II SA/Ke 618/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.),, Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 grudnia 2009r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 10 sierpnia 2009r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa umorzył postępowanie odwoławcze, wywołane wniesionym przez T. S. odwołaniem od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 czerwca 2009r., odraczającej na wniosek H. P. i S. P. termin rozbiórki budynku garażowego, wybudowanego samowolnie na działce nr ew. 621 przy ulicy K. 158/2 w K., do dnia 31 grudnia 2018r. oraz zezwalającej na czasowe korzystanie z tego obiektu zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że na działce nr 621, stanowiącej współwłasność G. i M. małżonków P., R. i E. małżonków P. oraz S. i H. małżonków P. istnieje budynek garażowy o wymiarach w rzucie 5,70 x 3,85 m, murowany, z dachem jednospadowym, krytym blachą. Budynek ten jest oddalony od granicy działki nr 877, której właścicielką jest T. S., o 21 metrów. Decyzją z dnia 29 sierpnia 2008r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał S. P., jako inwestorowi, wykonać rozbiórkę tego obiektu, a następnie decyzją z dnia 15 czerwca 2009r. na wniosek H. i S. małżonków P. odroczył termin wykonania rozbiórki do 31 grudnia 2018r. Decyzja została przesłana między innymi T. S. Organ odwoławczy w związku z tym podkreślił, że fakt uznania przez organ I instancji danej osoby za stronę w postępowaniu administracyjny nie wiąże organu II instancji, gdyż ten ostatni ma prawo i obowiązek prowadzenia własnych ustaleń w tym zakresie. Powołując się na treść art. 28 kpa Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że skoro garaż jest usytuowany w odległości 21 metrów od granicy z działką T. S., nie ma ona interesu prawnego w sprawie, co oznacza, że nie jest stroną w postępowaniu administracyjnym dotyczącym tego budynku. Przy takiej bowiem odległości nie można wskazać żadnego przepisu prawa budowlanego lub warunków techniczno – budowlanych, który wprowadzałby ograniczenie w zabudowie czy też użytkowaniu działki należącej do odwołującej się. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na tę decyzję, T. S. zarzuciła naruszenie art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego oraz art. 28 kpa. Podniosła, że organ zawęził pojecie obszaru oddziaływania, uznając iż przepisami wprowadzającymi ograniczenia w zagospodarowaniu terenem są tylko przepisy prawa budowlanego i przepisy określające warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, podczas gdy przepisami odrębnymi, o jakich mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, są także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska. Wskazała, że organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do informacji, że garaż znajduje się na terenie chronionym z bezwzględnym zakazem wznoszenia jakichkolwiek inwestycji, że jest to kolejna samowola budowlana, bowiem wszyscy współwłaściciele działki posiadają samowolnie wybudowane domy, usytuowane na całej długości granicy z jej nieruchomością, w odległość od 50 cm do 2,5 metra, co narusza jej interes prawny. Skoro inwestycja została wzniesiona na terenie chronionym, chociażby z tej przyczyny nie można z góry założyć, że właściciel nieruchomości sąsiedniej nie ma interesu prawnego w tej sprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazać należy, że chociaż ŚWINB wskazał na przepis art. 28 kpa, jako ten, w oparciu o który ustalił, że T. S. nie ma przymiotu strony, to mając na uwadze uzasadnienie takiego stanowiska, zdaniem Sądu faktycznie organ ten dokonał oceny interesu prawnego odwołującej się poprzez pryzmat art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 89 poz. 414 ze zm.), zwanej dalej ustawą. To ten bowiem przepis wskazuje, że stronami postępowania są oprócz inwestora tylko właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości, znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Podnieść jednak należy, iż decyzja, od której odwołała się T. S., nie dotyczy pozwolenia na budowę, ale odroczenia terminu wykonania rozbiórki, który to obowiązek został nałożony na inwestora samowolnie wzniesionego garażu. W takiej zaś sprawie, prowadzonej w oparciu o przepis art. 39 Prawa budowlanego z 1974r., nie ma zastosowania art. 28 ust. 2 aktualnie obowiązującego prawa budowlanego, ale przepis art. 28 kpa. Nie może budzić wątpliwości, iż wprowadzając regulację zawartą w art. 28 ust. 2 ustawy ustawodawca chciał zawęzić krąg stron, którym będzie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę. Tak więc pojęcie strony w rozumieniu art. 28 kpa jest szersze, a to oznacza, że badając istnienie interesu prawnego odwołującej się, organ nie mógł ograniczyć się tylko do kwestii związanych z tym, czy istnieją przepisy prawa budowlanego lub warunki techniczno – budowlane, które wprowadzałyby ograniczenia w zabudowie w związku z istnieniem samowolnie wzniesionego obiektu garażowego. Dlatego też jedynie na marginesie zauważyć należy, iż słusznie także zarzuca skarżąca, iż w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy, zawierającego definicję obszaru oddziaływania obiektu, do której to definicji odwołuje się z kolei art. 28 ust. 2 ustawy, przepisami odrębnymi są wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa, inne niż wynikające z ustawy Prawo budowlane ( por. komentarz do art. 3 Prawa budowlanego pod redakcją Z. Niewiadomskiego Wydawnictwo C.H.Beck Warszawa 2006r. str.86). Tymczasem w niniejszej sprawie organ badając istnienie interesu prawnego ograniczył się tylko do sprawdzenia, czy w świetle przepisów Prawa budowlanego i rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy, regulującego techniczno - budowlane warunki, samowolnie wzniesiony obiekt powoduje ograniczenie w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej. Jak już wspomniano, definicja strony zawarta w art. 28 kpa jest szersza od definicji z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy zupełnie pominął istnienie w sprawie następujących okoliczności. - Jak to wynika z przesłanych wraz ze skargą akt administracyjnych, postępowanie w sprawie samowolnie wybudowanego garażu zostało wszczęte na wniosek T. S. ( zawiadomienie o wszczęciu - k.- I-9) i chociażby z tego powodu była ona niewątpliwie stroną postępowania, zakończonego wydaniem w dniu 29 sierpnia 2008r. decyzji, nakazującej rozbiórkę tego obiektu. - W niniejszej sprawie organ I instancji odraczając termin orzeczonej tą decyzją rozbiórki, faktycznie dokonał jej zmiany w zakresie określenia terminu wykonania nałożonego obowiązku. Nadto zezwolił właścicielom garażu na jego dalsze użytkowanie. - Jak wynika z uzasadnienia decyzji z dnia 29 sierpnia 2008r. powodem, dla którego nie było prowadzone postępowanie legalizacyjne lecz od razu nakazano rozebranie garażu, było ustalenie, że obiekt został wzniesiony na terenie, na którym zarówno w dacie jego budowy jak i aktualnie istnieje zakaz wznoszenia takich budowli. W ustalonej przez organ dacie, kiedy budowa miała miejsce, zakaz wynikał z obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obecnie zaś z faktu, że znajduje się w granicach strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej, dla którego to terenu Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. rozporządzeniem Nr [...] taki zakaz wprowadził. Powyższe okoliczności zdaniem Sądu przemawiają za uznaniem, iż prawidłowo organ I instancji w sprawie zakończonej decyzją, od której T. S. złożyła odwołanie, uznał ją za stronę. To zaś oznacza, iż Sąd nie podziela stanowiska organu odwoławczego, iż nie ma ona interesu prawnego w tej sprawie, a w każdym bądź razie stanowisko to jest co najmniej przedwczesne, skoro ŚWINB ograniczył się do badania istnienia interesu prawnego tylko w aspekcie art. 28 ust. 2 prawa budowlanego, a i to z naruszeniem art. 3 pkt 20 tej samej ustawy. Reasumując stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem oprócz wyżej wymienionych przepisów również art. 138 § 1 pkt 3 kpa, dlatego też podlegała ona uchyleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).. Stosownie do art. 152 tej samej ustawy określono, ze decyzja ta nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.