II SA/Łd 578/07

SENTENCJA Dnia 31 grudnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Referendarz sądowy Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2007 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku B. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zaliczki alimentacyjnej p o s t a n a w i a: 1) przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata; 2) umorzyć postępowanie z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. AG UZASADNIENIE II SA/Łd 578/07 U Z A S A D N I E N I E B. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie odmowy przyznania zaliczki alimentacyjnej. Wyrokiem z dnia 6 listopada 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę B. W. W dniu 20 grudnia 2007 roku B. W. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z córką M., lat 15, mimo iż z akt administracyjnych wynika, iż na mocy postanowienia Sądu Rodzinnego z dnia 18 września 2006 roku M. W. przebywa pod opieką babki J. K. – S. Źródłem dochodów jest renta skarżącej w wysokości 317 złotych (netto). W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, iż jest osobą niepełnosprawną, od trzeciego roku życia leczy się w Poradni Zdrowia Psychicznego. Pacjentem Poradni jest również jej córka. Skarżąca zajmuje mieszkanie lokatorskie. Strona nie zadeklarowała posiadania żadnych wartościowych przedmiotów, oszczędności ani papierów wartościowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Stosownie do przepisów art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zgodnie zaś z art. 246 § 1 p.p.s.a. osobie fizycznej przyznaje się, na jej wniosek, prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże ona, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przede wszystkim należy zauważyć, iż stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, iż występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie skarżącego leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Ocena sytuacji materialnej nie sprowadza się tylko do stwierdzenia, że skarżący uzyskuje lub nie uzyskuje dochodów, ale również polega na zbadaniu, czy posiada on majątek oraz czy posiada obiektywnie rozumianą zdolność do zdobycia potrzebnych środków finansowych. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, iż sytuacja rodzinna i materialna skarżącej uzasadnia przyznanie prawa pomocy. Mając na uwadze sytuację osobistą i majątkową przedstawioną przez skarżącą, a także okoliczności wynikające z akt administracyjnych, Sąd uznał, iż zasadnym jest przyznanie stronie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Strona nie posiada bowiem środków pozwalających na pokrycie kosztów udziału w postępowaniu, związanych z wynagrodzeniem dla profesjonalnego pełnomocnika. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 postanowienia. W tym miejscu należy zauważyć, iż stosownie do art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż udział skarżącej w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie wiąże się z mocy ustawy z obowiązkiem uiszczania kosztów sądowych. Postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych należało zatem umorzyć jako bezprzedmiotowe stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jak w pkt 2 postanowienia. AG