IV SAB/Wa 1119/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 24 września 2020 r. [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] (dalej: "Skarżąca", "Spółka"), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] (dalej także jako: "organ") w rozpoznaniu wniosku o wydanie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W dniu 28 lipca 2020 r. Skarżąca złożyła wniosek do Wojewody [...] wniosek o wydanie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca (I. I.) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzją z [...] sierpnia 2020 r. Wojewoda [...] rozpatrzył powyższy wniosek wydając wnioskowane zezwolenie typ [...]. W dniu 24 września 2020 r. wpłynęła do organu skarga Spółki kierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] w rozpoznaniu wniosku o wydanie zezwolenia na pracę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że postepowanie administracyjne w sprawie zostało zakończone przez ten organ poprzez wydanie decyzji, a więc skarga jest niezasadna. Organ wniósł też o zasądzenie od Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.) – dalej P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Skarżąca wniosła skargę na bezczynność Wojewody [...] już po wydaniu przez ten organ decyzji. Decyzja organu została wydana w dniu [...] sierpnia 2020 r., zaś skarga na bezczynność organu odwoławczego została wniesiona 24 września 2020 r. Przytoczony stan faktyczny wskazuje, że skarga wniesiona przez Spółkę po ustaniu stanu bezczynności Wojewody [...] nie może odnieść skutku i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Wskazać także należy, że Naczelny Sąd Administracyjny podjął 22 czerwca 2020 r. uchwałę w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, w której stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Rozpoznając skargę w przedmiotowej sprawie Sąd w pełni aprobuje ten pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skoro Skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego już po wydaniu przez organ decyzji, czyli po ustaniu bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku Cudzoziemca, należało uznać, że skarga ta jest niedopuszczalna. Wydanie przez organ decyzji na skutek rozpatrzenia wniosku przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na bezczynność, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że złożenie skargi na bezczynność organu w sprawie rozpatrzenia wniosku należy uznać za niedopuszczalne również w sytuacji, gdy decyzja wprawdzie została wydana, ale nie nastąpiło jeszcze jej skuteczne doręczenie stronie. Stan obiektywnej bezczynności organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku ustaje już w chwili wydania decyzji, sprawa zostaje bowiem załatwiona. Termin, w jakim nastąpi doręczenie stronie tego rozstrzygnięcia nie jest zatem relewantny dla oceny dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, który już w chwili wydania decyzji nie pozostaje w bezczynności opisanej w art. 37 § 1 k.p.a. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6) i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.