wysokości odszkodowania za szkody powstałe w związku z wydaniem decyzji Starosty Kieleckiego z 28 lipca 2017 roku ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], poprzez udzielenie zezwolenia na realizację inwestycji, polegającej na budowie jednotorowej linii elektroenergetycznej 220 kV relacji Radkowice-Kielce Piaski. Po wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania, został sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy z 9 września 2022 r. Operat ten został dopuszczony przez organ I instancji jako dowód w sprawie. Pełnomocnik reprezentujący [...] I Sp. z o.o. oraz [...] II Sp. z o. o., zgłosił zastrzeżenia do sporządzonego operatu oraz wniósł o sporządzenie nowej wyceny nieruchomości. Pismem z 21 października 2022 r. Starosta Kielecki zwrócił się do rzeczoznawcy majątkowego o odniesienie się do zgłoszonych uwag, a po otrzymaniu odpowiedzi wydał decyzję z 27 stycznia 2023 r. Odwołania od tej decyzji wniosła [...] Sp. z o.o. oraz [...] II Sp. z o. o. W ramach prowadzonego postępowania odwoławczego Wojewoda zwrócił się do rzeczoznawcy majątkowego celem odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniach. Odpowiedzi rzeczoznawca udzielił w piśmie z 28 kwietnia 2023 r. Następnie Wojewoda Świętokrzyski postanowieniem z 30 czerwca 2023 r., stwierdził niedopuszczalność odwołania złożonego przez [...] Sp. z o. o. Dalej organ II instancji podał, że w niniejszej sprawie odszkodowanie dotyczy określenia zmniejszenia wartości nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] ze względu na ograniczenie sposobu korzystania z tej nieruchomości. Jak wynika z uzasadnienia wniosku o ustalenie odszkodowania oraz protokołu z wizji terenowej nieruchomości prace na nieruchomości zostały rozpoczęte w listopadzie 2017 r., a zakończone w grudniu 2017 r. Na dzień wydania decyzji ograniczającej działka stanowiła grunty orne, natomiast stan zagospodarowania po zakończeniu prac zmienił się w ten sposób, że grunt znajduje się w pasie technologicznym linii 220 kV Radkowice - K. Piaski; nad działką znajdują się przewody tej linii. Brak zniszczeń, na nieruchomości nie nastąpiły żadne inne straty. Podstawą do ustalenia odszkodowania jest operat szacunkowy z 9 września 2022 r. Dla terenu, na którym zlokalizowana jest przedmiotowa nieruchomość w dacie wydania decyzji Starosty Kieleckiego obowiązywały ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy M. G. z 26 czerwca 2015 r. Zgodnie z tym planem działka nr [...] położona jest na terenach opisanych jako: UC2 - tereny rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m˛, KD-Z1 i KD-Z2 - tereny projektowanych dróg powiatowych klasy zbiorczej oraz KK2 + EE220 KV – tereny projektowanej linii kolejowej wraz ze strefą techniczną projektowanej linii elektroenergetycznej. Linia elektroenergetyczna 220 kV Radkowice - Kielce Piaski wraz z pasem technologicznym na działce nr [...] zlokalizowana jest na terenie objętym mpzp przeznaczonym, pod strefę techniczną projektowanej linii elektroenergetycznej (KK2 + EE220 kV). Zgodnie z zapisem § 23 planu: 1) ustala się przebieg projektowanie linii elektroenergetycznej 220 kV zgodnie z rysunkiem planu, oznaczonej symbolem EE220kkV o maksymalnej wysokości konstrukcji nośnej nie przekraczającej 80 m ponad poziom terenu; 2) w celu umożliwienia właściwej eksploatacji oraz zapewnienia warunków bezpieczeństwa, stosownie do odrębnych przepisów, ustala się pas techniczny od projektowanej napowietrznej linii napięcia 220kV w odległości 25 m od osi linii zgodnie z rysunkiem planu, oznaczonej na rys. planu symbolem EE220kV; 3) na terenach położonych w strefie technicznej, o której mowa w ust. 1 wprowadza się następujące zasady zagospodarowania: warunki lokalizacji wszelkich obiektów budowlanych należy uzgadniać z właścicielem linii, obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów mieszkalnych lub innych przeznaczonych na stały pobyt ludzi. W indywidulanych przypadkach, odstępstwa od tej zasady może udzielić właściciel linii, na warunkach przez siebie określonych, obowiązuje zakaz sadzenia drzew oraz roślinności wysokiej o wysokości powyżej 2 m, dopuszcza się realizację obiektów budowlanych, w których nie będą na stałe zamieszkiwać ludzie, np.: parkingi, drogi wewnętrzne; 4) lokalizacje budowli zawierających materiały niebezpieczne pożarowo, stacji paliw i stref zagrożonych wybuchem w pasie technologicznym wymaga uzgodnień z właścicielem linii; 5) na etapie opracowywania projektu budowlanego dla zadań związanych z remontem, modernizacją lub budową infrastruktury krzyżującej się z linią, należy zgłosić fakt do zarządcy sieci celem uzgodnienia warunków kolizji i realizacji prac budowlanych. W dacie wydania decyzji Starosty Kieleckiego z 28 lipca 2017 r. przedmiotowa nieruchomość nie była użytkowana. Przyjęto następujące założenia do wyceny w zakresie funkcji nieruchomości i jej przeznaczenia: ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dotyczy wyłącznie części południowej działki, objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; linia elektroenergetyczna 220 kV zlokalizowana jest na południowej części nieruchomości przeznaczonej w planie miejscowym pod strefę techniczną projektowanej linii elektroenergetycznej (tereny wyłączone z zabudowy); faktyczny sposób wykorzystania nieruchomości to nieużytek porośnięty dziko rosnącą roślinnością, przy czym w dacie wydania decyzji wprowadzającej ograniczenie sposobu korzystania, ta część nieruchomości nie była w żaden sposób zagospodarowana; zatem uznano, że do porównania należy przyjąć działki przeznaczone lub nabywane pod infrastrukturę techniczną. Zgodnie z ustaleniami rzeczoznawcy, po zakończeniu budowy linii elektroenergetycznej, skrajne przewody linii przecinają południową granicę działki nr [...] w odległości około 4,42 m (przy zachodniej granicy działki) do 13,04 m (przy wschodniej granicy działki), od południowej granicy działki nr [...] ustanawiając pas technologiczny szerokości 50,00 m, tj. 25,00 m po obu stronach linii. Na działce brak słupów elektroenergetycznych. Powierzchnia terenu trwale ograniczonego wynosi 833 m˛. Granice pasa technologicznego linii wskazują jednocześnie zasięg obszaru, na którym mogą wystąpić ograniczenia w gospodarowaniu terenem. Strefa ta musi pozostać wolna od zabudowy oraz nasadzeń wysokich drzew i krzewów, a także jakichkolwiek działań mogących zaszkodzić sieciom infrastruktury technicznej. Rzeczoznawca uwzględniając cechy rynkowe dla działki nr [...], przedstawił je w sposób następujący: położenie szczegółowe i sąsiedztwo - korzystne (działka w strefie podmiejskiej miasta K., w sąsiedztwie głównych ciągów komunikacyjnych, na obrzeżach terenów zurbanizowanych i przeznaczonych pod zabudowę), powierzchnia nieruchomości - słaba (duża 6,3992 ha), kształt nieruchomości - średni (kształt nieregularny, szerokość działki od ok. 25,2 m do ok. 273,7 m), dostępność komunikacyjna - dobra (działka posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej o nawierzchni utwardzonej), rodzaje użytków gruntowych - słaby (nieużytkowana - odłogowana, porośnięta dziko rosnącą roślinnością, miejscami zakrzaczona). Dla potrzeb określenia wartości rynkowej przyjęto następujące cechy rynku i w tym zakresie przeprowadzono jego analizę: rodzaj rynku - rynek nieruchomości niezabudowanych przeznaczonych na cele rolne, obszar rynku - lokalny obejmujący teren gminy Piekoszów dla nieruchomości gruntowych niezabudowanych przeznaczonych na cele rolne, okres badania cen - ceny z okresu dwóch lat poprzedzających wycenę, tj. od października 2020 r. do września 2022 r. na podstawie aktów notarialnych kupna-sprzedaży. Analizą rynku nieruchomościami gruntowymi niezabudowanymi przeznaczonymi lub nabywanymi pod infrastrukturę techniczną (zgodnie z przeznaczeniem części nieruchomości na której zlokalizowana jest linia) objęto teren powiatu kieleckiego. Ponieważ odnotowano ogółem 18 transakcji kupna-sprzedaży gruntów przeznaczonych lub nabywanych pod infrastrukturę techniczną, rozszerzono obszar badania na teren całego województwa świętokrzyskiego. W toku przeprowadzonej analizy uznano, że w badanym okresie nie nastąpił wzrost cen nieruchomości gruntowych niezabudowanych przeznaczonych lub nabywanych pod infrastrukturę techniczną. Z uwagi na rozpiętość czasową transakcji zawieranych dla nieruchomości porównawczych, przyjęto trend czasowy na poziomie 0% miesięcznie. W wyniku analizy rynku, do porównania przyjęto 12 transakcji dotyczących nieruchomości gruntowych niezabudowanych przeznaczonych lub nabywanych pod infrastrukturę techniczną. Wartość rynkową prawa własności 1 m˛ gruntu dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] określono w podejściu porównawczym przy zastosowaniu metody korygowania ceny średniej, która wynosi [...] zł/m˛. Zmniejszenie wartości nieruchomości wynika z powstania trwałego ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości, które jest związane z istnieniem obcego elementu w nieruchomości lub nad nieruchomością, występowaniem utrudnień przestrzennych w gospodarowaniu, wynikających z występowania elementów przebiegu infrastruktury, stworzeniem potencjalnego zagrożenia bezpieczeństwa właściciela i jego mienia, możliwością wejścia właściciela infrastruktury na nieruchomość w celu konserwacji urządzeń lub usunięcia awarii, reglamentacją dotyczącą upraw sadowniczych i sadzenia innych drzew, koniecznością zmiany funkcji nieruchomości w pasie budowy infrastruktury i w pasie ochronnym. Trwałe ograniczenie w sposobie korzystania z nieruchomości powoduje zmniejszenie wartości nieruchomości w pasie technologicznym linii napowietrznej. W operacie szacunkowym ustalono współczynnik SL, tj. obniżenie wartości nieruchomości w strefie oddziaływania na skutek lokalizacji urządzenia na nieruchomości. Współczynnik ten uwzględnia wszelkie szkody związane z ograniczeniami prawnymi, możliwościami inwestycyjnymi na nieruchomości, na której zostało zlokalizowane urządzenie infrastruktury technicznej. W konsekwencji wartość współczynnika SL przyjęto na poziomie 0,4231. Ponadto ustalono współczynnik SB, tj. obniżenie wartości nieruchomości w strefie oddziaływania na skutek budowy urządzenia. Współczynnik ten zależy od rodzaju i charakteru nieruchomości, jej położenia, cech geometrycznych, a także społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości. Współczynnik ten powinien być funkcją stopnia ingerencji przedsiębiorstwa przesyłowego w prawo własności nieruchomości w pasie posadowienia urządzenia infrastruktury. Powinien odzwierciedlać wszelkie ograniczenia w możliwości korzystania z nieruchomości w tym pasie, a także uszczerbek na wartości nieruchomości będący następstwem ustanowienia ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Określono wartość współczynnika SB na poziomie 0,2667. Wojewoda dalej podkreślił, że o tym, że operat szacunkowy został szczegółowo zbadany, świadczy przeprowadzona analiza, której najważniejsze ustalenia zostały zawarte w niniejszej decyzji oraz zobowiązanie rzeczoznawcy do wyjaśnienia wątpliwości zgłaszanych przez odwołujących. Dodał, że za prawidłowe uznał wyjaśnienia wyrażone w piśmie z 28 kwietnia 2023 r. Biegła podkreśliła, że operat szacunkowy sporządzony w celu określenia szkód zaistniałych na nieruchomości został określony w oparciu o obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa oraz Standardy Zawodowe Polskiej Federacji Stowarzyszeń Rzeczoznawców Majątkowych oraz wyjaśniła, że: - nie można uznać, że przedmiotowa nieruchomość "stanowiła najlepszy teren inwestycyjny", z uwagi na fakt, że w dacie wydania decyzji z 28 lipca 2017 r. nieruchomość ta nie była użytkowana (stanowiła nieużytki rolne porośnięte dziko rosnącymi trawami i samosiejkami) w oddaleniu od zabudowy i terenów zurbanizowanych, ponadto składa się gruntów ornych gorszej klasy (klasy IVa, IVb, V i VI oraz pastwisk trwałych Ps klasy IV), - mając na uwadze przeznaczenie nieruchomości w mpzp, a zwłaszcza przeznaczenie części nieruchomości, na której zlokalizowana jest napowietrzna linia energetyczna do porównania przyjęto działki przeznaczone lub nabywane pod infrastrukturę techniczną, a nie nieruchomości przeznaczone na cele rolne (działka jedynie była użytkowana na cele rolne). Do próbki porównawczej stanowiącej podstawę wyceny zostały przyjęte nieruchomości gruntowe niezabudowane przeznaczone lub nabywane pod infrastrukturę techniczną położone na rynku lokalnym obejmującym teren powiatu kieleckiego, - teren, na którym zlokalizowana jest linia elektroenergetyczna 220 kV, należy traktować jako obszar niemożliwy do wykorzystania pod budowę obiektów wielkopowierzchniowych. Z zapisów w mpzp jednoznacznie wynika, iż jest to teren wyłączony z zabudowy, na którym możliwe jest sadzenie zieleni niskiej oraz ewentualnie wykonywanie ciągów komunikacyjnych. Jednak zarówno ograniczenia wynikające z mpzp, jak i ograniczenia spowodowane posadowieniem linii energetycznej napowietrznej i wynikające z tego ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, nie wykluczają możliwości wykorzystania pasa terenu trwale ograniczonego dla działki ewidencyjnej numer [...] pod budowę chodników, parkingów, dróg wewnętrznych czy pod zieleń (posadzenie roślin ozdobnych upiększających otoczenie obiektu). Pod linią elektroenergetyczną istnieją ograniczenia, stąd konieczność określenia wartości odszkodowania za wynikłe z tego tytułu szkody i ograniczenia. Natomiast pozostały teren nieruchomości można zagospodarować zgodnie z zapisami mpzp, czyli pod obiekty wielkopowierzchniowe. Ponadto południowa część działki ma kształt wąskiego paska terenu o szerokości 26,4 m, który w obecnym stanie może być wykorzystany jedynie jako droga dojazdowa do części działki położonej w głębi terenu, - nieruchomość nie dzieli się na nieruchomości "zwykłe" i "niezwykłe", lecz na podobne lub niepodobne. Nieruchomości podobne, porównywalne to takie, których stan prawny, fizyczny i funkcjonalny jest najbardziej do siebie zbliżony. Na rynku nie ma nieruchomości identycznych, a różnice między nimi korygowane są przez rzeczoznawcę majątkowego poprzez zastosowanie odpowiednich współczynników korygujących "ze względu na cechy różniące nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej", - przedmiotowa działka, zgodnie z twierdzeniem pełnomocnika odwołujących, znajduje się w "bezpośrednim sąsiedztwie stolicy województwa świętokrzyskiego" i zostało to uwzględnione w operacie szacunkowym poprzez przyjęcie dla jej wyceny cechy "położenie szczegółowe i sąsiedztwo" na poziomie "korzystne". Waga cechy "położenie szczegółowe i sąsiedztwo", wynosi aż 50%, tym samym w skuteczny sposób niweluje różnice, co do położenia nieruchomości wycenianej i nieruchomości porównawczych. Ponadto, aż 6 z 12 nieruchomości porównawczych ma położenie podobne jak nieruchomość wyceniana, - biegła podtrzymała stanowisko, że wybudowana linia elektroenergetyczna wpływa bezpośrednio jedynie na południową część nieruchomości, - zarzut co do przyjęcia do porównania nieprawidłowego zbioru transakcji jest chybiony.W toku wyceny badaniem objęto akty notarialne zawarte na rynku lokalnym w okresie dwóch lat poprzedzających wycenę. Analiza w tym zakresie obejmowała rynek lokalny terenu powiatu kieleckiego dla nieruchomości przeznaczonych lub nabywanych pod infrastrukturę techniczną. Na tak wyznaczonym rynku odnotowano wystarczającą ilość transakcji kupna - sprzedaży nieruchomości gruntowych nabywanych lub przeznaczonych pod infrastrukturę techniczną, - nie można uznać za zasadne twierdzenia odwołujących, że w przypadku terenu pod linią energetyczną, dla którego obowiązuje mpzp należy badać inne przeznaczenia niż wynikające z planu. Organ odwoławczy uznał, że operat szacunkowy pod względem formalnym jest sporządzony prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zaznaczył, że organ prowadzący postępowanie nie może wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy majątkowego, ponieważ nie dysponuje wiadomościami specjalistycznymi, które posiada biegły. Zadaniem organu jest jedynie dokonanie oceny przedłożonego przez rzeczoznawcę majątkowego operatu pod względem formalnym. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że do zakwestionowania wartości dowodowej tego środka dowodowego przez organ może dojść zasadniczo wyłącznie w wypadku wykazania, że operat zawiera ewidentne błędy, które w sposób nie budzący wątpliwości dyskwalifikują jego walory dowodowe. Sama metodyka szacowania nieruchomości nie może być zatem przedmiotem oceny ani organu administracyjnego, ani też sądu. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Wojewoda wskazał, że fakt, że na południowej część działki nie będzie możliwe wybudowanie obiektu wielkopowierzchniowego nie wynika z samego przebiegu linii, lecz z zapisów wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jako akt prawa miejscowego, definiuje przeznaczenie poszczególnych nieruchomości na terenie danej gminy. Dlatego nawet bez lokalizacji linii elektroenergetycznej na południowej części działki, współwłaściciele nie mogliby planować na tym terenie żadnych inwestycji, które byłyby sprzeczne z zapisami mpzp. Ponadto, jak wynika z analizy zapisów księgi wieczystej założonej dla działki nr [...], podstawą do wpisu w dziale II w zakresie właściciela, była umowa sprzedaży tej nieruchomości z 30 września 2015 r. Z kolei plan zagospodarowania przestrzennego został przyjęty uchwałą z 26 czerwca 2015 r., która weszła w życie 18 sierpnia 2015 r. W związku z tym należy uznać, że współwłaściciele zakupili ww. działkę obarczoną ograniczeniem wynikającym z zapisów mpzp (§ 23) i od momentu nabycia nieruchomości nie powinni planować już żadnych inwestycji (w części południowej działki), które kolidowałyby z ww. zapisami. Bezzasadne jest również twierdzenie, że pozostała północna część nieruchomości będzie dla współwłaścicieli bezużyteczna, jak również, że linia elektroenergetyczna może zakłócić proces uzyskania pozwolenia na budowę w pozostałej (północnej) części działki. Zdaniem organu II instancji, bezpodstawny jest zarzut uniemożliwienia wypowiedzenia się stronie co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci wyjaśnień biegłej, gdyż Starosta Kielecki pismem z 15 września 2022 r. zawiadomił strony o skompletowaniu materiału dowodowego i gotowości do wydania decyzji. Jednocześnie na podstawie art. 10 kpa poinformował o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, w oparciu o które zostanie wydania decyzja. Rzeczoznawca majątkowy przy piśmie z 19 stycznia 2023 r. szczegółowo odniosła się do uwag podniesionych w piśmie pełnomocnika współwłaścicieli nieruchomości oraz podtrzymała swoje stanowisko. Brak możliwości odniesienia się do wyjaśnień biegłej nie powoduje w niniejszym przypadku, że zostałaby wydana decyzja o odmiennej treści, niż gdyby została wydana po przedstawieniu swojego stanowiska przez stronę. Ponadto, jeśli strona uważa, że sporządzony na zlecenie organu operat szacunkowy budzi jej wątpliwości, powinna przedłożyć organowi przeciwdowód z opinii organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych. Odwołujący nie przedłożył takiego przeciwdowodu. W aktach sprawy, znajdują się jedynie wyciągi z operatów szacunkowych przedmiotowej nieruchomości, przedłożone na etapie prowadzonego przez organ I instancji postępowania. Ponadto organ zaznaczył, że operaty szacunkowe sporządzone przez innych rzeczoznawców nie stanowią podstawy i wytycznych do wyceny nieruchomości. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia, N. P., decyzji tej zarzuciła naruszenie: - przepisów prawa procesowego mogących mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 10 § 1 kpa poprzez wadliwe uznanie, że wystarczające jest zawiadomienie skarżącego o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego przed zgromadzeniem całości tego materiału, podczas gdy organ ma obowiązek zawiadomić strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w sytuacji gdy doszło do zebrania całości materiału dowodowego (a nie tylko jego części) - w szczególności wobec faktu, że pełnomocnik skarżącej informował organ, że chce skorzystać z prawa wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, 2. art. 10 § 1 w związku z art. 81 kpa poprzez uznanie, że brak poinformowania skarżącej przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, że w aktach sprawy znajduje się pismo biegłej z 19 stycznia 2023 r. nie jest istotny i nie mógł stanowić jakiegokolwiek naruszenia, bowiem i tak nie wpłynąłby na rozstrzygnięcie organu I instancji, podczas gdy w przypadku umożliwienia skarżącej wypowiedzenia się co do pisma z 19 stycznia 2023 r., skarżący miałby możliwość: a. wskazania, że rzeczoznawca wadliwie ustaliła wartość rynkową nieruchomości i w efekcie wielokrotnie zaniżyła rynkową stawkę nieruchomości za metr kwadratowy (stawka nieruchomości w wysokości [...] zł/m2, podczas gdy rynkowa wartość nieruchomości wynosi ok. [...] zł/m2 wg operatów posiadanych przez skarżącą), b. przedstawienia całości operatów szacunkowych, których fragmenty skarżąca dołączyła do pisma z 13 października 2022 r., i umożliwienia biegłej ich przeanalizowania i ustosunkowania się do nich - a nadto: a. ww. naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, w szczególności organ II instancji nie jest władny do arbitralnego uznania, że naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu nie miało wpływu na wynik sprawy - organ II instancji nie decyduje o tym, jakie działania organ I instancji mógłby w sprawie podjąć- gdyby skarżąca mogła wypowiedzieć się w sprawie całości materiału dowodowego, b. brak umożliwienia wypowiedzenia się co do pisma z 19 stycznia 2023 r. powoduje, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 81 kpa - skarżąca nie miała możliwości wypowiedzenia się w powyższym zakresie, co powoduje, że okoliczności wskazane przez biegłą w tym piśmie nie mogą zostać uznane za udowodnione, c. organ II instancji nie miał możliwości niwelowania braku zawiadomienia o całości materiału dowodowego, czym pozbawił skarżącą rozpoznania sprawy w obu instancjach - gdyż sprawa została rozpoznana prawidłowo tylko w jednej instancji, co zarazem powoduje, że naruszenia procesowe na etapie postępowania pierwszej instancji uniemożliwiały organowi utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy i jednocześnie uzasadniały jej uchylenie; 3. art. 15 kpa poprzez uniemożliwienie czynnego udziału w sprawie przed organem I instancji z uwagi na brak zapewnienia skarżącej możliwości wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego w postępowaniu przed tym organem, co oznacza, że skarżąca miała możliwość zgodnego z przepisami prawa rozpoznania sprawy jedynie w jednej instancji (przed organem II instancji), 4. art. 77 § 1 w związku z art. 7 kpa poprzez niedochowanie obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący oraz rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co przełożyło się na niewyjaśnienie w całości stanu faktycznego sprawy, bowiem organ nie uwzględnił przedstawionych przez skarżącą wyciągów z operatów, z których wynika, iż wartość nieruchomości jest wielokrotnie wyższa (a tym samym wyższa powinna być również wartość należnego odszkodowania), w szczególności wobec faktu, że: - skarżąca nie formułowała swoich tez "w próżni", lecz wnosząc zarzuty do opinii - co oznacza, że odnosiła się do konkretnych tez i wartości wskazanych przez biegłą, - skarżąca dołączała do wcześniejszych pism operaty szacunkowe (wyciągi) dotyczące nieruchomości, zawierające odmiennie określoną kwotę wartości metra kwadratowego nieruchomości (wielokrotnie wyższą niż kwota wyliczona przez biegłą), którą skarżąca przywoływała w celu wykazania, że wartość odszkodowania, które powinno zostać przyznane skarżącej, jest zaniżona, - skarżąca nie wskazywała przy tym na konkretną wartość odszkodowania, która miałaby zostać wypłacona, bowiem miała jedynie na celu wykazanie, że wartość należnego odszkodowania powinna zostać zrewidowana przez biegłą w oparciu o m.in. dołączone operaty (wyciągi), a następnie ustalona na nowo - co zresztą biegła przyznała w piśmie z 19 stycznia 2023 r., 5. art. 75 § 1 kpa poprzez błędne uznanie, że powołane przez skarżącą operaty nie stanowią dowodu, a zatem nie mogą być oceniane w toku postępowania administracyjnego, podczas gdy operat taki stanowi dowód w postępowaniu administracyjnym i podlega ocenie jak każdy inny dowód - co skutkowało błędnym uznaniem, że kontestowanie przez skarżącą wysokości odszkodowania nie zostało podparte jakimikolwiek dowodami (a w szczególności takiego dowodu nie stanowią wyciągi z operatu) i stanowi jedynie subiektywne przekonanie skarżącej, - przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 130 ust. 1 i 2 ugn w zw. z art. 134 ust. 1-3 ugn poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że opinia jest prawidłowa, tj. nie zawiera błędów w wycenie wartości nieruchomości i należnego odszkodowania, podczas gdy: a) ustalenie wartości nieruchomości i w efekcie należnego odszkodowania powinno uwzględniać przeznaczenie wycenianej nieruchomości - tj. nieruchomości, na której możliwa jest budowa obiektów wielkopowierzchniowych, ergo powinna ona z uwagi na swój potencjał gospodarczy zostać wyceniona znacznie wyżej, - podczas gdy organ II instancji błędnie wskazał, że w niniejszej sprawie brak możliwości budowy obiektu wielkopowierzchniowego na nieruchomości wynika już z samych zapisów mpzp, a nie z ostatecznego przebiegu linii, podczas gdy: i. zgodnie z § 23 mpzp, w pasie technicznym linii możliwa jest budowa obiektów nieprzeznaczonych na stały pobyt ludzi, np. parkingów, które stanowią element ściśle związany z budową obiektu wielkopowierzchniowego, w związku z czym zapisy mpzp same w sobie nie spowodowały braku możliwości takiej budowy, ii. organ I instancji nie dostrzega, że przedsięwzięcie nie stanowi kilku odrębnych zamierzeń, lecz jedną dużą inwestycję, obejmującą nie tylko sam obiekt wielkopowierzchniowy, lecz także nierozerwanie z nim związane inne elementy, takie jak parkingi, chodniki, drogi dojazdowe itp. iii. mpzp określa wprawdzie, że na nieruchomości dojdzie do budowy linii elektroenergetycznej, jednak budowa ta była wówczas jedynie planowana, co oznacza, że na etapie uchwalania mpzp była ona bliżej nieskonkretyzowana; iv. skonkretyzowanie ograniczenia w postaci wydania decyzji wywłaszczeniowej nastąpiło 2 lata po uchwaleniu mpzp - w momencie wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, co spowodowało urzeczywistnienie ograniczenia i ustalenie jego faktycznego rozmiaru i uciążliwości; v. jednocześnie, nie może stanowić podstawy do ustalenia ograniczenia - bowiem na etapie jego uchwalania nie istnieją jeszcze podmioty realizujące inwestycję - dopiero, gdy pojawi się właściciel linii przesyłowej, możliwym jest ustalenie konkretnego rozmiaru i uciążliwości ograniczenia - co prowadzi do wniosku, że to nie mpzp, a dopiero decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości i jej konkretny przebieg spowodowała ograniczenie i pozwoliła określić jego rozmiar i uciążliwość - co zarazem powoduje, że stopień ograniczenia jest znacznie wyższy niż ustalony w decyzji organu I instancji; b) ustalenie wartości należnego odszkodowania powinno uwzględniać także uciążliwość i stopień ograniczenia możliwości realizacji zamierzeń dotyczących nieruchomości objętej decyzją ograniczającą - im większa taka uciążliwość, tym większe powinno być wypłacone odszkodowanie - podczas gdy organ II instancji błędnie wskazał, że skarżąca ma rzekomo możliwość niczym niezakłóconego uzyskiwania pozwolenia na budowę dotyczącego północnej części działki, gdyż zamierzenie inwestycyjne i możliwość jego realizacji nie są zależne od uzyskania zgody na realizację zamierzeń budowlanych w pasie ograniczenia - a zatem, że ograniczenie takie nie zmniejsza wartości nieruchomości i nie zwiększa wysokości należnego odszkodowania - podczas gdy w rzeczywistości świadczy to o pobieżnym i niedokładnym przeanalizowaniu przez organ II instancji treści mpzp, bowiem: i. organ II instancji nie dostrzegł, że skarżąca składałaby wniosek o pozwolenie na budowę dotyczący nie samej północnej części nieruchomości, lecz całej działki, w tym ograniczonej postanowieniami mpzp południowej części; ii. organ II instancji nie dostrzega, że w niniejszej sprawie kluczowym jest § 23 mpzp, który to wprowadza do sprawy element ocenny - zgodę podmiotu niebędącego organem administracji publicznej na zamierzenia na nieruchomości, iii. nieuzyskanie zgody PSE stanowi o możliwości występowania o pozwolenie na budowę w kształcie i zakresie, w jakim skarżąca planuje to zrobić - w związku z czym odmowa zgody PSE na realizację inwestycji w pasie ograniczenia uniemożliwia potencjalną realizację zamierzeń na całej nieruchomości, prowadząc do efektywnego wywłaszczenia tej nieruchomości - w związku z tym ww. ograniczenia istnieją, są znacznie dalej idące, i w konsekwencji powodują obniżenie wartości nieruchomości i jednocześnie konieczność ustalenia należnego odszkodowania w kwocie wyższej; 2. art. 28 ust. 1 i 1a prawa budowlanego w związku z 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) prawa budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wskazanie, że skarżąca w momencie kupna nieruchomości miała świadomość, że na nieruchomości została przewidziana budowa linii elektroenergetycznej i w związku z tym nie powinna na jej terenie planować budowy obiektu wielkopowierzchniowego, podczas gdy: a) planowana budowa obiektu wielkopowierzchniowego jest zgodna z § 23 - bowiem zgodnie z tym postanowieniem, w pasie technicznym linii możliwa jest budowa obiektów nieprzeznaczonych na stały pobyt ludzi, np. parkingów, które stanowią element ściśle związany z budową obiektu wielkopowierzchniowego; b) jednocześnie, samo postanowienie zawarte w mpzp nie stanowi podstawy do rozpoczęcia budowy na nieruchomości - jest nią decyzja ograniczeniowa; c) skarżąca, nabywając nieruchomość miała świadomość ograniczenia wynikającego z mpzp jednak wiedziała, że ograniczenie to nie było wówczas jeszcze aktualne, bowiem nie została jeszcze wówczas wydana decyzja ograniczeniowa, która konkretyzowałaby właściciela sieci przesyłowej i budowę linii elektroenergetycznej; d) dopiero wskutek wydania decyzji ograniczeniowej doszło do konkretyzacji przedsiębiorstwa przesyłowego (PSE SA) i budowy linii, jak również konieczności uzyskiwania przez skarżącą zgody PSE SA na zamierzenia budowlane - ergo organ nie ma uprawnień do wchodzenia w kompetencje skarżącej jako inwestora i arbitralnego decydowania, jaką inwestycję na własnych nieruchomościach skarżąca może zrealizować. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że obowiązek informacyjny dotyczy zebrania całości materiału dowodowego. Wynika to z faktu, że w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy może być uzupełniany na przestrzeni całego postępowania. Każde uzupełnienie może zaś potencjalnie zawierać takie okoliczności, które mogą mieć wpływ na ostateczny wynik postępowania. Jednocześnie, nawet gdyby dane uzupełnienie miało nie mieć znaczenia dla ostatecznego rozstrzygnięcia, to i tak skarżąca powinna była mieć możliwość wypowiedzenia się w jego zakresie. W związku z tym, organ I instancji nie może uznawać, że dane pismo, które do niego wpłynęło, nie ma znaczenia z punktu widzenia treści przyszłej decyzji, a zatem arbitralnie decydować, że poinformowanie strony postępowania o nowym materiale dowodowym nie jest istotne. Wnoszący skargę podał, że dana okoliczność może zostać uznana za udowodnioną dopiero wówczas, gdy zostanie to poprzedzone poinformowaniem skarżącej o uzupełnieniu materiału dowodowego i umożliwieniem jej wypowiedzenia w zakresie takiego uzupełnionego materiału dowodowego. W niniejszej sprawie taka przesłanka nie została spełniona, co oznacza, że wszelkie okoliczności, o których mowa w piśmie biegłej z 19 stycznia 2023 r., nie mogą zostać uznane za udowodnione. Jednocześnie, skarżąca wskazała, że obecnie sprawa została w pełni rozpoznana jedynie w jednej instancji, gdyż bez własnej winy nie miała możliwości działania w pełni na etapie postępowania przed organem I instancji, z uwagi na brak możliwości wypowiedzenia się co do całości materiału dowodowego. Dalej skarżąca zarzuciła, że kwestionując ustalenia biegłej, odnosiła się do innych operatów dotyczących nieruchomości. Wskazywał bowiem na wyciąg z operatu szacunkowego z 21 kwietnia 2017 r. i z 30 września 2020 r. oraz odwoływała się do konkretnych wartości w nich wskazanych - mianowicie do ustalonej przez rzeczoznawcę wartości metra kwadratowego nieruchomości. Zatem, wbrew twierdzeniom organu II instancji, formułowała swoje tezy w oparciu o konkretne dowody i wskazane w nich konkretne wartości - określoną wartość metra kwadratowego nieruchomości oraz na wartość całej nieruchomości. Przywołanie konkretnych operatów miało uwypuklić różnicę pomiędzy wartością nieruchomości przyjętą w operatach załączonych przez skarżącą, a wartością nieruchomości wskazaną w opinii. W ten sposób skarżąca dążyła do zwrócenia uwagi na fakt, że biegła zaniżyła wartość nieruchomości, a w konsekwencji na ustalenie należnego odszkodowanie w zaniżonej wartości. Przy czym kwestionując opinię, skarżąca nie miała obowiązku wskazania na konkretną wartość odszkodowania. Instytucja zastrzeżeń do opinii biegłego nie ma bowiem na celu zaproponowania przez uczestnika postępowania administracyjnego konkretnej kwoty, lecz zwrócenie zarówno biegłemu, jak i organowi uwagi na błędy w operacie oraz umożliwienie korekty w toku opinii uzupełniającej. To biegła jako podmiot posiadający wiedzę specjalną z zakresu wyceny nieruchomości powinna dokonać korekty wyceny. Odnośnie naruszenia art. 77 § 1 w związku z art. 7 kpa, autor skargi zauważył, że organ nie uwzględnił przedstawionych wyciągów z operatów, z których wynika, że wartość nieruchomości jest wielokrotnie wyższa niż przyjęto w opinii. Uzasadniając naruszenia przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, skarżąca zauważyła, że przepisy prawa nie zabraniają budowy inwestycji w południowej części nieruchomości, na co wskazuje treść § 23.3. mpzp. Ponadto, organ II instancji, wskazując na brak możliwości budowy obiektu wielkopowierzchniowego, wskazywał na przyszłą budowę linii elektroenergetycznej. Nastąpiła ona w 2017 roku, podczas gdy mpzp został uchwalony i stał się ostateczny w 2015 r., a więc daty te dzieli okres około 2 lat. Skarżąca podkreśliła, że możliwość poprowadzenia linii elektroenergetycznej została wprawdzie odnotowana w mpzp, lecz było to jedynie planowane, przyszłe i nieskonkretyzowane zamierzenie. Oznacza to, że wprawdzie w planie zostały poczynione wstępne ustalenia do kwestii takich jak np. wysokość dopuszczalnego napięcia, niemniej jednak do ustalenia mpzp nie było konieczne przygotowanie wcześniejszych planów przez przedsiębiorcę przesyłowego. Jednocześnie, przewidzenie w mpzp budowy linii elektroenergetycznej nie oznacza, że budowa była przymusowa - PSE SA miała możliwość, a nie obowiązek jej realizacji. Organ II instancji zatem nie zauważył, że w mpzp zawarte są plany dotyczące przyszłych inwestycji - w tym też inwestycji polegającej na budowie linii elektroenergetycznej. Prowadzi to do wniosku, że w momencie uchwalenia mpzp, inwestycja polegająca na realizacji elektroenergetycznej była jeszcze nieskonkretyzowana – stanowiła hipotetyczną (mogącą się ziścić bądź nie) inwestycję. Dopiero później - wskutek złożenia wniosku o wydanie decyzji wywłaszczeniowej - nastąpiła konkretyzacja inwestycji. Dopiero więc wskutek konkretyzacji planów inwestycji następuje konkretyzacja obciążenia gruntu wskutek budowy linii - ograniczenie staje się realne, co pozwala na ustalenie stopnia rozległości i dolegliwości takiej inwestycji. Organ II instancji wskazuje zatem błędnie, jakoby mpzp sam w sobie był dokumentem na tyle szczegółowym i konkretnym, że umożliwiał przyszłe oszacowanie uciążliwości inwestycji celu publicznego na prywatnej działce. Skarżąca również zwróciła uwagę, że ma na celu realizację jednego większego zamierzenia inwestycyjnego i planuje wykorzystanie całej działki - a zatem także południową część nieruchomości. Taki rodzaj i rozmiar zamierzenia budowlanego przekłada się na treść i zakres pozwolenia na budowę, dotyczącego nieruchomości. Mianowicie, skoro jedynie wspólna budowa wszystkich elementów inwestycji umożliwia jej poprawną realizację, to cała inwestycja zostanie objęta jednym wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. W efekcie, skarżąca, wystąpi z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę dotyczącego całej działki - w tym jej południowej części. Można na niej budować takie elementy jak parkingi, chodniki czy drogi dojazdowe. Ponieważ jednak na części nieruchomości występują ograniczenia wynikające z posadowienia na niej linii elektroenergetycznej, skarżąca może mieć trudności z uzyskaniem pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżąca stwierdziła także, że wobec postanowień decyzji ograniczeniowej, ma ona obowiązek uzgodnienia budowy obiektów z właścicielem linii przesyłowej (PSE SA), na rzecz której wydana została ta decyzja. Tymczasem, w realiach niniejszej sprawy prawdopodobieństwo braku zgody PSE na różne zamierzenia w pasie ograniczenia jest wysokie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, ale nie z przyczyn w niej wskazanych. Przedmiotem zaskarżenia była decyzja Wojewody Świętokrzyskiego utrzymująca w mocy decyzję Starosty Kieleckiego ustalającą odszkodowanie na rzecz [...] I Sp. z o.o. SKA w W. i [...] II Sp. z o.o. w P. - dwóch współwłaścicieli nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 6,3992 ha położona w obrębie ewidencyjnym K. I, gmina M. G., proporcjonalnie do posiadanych przez nich udziałów, za ograniczenie korzystania z tej nieruchomości przez zezwolenie PSE S.A. na przeprowadzenie napowietrznej linii elektroenergetycznej 220 kV relacji Radkowice – Kielce Piaski. Zarzuty obszernej skargi dotyczące naruszenia szeregu przepisów postępowania administracyjnego i administracyjnego prawa materialnego, w tym zwłaszcza ustawy o gospodarce nieruchomościami i prawa budowlanego, zmierzały do wykazania zaniżenia odszkodowania ustalonego dla skarżącej spółki zaskarżoną decyzją, co miało być następstwem nieprawidłowego oszacowania wartości nieruchomości objętej postępowaniem oraz wielkości zmniejszenia tej wartości w wyniku zrealizowanego już ograniczenia korzystania z tej nieruchomości na skutek przeprowadzenia przez południową część działki nr [...] napowietrznej linii elektroenergetycznej 220 kV. Jednak rozstrzygnięcie sprawy zostało zdeterminowane przez naruszenie prawa popełnione przy rozpoznawaniu odwołania od decyzji organu I instancji przez organ II instancji, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Fakt tego naruszenia natomiast zyskał potwierdzenie w rozstrzygnięciu skargi rozpoznanej przez WSA w Kielcach wyrokiem z 28 grudnia 2023 r. w sprawie II SA/Ke 560/23, ściśle z niniejszą sprawą powiązanej. Wyrokiem tym bowiem, w uwzględnieniu skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P., uchylone zostało postanowienie Wojewody Świętokrzyskiego z 30 czerwca 2023 r. stwierdzające na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. niedopuszczalność odwołania złożonego przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. od decyzji Starosty Kieleckiego z 27 stycznia 2023 r. znak: [...] orzekającej o ustaleniu odszkodowania w wysokości [...] zł na rzecz [...] I Sp. z o.o. oraz [...] II Sp. z o.o. proporcjonalnie do posiadanych udziałów w nieruchomości, za ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], położonej w obr. ewid. K. I, gmina M. G., przez zezwolenie PS S.A. na przeprowadzenie napowietrznej linii elektroenergetycznej 220 kV relacji Radkowice – Kielce Piaski, a więc odwołania od tej samej decyzji, która została utrzymana w mocy decyzją Wojewody Świętokrzyskiego z 30 czerwca 2023 r. zaskarżoną w niniejszej sprawie. Powodem uwzględnienia skargi w sprawie II SA/Ke 560/23 było uznanie przez Sąd, że [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. jest następcą prawnym [...] I Sp. z o.o. SKA z siedzibą w W., wykreślonej z Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 19 września 2023 r., w następstwie połączenia dokonanego na zasadach określonych w art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h. polegającego na przeniesieniu całego majątku [...] I Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki Komandytowo-Akcyjnej z siedzibą w W. oraz [...] 115 Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki jawnej z siedzibą w W. (spółki przejmowane), na spółkę [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. (spółka przejmująca). Konsekwencją tego wyroku jest to, że odwołanie wniesione przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. od pierwszoinstancyjnej decyzji wydanej w niniejszej sprawie, powinno zostać rozpoznane przez organ odwoławczy, tj. Wojewodę Świętokrzyskiego, łącznie z odwołaniem wniesionym w niniejszej sprawie przez [...] II Sp. z o.o. z siedzibą w P.. Tymczasem mimo tego, że Wojewoda Świętokrzyski przed wydaniem zaskarżonej decyzji, wiedział o drugim odwołaniu wniesionym od tej samej decyzji przez inną spółkę, na skutek niezgodnego z prawem stwierdzenia niedopuszczalności tego drugiego odwołania uznał, że może merytorycznie rozpoznać sprawę dotyczącą odszkodowania za ograniczenie korzystania z nieruchomości będącej współwłasnością dwóch spółek: [...] II Sp. z o.o. z siedzibą w P. i [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P.. Skoro więc okazuje się, że [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. była stroną postępowania odwoławczego zakończonego zaskarżoną decyzją, ale bez swej winy, bo na skutek wadliwego stwierdzenia przez Wojewodę Świętokrzyskiego niedopuszczalności jej odwołania, nie brała udziału w sprawie, to stwierdzić należy, że zaszła w sprawie zakończonej kontrolowaną decyzją przesłanka wznowieniowa, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. O tym, że w postępowaniu odwoławczym zakończonym wydaniem przez Wojewodę Świętokrzyskiego zaskarżonej decyzji, stroną były obie ww. spółki, przekonuje to, że obie wniosły odwołania od tej samej decyzji, która w zakresie dotyczącym ustalenia wysokości odszkodowania za ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości miała charakter niepodzielny w tym sensie, że ustalenie wartości tej nieruchomości oraz zmniejszenia tej wartości na skutek ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości dokonanego decyzją Starosty Kieleckiego z 28 lipca 2017 r., w oczywisty sposób wpływa na łączną wysokość odszkodowania ustalonego decyzją Starosty Kieleckiego z 27 stycznia 2023 r., a w konsekwencji i na wysokość odszkodowań przyznanych obu tym spółkom. W sytuacji gdy organ administracji publicznej prowadzi jedno postępowanie administracyjne z udziałem wielu stron postępowania (art. 62 k.p.a.), złożenie odwołania tylko przez jedną ze stron powoduje, że zakresem postępowania odwoławczego objęta jest cała sprawa rozpoznawana przez organ pierwszej instancji, a stronami postępowania odwoławczego są wszystkie podmioty, które były stronami postępowania przed organem pierwszej instancji – por. postanowienie NSA z 19.05.2010 r., II OSK 943/10; wyrok NSA z 4.01.2008 r., I OSK 1862/06, LEX nr 453488; wyrok NSA z 23.03.2016 r., I OSK 2501/15, LEX nr 2066151). Tym bardziej więc stronami postępowania odwoławczego zakończonego zaskarżoną decyzją powinny być obie spółki będące współwłaścicielami działki nr [...] o pow. 6,3992 ha położonej w K. I, które brały udział w zakończonym decyzją z 27 stycznia 2023 r. postępowaniu przed organem I instancji, tj. Starostą Kieleckim, skoro obie te spółki złożyły odwołania od tej decyzji, ich prawa i obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej, a w sprawie tej właściwy jest ten sam organ administracji publicznej. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla ją, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W myśl natomiast art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Z redakcji zacytowanego art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. wynika, że tzw. podstawa wznowieniowa jest odrębną od naruszenia prawa materialnego i innego naruszenia przepisów postępowania, przesłanką do uchylenia zaskarżonego aktu i tak jak naruszenie prawa materialnego, jak też inne naruszenie przepisów postępowania, uwzględniana jest przez sąd administracyjny z urzędu, który jak wynika z wcześniej przytoczonych przepisów, zobowiązany jest z urzędu dokonać kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu, w kontekście wszystkich obowiązujących przepisów prawa. Podkreślić przy tym należy, że w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., w przypadku naruszenie przez organ prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, Sąd administracyjny zobligowany jest do uchylenia zaskarżonego aktu bez konieczności dokonywania oceny, czy stwierdzone uchybienie miało i ewentualnie jaki wpływ na wynik postępowania administracyjnego. Ponieważ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, polegające na niebraniu udziału w sprawie zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji przez stronę, tj. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P., bez jej winy, bo na skutek niezgodnego z prawem stwierdzenia niedopuszczalności odwołania wniesionego przez ostatnio wymienioną spółkę, zostało w sprawie stwierdzone, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Rozpatrując sprawę ponownie organ II instancji ponownie rozpozna odwołanie złożone w niniejszej sprawie przez [...] II Sp. z o.o. z siedzibą w P., pamiętając jednak o konieczności jego rozpoznania łącznie z odwołaniem na tę samą decyzję wniesionym przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P.. Ponieważ wyrok WSA w Kielcach z 28 grudnia 2023 r., II SA/Ke 560/23, uchylający postanowienie Wojewody Świętokrzyskiego z 30 czerwca 2023 r. stwierdzające niedopuszczalność odwołania złożonego przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. od decyzji Starosty Kieleckiego z 27 stycznia 2023 r. – nie jest prawomocny, Wojewoda Świętokrzyski wstrzyma się z rozpoznaniem odwołania [...] II Sp. z o.o. z siedzibą w P. do czasu uprawomocnienia się tamtego wyroku. Uzupełniająco należy wskazać, że uchylając zaskarżoną decyzję, sąd nie dokonał merytorycznej oceny pozostałych zarzutów skargi i poglądów przedstawionych przez organ, gdyż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, które w myśl art. 153 p.p.s.a. wiązałyby organy i sąd w dalszym toku postępowania, wyrażona zostałaby bez udziału wszystkich stron postępowania, bez zapoznania się ze stanowiskiem pominiętej strony i w praktyce czyniłaby jej udział w sprawie czysto iluzorycznym. O kosztach postępowania (pkt II sentencji wyroku), Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 206 p.p.s.a. Sąd uwzględnił poniesione przez skarżącą spółkę koszty wpisu stosunkowego obliczonego od podanej na żądanie Sądu wartości przedmiotu zaskarżenia (272 zł) oraz wynagrodzenie reprezentującego stronę skarżącą adwokata, obliczone przy uwzględnieniu tej samej wartości przedmiotu zaskarżenia oraz wynikających z art. 206 p.p.s.a. zasad stosunkowego rozdzielenia kosztów postępowania (stawka minimalna przy wartości przedmiotu zaskarżenia powyżej [...] zł do [...] zł wynosi [...] zł x 50% = [...] zł (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie - [...] t.j.). Odstępując na podstawie art. 206 p.p.s.a. od zasądzenia zwrotu kosztów zastępstwa prawnego we wskazanej wyżej części, Sąd kierował się tym, że uwzględnienie skargi nastąpiło z przyczyn zupełnie innych, niż w niej wskazane.