III SA/Lu 534/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Marek Zalewski, , Protokolant Sekretarz sądowy Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 grudnia 2007r. sprawy ze skargi Nadleśnictwa [...] Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe na decyzję Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę UZASADNIENIE Decyzją z dnia (...) sierpnia 2007 r. znak (...), wydaną po rozpatrzeniu odwołania Lasów. Państwowych. Nadleśnictwa B. od decyzji Wójta Gminy P. z dnia (...) kwietnia 2007 r., znak: (...) w sprawie odmówienia wprowadzenia zmian w operatach ewidencji gruntów i budynków w jednostce ewidencyjnej P. przez wykreślenie zarządu Lasów Państwowych Nadleśnictwa B. nad niektórymi lasami i gruntami leśnymi, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego: I - zaskarżoną decyzję uchylił w całości, II - odmówił wprowadzenia zmian w operatach ewidencji gruntów i budynków przez wykreślenie zarządu Lasów Państwowych Nadleśnictwo B. nad wymienionymi działkami leśnymi i gruntami leśnymi w obrębach N. i L., III - w obrębie J. wykreślił z pozycji rejestrowej Nr G.184 - Skarb Państwa Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe w zarządzie Nadleśnictwa B. i przeniósł do pozycji rejestrowej Skarbu Państwa wyszczególnione działki leśne. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wnioskiem z dnia 8 czerwca 2006 r., Nadleśnictwo B. w B. wystąpiło o wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów i budynków przez wykreślenie 96,06 ha lasów byłego Państwowego Funduszu Ziemi dopisanych, bez zachowania formy prawem przewidzianej, do pozycji rejestrowych tegoż Nadleśnictwa w obrębach: J., L. i N.. Rozpatrując złożony wniosek Wójt Gminy P., jako organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków gminy na podstawie porozumienia zawartego ze Starostą B., decyzją z dnia (...) września 2006 r., odmówił wprowadzenia żądanych zmian. Od decyzji tej skarżący wniósł odwołanie, żądając jej uchylenia i uwzględnienia jego wniosku. Decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia (...) listopada 2006 r., decyzja powyższa została uchylona w całości , a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Wójt Gminy P. ponownie odmówił wprowadzenia wnioskowanych przez Nadleśnictwo zmian. Od decyzji tej wniosło odwołanie Nadleśnictwo B., argumentując je podobnie jak odwołanie poprzednie. Organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji decyzją z dnia (...) marca 2007 r. Po kolejnym rozpatrzeniu sprawy, Wójt Gminy P., decyzją z dnia (...) kwietnia 2007 r. kolejny raz odmówił wprowadzenia wnioskowanych zmian. Rozpatrując złożone odwołanie organ II instancji ustalił, że przedmiotem sprawy są lasy i grunty leśne o powierzchni 96,06 ha położone w obrębach N. o powierzchni 5,95 ha w 11 działkach ewidencyjnych, L. o powierzchni 88,87 ha w 142 działkach oraz J. o powierzchni 1,24 ha w 5 działkach ewidencyjnych. Wykaz tych działek zawarty jest w zestawieniu, znajdującym się w aktach sprawy, pod nazwą "Działki nie znajdujące się w rejestrze gruntów Nadleśnictwa B.", sporządzonym przez to Nadleśnictwo i przekazanym do Wójta Gminy Potok Górny. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że działki powyższe położone w obrębach L. i N. zostały zapisane w pozycjach Nadleśnictwa B. podczas zakładania operatów ewidencji gruntów. Dla obrębu N. operat został założony w 1967 roku, dla obrębu L. w 1968 i 1972 roku. O czynnościach ustalenia stanu władania gruntami do założenia ewidencji wykonawcy zawiadamiali także właściwe nadleśnictwa. Brak jest natomiast możliwości ustalenia, kiedy i na jakiej podstawie dokonano wpisów wymienionych działek leśnych w pozycji Nadleśnictwa B. w obrębie J.edlinki i z tego względu orzeczono o wprowadzeniu zmian przez ich wykreślenie i przeniesienie do pozycji Skarbu Państwa do czasu przekazania Nadleśnictwu, z zachowaniem obowiązującej procedury. Organ odwoławczy uznał, że zgodnie z art. 74 ust. 3 ustawy o lasach, w zarząd Lasów Państwowych przechodzą lasy i grunty przeznaczone do zalesienia, znajdujące się w zasobach PFZ. Wymienione w pkt II lasy (obręb N. i L.) od czasu założenia ewidencji gruntów nie znajdowały się w zasobie PFZ i nie zachodziła potrzeba ich protokólarnego przekazania. Na powyższą decyzję Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo B. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Zaskarżając decyzję w całości, skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego: 1. art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435 ze zm.) przez przyjęcie, że przepis ten może być samodzielną podstawą do dokonania zmian w ewidencji gruntów przewidzianych w art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne, bez faktycznego przekazania lasów w zarząd Lasów Państwowych. 2. art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zmianie ustawy o lasach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 54, poz. 349 ze zm.) przez przyjęcie, że można było wbrew temu przepisowi wprowadzić zmiany w ewidencji gruntów w zakresie zarządu bez przekazania władania gruntów skarżącemu potwierdzonego protokołem zdawczo-odbiorczym, a objętych niniejszą skargą, 3. art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) poprzez przyjęcie, że w ewidencji gruntów należących do Skarbu Państwa można wykazać właściciela bez wydania mu tego gruntu i bez rozpatrzenia kwestii władania gruntów, co miało w miejsce w niniejszej sprawie. Skarżący zarzucił także naruszenie przepisów postępowania - art. 8 i art. 10 § 1 kpa przez brak umożliwienia przez organ odwoławczy wypowiedzenia się stronie co do zebranych materiałów, dowodów i zgłoszonych żądań i przez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów Państwa. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że jest ujawniony w ewidencji gruntów i budynków w jednostce ewidencyjnej P. jako zarządca wskazanych działek leśnych i gruntów leśnych w sytuacji braku przejęcia, władania, posiadania i braku przekazania mu kiedykolwiek wymienionych działek. Zgodnie z art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, lasy i grunty przeznaczone do zalesienia, znajdujące się w zasobach Państwowego Funduszu Ziemi przeszły z mocy prawa w zarząd Lasów Państwowych z dniem 1 stycznia 1992 r. Jednocześnie zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zmianie ustawy o lasach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 54, poz. 349 ze zm.), związane z przejściem zarządu przekazanie władania takimi gruntami dokonywane jest przez wojewodów, po uprzednim wydzieleniu geodezyjnym oraz spisaniu protokołu zdawczo - odbiorczego. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 1995 r. w sprawie II SA 2133/93 ( ONSA 1996/12/78). W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Organ podkreślił, że przedmiotowe lasy znajdowały się w faktycznym władaniu państwowego gospodarstwa leśnego, utworzonego na podstawie ustawy z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym (Dz. U. Nr 63 z 1950 roku ze zm.) i zgodnie z art. 76 ustawy o lasach z 1991 r. -prawa i zobowiązania do nich przeszły na rzecz Lasów Państwowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, a zatem podlega oddaleniu. Nie można podzielić zarzutów skarżącego, które opierają się na założeniu, że nie jest on we władaniu gruntów, ponieważ nie doszło do formalnego ich przekazania z Państwowego Funduszu Ziemi. Zgodzić się należy z organem, który wskazał, że podnoszone przez skarżącego procedury przekazania nieruchomości określone na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zmianie ustawy o lasach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 54, poz. 349 ze zm.), nie miały zastosowania do przedmiotowych gruntów. Grunty te były od czasu założenia ewidencji opisane jako będące we władaniu nadleśnictw Państwowych Gospodarstw Leśnych. Skoro więc lasy stanowiły własność Skarbu Państwa i były w zarządzie Lasów Państwowych, a nie w zasobach Państwowego Funduszu Ziemi, to nie miały do nich zastosowania przepisy art. 74 ust. 3 ustawy o lasach z dnia 28 września 1991 r. (Dz.U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435 ze zm.), bowiem przepis ten dotyczy lasów i gruntów przeznaczonych do zalesienia, znajdujących się w zasobach Państwowego Funduszu Ziemi. W konsekwencji skarżący nietrafnie powołuje się na wskazany wyżej wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 1995 r. w sprawie II SA 2133/93 (ONSA 1996/12/78), bowiem dotyczy on zupełnie innej sytuacji. Uznać natomiast trzeba, że skarżący uzyskał prawo do nieruchomości na podstawie art. 76 ustawy o lasach, zgodnie z którym prawa i zobowiązania, należące na podstawie dotychczasowych przepisów do organizacji gospodarczej skupiającej przedsiębiorstwa lasów państwowych pod nazwą Lasy Państwowe, stają się odpowiednio prawami i zobowiązaniami jednostek organizacyjnych Lasów Państwowych. Odmowa dokonania zmiany w ewidencji gruntów jest zasadna w sytuacji, gdy organ był w stanie ustalić podstawę wpisu. Tam, gdzie nie był w stanie tego uczynić – uwzględnił żądanie skarżącej i zmienił treść wpisów w ewidencji w obrębie J. (pkt III decyzji). Sąd z urzędu podkreśla, że forma decyzji częściowo jest wadliwa. Skoro rozstrzygnięcia organów obu instancji w zakresie wpisów w obrębach N. i L. są zgodne (odmowne) – organ odwoławczy nie powinien był uchylać rozstrzygnięcia organu I instancji w całości, lecz powinien był decyzję organu I instancji w tym zakresie utrzymać w mocy, natomiast uchylić ją jedynie w części (w tym zakresie, w jakim orzekł w pkt III swej decyzji). Powyższe uchybienie nie stanowi jednak podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, skoro jej meritum jest trafne. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 ust. 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej zwanej jako ppsa), Sąd uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut naruszenia w postępowaniu odwoławczym przepisu art. 8 i 10 § 1 kpa również nie może być uwzględniony. Organ odwoławczy wyjaśnił, że nie gromadził w sprawie żadnych nowych dowodów ani też nie prowadził dodatkowego, czy też uzupełniającego postępowania wyjaśniającego. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przez organ I instancji. Skarżący nie wykazał w swojej skardze konkretnego wpływu wskazanych uchybień na wynik sprawy. Mając na uwadze przytoczone wyżej okoliczności, na podstawie art. 151 p.p.s.a. , należało orzec jak w sentencji.