I OZ 972/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1552/06 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie udostępnienia danych osobowych postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 października 2007 r. wstrzymał wykonanie decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] o udostępnieniu Komendantowi Straży Miejskiej danych osobowych jednego z abonentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że Sąd ten rozpoznawał już wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, odmawiając mu wstrzymania wykonania przedmiotowego aktu. Na skutek złożonego przez skarżącego zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd I instancji powinien przy rozpoznawaniu wniosku tego rodzaju uwzględnić wszystkie okoliczności sprawy podniesione w nim przez stronę skarżącą. W związku z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając po raz kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji, uznał mając na uwadze wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zarówno okoliczności sprawy, jak i argumenty powołane przez pełnomocnika strony skarżącej w zażaleniu z dnia 22 maja 2007 r. uprawdopodabniają potrzebę wstrzymania zaskarżonego do Sądu aktu. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 17 października 2007 r. Sąd I instancji wskazał, że relacje pomiędzy podmiotem gospodarczym, a jego kontrahentami, w tym i abonentami, łączą zazwyczaj nie tylko powadzone transakcje handlowe, ale również zaufanie i pewność w zakresie ochrony szczegółowych informacji związanych z daną umową. Utrata bądź brak zaufania ze strony aktualnych oraz potencjalnych klientów dla przedsiębiorcy może oznaczać ograniczenie lub zmniejszenie przychodu, niemniej jednak szkody materialne powstałe z powodu doznanego uszczerbku na wizerunku i marce są trudne do oszacowania. Opinia o skarżącym jako przedsiębiorcy rozporządzającym danymi osobowymi swoich klientów wbrew obowiązującym przepisom prawa może mieć poważne konsekwencje dla strony skarżącej, przekładające się na wysokość zysków z prowadzonej działalności. Dodatkowo Sąd I instancji wyjaśniał, iż faktu przekazania danych osobowych przez stronę skarżącą straży miejskiej, nie będzie można skutecznie i w całości anulować. Nawet ewentualne późniejsze nakazanie usunięcia takich danych z bazy straży miejskiej nie wyeliminuje bowiem czynności już podjętych przez straż miejską, a związanych z prowadzeniem postępowania, na potrzeby którego zażądano udostępnienia danych abonenta. Możliwość wyrządzenia znacznej szkody, nawet pomimo braku chociażby szacunkowego podania jej kwoty, w obecnej sytuacji gospodarczej związanej z konkurencją na rynku telekomunikacyjnym i walką o nowych klientów, oraz wykorzystanie danych i związany z tym brak możliwości odwrócenia skutków ich wykorzystania, stanowią wystarczającą przesłankę wstrzymania wykonania decyzji. Zażalenie od tego postanowienia złożył Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych. W zażaleniu organ podniósł, że stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Treść powołanego przepisu, jak argumentował organ, wskazuje wyraźnie na to, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może złożyć strona postępowania, ze względu na to, że niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków może zagrażać skarżącemu, a nie osobom trzecim. W świetle tej okoliczności argumentacja Sądu I instancji, co do tego, że decyzję należy wstrzymać, ponieważ przekazanie danych osobowych straży miejskiej rodzi nieodwracalny skutek w postaci braku możliwości skutecznego i całkowitego anulowania tych czynności jest nieuzasadniona. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie zgodził się również, że zachodzi w niniejszej sprawie możliwość wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody na skutek wykonania kwestionowanej decyzji w postaci zniekształcenia jego wizerunku na rynku telekomunikacyjnym. Przesłanka, która uzasadniała zdaniem Sądu I instancji wstrzymanie wykonania decyzji została przedstawiona, w ocenie organu, bardzo ogólnie i nieprzekonująco. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., po przekazaniu skargi do sądu, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części kwestionowanego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie. W rozpoznawanej sprawie należy podzielić stanowisko Sądu I instancji zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu odnoszące się do tego, że niewstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych pociągnie za sobą skutki trudne do odwrócenia. Zwrócić uwagę należy, że przy analizie kwestii udostępnienia danych osobowych straży miejskiej, o której mowa w niniejszej sprawie trzeba mieć na względzie relacje, jakie zachodzą pomiędzy przepisami ustawy o ochronie danych osobowych, a przepisami Prawa telekomunikacyjnego. Kluczowe przy ustaleniu możliwości udostępnienia danych osobowych jest ustalenie czy zachodzą przesłanki do ich przetwarzania. Podkreślić bowiem należy, że przepisy Prawa telekomunikacyjnego przewidują dalej idącą ochronę danych osobowych objętych tajemnicą telekomunikacyjną, niż przepisy ustawy o ochronie danych osobowych. W związku z tym, zastosowanie w niniejszej sprawie znajduje art. 5 ustawy o ochronie danych osobowych regulujący relację zachodzącą między normami prawa wewnętrznego, poprzez wprowadzenie zasady rozstrzygania zbiegu norm na korzyść tych norm, które przewidują wyższy poziom ochrony. O zakresie i sposobie ochrony danych osobowych objętych tajemnicą telekomunikacyjną decydować będą, więc przepisy Prawa telekomunikacyjnego, a nie ustawy o ochronie danych osobowych (patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2006 r. II SA/Wa 642/05 Lex nr 284465). Zgodzić się trzeba ze skarżącym, co do tego, że ewentualne zrealizowanie kwestionowanej decyzji na tym etapie postępowania spowoduje niemożliwość odwrócenia czynności podjętych już przez straż miejską, a tego rodzaju działanie powinno już być postrzegane jako spowodowanie skutków trudnych do odwrócenia. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skutki w zakresie wykonania przedmiotowej decyzji będą nie do odwrócenia, ponieważ dane osobowe konkretnej osoby znajdować się już będą w dyspozycji straży miejskiej. W związku z powyższym należy zauważyć, iż prawidłowym rozwiązaniem było wydanie przez Sąd I Instancji decyzji procesowej w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji mając na względzie rodzaj skutków jakie może jej wykonanie za sobą pociągać, jak też charakter ochrony danych osobowych wynikający z właściwych przepisów takich jak między innymi Prawo telekomunikacyjne. Naczelny Sąd Administracyjny nie do końca jednak podziela pogląd zaprezentowany przez Sąd I instancji, jak też przez skarżącego, odnoszący się do wystąpienia ewentualnych ujemnych skutków w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej w przypadku udostępnienia danych osobowych. Argument tego rodzaju nie znajduje uzasadnienia, ponieważ jeżeli skarżący byłby zobowiązany do wykonania ciążącego na nim obowiązku z mocy ustawy to nie można uznać, że tego rodzaju czynność, do której mógłby zostać zobowiązany także inny niż skarżący podmiot zajmujący się tego samego rodzaju transakcjami handlowymi, wiązałby się z utratą zaufania na rynku. W związku z powyższym w świetle tych okoliczności zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu I instancji należało uznać za prawidłowe i odpowiadające prawu. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.