II SA/Rz 1077/13

SENTENCJA II SA/Rz 1077/13 P O S T A N O W I E N I E z dnia 30 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2013 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. A. na czynność Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę. UZASADNIENIE II SA/Rz 1077/13 U Z A S A D N I E N I E Przedmiotem skargi A. A. reprezentowanej przez zawodowego pełnomocnika jest "czynność Burmistrza Miasta [...] z [...] sierpnia 2013 r. nr [...] o odmowie wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego za okres od lipca 2013 r. do nadal". Z uzasadnienia skargi i akt sprawy wynika, że A. A. na mocy decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...] maja 2012 r. pobierała świadczenie pielęgnacyjne przyznane jej na czas nieokreślony. Od lipca 2013 r. zaprzestano wypłacania świadczenia, a to w następstwie wygaśnięcia decyzji na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy z 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1548). W piśmie z 16 sierpnia 2013 r. A. A. działając przez pełnomocnika wezwała organ do wypłaty świadczenia za sierpień 2013 r. W odpowiedzi udzielonej w piśmie z [...] sierpnia 2013 r. Burmistrz Miasta [...] odmówił wypłaty żądanego świadczenia z uwagi na brak podstawy prawnej dokonania tej czynności wskazując, że decyzja z [...] maja 2012 r. wygasła na mocy art. 11 ust. 3 ustawy z 7 grudnia 2012 r., o czym powiadomiono uprawnioną w piśmie z 22 lutego 2013 r. W piśmie złożonym 26 sierpnia 2013 r. pełnomocnik strony skarżącej wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa i podjęcia wstrzymanej wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego. W odpowiedzi z 23 września 2009 r. organ podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z [...] sierpnia 2013 r. W reakcji na powyższe wywiedziono do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie opisaną na wstępie skargę, w której skarżąca domaga się stwierdzenia bezskuteczności ww. czynności oraz uznania uprawnienia do kontynuacji wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego. Jednocześnie wniosła o odmowę zastosowania przez Sąd ww. przepisu art. 11 ust. 3 ustawy z 7 grudnia 2012 r. z uwagi na jego oczywistą niezgodność z art. 2 i 32 Konstytucji RP, a także naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnych wynikająca z art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Burmistrza Miasta [...] wniósł o jej oddalenie. Przyznał, że decyzją z [...] maja 2012 r. przyznano skarżącej bezterminowo prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Jednak z uwagi na dyspozycję art. 11 ust. 3 ustawy z 7 grudnia 2012 r. decyzją z [...] czerwca 2013 r. stwierdzono wygaśnięcie z dniem 1 lipca 2013 r. ww. decyzji z [...] maja 2012 r. Dlatego też brak było podstawy prawnej do dalszej wypłaty rzeczonego świadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zakres właściwości sądu administracyjnego określa w szczególności art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "Ppsa"). W sprawach indywidualnych kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 i 6 i § 3 Ppsa. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy A. A. domagała się od organu wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego, które przyznane zostało jej na mocy decyzji tego organu z [...] maja 2012 r. Odmawiając wypłaty świadczenia organ uznał, że skoro na mocy art. 11 ust. 3 ustawy z 7 grudnia 2012 r. ww. decyzja wygasła z dniem 30 czerwca 2013 r. to brak było podstawy prawnej do uwzględnienia takiego żądania. Pełnomocnik skarżącej stanowisko organu wyrażone w piśmie z [...] sierpnia 2013 r. ocenił jako akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa i objął je wywiedzioną do tut. Sądu skargą. Kwalifikacja ta jest jednak błędna, a stanowisko wyrażone przez Burmistrza Miasta [...] w piśmie z [...] sierpnia 2013 r. nie stanowi żadnego aktu z zakresu administracji publicznej, który dałby się zaliczyć do jednej z kategorii aktów wymienionych w art. 3 § 2 i 3 Ppsa. Świadczenie pielęgnacyjne przyznano skarżącej na mocy ustawy z 8 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (dalej: "Uśr"), przy czym prawo do tego świadczenia nie wynikało bezpośrednio i wprost z przepisów prawa, lecz wymagało wydania przez organ właściwy ustalającej decyzji administracyjnej na wniosek zainteresowanej osoby (por. art. 23 ust. 1, art. 24 ust. 1, 2, 4 Uśr). Wynika to jednoznacznie z przepisów art. 17 i art. 32 ust. 2 Uśr w zw. z art. 1 pkt 1 i art. 104 § 1 K.p.a. Jak z kolei stanowi art. 26 ust. 1 Uśr świadczenia rodzinne wypłaca się nie później niż do ostatniego dnia miesiąca, za który przyznane zostało świadczenie rodzinne. W Uśr brak jest jednak przepisu, który mógłby być podstawą rozstrzygnięcia o prawie do wypłaty przyznanego w drodze decyzji świadczenia. Żądanie strony nie dotyczyło zatem sprawy podlegającej rozstrzygnięciu co do istoty przez organ administracji. Ewentualny przypadek uchylania się organu właściwego od wykonania zobowiązania wynikającego z podlegającej wykonaniu (ostatecznej) decyzji powinien być zwalczany na drodze postępowania egzekucyjnego. Opisanej przez pełnomocnika "czynności" nie można było zakwalifikować do żadnej z kategorii aktów indywidualnych, określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 Ppsa. Jak wskazano wyżej, brak było podstawy prawnej aby wypowiedź organu ocenić jako decyzję. Te same argumenty przemawiają przeciwko zakwalifikowaniu jej jako podlegającego kontroli Sądu postanowienia. Sąd rozważył także możliwość oceny takiej "czynności" przez pryzmat art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa uznając, że i te przesłanki nie zostały spełnione. Zasadniczym przemawiającym za tym argumentem jest ustalenie, że podstawą wypłaty świadczenia nie był przepis prawa, lecz ustalająca decyzja administracyjna. Tymczasem w cyt. przepisie wymaga się, aby akty lub czynności podjęte w sprawie z zakresu administracji publicznej dotyczyły uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (podkr. Sądu). Jak podaje się w literaturze przedmiotu w art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa chodzi o akty władcze podjęte w sprawie indywidualnej, które mają charakter publicznoprawny i dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa co oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem) organu a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (por. A. Kisielewicz, Akty i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: Instytucje procesu administracyjnego i sądowoadministracyjnego. Księga jubileuszowa dedykowana prof. L. Żukowskiemu, Przemyśl-Rzeszów 2009, J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. Komentarz. Lexis Nexis 2011; zob. także uchwałę NSA z 4.02.2008 r. I OPS 3/07 oraz z 3.09.2013 r. I OPS 2/13). Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 Ppsa orzeczono o odrzuceniu skargi, ponieważ sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.