II SA/Gd 667/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2021 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu J. N. i J. N. od decyzji Wojewody z dnia 12 października 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody solidarnie na rzecz J. N. i J. N. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE J. N. i J. N., dalej skarżący, wnieśli sprzeciw od decyzji Wojewody z 12 października 2021 r. o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta z 25 czerwca 2021 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. i J. N. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego w S. przy ul. K., na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr [..], arkusz mapy [..] i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi I Instancji. Nie zgodzili się z ustaleniami Wojewody, że projekt nie spełnia i narusza przepisy prawa w dwóch kwestiach: przepisów pożarowych i kwestii ilości miejsc postojowych. Odnosząc się do twierdzeń zawartych w skarżonej decyzji: "... (1) Z analizy dokumentacji projektowej nie wynika natomiast, aby ww. ściana spełniała przesłanki ściany oddzielenia pożarowego. (2) W treści odwołania skarżący zarzucił, iż "w ścianie zwróconej do granicy zostały zaprojektowane okna, które nie we wszystkich częściach projektu zostały jednoznacznie oznaczone". Zgodnie z rzutem parteru, 1 piętra i 2 piętra (rys. a03, a04, a05) otwory w ścianie wypełnione są pustakami szklanymi. Na rysunkach zabrakło jednakże opisu klasy odporności pożarowej pustaków szklanych. (3) Zauważyć trzeba również, że poza klasą odporności ogniowej ściana ta nie posiada innych cech ściany oddzielenia pożarowego, o których mowa w § 235 rozporządzenia WT: 1. Ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wznosić na własnym fundamencie lub na stropie, opartym na konstrukcji nośnej o klasie odporności ogniowej nie niższej od odporności ogniowej tej ściany. (4) 2. Ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wysunąć na co najmniej 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku lub na całej wysokości ściany zewnętrznej zastosować pionowy pas materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej M-60. Tymczasem ściana, opisana w projekcie jako ogniowa, nie posiada powyższych cech. (5) Analogicznie sytuacja wygląda w stosunku do ściany położonej w odległości 5 m od istniejącego budynku znajdującego się na tej samej działce (nr [..]), również opisanej jako "ściana oddzielenia przeciwpożarowego". Wskazali skarżący, że: 1. ściana spełnia warunki ściany oddzielenia pożarowego wymienione w § 232 ust. 4 i 5, § 271 ust. 10 WT. Natomiast w § 235 tylko ust.1 dotyczy przedmiotowego budynku i projekt go spełnia. Ust. 2, 3 i 4 nie dotyczą przedmiotowego budynku, 2. w ścianie zwróconej do granicy działki nie zostały w ogóle zaprojektowane okna. Na wszystkich kondygnacjach budynku występuje ściana i pustaki szklane, które są oznaczone jako "ściana z pustaków szklanych". Jako wypełnienie ściany oddzielenia pożarowego i nazwane dokładnie na projekcie "ściana z pustaków szklanych" należało rozumieć że mają takie same cechy pożarowe jak cała ściana. Czyli skoro ściana jest zaprojektowana jako RE160 to wypełnienie szklane ściany jest E60. Mimo, że zgodnie z wymogami WT wystarczyły by pustaki szklane E30, 3. ściana posiada cechy wymienione w § 235 ust. 1 rozporządzenia WT cytowane przez Wojewodę— a więc jest wzniesiona na własnym fundamencie (a częściowo od strony własnego budynku istniejącego na działce własnej) i na stropie żelbetowym krzyżowo zbrojonym o grubości 18 cm dla którego przyjmuje się odporność minimum REI120, 4. warunek wysunięcia ściany przed lico o 0,3m jest wymagany kiedy graniczą z sobą dwie różne strefy pożarowe w tym samym budynku. W niniejszym przypadku nie występują, 5. w ocenie skarżących nie występuje w tym przypadku konieczność lokalizacji tej ściany, ale przez wzgląd na bezpieczeństwo pożarowe i stosunkowo niewielki koszt wykonania ściany taką ścianę projektant zaprojektował. Nie występuje potrzeba oddzielenia pożarowego obu budynków na działce nr [..], ponieważ znajdują się na tej samej działce, są własnością jednego inwestora, nie przekraczają sumą powierzchni dopuszczalnej strefy 8000 m2, zaliczają się do budynków niskich, a w przypadku budynków mieszkaniowych - którymi są - nie przekraczają ilości 4 kondygnacji nadziemnych a ściana oddzielenia jest częściowo posadowiona na stropie żelbetowym krzyżowo zbrojonym o grubości 18 cm dla którego przyjmuje się odporność minimum REI120. Dodali skarżący, że w projekcie zamieszczono (rys. a01 - strona 151) uzgodnienie rzeczoznawcy do spraw przeciwpożarowych. Odnosząc się do kwestii ilości miejsc postojowych przywołali skarżący stanowisko Wojewody, że "...Zgodnie z projektem budowlanym zaprojektowano 6 miejsc postojowych dla samochodów osobowych w hali garażowej oraz 1 miejsce postojowe dla osoby niepełnosprawnej na terenie (w budynku istniejącym są 3 mieszkania, w budynku projektowanym przewidziano 3 mieszkania). Jednakże w ocenie organu drugiej instancji nie wszystkie miejsca postojowe znajdujące się w garażu spełniają przepisy techniczne. W myśl § 104 ust. 1 pkt 1 WT, dojazd (droga manewrowa) do stanowisk postojowych w garażu jednoprzestrzennym (bez ścian wewnętrznych) powinien mieć szerokość dostosowaną do warunków ruchu takich samochodów, jakie mają być przechowywane, oraz do sposobu ich usytuowania w stosunku do osi drogi, ale co najmniej 5,0 m przy usytuowaniu prostopadłym. W niniejszym przypadku droga manewrowa do miejsca postojowego, znajdującego się przy pomieszczeniu technicznym nr -1.01, została zawężona przez "ukośne" miejsce postojowe. Przy takim układzie nie ma dojazdu do tego miejsca, gdy drugie miejsce jest zajęte. Wobec tego miejsca postojowe nie są niezależne, a co za tym idzie nie ma możliwości jednoczesnego korzystania z hali garażowej przez wszystkich użytkowników. Zważywszy na powyższe w garażu zaprojektowano de facto jedynie 5 miejsc postojowych, z których można korzystać w tym samym momencie. Bezsporne jest, że dla przedmiotowej inwestycji wymagana ilość miejsc postojowych wynosi 7. Jednakże zdaniem organu odwoławczego miejsce zależne nie spełnia ww. parametru. W związku z tym należy uznać, iż przedstawiony projekt zagospodarowania terenu nie spełnienia wymogu w zakresie ilości miejsc postojowych. Jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 342/15, podany wymóg dotyczy ilości miejsc postojowych, a nie ilości pojazdów. Do bilansu miejsc parkingowych nie można zatem wliczać miejsc, z których wjazd i wyjazd nie jest swobodny. Bilans miejsc parkingowych winien być pomniejszony o 1 miejsce postojowe, co skutkuje brakiem zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odpowiadając na tak sformułowane zarzuty Wojewody wskazali skarżący, że z wyliczenia ilości miejsc postojowych wynika liczba 6,6 miejsca postojowego. Dojazd (droga manewrowa) do stanowisk postojowych w garażu ma szerokość dostosowaną do warunków ruchu takich samochodów, jakie mają być przechowywane. Projektant przyjął 7 miejsc postojowych (w tym jedno kwestionowane). Budynek jest przeznaczony dla rodziny inwestora, a kwestionowane miejsce postojowe przeznaczone dla samochodu osobowego zostało wyposażone w zapas miejsca dla manewru parkowania (jak to pokazano na załączonym szkicu). Manewr parkowania i wyjazdu z tego miejsca odbywać się będzie w 2 etapach (cofnięcie i wyjazd/wjazd) niezależnie od zaparkowanych samochodów. Nie zgodzili się skarżący z tezą, że w/w miejsce nie ma dojazdu, gdyż dojazd do niego jest swobodny i niezależny od pozostałych miejsc, co pokazuje załączony szkic. Miejsce jest zaprojektowane dla samochodu, który będzie tam parkował. Zaprojektowano także dodatkowe miejsce na cofnięcie samochodu wynoszące 2,34 m. W kwestionowanej decyzji kasacyjnej organ odwoławczy uznał, że w sprawie nie spełniono wymogu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zapewnienia odpowiedniej liczby miejsc postojowych. Ponadto projekt budowlany jest niekompletny pod względem zapewnienia spełnienia wymogów zabezpieczenia przeciwpożarowego ściany położonej w odległości mniejszej niż 8 m od innych budynków. Tym samym przedłożona dokumentacja wymaga usunięcia nieprawidłowości i uzupełnienia, celem ponownego dokonania analizy oraz prawidłowej weryfikacji przez organ I instancji. Omawiając kwestię bezpieczeństwa przeciwpożarowego wskazał organ, że zasady usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe, w tym odległość między zewnętrznymi ścianami budynków, uregulowano w § 271, 272 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 z późn. zm., zwane dalej "WT"). Wymagane odległości uzależnione są m.in. od kategorii budynków oraz faktu, czy stosowne ściany mają przymiot ścian oddzielenia przeciwpożarowego. Bezsporne jest, że oba budynki należy zakwalifikować do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV (§ 209 ust. 2 pkt 4). W świetle § 271 ust. 1 rozporządzenia, odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego dla kategorii ZL wynosi 8 m. Z kolei stosownie do ust. 10, w pasie terenu o szerokości określonej w ust. 1-7, otaczającym ściany zewnętrzne budynku, niebędące ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, ściany zewnętrzne innego budynku powinny spełniać wymagania określone w § 232 ust. 4 i 5 dla ścian oddzielenia przeciwpożarowego obu budynków, tj. posiadać klasę odporności RE160. W oparciu o § 212 rozporządzenia, wymaganą klasą odporności pożarowej dla budynku, zaliczonego do kategorii ZL IV dla budynku "niskiego" jest "D". Z kolei z § 216 rozporządzenia wynika, że dla budynków o klasie odporności pożarowej "D" nośna ściana zewnętrzna winna spełniać normę REI-60. Z projektu budowlanego wynika, iż ścianę zbliżoną do granicy z działką nr [..] opisano jako "ścianę oddzielenia przeciwpożarowego RE160 z wypełnieniami pustakami szklanymi <10% powierzchni ściany" (plan zagospodarowania terenu rys. a01, pkt. 5.3 opisu technicznego). Z analizy dokumentacji projektowej nie wynika natomiast, aby ww. ściana spełniała przesłanki ściany oddzielenia pożarowego. W treści odwołania skarżący zarzucił, iż "w ścianie zwróconej do granicy zostały zaprojektowane okna, które nie we wszystkich częściach projektu zostały jednoznacznie oznaczone". Zgodnie z rzutem parteru, 1 piętra i 2 piętra (rys. a03, a04, a05) otwory w ścianie wypełnione są pustakami szklanymi. Na rysunkach zabrakło jednakże opisu klasy odporności pożarowej pustaków szklanych. Zauważyć trzeba również, że poza klasą odporności ogniowej ściana ta nie posiada innych cech ściany oddzielenia pożarowego, o których mowa w § 235 rozporządzenia WT: 1. Ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wznosić na własnym fundamencie lub na stropie, opartym na konstrukcji nośnej o klasie odporności ogniowej nie niższej od odporności ogniowej tej ściany. 2. Ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wysunąć na co najmniej 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku lub na całej wysokości ściany zewnętrznej zastosować pionowy pas materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej EI-60. Tymczasem ściana, opisana w projekcie jako ogniowa, nie posiada powyższych cech. Analogicznie sytuacja wygląda w stosunku do ściany położonej w odległości 5 m od istniejącego budynku znajdującego się na tej samej działce (nr [..]), również opisanej jako "ściana oddzielenia przeciwpożarowego". W niniejszym przypadku zdaniem organu odwoławczego należy uzupełnić projekt o podanie parametrów ognioodporności pustaków szklanych. Dodatkowo należy prawidłowo nazwać ścianę zbliżoną do granicy działki na odległość równą 3 m. Nie jest to ściana oddzielenia pożarowego, gdyż nie spełnia wymagań w § 235 WT. Spełnia jednakże warunki podane w § 271 ust. 10 WT - na fragmencie zbliżonym do budynków sąsiednich na odległość mniejszą niż 8 m ściana posiada klasę odporności ogniowej REI60, tym samym spełnia wymagania określone w § 232 ust. 4 i 5 rozporządzenia WT. Kolejny zrzut organu odwoławczego odnosi się do ilości zaperojektowanych miejsc postojowych i przywołał tu Wojewoda przepis § 18 ust. 1 WT, w myśl którego zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne (§ 18 WT ust. 2). W § 10 ust. 4 miejscowego planu ustalono wskaźniki parkingowe do obliczenia wymaganej liczby miejsc postojowych dla zabudowy - 1 miejsce postojowe na 1 mieszkanie oraz dodatkowo 1 miejsce postojowe na 5 mieszkań. Zgodnie z projektem budowlanym zaprojektowano 6 miejsc postojowych dla samochodów osobowych w hali garażowej oraz 1 miejsce postojowe dla osoby niepełnosprawnej na terenie (w budynku istniejącym są 3 mieszkania, w budynku projektowanym przewidziano 3 mieszkania). Jednakże w ocenie organu drugiej instancji nie wszystkie miejsca postojowe znajdujące się w garażu spełniają przepisy techniczne. W myśl § 104 ust. 1 pkt 1 WT, dojazd (droga manewrowa) do stanowisk postojowych w garażu jednoprzestrzennym (bez ścian wewnętrznych) powinien mieć szerokość dostosowaną do warunków ruchu takich samochodów, jakie mają być przechowywane, oraz do sposobu ich usytuowania w stosunku do osi drogi, ale co najmniej 5,0 m przy usytuowaniu prostopadłym. W niniejszym przypadku droga manewrowa do miejsca postojowego, znajdującego się przy pomieszczeniu technicznym nr -1.01, została zawężona przez "ukośne" miejsce postojowe. Przy takim układzie nie ma dojazdu do tego miejsca, gdy drugie miejsce jest zajęte. Wobec tego miejsca postojowe nie są niezależne, a co za tym idzie nie ma możliwości jednoczesnego korzystania z hali garażowej przez wszystkich użytkowników. Zważywszy na powyższe w garażu zaprojektowano de facto jedynie 5 miejsc postojowych, z których można korzystać w tym samym momencie. Bezsporne jest, że dla przedmiotowej inwestycji wymagana ilość miejsc postojowych wynosi 7. Jednakże zdaniem organu odwoławczego miejsce zależne nie spełnia ww. parametru. W związku z tym należy uznać, iż przedstawiony projekt zagospodarowania terenu nie spełnienia wymogu w zakresie ilości miejsc postojowych. Jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 342/15, podany wymóg dotyczy ilości miejsc postojowych, a nie ilości pojazdów. Do bilansu miejsc parkingowych nie można zatem wliczać miejsc, z których wjazd i wyjazd nie jest swobodny. Bilans miejsc parkingowych winien być pomniejszony o 1 miejsce postojowe, co skutkuje brakiem zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Także w tym zakresie uznał organ odwoławczy, że istnieje konieczność doprowadzenia projektu budowlanego do spełnienia wymagań zgodności z przepisami prawa miejscowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137). Zaskarżona do WSA decyzja Wojewody została wydana na podstawie 138 § 2 k.p.a. Dlatego wskazać przyjdzie, iż zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.), od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zakres sądowej kontroli decyzji kasacyjnej ustawodawca określił w art. 64e p.p.s.a. Na jego podstawie sąd rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151 a § 1 zd. 1 p.p.s.a.). Natomiast w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151 a § 2 p.p.s.a). Jednocześnie, od wyroku uwzględniającego sprzeciw nie przysługuje środek odwoławczy o czym stanowi art. 151 a § 3 p.p.s.a. Mając na względzie charakter prawny instytucji sprzeciwu, wyraźnie zawężający zakres sądowej kontroli rozstrzygnięć organów administracji, wskazać należy że w myśl art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Oznacza to, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasatoryjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji w istocie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania nie jest przesłanką wystarczającą, gdyż niezbędne jest przekonujące wykazanie w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej, iż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy w sposób istotny wpływa na jej rozstrzygnięcie. Sąd zwraca też uwagę na fakt użycia w art. 138 § 2 k.p.a. zwrotu z naruszeniem norm prawa procesowego. W literaturze prawa podnosi się, iż wykładnia zorientowana na cel w/w przepisu (wydanie decyzji, o jakiej mowa w art. 138 § 2 K.p.a. jest dopuszczalne wyjątkowo i stanowi wyraźny wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy, zob. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2016 r" sygn. II OSK 2653/14, CBOSA), nakazuje przyjąć, że naruszenie norm prawa procesowego dotyczy wyłączenie przepisów regulujących postępowanie wyjaśniające a nie jakichkolwiek przepisów postępowania, chyba że organ odwoławczy wykaże, że naruszenie tych innych przepisów miało wpływ na postępowanie wyjaśniające. W rezultacie jako niedozwolone należy oceniać takie uzasadnianie decyzji kasacyjnej, które jest dyktowane naruszeniem przez organ pierwszoinstancyjny norm materialnoprawnych, zarówno w aspekcie niewłaściwej ich wykładni lub zastosowania. Wynika to z faktu, iż decyzja wydawana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie może kształtować stosunku materialnoprawnego. Formułowanie przez organ odwoławczy wytycznych w zakresie przepisów prawa materialnego, które zostały błędnie zinterpretowane uznać należy za przedwczesne wobec nieustalonego w sposób pełny stanu faktycznego sprawy, która na mocy decyzji kasacyjnej ma wrócić do organu pierwszej instancji (patrz, szerz. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt- Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. VIII, Warszawa 2020 r., art. 138.). W konsekwencji, sprzeciw nie jest środkiem służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji, ani prawidłowości zastosowania przez organ II instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z regulacją art. 138 § 2 k.p.a. (zob. wyrok NSA z 19 stycznia 2021 r. sygn. I OSK 2606/20, LEX). . Reasumując, obowiązkiem Sądu rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej jest zajęcie stanowiska w kwestii, czy dostrzeżone przez organ odwoławczy uchybienia przepisów k.p.a. o postępowaniu dowodowym, dawały podstawę do uznania, iż nie doszło do wyjaśnienia sprawy w koniecznym zakresie i brak ten rzeczywiście wpływał na jej rozstrzygnięcie. Konieczny do wyjaśnienia zakres okoliczności faktycznych powinien być na tyle szeroki i istotny dla rozstrzygnięcia, że przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy na podstawie art. 136 §1 k.p.a. mogłoby skutkować naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego - art. 15 k.p.a. Po dokładnym przeanalizowaniu zarzutów sprzeciwu oraz treści wydanej w sprawie decyzji kasacyjnej, Sąd doszedł do przekonania, że zasługuje on na uwzględnienie, bowiem w sprawie nie miały miejsca wadliwości w zakresie naruszenia norm prawa procesowego, a organy obu instancji dokonały odmiennej oceny przedstawionego przez inwestorów – skarżących projektu budowlanego pod kątem spełnienia przez niego wymagań ustalonych przepisami prawa materialnego. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, iż przedmiotem swego sprzeciwu skarżący uczynili decyzję Wojewody, na mocy której organ ten uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, na skutek odwołania wniesionego przez J. G. Decyzja Wojewody oparta na art. 138 § 2 k.p.a. została umotywowana dwoma uchybieniami, które rozpatrywane łącznie miały zaważyć o konieczności przeprowadzenia w sprawie ponownego postępowania wyjaśniającego przez Prezydenta Miasta. Zdaniem Wojewody, w sprawie nie spełniono wymogu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zapewnienia odpowiedniej liczby miejsc postojowych oraz projekt budowlany jest niekompletny pod względem zapewnienia spełnienia wymogów zabezpieczenia przeciwpożarowego ściany położonej w odległości mniejszej niż 8 m od innych budynków. Tym samym przedłożona dokumentacja wymaga usunięcia nieprawidłowości i uzupełnienia, celem ponownego dokonania analizy oraz prawidłowej weryfikacji przez organ I instancji. Zdaniem Sądu podane w uzasadnieniu kasacyjnego rozstrzygnięcia Wojewody przyczyny nie pozwalały na zastosowanie regulacji art. 138 § 2 k.p.a. Innymi słowy, przyczyny te nie mogły doprowadzić do ustalonego w postępowaniu odwoławczym wyniku sprawy w postaci uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, ze względu na istotne braki w postępowaniu dowodowym. Z tego powodu nie zostało właściwie wykazane, że niewyjaśniony przez Prezydenta zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, czego wymaga treść art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 tego Kodeksu. Wojewoda przyjął, iż Prezydent nie dokonał należytej i wyczerpującej oceny w zakresie zgodności projektowanej inwestycji z wymogami miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego oraz brak wykazania w projekcie, że zaprojektowana ściana ściany położonej w odległości mniejszej niż 8 m od innych budynków spełnia wymogi zabezpieczenia przeciwpożarowego. Jednak organ kontroli instancyjnej podkreślając uchybienia dotyczące interpretacji i zastosowania przez Prezydenta przepisów zawartych w § 18 ust. 1oraz § 271, 272 WT, nie wskazał na istnienie takich okoliczności faktycznych, które nie zostały w postępowaniu pierwszoinstancyjnym w sposób dostateczny wyjaśnione, uniemożliwiając rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o przepisy prawa materialnego. Wskazane przez organ odwoławczy przyczyny uchylenia decyzji nie zostały powiązane z przepisami procesowymi (przepisami postępowania wyjaśniającego), lecz z normami prawa materialnego, których zastosowanie w decyzji spowodowało w ocenie Wojewody wadliwą ocenę organu I instancji o możliwości wydania pozytywnej decyzji dla inwestorów. Zatem podane podstawy kasacji nie mieszczą się w przyczynach uzasadniających uchylenie decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.. Sądowa kontrola decyzji kasacyjnej Wojewody wykazała, iż wskazane przyczyny uchylenia decyzji Prezydenta Miasta o wydaniu pozwolenia na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, nie mogły stanowić oparcia dla rozstrzygnięcia wydawanego po zastosowaniu art. 138 § 2 k.p.a. Dlatego też nie wykazano, aby konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał kluczowy wpływ na jej rozstrzygnięcie. Biorąc pod uwagę istotę i rodzaj okoliczności faktycznych niewyjaśnionych przed organem pierwszej instancji, a dotyczących w istocie zawartości projektu budowlanego (tj. kwestia miejsc postojowych i kwestia zabezpieczeń przeciwpożarowych dotyczących jednej ściany), nie można wykluczyć iż rozstrzygnięcie sprawy przez Wojewodę mogło nastąpić po wykorzystaniu możliwości uzupełnienia postępowania dowodowego wynikających z art. 136 k.p.a., a nawet ponownego zastosowanie wezwania z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, czego przepisy Prawa budowlanego nie wykluczają. Wojewoda ponownie rozpoznając odwołanie strony postępowania uwzględni dokonaną przez Sąd ocenę przyjętych podstaw uchylenia decyzji organu I instancji z uwzględnieniem zasady, że organ powinien dążyć do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego po zastosowaniu istniejących w świetle k.p.a. możliwości wyjaśniania sprawy w toku postępowania odwoławczego. Stosowanie kompetencji kasacyjnych stanowi bowiem wyjątek o zasady merytorycznego rozstrzygania sprawy w postępowaniu odwoławczym. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 64b § 1, art. 64d § 2 i art. 151a § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania przed WSA orzeczono zaś na podstawie art. 64b § 1 w zw. z art. 200 p.p.s.a. obejmując nimi koszty w postaci uiszczonego wpisu sądowego.