II OSK 12/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Borkowska Sędziowie Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz Sędzia del. WSA Jerzy Siegień ( spr. ) Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. L., M. L. i J. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 września 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 458/08 w sprawie ze skargi [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w P. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2008 r. sprawy ze skargi [...] "[...]" Spółka Akcyjna z siedzibą w P. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję. Przedmiotowy wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy. Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. Starosta Bialsko-Podlaski po rozpoznaniu wniosku [...] "[...]" S.A. w P. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przebudowę stacji paliw nr [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działkach [...], [...] i [...] położonych w Międzyrzecu Podlaskim. Ponieważ w toku realizacji inwestycji okazało się, że granica pomiędzy działkami [...], na której znajdowała się stacja paliw, i [...], której współwłaścicielem jest J. L. przebiega inaczej niż założono w pierwotnym projekcie budowlanym, inwestor złożył w dniu 20 września 2007 r. wniosek o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] lutego 2007 r. i przedstawił zamienny projekt budowlany w części obejmującej zmiany w zakresie usytuowania muru na granicy z działką [...] i materiału z jakiego miałby zostać wykonany, usytuowania separatora i elementów kanalizacji deszczowej, wyjazdu ze stacji na ulicę Staromiejską i lokalizacji kabla zasilającego znaki informacyjne, w taki sposób aby na terenie działki [...] nie znalazły się elementy stacji paliw. W toku rozpoznawania wniosku Spółki postanowieniem z dnia 24 września 2007 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, 149 § 1 i 150 k.p.a. ten sam organ, opierając się na wniosku J. L. współwłaściciela działki nr [...], który dowodził, że nie brał udziału w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na rozbudowę stacji, wznowił postępowanie w tej sprawie. Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. Starosta Bialsko-Podlaski działając w oparciu o art. 36a Prawa budowlanego zmienił decyzję z [...] lutego 2007 r. we wspomnianym zakresie, zgodnie z wnioskiem Spółki. Decyzja ta została następnie uchylona przez Wojewodę Lubelskiego w dniu [...] stycznia 2008 r., który uznał, że tryb wznowienia postępowania ma pierwszeństwo w stosunku do trybu określonego w art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego. Kolejną decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. Starosta Bialsko-Podlaski uchylił własną decyzję z dnia [...] lutego 2007 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmującą przebudowę stacji paliw opisaną w poprzedniej decyzji. W uzasadnieniu podano, że projekt budowlany stanowiący załącznik do decyzji nie budzi zastrzeżeń, jest kompletny i wykonany przez osobę uprawnioną. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Międzyrzec Podlaski oraz z innymi przepisami, w tym wymaganiami ochrony środowiska, zawartymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wydanej przez Burmistrza Międzyrzeca Podlaskiego dnia [...] lutego 2006 r. Także zamienny projekt budowlany przedstawiony przez inwestora jest zgodny z przepisami techniczno - budowlanymi, zawiera uzgodnienia pod względem wymagań higienicznych, zdrowotnych, zabezpieczeń przeciwpożarowych i ochrony konserwatorskiej. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. Wojewoda Lubelski uchylił powyższą decyzję w całości i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotem postępowania wznowieniowego jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, a zatem rozstrzygnięcie zawarte w decyzji weryfikowanej wiąże organ nadzoru swoim zakresem. W postępowaniu wznowieniowym może być ono weryfikowane (uchylone), ale nie może być rozszerzone o nowe elementy. Według organu odwoławczego Starosta zatwierdzając zamienny projekt budowlany i udzielając nowego pozwolenia na budowę w decyzji wydanej w wyniku wznowienia postępowania wyszedł poza granice orzeczenia zawartego w decyzji uchylonej w wyniku wznowienia postępowania, co uznano za niedopuszczalne. Oznacza to, że decyzja organu I instancji została podjęta bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego, przez co narusza art. 7 k.p.a. Zdaniem Wojewody Lubelskiego w trakcie ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji powinien należycie rozpatrzyć materiał dowodowy, przeprowadzić na nowo postępowanie wyjaśniające, w którym wyeliminuje wszystkie wady postępowania. Z pozytywnej przesłanki do wznowienia postępowania wynika obowiązek uchylenia dotychczasowej decyzji i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując skargę PKN "[...]" S.A. w P. podzielił przekonanie skarżącej o przekroczeniu przez organ odwoławczy zakresu dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a. i wadliwym jego zastosowaniu. Sąd I instancji wskazał, że w orzecznictwie sądowym ustalony jest pogląd, że w oparciu o powyższą normę prawną organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Nie budzi wątpliwości, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania, gdy postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, a więc wówczas, gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, bądź gdy postępowanie takie zostało przeprowadzone lecz w rażący sposób naruszono w nim przepisy procesowe. Decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji nie może być podjęta w sytuacjach innych niż te, które zostały określone w art. 138 § 2 k.p.a. Żadne zatem inne wady postępowania ani wady decyzji podjętej w pierwszej instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej, o której mowa w omawianym przepisie. Trafnie zatem w skardze wskazano, że organ odwoławczy nie wykazał konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Z pewnością taką przesłanką nie jest stwierdzenie, że organ I instancji zatwierdzając zamienny projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę wyszedł poza granicę orzeczenia zawartego w decyzji uchylonej w wyniku wznowienia postępowania, tym bardziej, że ocena ta jest wadliwa. Granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją ostateczną. Przedmiotem tego postępowania było zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na rozbudowę stacji benzynowej nr [...] wraz z infrastrukturą, położonej w Międzyrzecu Podlaskim. Bez wątpienia postępowanie wznowieniowe było tożsame podmiotowo jak i przedmiotowo, a możliwość rozstrzygnięcia sprawy ponownie wyznacza wprost treść art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Jeśli zważyć, że istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji jest powrót do stadium zwykłego postępowania instancyjnego, a nowa decyzja rozstrzyga sprawę tak, jak gdyby sprawa nie była rozstrzygana, to jest oczywistym, że w postępowaniu wznowieniowym prowadzonym w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę może być uchylona decyzja dotychczasowa i w to miejsce wydane nowe pozwolenie na budowę, jeśli będzie to wynikało z woli inwestora wyrażonej w tym postępowaniu. Jeśli zatem w toku robót budowlanych okazało się, że inwestycja ma być w części realizowana na działce sąsiedniej, to w postępowaniu wznowieniowym, w którym postępowanie o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenie na budowę toczy się od nowa, dokonanie zmian w projekcje budowlanym dotyczących: modyfikacji usytuowania muru na granicy z działką nr ewid. [...], usytuowania separatora i elementów kanalizacji deszczowej, wyjazdu ze stacji i lokalizacji kabla zasilającego znaki informacyjne oraz dostosowujących go do wymogów zgodnych z przepisami prawa, było w pełni uzasadnione. Sąd zauważył przy tym, że organ odwoławczy nie zakwestionował decyzji organu I instancji z innych powodów, które wskazywano w odwołaniu. W ocenie Sądu I instancji decyzja organu odwoławczego podlegała uchyleniu także z innego powodu. Jeśli postępowanie administracyjne ma być wznowione na wniosek to pierwszą kwestią podlegającą ocenie przez organ administracji jest to czy wniosek pochodzi od strony oraz, czy został złożony w terminie, który zgodnie z art.148 § 2 k.p.a. - z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Wnoszący o wznowienie postępowania powinien zatem udowodnić zachowanie wspomnianego terminu. Z treści wniosku z dnia 20 września 2007 r., w którym J. L. domagał się wznowienia postępowania, nie można wnioskować o dochowaniu tego wymogu. Podał on jedynie, że 30 sierpnia 2007 r. dowiedział się, iż zatwierdzone zagospodarowanie obejmuje znaczną część jego działki, co miało zostać potwierdzone podczas kontroli Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białej Podlaskiej. Nie wynika z tego natomiast w żaden sposób, że w tej dacie dowiedział się o decyzji. Uzasadnienia dla zachowania terminu nie sposób, zdaniem Sądu, wywieść także z podawanej przez wnioskodawcę okoliczności, że jako współwłaściciel działki i domu przy ulicy [...] nie otrzymał ani nie podpisywał odbioru decyzji w sprawie budowy stacji paliw. Zgodnie z art.148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji, o czym stanowi art. 148 § 2 k.p.a. nie jest pojęciem tożsamym z doręczeniem decyzji. Wspomniany przepis nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art.145 § 1 pkt 4 k.p.a. faktu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia postępowania, ale uzależnia go jedynie od dowiedzenia się o niej. Jeśli jednak postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zostało wznowione, to na organie odwoławczym ciążył obowiązek zbadania czy termin do złożenia wniosku o wznowienie został zachowany i uzasadnienia swojej oceny. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli B. L., M. L. i J. L. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływa na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", na skutek oddalenia skargi PKN "[...]" S.A. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] kwietnia 2008 r., przy braku podstaw do jej uwzględnienia, pomimo pewnych braków uzasadnienia tej decyzji; - art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nie wyczerpujące odniesienie się do argumentacji Wojewody Lubelskiego o niedopuszczalności rozszerzenia postępowania wznowieniowego o nowe elementy, nie będące przedmiotem orzeczenia zawartego w decyzji uchylonej w wyniku wznowienia postępowania; - art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie, że postępowanie administracyjne w przedmiocie zmiany pozwolenia na przebudowę stacji benzynowej nr [...] w Międzyrzecu Podlaskim, udzielonego decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. zostało postanowieniem Starosty Bialsko-Podlaskiego z dnia 6 lutego 2008 r. zawieszone, co skutkowało niemożnością merytorycznego orzekania w sprawie przez tegoż Starostę, a skoro już do niego doszło, stanowiło naruszenie art. 102 k.p.a. Skarżący zarzucili Sądowi błędne przyjęcie, że J. L. nie udowodnił dochowania ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z [...] lutego 2007 r. W toku dotychczasowego postępowania wznowieniowego nie było sporne między stronami, stało się to także oczywiste dla organów administracji, że w trakcie postępowania z wniosku PKN "[...]" S.A. o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na przebudowę stacji nr [...] J. L. bez własnej winy nie brał w nim udziału. W piśmie z dnia 18 października 2007 r. jego pełnomocnik argumentował, że w tym czasie J. L. mieszkał i nadal mieszka w Warszawie, zaś przeznaczona dla niego korespondencja kierowana była na adres matki B. L., tj. ul. [...] w Międzyrzecu Podlaskim, gdzie nadto odbierana była przez osoby nieuprawnione, nawet przy przyjęciu niewadliwości adresu . W swoim piśmie z dnia 20 września 2007 r., którego fragment Sąd zacytował, J. L. stwierdził, że o zatwierdzonym projekcie, który narusza jego słuszne interesy, dowiedział się dnia 30 sierpnia 2007 r., nie precyzując w jakich okolicznościach. Skarżący podkreślili, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest co prawda pojęciem tożsamym z doręczeniem decyzji. Jednakże w materiałach sprawy nie ma jakiegokolwiek dowodu, który mógłby stanowić podstawę do kwestionowania twierdzenia J. L. o dacie powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Nawet gdyby założyć, że w trakcie realizacji inwestycji odwiedzał dom rodzinny i widział prowadzone na terenie stacji benzynowej roboty budowlane, to nie oznacza automatycznie, że tym samym dowiedział się o wydaniu decyzji. Nie sposób, zdaniem skarżących, przypisać J. L. posiadania pozytywnej wiedzy, że owe roboty musiały być poprzedzone uzyskaniem stosownych pozwoleń budowlanych, w tym przypadku, kwestionowanej w postępowaniu wznowieniowym decyzji. W tych okolicznościach omawiana konstatacja Sądu powinna być oceniona jako rażąco dowolna, uzasadniona ponadto z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Ponadto skarżący podnieśli, że w sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania toczyły się dwa postępowania administracyjne: 1) w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., 2) w przedmiocie zmiany powyższej decyzji. Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., Starosta Bialsko-Podlaski zmienił decyzję z [...] lutego 2007 r. uwzględniając w pozwoleniu na przebudowę stacji paliw nr [...] zmiany zawarte w projekcie zamiennym. Decyzja ta została uchylona, natomiast postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r. Starosta Bialsko-Podlaski postępowanie w tej części zawiesił, powołując się na przepis art. 97 § 1 pkt 4 i art. 101 k.p.a. Wobec zawieszenia postępowania zainicjowanego wnioskiem PKN "[...]" S.A. o zmianę pozwolenia na przebudowę stacji, organ nie był uprawniony do podejmowania jakichkolwiek rozstrzygnięć merytorycznych w tej sprawie, przed ponownym podjęciem postępowania. W myśl art. 102 k.p.a. w czasie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej może podejmować wyłącznie czynności niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego. Wydając decyzję z dnia [...] lutego 2008 r. o uchyleniu decyzji z dnia [...] lutego 2007 r. oraz zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę obejmującą przebudowę stacji paliw nr [...] wraz z infrastrukturą na działkach nr ew. [...] ,[...] i [...] położonych przy ul. Staromiejskiej w Międzyrzecu Podlaskim Starosta Bialsko-Podlaski rozstrzygnął sprawę merytorycznie w przedmiocie, co do którego uprzednio postępowanie zawiesił. Wprawdzie Wojewoda Lubelski uchylając omawianą decyzję Starosty z dnia [...] lutego 2008 r. nie powołał się na tę okoliczność, to jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien ją mieć na względzie przy rozpatrywaniu skargi PKN "[...]" S.A., na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., będąc ponadto przez przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. zobowiązanym do orzekania na podstawie akt, w tym także wszystkich znajdujących się w nich orzeczeń. Prowadzenie zatem zawieszonego postępowania administracyjnego doprowadziło, zdaniem skarżących, do naruszenia na etapie postępowania administracyjnego art. 97 § 2 i art. 123 k.p.a., a akceptacja tego stanu rzeczy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie poprzez uchylenie decyzji Wojewody Lubelskiego uchylającej decyzję Starosty Bialsko-Podlaskiego, ze stwierdzeniem poprawności prowadzenia postępowania przez organ administracyjny l instancji, spowodowało, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem wskazanych na wstępie przepisów p.p.s.a. Nie kwestionując poglądu Sądu, że granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją ostateczną, w ocenie skarżących, nie można zaakceptować jego zastosowania w sprawie niniejszej. Wprawdzie bowiem przedmiotem obu postępowań jest pozwolenie na przebudowę stacji paliw, lecz w projekcie zamiennym i w konsekwencji w opartej na nim decyzji, w innym miejscu sytuowane są niektóre urządzenia stacji. Wbrew także odmiennemu stanowisku Sądu nie występuje w obu postępowaniach tożsamość podmiotowa. W postępowaniu "zwykłym" nie uczestniczył bowiem J. L., jeden ze współwłaścicieli działki nr [...] i inicjator postępowania wznowieniowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu natomiast bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, bowiem podniesione w niej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania nie są trafne. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie daje podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nie wyczerpujące odniesienie się do argumentacji Wojewody Lubelskiego o niedopuszczalności rozszerzenia postępowania wznowionego o nowe elementy, nie będące przedmiotem orzeczenia zawartego w decyzji uchylonej w wyniku wznowienia postępowania. Sąd I instancji trafnie bowiem wskazał, że po ustaleniu podstaw wznowienia, organ administracyjny powinien dokonać rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, w której postępowanie zostało wznowione. Następuje więc otwarcie postępowania, w wyniku którego ma być podjęta decyzja w sprawie dalszego obowiązywania dotychczasowej decyzji ostatecznej. Granice tego postępowania wyznaczone są zakresem treści tej ostatniej decyzji. Inaczej mówiąc, organ administracyjny musi rozstrzygnąć na nowo w sprawie, która była wcześniej rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Jest to więc postępowanie w sprawie tożsamej pod względem przedmiotowym, podmiotowym i co do podstawy prawnej ze sprawą zakończoną decyzją ostateczną. Organ musi zatem przeprowadzić na nowo postępowanie wyjaśniające, w którym jest obowiązany wyeliminować wszystkie wady wcześniejszego postępowania, w tym np. doprowadzić do zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi wadliwie sporządzony projekt zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1997 r. - Prawa budowlanego; Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.). Organ na tym etapie nie jest związany ustaleniami stanu faktycznego, dokonanymi podczas wcześniejszego postępowania administracyjnego. Postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę nie tylko co do przyczyn wznowienia, ale również co do nowego rozstrzygnięcia istoty spraw. Nie ma żadnych podstaw aby przyjąć, tak jak sugerują skarżący, że w przypadku, gdy sprawa dotyczy pozwolenia na budowę, ponownie udzielone pozwolenie może zawierać jedynie identyczne rozwiązania jak pozwolenie uchylone wyniku wznowienia postępowania. W takim bowiem przypadku, zgodnie z art. 146 § 2 k.p.a., nie byłoby podstaw do uchylenia pozwolenia na budowę, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Na zachowanie tożsamości sprawy nie ma natomiast żadnego wpływu podnoszony przez skarżących fakt, że w postępowaniu "zwykłym" nie uczestniczył J. L., jeden ze współwłaścicieli działki nr [...], bowiem przesłanka ta stanowiła powód wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie. Nie może być również uznany za trafny zarzut naruszenia art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie, że postępowanie administracyjne w przedmiocie zmiany pozwolenia na przebudowę stacji benzynowej nr [...] w Międzyrzecu Podlaskim, udzielonego decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. zostało postanowieniem Starosty Bialsko-Podlaskiego z dnia 6 lutego 2008 r. zawieszone, co spowodowało niemożność merytorycznego orzekania w sprawie tego pozwolenia po wznowieniu postępowania. Postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na budowę określone w 36a Prawa budowlanego jest wszczynane w sprawie nowej w stosunku do rozstrzygniętej w udzielonym wcześniej pozwoleniu na budowę, przez organ administracji architektoniczno-budowlanej (starostę), uprawniony na podstawie art. 82 Prawa budowlanego do działania w I instancji. Zawieszenie postępowania prowadzonego w powyższym trybie nie stoi na przeszkodzie do wznowienia postępowania zakończonego wydaniem tego pozwolenia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wznowienie postępowania jest odrębną sprawą mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. W orzecznictwie przyjmuje się, że razie jednoczesnego uruchomienia trybów weryfikacji decyzji prawidłowych i wadliwych, pierwszeństwo przysługiwać będzie trybom nadzwyczajnym - wznowienia bądź nieważności (por. wyrok SN z dnia 6 stycznia 1999 r., III RN 101/98, OSNP 1999, nr 20, poz. 637). W rozpatrywanej sprawie nie doszło zatem do prowadzenia zawieszonego postępowania administracyjnego i w konsekwencji zarzucanego w skardze naruszenia art. 97 § 2, art. 102 i art. 123 k.p.a. Skarżący zarzucili ponadto Sądowi błędne przyjęcie, że J. L. nie dochował ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z [...] lutego 2007 r. Powyższy zarzut nie znajduje jednak potwierdzenia w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku. W uzasadnieniu tym Sąd pierwszej instancji stwierdził bowiem, że jeżeli postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zostało wznowione, to na organie orzekających w sprawie ciążył obowiązek zbadania czy termin do złożenia wniosku o wznowienie został zachowany i uzasadnienia swojej oceny. Organy nie przeprowadziły natomiast postępowania wyjaśniającego w tej kwestii i nie odniosły się do niej w uzasadnieniach wydanych decyzji. Sąd stwierdzając zatem naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy nie miał podstaw do oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.