I SAB/Op 96/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Tomasz Judecki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi P. N. na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej im. 27 Wołyńskiej Dywizji Armii Krajowej w Graczach w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Dyrektora Szkoły Podstawowej im. 27 Wołyńskiej Dywizji Armii Krajowej w Graczach do rozpoznania wniosku P. N. z dnia 13 września 2024 r., 2) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie, 3) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4) odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania w całości. UZASADNIENIE P. N. (dalej jako: "skarżący"), reprezentowany przez radcę prawnego A. D., wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej im. 27 Wołyńskiej Dywizji Armii Krajowej w Graczach w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący za pośrednictwem poczty elektronicznej, z adresu email: [...], na adres email: graczeszkoly.wp.pl w dniu 13 września 2024 r. skierował do organu - Dyrektora Szkoły Podstawowej im. 27 Wołyńskiej Dywizji Armii Krajowej w Graczach (dalej jako: "organ") wniosek o dostępie do informacji publicznej o następującej treści: "Na podstawie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wnoszę o przesłanie kopii wszystkich faktur za licencję lub zakup oprogramowania do prowadzenia dziennika elektronicznego, które zostały wystawione w roku 2024 r. Proszę o przesłanie odpowiedzi w formacie PDF na mój adres email". Organ nie udzielił skarżącemu odpowiedzi w ustawowym terminie na powyższe zapytanie. Pismem z 3 października 2024 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 14 września 2024 r., zarzucając naruszenie "(...) art. 10 ust. 1 w zw. art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: »UDIP«) - poprzez brak udostępnienia Skarżącemu informacji publicznej pomimo upływu terminu ustawowego oraz brak poinformowania Skarżącego o braku możliwości udostępnienia informacji publicznej w określonym ustawowo terminie ze wskazaniem powodów opóźnienia oraz nowego terminu udostępnienia informacji". Wobec podniesionych zarzutów skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, 2) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, 3) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, 4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła między innymi, że: "(...) 2) bezspornym jest, iż przedmiotem wniosku, wniesionego za pośrednictwem poczty elektronicznej jest informacja publiczna, bowiem dotyczy dysponowania mieniem publicznym, jakim jest mienie należące do Organu. Ponadto Organ jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. 3) Informacją publiczną jest treść dokumentów, wystąpień, opinii i ocen wytworzonych oraz dokonanych przez organy władzy publicznej, niezależnie jakiej sprawy dotyczą. Informację taką stanowi również treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej. Zaznaczył, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 20 marca 2013 r. (II SAB/Wa 34/13) stwierdził, że »informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej (...)«. 4) Pomimo upływu terminów ustawowych Organ w żaden sposób nie ustosunkował się do wniosku Skarżącego, jak również nie poinformował Skarżącego o przyczynach opóźnienia w udostępnieniu informacji publicznych, jak również nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości oraz o nie obciążanie organu kosztami postępowania. Wyjaśnił, że skarga wpłynęła do organu w dniu 15 października 2024 r. W tym samym dniu zwrócił się do sprzedawcy licencji systemu informatycznego dziennika LIBRUS, czy rezygnuje z prawa do zachowania tajemnicy przedsiębiorstwa. Odpowiedź sprzedawcy wpłynęła w dniu 18 października 2024 r. i w tym samym dniu skarżącemu udzielona została odpowiedź zgodnie z wnioskiem i w formie, w jakiej wnioskodawca domagał się. Wyjaśnił organ, że odpowiedź na wniosek o udzielenie informacji publicznej nie została wysłana w terminie z uwagi na jego umieszczenie, zakwalifikowane przez dostawcę poczty elektronicznej, w folderze SPAM. Przy odpowiedzi na skargę organ przesłał także wydruk wiadomości wysłanej w dniu 18 października 2024 r. na adres email: [...] z załączoną kopią faktury VAT na licencję systemu informatycznego dziennika LIBRUS. Skarżący w toku postępowania sądwoadministracyjnego nie podważył treści odpowiedzi udzielonej w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - dalej jako: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Według art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd oddala skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., gdy stwierdzi, że nie zaistniał stan bezczynności lub przewlekłości działania organu wykonującego administrację publiczną. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia. W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej, a podmiotowy wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (por. art. 4 ust. 1 i ust. 3 u.d.i.p.). Rozpatrując skargę w przedmiocie bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej sąd bada obie ww. kwestie. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości i nie jest kwestionowane w sprawie, że organ (tu: Dyrektor Szkoły Podstawowej im. 27 Wołyńskiej Dywizji Armii Krajowej w Graczach) jest podmiotem zobowiązanym do podejmowania działań w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Sąd podziela pogląd prawny, że dyrektorzy szkół są podmiotami obowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej - czy to jako "organy władzy publicznej" w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (w znaczeniu funkcjonalnym, zwłaszcza z uwagi na posiadane przez dyrektorów szkół kompetencje do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach uczniów), czy też jako "podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym" (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.) (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 maja 2024 r., IV SAB/Po 43/24 i przywołane w nim orzeczenia sądów). Szkoły, niezależnie od sposobu ich utworzenia i prowadzenia, czy to przez jednostkę samorządu terytorialnego, czy inną osobę prawną, czy wreszcie osobę fizyczną wchodzą w skład systemu oświaty i realizują jego cele, które mają ewidentnie wymiar publiczny, wobec czego podlegają obowiązkowi udzielania informacji (ibidem). W dalszej kolejności ustalenia przez Sąd wymagało to, czy objęta żądaniem skarżącego informacja posiada walor informacji publicznej, a więc, czy został spełniony warunek przedmiotowy z u.d.i.p. W związku z tym wyjaśnić przyjdzie, że pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. W szczególności udostępnieniu podlega informacja publiczna o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 (por. art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.). Nadto informacją publiczną są informacje o majątku publicznym, w tym o majątku Skarbu Państwa, majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz o pochodzącym z dysponowania tym majątkiem majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d u.d.i.p.). Przywołany powyżej przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera jednak tylko przykładowy katalog spraw. W rzeczywistości proces odkodowywania pojęcia informacji publicznej odbywa się na gruncie judykatury oraz piśmiennictwa. Mając na uwadze powyższe - w ocenie Sądu - niewątpliwie informacja, której skarżący się domagał w swym wniosku jest informacją publiczną. Skarżący wnosił bowiem o informację dotyczącą wydatkowania w 2024 r. środków finansowych przez organ na zakup za licencję lub zakup oprogramowania do prowadzenia dziennika elektronicznego, które zostały wystawione w roku 2024 r. Środki finansowe przeznaczone na ten cel są niewątpliwie środkami publicznymi przeznaczonymi na funkcjonowanie Szkoły Podstawowej w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 i 5 u.d.i.p. Zapytanie dotyczy bowiem zasad funkcjonowania szkoły jak i majątku publicznego, którym gospodaruje. Uchybienie obowiązkowi udostępnienia informacji publicznej w zakreślonym przez ustawę terminie 14 dni organ tłumaczył tym, że wniosek o udzielenie informacji publicznej został przeoczony bo, jako zakwalifikowany przez dostawcę poczty elektronicznej, został umieszczony w folderze SPAM. Po wywiedzeniu skargi na bezczynność organ, w dniu jej otrzymania, tj. 15 października 2024 r., wystąpił do sprzedawcy z pytaniem, czy rezygnuje z prawa do zachowania tajemnicy przedsiębiorstwa, a po otrzymaniu odpowiedzi w dniu 18 października 2024 r., w tym samym dniu, przesłał skarżącemu żądaną informację. Powyższym ustaleniom skarżący nie zaprzeczył. W efekcie w dacie 18 października 2024 r. stan bezczynności ustał. W sprawie nie miał zastosowania przy tym art. 13 ust. 2 u.d.i.p. ("Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku"). Organ nie skorzystał z tego przepisu. Nie wyznaczył stronie nowego terminu załatwienia sprawy i nie podał przyczyn zwłoki. Organ obowiązywał zatem termin podstawowy ustawowy (14 dni), który bezskutecznie minął z dniem 27 września 2024 r. (piątek). Nie budziło też wątpliwości Sądu, że odpowiedź przekazana skarżącemu stanowiła prawidłowe załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, czemu skarżący nie zaprzeczył. Wobec udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej przed wydaniem wyroku w niniejszej sprawie, Sąd nie miał podstaw, by zobowiązywać organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności. W tym zakresie postępowanie sądowe, jako bezprzedmiotowe podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku. Załatwienie sprawy przez podmiot zobowiązany w sprawie, w której złożono skargę na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, wyłącza możliwość zobowiązania tego podmiotu do dokonania tej czynności, ze względu na faktyczne załatwienie sprawy w dniu orzekania. Jednakże, jeżeli na dzień wniesienia skargi podmiot ten pozostawał w bezczynności, sąd obowiązany jest uwzględnić skargę i stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt. 3 p.p.s.a.) i to mimo, że organ udzielił wyczerpującej odpowiedzi na wniosek w oczekiwanej przez skarżącą formie (pkt 2 sentencji wyroku). Jednocześnie na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 sentencji wyroku). Tego rodzaju kwalifikacja jest konsekwencją stwierdzenia, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie przejawił złej woli ani lekceważenia strony. W rozpoznawanej sprawie organ wyjaśnił, że złożony za pośrednictwem poczty elektronicznej wniosek skarżącego został zaklasyfikowany jako spam. Bezczynność organu - jak wyjaśnił organ - wynikła z zakwalifikowania wiadomości zawierającej wniosek jako spam. Sąd dostrzegł, że była obiektywnie anonimowa (nie była opatrzona podpisem) i pochodziła z mało wiarygodnego adresu email: [...]. Nie można zatem dopatrzeć się ze strony organu lekceważenia skarżącego, czy też celowego przedłużania postępowania, tym bardziej, że sam skarżący nie wniósł o stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu dla oceny, czy w rozpoznawanej sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa, nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Oceniając tę okoliczność Sąd wziął też pod uwagę fakt, że organ udostępnił żądaną informacje niezwłocznie po wniesieniu skargi na bezczynność, czego skarżący w toku postępowania sądowoadministracyjnego nie negował. Natomiast o kosztach postępowania w pkt 4 sentencji wyroku orzeczono na podstawie art. 206 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem prawnym Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Podzielić należy pogląd, że analiza cytowanego przepisu prowadzi do wniosku, że na podstawie tego przepisu sąd administracyjny działa w sposób uznaniowy, dokonując na tle konkretnej sprawy oceny, czy występują w niej szczególnie uzasadnione względy pozwalające na odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów w całości lub w części. W piśmiennictwie to rozwiązanie, wzorowane na art. 102 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101 z późn. zm.) - określane jest jako zasada słuszności (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SAB/Gl 118/17). Należy przy tym podkreślić, że przepis art. 206 p.p.s.a. nie konkretyzuje pojęcia "uzasadnionych przypadków", w których można odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, jedynie wymienia jeden z nich (świadczy o tym zawarte w przepisie sformułowanie "w szczególności"), dotyczący sytuacji, w której skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu, toteż ich kwalifikacja należy do sądu. Można zatem zastosować go w przypadku częściowego uwzględnienia skargi, ale nie tylko. Stosując powołany przepis, sąd musi zatem dokonać oceny, która jest suwerennym uprawnieniem jurysdykcyjnym, ma charakter dyskrecjonalny, oparty na swobodnym uznaniu, kształtowanym własnym przekonaniem, poczuciem sprawiedliwości oraz analizą okoliczności rozpoznawanej sprawy (ibidem). Sąd orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela wyrażane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądy, że "uzasadnionym przypadkiem" w rozumieniu art. 206 p.p.s.a., mogą być nie tylko okoliczności odnoszące się do niewielkiego wkładu pracy pełnomocnika wobec treści skargi i jej seryjności, ale także takie okoliczności jak niezwłoczne usunięcie stanu bezczynności przez organ, inicjowanie podobnych postępowań sądowych przez stronę oraz istnienie wątpliwości co do rzeczywistych intencji strony skarżącej, tj. czy rzeczywistą intencją skargi jest doprowadzenie do usunięcia bezczynności organu, czy też uzyskanie zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego (por. wyroki WSA: w Łodzi z dnia 25 listopada 2022 r., sygn. akt II SAB/Łd 115/22; we Wrocławiu z dnia 23 marca 2023 r., sygn. akt IV SAB/Wr 1027/22; w Rzeszowie z dnia 6 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Rz 14/22; w Poznaniu z dnia 10 maja 2022 r., sygn. akt II SAB/Po 76/22 i powołane w nich wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych i NSA). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, zachodzą powyższe okoliczności wskazujące na uzasadniony przypadek odstąpienia od zasądzenia kwoty zwrotu kosztów. Sądowi wiadomo z urzędu, z danych zamieszczonych w systemie CBOSA i PASSA, że skarżący, reprezentowany przez tego samego (r. pr. A. D.) lub innego pełnomocnika (r. pr. A. K.), zainicjował postępowania sądowoadministracyjne dotyczące dostępu do informacji publicznej, w identycznych stanach faktycznych (por. wyroki WSA: w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 grudnia 2024 r., sygn. akt II SAB/Go 113/24; w Kielcach z dnia 12 grudnia 2024 r., sygn. akt II SAB/Ke 114/24; w Białymstoku z dnia 4 grudnia 2024 r., sygn. akt II SAB/Bk 112/24; w Gdańsku z dnia 21 września 2023 r., sygn. akt III SAB/Gd 174/23 według danych w systemie CBOSA). Sąd dostrzegł też, że wniosek skarżącego z dnia 13 września 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, kontrolowany w sprawie niniejszej, jest identyczny z wnioskami, złożonymi w tej samej dacie 13 września 2024 r., do innych szkół w całym kraju, co Sąd ustalił z urzędu na podstawie danych z systemu CBOSA. W efekcie więc skarżący sporządził jeden wniosek (o udzielenie informacji publicznej), rozsyłając go wiadomością e-mail do wielu podmiotów, a jeżeli nie uzyskał odpowiedzi w terminie - po sporządzeniu przez jego pełnomocnika (tego samego) jednego wzoru identycznie brzmiącej skargi - kierował ją do różnych Wojewódzkich Sądów Administracyjnych. Podobny sposób działania skarżący przyjmował w innych postępowaniach sądowoadministracyjnych, dotyczących dostępu do informacji publicznej, w których skarżący reprezentowany przez ww. pełnomocników zainicjował szereg postępowań dotyczących bezczynności organów w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Jedynie w drodze przykładu Sąd powołuje: (por. sprawa zarejestrowana w tut. Sądzie pod sygn. akt SAB/Op 122/24 według danych z systemu PASSA oraz wyroki WSA: w Poznaniu: z dnia 16 maja 2024 r., sygn. akt. IV SAB/Po 43/24; z dnia 23 maja 2024 r., sygn. akt IV SAB/Po 35/24; z 31 stycznia 2024 r., sygn. akt IV SAB/Po 180/23; z dnia 9 listopada 2023 r., sygn. akt IV SAB/Po 67/23; z dnia 7 września 2023 r., sygn. akt IV SAB/Po 52/23; z dnia 15 czerwca 2023 r., sygn. akt IV SAB/Po 53/23; z dnia 20 stycznia 2023 r., sygn. akt IV SAB/Po 159/22; z dnia 10 marca 2022 r., sygn. akt IV SAB/Po 5/22; z dnia 10 marca 2022 r., sygn. akt IV SAB/Po 4/22; w Gdańsku z dnia 9 listopada 2023 r., sygn. akt III SAB/Gd 193/23; w Szczecinie z dnia 5 października 2023 r., sygn. akt II SAB/Sz 92/23; w Gliwicach: z dnia 21 marca 2023 r., sygn. akt III SAB/GL 424/22; z dnia 21 marca 2023 r., sygn. akt III SAB/GL 424/22; w Warszawie z dnia 25 maja 2023 r., sygn. akt VIII SAB/Wa 20/23; w Bydgoszczy z dnia 7 lutego 2023 r., sygn. akt II SAB/Bd 91/22 według danych w systemie CBOSA). W ocenie Sądu czynności pełnomocnika w kontrolowanej sprawie nie wygenerowały zatem po jego stronie żadnych wysiłków intelektualnych ani innych. Zdaniem Sądu łącznie rozpatrywane okoliczności w postaci: powtarzających się seryjnych wniosków i skarg, a tym samym udziału pełnomocnika w toku postępowania ograniczonego do sporządzenia zwięzłej skargi o identycznej treści jak skargi skierowane do innych wojewódzkich sądów administracyjnych oraz wynikającego stąd niewielkiego nakładu pracy pełnomocnika reprezentującego skarżącego, prowadzą do wniosku, że nie doszło do uchybienia poczuciu sprawiedliwości, czy zasadzie słuszności w przypadku odstąpienia od zasądzenia kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w niniejszej sprawie, w której sporządzono pismo procesowe o charakterze szablonowym. Co ważne opisana seryjność wniosków i skarg budzi wątpliwościami Sądu co do tego, czy w istocie intencją wnioskodawcy jest usunięcie bezczynności organu, czy też uzyskanie zasądzenie kosztów postępowania. Dodatkowo nadmienić należy nieświadome wejście w stan bezczynności przez organ. Powyższe wyczerpują przesłankę uzasadnionego przypadku w rozumieniu art. 206 p.p.s.a., dającego podstawę do odstąpienia od zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów sądowych. W myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie tego przepisu Sąd rozpoznał sprawę bez wyznaczania rozprawy. Wyżej powołane wyroki są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na internetowej stronie pod adresem: www.nsa.gov.pl.