II SAB/Op 34/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi M. J. - redaktora naczelnego czasopisma [...] na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krapkowicach w przedmiocie udostępnienia informacji prasowej 1) zobowiązuje Komendanta Powiatowego Policji w Krapkowicach do załatwienia wniosku skarżącego M. J. - redaktora naczelnego czasopisma [...] z dnia 27 listopada 2020 r., w części obejmującej pkt 1, pkt 2, pkt 4 a także pkt 3 z wyłączeniem informacji dotyczącej postępowań dyscyplinarnych lub służbowych prowadzonych wobec policjantów biorących udział w interwencji, w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy, 2) stwierdza, że bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krapkowicach nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) dalej idącą skargę odrzuca, 4) zasądza od Komendanta Powiatowego Policji w Krapkowicach na rzecz skarżącego M. J. - redaktora naczelnego czasopisma [...] kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez M. J. – redaktora naczelnego pisma [...] (zwanego dalej też skarżącym) jest bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krapkowicach (zwanego dalej też organem) w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z dnia 27 listopada 2020 r., wniesionym za pośrednictwem poczty elektronicznej (email), M. J. wystąpił do rzecznika Policji w Krapkowicach o podanie informacji: "1. Kto imiennie podjął decyzję o wizycie u [...]latka? 2. Kto imiennie podjął decyzję o skierowaniu sprawy do Sadu? 3. Czy wobec policjantów którzy podjęli w/w decyzje lub brali udział w interwencji toczy się jakiekolwiek postępowanie dyscyplinarne lub służbowe? Jeśli tak to na jakim jest etapie? Jeśli nie to z jakiej przyczyny? 4. Jaka jest treść odpowiedzi Komendanta na list [...] latka do Policji w Krapkowicach?" W odpowiedzi na powyższe, e-mailem z dnia 2 grudnia 2020 r., organ poinformował skarżącego, że: "do Komendy Powiatowej Policji w Krapkowicach nie wpłynęła informacja o sposobie rozpatrzenia wniosku. Sąd zgodnie z Ustawą ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich w takich sprawach nie wydaje "orzeczenia". Zadane przez Pana pytania godzą w wolności i prawa podległych funkcjonariuszy, a niektóre z nich nie stanowią informacji publicznej. W związku z powyższym na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 2 Ustawy z dnia 6 grudnia 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, informuję że jeżeli w terminie 14 dni nie złoży Pan wniosku określonego ustawie, postępowanie o udostępnienie informacji zostanie umorzone." Ustosunkowując się do powyższego skarżący e-mailem z dnia 2 grudnia 2020 r. podtrzymał swoje żądanie i wyraził oczekiwanie udzielenia konkretnych, wiążących i jednoznacznych informacji w powyższym zakresie. Wyjaśnił, że zgodnie z przepisami sądy powszechne wydają orzeczenia, które dzieli się na wyroki i postanowienia, a w ramach czynności porządkowych także zarządzenia. Pisząc o orzeczeniu miał natomiast na myśli postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zaznaczając, że oczekuje udzielenia odpowiedzi - komentarza do własnych działań negatywnie zweryfikowanych przez Sąd podkreślił, że jako prasa ma prawo znać stanowiska (a wręcz dane personalne) osób odpowiedzialnych za skandaliczne zachowanie się funkcjonariuszy policji, które zamierza opisać. Jednak ze względu na opisywanie zjawiska, a nie działania poszczególnych osób fizycznych, prosi o wskazanie jaki był proces decyzyjny w sprawie i kto personalnie (wg stanowisk, bez nazwiska) odpowiadał za kolejne decyzje w sprawie. Kto wysłał patrol policji do małoletniego, kto zdecydował o formie interwencji, kto podjął decyzję o wysłaniu wniosku do Sądu i kto sporządził oraz zweryfikował treść wniosku. Dalej skarżący wskazał również, że jako prasa ma prawo uzyskać informacje kto odpowiada za tak skandaliczną, negatywnie zweryfikowaną przez Sąd organizację pracy Policji w Krapkowicach, która jest opłacana z podatków a nie funduszy prywatnych. Stąd oczekuje udzielenia konkretnych, wiążących i jednoznacznych informacji w powyższym zakresie, albowiem zarzut godzenia w prawa funkcjonariuszy odbiera jako bezprawne chronienie osób odpowiedzialnych za opisywany skandal. W załączonym do akt piśmie z dnia 8 grudnia 2020 r., które nie zostało podpisane, ani przesłane drogą mailową i co do którego brak jest dowodu doręczenia skarżącemu, organ podał, że w sprawie czynności zostały podjęte na podstawie ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w związku z podejrzeniem popełnienia czynu karalnego określonego w art. 165 § 1 pkt 1 k.k. i ustaleniem, że nieletni na swoim koncie, na portalu społecznościowym Facebook utworzył post, z którego wprost wynikało, że jest organizatorem i zaprasza inne osoby do udziału w "[...]", zaplanowanym na dzień [...] o godz.[...] na [...]. Na tej podstawie Komendant podjął osobiście decyzję o skierowaniu funkcjonariuszy do miejsca zamieszkania nieletniego. Z przeprowadzonych czynności została sporządzona notatka, która została przesłana niezwłocznie do [...] Wydziału Rodzinnego i Nieletnich Sądu Rejonowego w S., gdzie aktualnie znajduje się całość dokumentacji zgromadzonej w sprawie. Policjanci nie podejmowali żadnych innych czynności związanych z tą sprawą. Decyzję o jej przesłaniu, po weryfikacji jej treści podjął Zastępca Naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego KPP w Krapkowicach. W dniu 4 grudnia 2020 r. do KPP w Krapkowicach wpłynęło z kolei postanowienie Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] o nie wszczynaniu postępowania, na zasadzie art. 21 § 2 u.p.n. E-mailem z dnia 15 grudnia 2020 r. organ w odpowiedzi na zapytanie poinformował skarżącego, że: "We wskazanej przez Pana sprawie, z uwagi na dobro dziecka, które jest nadrzędne, wszelkie informacje dotyczące nieletniego może przekazywać, tylko i wyłącznie Sąd Rodzinny i Nieletnich. Policja zgodnie z art. 20a.1. Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. w związku z wykonywaniem zadań wymienionych w art. 1 ust. 2 zapewnia ochronę form i metod realizacji zadań, informacji oraz własnych obiektów i danych identyfikujących policjantów. Zgodnie z art. 4 ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich, Policja miała obowiązek przekazania materiałów dot. sprawy, celem rozpatrzenia, do Sądu Rodzinnego i Nieletnich. Informuję również, że Komenda Powiatowa Policji w Krapkowicach nie prowadzi jakichkolwiek postępowań względem policjantów, którzy interweniowali w dniu [...] w sprawie, o którą Pan pyta, ponieważ czynności zostały zrealizowane zgodnie z prawem oraz na podstawie obowiązujących przepisów." W skarze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu M. J. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krapkowicach. Wskazując na przepis art. 3 i 4 ustawy Prawo prasowe domagał się zobowiązania strony do ujawnienia informacji lub wydania decyzji zgodnie z art. 4 Prawa prasowego, stwierdzenia bezczynności zobowiązanego oraz zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów dojazdu na rozprawę. W uzasadnieniu podniósł, ze jest właścicielem portalu [...], zarejestrowanego jako wydawnictwo prasowe pod numerem [...] przez Sąd Okręgowy w K. Dowodził, że pismami z dnia 27 listopada 2020 r. do 21 grudnia 2020 r., przesłanymi drogą elektroniczną wniósł o udostępnienie informacji niezbędnych do sporządzenia krytyki prasowej. Jednakże pomimo upływu ustawowych terminów nie przedstawiono mu ani nie podjęto innych działań, o których stanowi przepis art. 4 ustawy Prawo prasowe. Komendant Powiatowy Policji w Krapkowicach w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Przedstawiając przebieg podejmowanych czynności wskazał na treści maili organu z dnia 2 grudnia 2020 r. oraz 15 grudnia 2020 r. wywodząc z powyższego, że doszło do udzielenia skarżącemu żądanych informacji. Podniósł nadto, że zawarte we wniosku informacje nie mieściły się w katalogu informacji publicznej, gdyż ustawa o postępowaniu w sprawach nieletnich ogranicza do nich dostęp w przypadku osoby nieletniej. Pytania zaś dotyczące funkcjonariuszy godziły w wolności i prawa funkcjonariuszy i nie stanowiły tym samym informacji publicznej. Nadto wskazał, że zadawane pytania winny być precyzyjne. Pismem procesowym z dnia 6 czerwca 2022 r. skarżący złożył wniosek o wyłączenie od orzekania w sprawie dwóch sędziów, którzy nie są sędziami orzekającymi w WSA w Opolu. Pismem z dnia 14 czerwca 2022 r. skarżący wskazał zakres żądania określając go jako pytania, na które winien udzielić odpowiedzi organ, a które zostały sprecyzowane w zapytaniu z dnia 18 listopada 2020 r. i dnia 27 listopada 2020 r. Podał jednocześnie, że nie udzielono mu informacji na żadne z zadanych pytań. Kolejnym pismem procesowym z dnia 27 czerwca 2022 r. skarżący ponownie wskazał na treść pytań, na które nie udzielono mu dopowiedzi i podtrzymał żądanie skargi. Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2022 r. odrzucono wniosek skarżącego o wyłączenie od rozpoznania sprawy sędziów wskazanych we wniosku z dnia 6 czerwca 2022 r. Kolejnym pismem procesowym z dnia 3 września 2022 r. skarżący wniósł o wyłączenie od rozpoznania sprawy 3 sędziów orzekających w tut. Sądzie Zarządzeniem z dnia 6 października 2022 r., na podstawie art. 57 § 3 p.p.s.a. i § 27 zarządzenia w sprawie ustalenia zasad biurowości wyłączono do odrębnego rozpoznania sprawę ze skargi skarżącego na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krapkowicach w przedmiocie udostępnienia informacji prasowej z dnia 18 listopada 2020 r. Postanowieniem z dnia 27 października 2020 r. odrzucono wniosek skarżącego z dnia 3 września 2022 r. W wykonaniu zobowiązania Sądu pełnomocnik organu wyjaśnił, że nie jest w posiadaniu dowodu nadania skarżącemu pisma z dnia 8 grudnia 2020 r. (k - 97). Skarżący ustosunkowując się do powyższego, w piśmie z dnia 25 grudnia 2022 r. zaprzeczył, aby otrzymał od organu pismo z dnia 8 grudnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) zwanej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 p.p.s.a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwieniu sprawy administracyjnej. Uwzględniając taką skargę sąd - stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność organu miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie do art. 149 § 1b p.p.s.a. sąd może też orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, a na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. - także o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub o przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Stwierdzając brak podstaw do uwzględnienia skargi Sąd orzeka natomiast o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia objęta została bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krapkowicach dotycząca rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 27 listopada 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wskazując, że jest redaktorem naczelnym czasopisma [...] podniósł, że żądane informacje powinny zostać udostępnione w granicach prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosownie do art. 3 i art. 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz. U. z 2018 r., poz. 1914). Zauważyć jednak trzeba, że występując do organu o udostępnienie informacji publicznej skarżący nie powoływał się w treści swoich pism na Prawo prasowe, a wskazane w skardze przepisy art. 3 i art. 4 Prawa prasowego nie mogły mieć w sprawie zastosowania. Przepis art. 3 dotyczy bowiem zakazu ograniczania rozpowszechniania prasy i stanowi, że pracownik poligrafii oraz kolportażu nie może ograniczać ani w jakikolwiek inny sposób utrudniać drukowania i nabywania przyjętych przez przedsiębiorstwo do druku i rozpowszechniania dzienników, czasopism lub innych publikacji prasowych z powodu ich linii programowej albo treści. Z kolei w art. 4 Prawa prasowego mowa jest o przedsiębiorcach i podmiotach nie należących do sektora finansów publicznych. Skarżony organ administracji publicznej nie jest natomiast podmiotem, o których mowa w tych przepisach. Komendant Powiatowy Policji w Krapkowicach jest organem państwowym zobowiązanym do udostępniania informacji na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (aktualnie Dz. U. z 2022 r., poz. 902.) zwanej nadal u.d.i.p. Stosownie więc do art. 3a Prawa prasowego uznać należy, ze skarżący domagał się udostępnienia informacji publicznej w trybie u.d.i.p. Art. 3a Prawa prasowego stanowi bowiem, ze w zakresie prawa dostępu do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku powyższym ocenie podlegało żądanie skarżącego w kontekście ustalenia czy informacje, o których udzielenie wniósł w piśmie z dnia 27 listopada 2020 r. miały charakter informacji publicznej. Jednocześnie wskazać należy, że zgodnie z art. 21 u.d.i.p., do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a. Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi Sąd uwzględnił, że wniesienie skargi w niniejszej sprawie nie było ograniczone terminem, jak również nie musiało być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia wobec czego, była ona dopuszczalna i podlegała rozpoznaniu. Na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a. rozpoznanie skargi nastąpiło w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności wykazała, że wniesiona skarga obejmująca wniosek z dnia 27 listopada 2020 r. zasługuje na uwzględnienie w części określonej w wyroku. Oceniając czy organ dopuścił się w niniejszej sprawie bezczynności Sąd uwzględnił, że bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie - pomimo istniejącego w tym zakresie ustawowego obowiązku, organ nie podjął w sprawie żadnych czynności lub wtedy, gdy wprawdzie prowadził wymagane postępowanie, ale nie zakończył go wydaniem odpowiedniego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia to, z jakich powodów bezczynność zaistniała i czy była przez organ zawiniona. Konieczne jest natomiast ustalenie, że organ zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do podjęcia określonego działania, którego zaniechał. W przypadku skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej należy zatem zbadać, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. W świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., nie budzi wątpliwości to, że Komendant Powiatowy Policji w Krapkowicach jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z tym przepisem obowiązane do udostępniania informacji publicznej są bowiem organy władzy publicznej, a Komendant Policji niewątpliwie jest takim organem. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., zdaniem Sądu nie ma również wątpliwości co do tego, że informacje wnioskowane przez skarżącego do udostępnienia, mieszczą się w zakresie informacji publicznej podlegającej udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Zgodnie z definicją sformułowaną w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną podlegającą udostępnieniu na zasadach i w trybie ustawy jest każda informacja o sprawach publicznych. Doprecyzowaniem tej definicji jest art. 6 ustawy, który w formie przykładowego (tj. otwartego) katalogu wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Reguły wykładni prawa dotyczącego dostępu do informacji publicznej wyznacza natomiast art. 61 Konstytucji, który w ust. 1 ustala prawo obywatela do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osobach pełniących funkcje publiczne, a także o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, oraz innych osobach i jednostkach organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na tej podstawie przyjąć należy taką interpretację, która gwarantuje szerokie uprawnienia w zakresie dostępu do informacji publicznej, o której mowa w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i zmierza do poszerzania, a nie zawężania obowiązku informacyjnego. W orzecznictwie sądowym, które uwzględnia konstytucyjną konstrukcję prawa do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które dotyczą sfery faktów związanych z działalności organów władzy publicznej. O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu na podstawie ustawy decyduje zatem treść i charakter żądanej informacji. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. "b" i "d" u.di.p. za informację publiczną uznać należy wszelkie dane publiczne o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o: trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, jak i danych publicznych, w tym treści i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" u.d.i.p.), Informacją publiczną jest m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej wykonującego zadania publiczne bądź funkcje publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez te podmioty wytworzone (rozkazy, polecenia służbowe, notatki z podejmowanych czynności służbowych itp.), jak i te, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą bezpośrednio od nich. W doktrynie wyrażany jest ponadto trafny pogląd, że informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Stosownie do treści wniosku skarżącego z dnia 27 listopada 2020 r. należy zatem uznać, że żądane przez niego dane dotyczą informacji publicznych obejmujących informacje sposobie funkcjonowania podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, zasadach funkcjonowania tych podmiotów oraz o danych publicznych, tj. informacji o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 i 4 u.d.i.p. Wnioskiem z dnia 27 listopada 2020 r., wniesionym za pośrednictwem poczty elektronicznej (email), skarżący domagał się bowiem podania informacji: "kto imiennie podjął decyzję o wizycie u [...]latka? (pkt 1); kto imiennie podjął decyzję o skierowaniu sprawy do Sądu? (pkt 2); czy wobec policjantów którzy podjęli w/w decyzje lub brali udział w interwencji toczy się jakiekolwiek postępowanie dyscyplinarne lub służbowe? Jeśli tak to na jakim jest etapie? Jeśli nie to z jakiej przyczyny? (pkt 3) oraz jaka jest treść odpowiedzi Komendanta na list [...] latka do Policji w Krapkowicach? (pkt 4)" i nie uzyskał na nie odpowiedzi z wyłączeniem części pkt 3. Odpowiednio do okoliczności faktycznych rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej powinno polegać na: udostępnieniu informacji publicznej będącej w dyspozycji organu - w drodze dokonania czynności materialno-technicznej, odmowie jej udostępnienia w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - w przypadku wystąpienia okoliczności określonych w art. 5 ust. 1 - ust. 2b u.d.i.p. lub wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania - w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W sytuacji natomiast, gdy organ wnioskowaną informacją nie dysponuje albo żądana informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów ustawy, organ jest zobligowany powiadomić pisemnie o tym fakcie wnioskodawcę. Stosownie też do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. odpowiednie czynności organ powinien podjąć w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku lub w terminie przedłużonym na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Stan bezczynności w sprawie załatwienia wniosku złożonego w przedmiocie informacji publicznej oznacza sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów, podmiot zobowiązany do udzielenia tej informacji nie podejmuje odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia żądanej informacji lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź o umorzeniu postępowania, ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że brak jest podstaw do rozpoznania wniosku w trybie ustawy. W rozpoznawanej sprawie organ nie udzielił odpowiedzi na wszystkie pytania z wniosku skarżącego w wymaganym terminie 14 dni, który rozpoczął bieg po wpłynięciu wniosku do organu - co miało miejsce w dniu 27 listopada 2020 r. W konsekwencji więc dopuścił się bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Za wywiązanie się z obowiązku rozpoznania wniosku w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p nie można uznać pisma z dnia 8 grudnia 2020 r., gdyż po pierwsze jest ono niepodpisane, organ nie dysponuje dowodem jego nadania do skarżącego, który zaprzeczył, że je otrzymał. Nadto na powyższe pismo nie wskazuje organ w złożonej odpowiedzi na skargę i nie wywodzi z tego faktu żadnych skutków prawnych. Pismo w przekazanych aktach zostało wpięte dopiero po dokumentach dotyczących wniesionej skargi. Wątpliwości w zakresie doręczenia ww pisma budzi również fakt, że cała korespondencja organu ze skarżącym odbywała się w formie elektronicznej, a sporne pismo nie nosi takich znamion. W świetle powyższe Sąd przyjął za wiarygodne twierdzenia strony skarżącej, że nie doszło do doręczenia mu pisma z dnia 8 grudnia 2020 r., a zatem organ pozostaje bezczynny w załatwieniu wniosku skarżącego z wyłączeniem informacji zawartej w pkt 3 dotyczącej postępowań dyscyplinarnych lub służbowych prowadzonych wobec policjantów biorących udział w interwencji. Organ bowiem udzielił w tej części skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek w e-mailu z dnia 15 grudnia 2020 r., w którym w ostatnim akapicie poinformował skarżącego, że: "Komenda Powiatowa Policji w Krapkowicach nie prowadzi jakichkolwiek postępowań względem policjantów, którzy interweniowali w dniu [...] w sprawie, o którą Pan pyta, ponieważ czynności zostały zrealizowane zgodnie z prawem oraz na podstawie obowiązujących przepisów." Uwzględniając powyższe w tej części skarga podlegała odrzuceniu bowiem organ zrealizował ciążący na nim obowiązek przed dniem wniesienia skargi. Nie można bowiem nakazywać podmiotowi zobowiązanemu, aby podjął działanie, gdy już to uczynił. Jednakże w pozostałym zakresie odnośnie do wniosku skarżącego z dnia 27 listopada 2020 r. bezczynność organu istniała również w dniu wniesienia skargi na tę bezczynność, która obejmuje brak udzielenia odpowiedzi na pkt 1, 2, 4 oraz częściowo pkt 3 wniosku. Brak działań w tym zakresie uznać należy za bezczynność, która nie ustała do czasu orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie. Stąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w pkt 1 wyroku orzeczono o zobowiązaniu organu do rozpoznania wniosku skarżącej we wskazanym zakresie. Mając z kolei na uwadze to, że w zakresie oceny całości wniosku bezczynność organu trwała w dacie wniesienia skargi do sądu, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w pkt 2 wyroku Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności. Jednocześnie, oceniając na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stopień naruszenia prawa w związku z zaistniałą bezczynnością Sąd stwierdził, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wyjaśnić przyjdzie, że rażące naruszenie prawa związane jest z jego naruszeniem w sposób oczywisty. Jest to naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone zatem dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów (por. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2019 r. sygn. akt II FSK 877/19). Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, w tym terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być przy tym oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Oceniając tę kwestię Sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a przede wszystkim fakt, że działanie Komendanta Policji nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie ulega wątpliwości, że pracownik wykonujący czynności związane z odpowiedzią na wniesiony przez skarżącego wniosek prowadził korespondencję ze skarżącym, a trwająca bezczynność co do rozpoznania wniosku skarżącego nie jest wynikiem oczywistego braku podjęcia przez organ czynności zmierzającej do rozpoznania wniosku skarżącego, lecz wynika z błędnej kwalifikacji treści żądania. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., w pkt 4 wyroku Sąd postanowił o kosztach postępowania, na które składa się wpis od skargi ustalony w kwocie 100 zł, Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z rozważań przedstawionych w uzasadnieniu wyroku i sprowadzają się do konieczności prawidłowego rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 27 listopada 2020 r. w pkt 1, 2 4 oraz częściowo pkt 3, w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku, w sposób zgodny z przepisami u.d.i.p.