II SAB/Wa 677/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Andrzej Góraj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi W. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania Starosty [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Starostę [...] do rozpoznania wniosku skarżącego W. S. z dnia [...] lipca 2019 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę [...] nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Starosty [...] na rzecz skarżącego W. S. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga W. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie rozpoznania przez Starostę [...] jego wniosku z dnia [...] lipca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wnioskiem z dnia [...] lipca 2019 r. (data wpływu do organu - [...] lipca 2019 r.) złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej W. S. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący"), zwrócił się do Starosty [...] (dalej: "Starosta", "organ") o poinformowanie czy, a jeżeli tak to kiedy i jakie działania podjął organ w związku z zawiadomieniami J. S. z dnia [...] stycznia 2019 r., [...] lutego 2019 r., [...] marca 2019 r. i [...] kwietnia 2019 r. odnośnie usunięcia geodezyjnych znaków granicznych i samowoli budowlanej. Wniósł nadto o wskazanie oznaczeń identyfikacyjnych dokumentu, który to potwierdza oraz o przesłanie jego kopii. W treści przedmiotowego wniosku skarżący zaznaczył, iż dotyczy on informacji publicznej. W odpowiedzi na ww. wniosek pismem z dnia [...] lipca 2019 r. znak: [...] organ wezwał skarżącego do wskazania, czy złożony wniosek wniesiony został w trybie informacji publicznej na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.), dalej: "u.d.i.p.", czy też na zasadach ogólnych. W odniesieniu do powyższego wezwania skarżący w dniu [...] sierpnia 2019 r. złożył do organu pismo, w którym podniósł, iż to organ decyduje w jakim trybie udzieli wnioskowanej informacji. W przypadku gdy organ stwierdzi, że dana informacja nie stanowi informacji publicznej, to winien jej udzielić na zasadach ogólnych wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. znak: [...] organ ponownie wezwał wnioskodawcę do jednoznacznego wskazania, w jakim trybie ma zostać udzielona odpowiedź na jego wniosek z dnia [...] sierpnia 2019 r. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2019 r., przesłanym do organu za pośrednictwem poczty elektronicznej, wnioskodawca stwierdził, iż na powyższe wezwanie udzielił już odpowiedzi. Pismem z dnia [...] września 2019 r. znak: [...] organ poinformował skarżącego, iż wnioskowane przez niego dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazał jednocześnie, iż sprawa dotycząca zawiadomień J. S. została zakończona według jego wniosków. Wszelka korespondencja prowadzona z była z J. S. Skarżący nie był uczestnikiem tego postępowania, zatem brak jest podstaw do informowania skarżącego o jego przebiegu. Odnosząc się do kwestii usunięcia znaków granicznych organ podał, iż takie działanie jest przestępstwem z art. 277 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2018 r., poz. 1600 ze zm.), dalej: "k.k.", o czym należy powiadamiać właściwe organy. Nadto w świetle art. 38 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2019 r., poz. 725 ze zm.), dalej: "p.g.k.", obowiązek ochrony znaków granicznych należy do właścicieli poszczególnych nieruchomości, nie zaś do starostów. Organ wskazał także, iż w celu udzielenia merytorycznej odpowiedzi w sprawie dotyczącej samowoli budowlanej skarżący winien doprecyzować wniosek poprzez podanie okresu, którego ma dotyczyć, rodzaju budowli, numeru działki, nazwy miejscowości. Nieprawidłowe i niekompletne podanie danych uniemożliwia organowi ustalenie sprawy. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Starosty [...] skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie organu do niezwłocznego rozpatrzenia jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej i załatwienia go zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, 2) stwierdzenie, że organ rażąco naruszył art. 13, art. 16 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, 3) przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", lub wymierzenie organowi grzywny w pełnej dopuszczalnej wysokości, 4) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż Starosta celowo przewlekał postępowanie i w konsekwencji nie rozpoznał jego wniosku z dnia [...] lipca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wskazał, iż ustawowy termin na udzielenie wnioskowanej informacji publicznej upłynął skutecznie z dniem [...] lipca 2019 r., jednak mimo upływu 72 dni, do dnia wniesienia skargi Starosta nie udostępnił informacji publicznej. Podniósł, iż w świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Taką informacją jest żądana informacja na temat trybu działania samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych (ochrona znaków granicznych na działce Skarbu Państwa, pełniących jednocześnie rolę znaków geodezyjnych - art. 7d pkt 6 p.g.k.), sposobu przyjmowania i załatwiania spraw publicznych oraz o stanie przyjmowanych spraw - art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. b, d i e u.d.i.p. Zauważył również, że zakres informacji podlegających udostępnieniu określa art. 61 Konstytucji RP, który stanowi, że "obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne". Starosta jako organ władzy samorządowej jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej na wniosek, jeśli nie została ona udostępniona w BIP. Zatem w niniejszej sprawie spełniona została zarówno przesłanka przedmiotowa, jak i podmiotowa udzielenia wnioskowanej informacji w trybie u.d.i.p. Tymczasem Starosta "przewlekał postępowanie", prowadząc zbędną korespondencję. Jednocześnie żądał doprecyzowania informacji na temat samowoli budowlanej, pomimo iż już ją posiadał, została bowiem zawarta w powołanym piśmie J. S. z dnia [...] kwietnia 2019 r. Ostatecznie organ odmówił udzielenia informacji nie wydając wymaganej prawem decyzji administracyjnej, tym samym zamknął skarżącemu drogę do wniesienia odwołania. Zdaniem skarżącego okoliczność, że wnioskowana informacja odnosi się do procedowania sprawy zgłoszonej przez osobę trzecią, nie odbiera jej waloru informacji publicznej, tym bardziej, że dotyczy usunięcia znaków granicznych-geodezyjnych i samowoli budowlanej na działce o nr [...] w [...] gmina [...], stanowiącej drogę publiczną (ul. [...]). Zgodnie z art. 38 p.g.k. to na organie ciąży obowiązek ochrony znaków granicznych na działce [...] należącej do Skarbu Państwa, przejętej pod budowę trasy S8. Wskazał także, iż przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej według Głównego Urzędu Statystycznego za rok 2018 wyniosło 4585,03 zł. Sąd ma więc możliwość przyznania skarżącemu od organu sumy pieniężnej w wysokości do 22.925,19 zł lub wymierzenia organowi grzywny w wysokości do 45.850,30 zł. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Podkreślił, iż w celu poprawnego udzielenia żądanej informacji, dwukrotnie proszono wnioskodawcę o wskazanie trybu udzielenia odpowiedzi (pismo z dnia [...] lipca 2019 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2019 r.), natomiast sposób udzielenia żądanej informacji został podany skarżącemu w piśmie z dnia [...] września 2019 r. Stwierdził, iż pytania skarżącego, zawarte w ww. pismach, nie stanowiły informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci jej udzielenia (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że nie posiada żądanej informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Zaznaczyć należy, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, będące w posiadaniu takich informacji. Natomiast informacja publiczna, w myśl art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., to każda informacja o sprawach publicznych. Ustawa nie definiuje pojęcia "sprawa publiczna", jednakże podczas prac legislacyjnych pojęcie to było rozwijane jako "każde działanie władzy publicznej w zakresie zadań stawianych państwu dotyczących lub służących ogółowi albo mających na celu zadysponowanie majątkiem publicznym. Desygnatem jest więc tu publicznoprawny charakter działalności danego podmiotu" (v. uzasadnienie do projektu ustawy [w:] K. Tracka, Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym, Warszawa 2009, s. 138). Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna", związane z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem, trafnie akcentuje się w piśmiennictwie (v. H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209). W świetle powyższego, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357; z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14, publ. CBOSA). Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. wymienia zaś przykładowe kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej, tj. Starosta [...] - jako organ samorządu terytorialnego - jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Również przedmiot wniosku z dnia [...] lipca 2019 r. stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d oraz pkt 4 lit. a u.d.i.p. Dotyczy bowiem informacji o sposobie załatwienia wymienionych we wniosku pism ("zawiadomień") J. S. z dnia [...] stycznia 2019 r., [...] lutego 2019 r., [...] marca 2019 r. i [...] kwietnia 2019 r. oraz informacji o ewentualnym dokumencie (jego "oznaczeniach identyfikacyjnych"), który został wydany na skutek działań podjętych przez organ w związku z ww. pismami. Wniosek zawiera także żądanie przesłania kopii tego dokumentu. Podkreślić należy, że w treści ww. wniosku skarżący wprost wskazał, iż dotyczy on informacji publicznej ("Dot.: informacja publiczna") i tak też powinien zostać potraktowany przez organ, tj. jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Niezrozumiałe jest zatem stanowisko organu, który w piśmie z dnia [...] lipca 2019 r., a następnie w piśmie z dnia [...] sierpnia 2019 r. wezwał skarżącego do wskazania trybu rozpatrzenia ww. wniosku, tj. czy ma być on rozpatrzony w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, czy też "na zasadach ogólnych". Odnośnie natomiast pisma organu z dnia [...] września 2019 r. wskazać należy, iż zawiera ono wadliwe stanowisko, że wnioskowana informacja (objęta podaniem z dnia [...] lipca 2019 r.) nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Stanowiska tego, co należy zauważyć, organ w ogóle nie uzasadnił. Jednak w ocenie Sądu, informacja o sposobie załatwienia pism (zawiadomień), które wpłynęły do organu jest informacją o działaniach (o sposobie załatwienia sprawy) jakie podjął organ w związku ze złożeniem tych pism. Dotyczy zatem działalności organu władzy publicznej i posiada walor informacji publicznej. Jednocześnie organ błędnie uznał, iż w sytuacji gdy "sprawa dotycząca zawiadomień" zainicjowana została przez J. S., brak jest podstaw do informowania skarżącego o działaniach podjętych przez organ w związku z tymi zawiadomieniami. Podkreślić bowiem należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat m.in. działalności organów władzy publicznej wyrażonego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca doprecyzował zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Zatem skarżący miał podstawy do tego aby wnioskować o udzielenie informacji na temat załatwienia przez organ pism (zawiadomień) skierowanych do organu przez osobę trzecią. Skarżący, co należy zaznaczyć, nie domagał się udostępnienia mu kopii (treści) tych zawiadomień, czy też innych dokumentów (informacji) wytworzonych przez osobę trzecią, lecz informacji na temat działań organu w sprawie zainicjowanej ww. zawiadomieniami. Podkreślić należy, że skarżący w pierwszej części wniosku domagał się informacji "czy, a jeżeli tak to kiedy i jakie działania podjął organ w związku z zawiadomieniami J. S. z dnia [...] stycznia 2019 r., [...] lutego 2019 r., [...] marca 2019 r. i [...] kwietnia 2019 r. odnośnie usunięcia geodezyjnych znaków granicznych i samowoli budowlanej". Skarżący podał precyzyjnie o jakie pisma (zawiadomienia) mu chodzi, a zatem odpowiedź organu powinna dotyczyć informacji o działaniach jaki organ podjął w związku z wpłynięciem ww. pism. Organ zresztą na żadnym etapie sprawy niniejszej nie podnosił, iż ww. pisma nie wpłynęły do organu i ich nie posiada. Zatem nawet jeśli skarżący mylnie czy też nieprecyzyjnie wskazał, że ww. zawiadomienia dotyczą "samowoli budowlanej", to brak było podstaw do wzywania skarżącego o doprecyzowanie wniosku w tym zakresie z powodu "nieprawidłowego" czy "niekompletnego podania danych", a w konsekwencji z powodu braku możliwości "ustalenia sprawy". Sprawa o udostępnienie informacji publicznej została bowiem zainicjowana przez skarżącego pismem z dnia [...] lipca 2019 r., a jej przedmiot był określony w sposób jasny i precyzyjny. Rozpoznając wniosek organ mógł ewentualnie poinformować skarżącego, że ww. pisma nie dotyczą samowoli budowlanej, jeśli w istocie nie odnoszą się do tej kwestii. Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej dokonywane jest w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają jej udostępnienia w sposób i w formie określonych we wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej z powodu istnienia ograniczeń w dostępie do informacji z przyczyn określonych w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. (ochrona prawa do prywatności, tajemnica przedsiębiorcy, inne tajemnice ustawowo chronione) oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji publicznej w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., następują w drodze decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Mając powyższe na względzie Sąd zobowiązał Starostę [...] do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2019 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Do dnia wniesienia skargi wniosek w ww. zakresie nie został rozpoznany zgodnie z przepisami u.d.i.p., w szczególności organ nie udostępnił wnioskowanej informacji publicznej, ani też nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia. Organ w piśmie z dnia [...] września 2019 r. błędnie natomiast uznał, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Tym samym, w dacie wniesienia skargi, organ pozostawał w bezczynności względem wniosku skarżącego i bezczynność ta nie ustała do daty wyrokowania. Stwierdzając stan bezczynności organu Sąd nie stwierdził, aby bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. CBOSA). Oznacza to, że orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób. Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności zawartych w ustawie przepisów o terminach załatwienia sprawy, przy czym przekroczenie terminu musi być szczególnie znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być pozbawione racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Łd 124/14; publ. j.w.). Analiza okoliczności sprawy nie pozwala stwierdzić, aby bezczynność organu nosiła cechy rażącego, a więc oczywistego, ciężkiego naruszenia prawa. Organ błędnie uznając, iż wnioskodawca nie wskazał, że wniosek dotyczy informacji publicznej wzywał go do sprecyzowania trybu udzielenia odpowiedzi. Następnie w piśmie z dnia [...] września 2019 r. przyjął wadliwe stanowisko, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Wadliwość ta wynikała z błędnej interpretacji przepisów tej ustawy, co nie może skutkować uznaniem, iż bezczynność organu miała postać rażącą (kwalifikowaną). Z tych względów Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. Użycie w ww. przepisie sformułowania "może" oznacza, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wymierzenia grzywny ma charakter fakultatywny. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd nie stwierdził podstaw do zastosowania ww. instytucji zgodnie z wnioskiem skarżącego i w tym zakresie skargę oddalił. Nadto, Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o przyznanie sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. i w tym zakresie skargę również oddalił. Przepis ten nie precyzuje charakteru przyznawanej kwoty pieniężnej, stanowiąc jedynie o "sumie pieniężnej". Instytucja ta, poza funkcją represyjną i prewencyjną, ma w szczególności znaczenie kompensacyjne. Oznacza to, iż ma ona na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej. W treści skargi nie została przedstawiona żadna argumentacja, z której wynikałoby, że istnieje konieczność rekompensaty dla skarżącego. Nie wykazał on w żaden sposób, że przyznanie sumy pieniężnej jest uzasadnione dotyczącymi jego osoby względami materialnoprawnymi w związku z rozpatrywaną sprawą. Mając na względzie wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a., orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie w oparciu o art. 151 p.p.s.a. jak w punkcie 3 sentencji wyroku. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi w wysokości 100 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a., jak w punkcie 4 sentencji wyroku.