II SAB/Go 81/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.N. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie zgodności z prawem budowy zbiornika bezodpływowego na ścieki postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. odmówić przyznania prawa pomocy. UZASADNIENIE R.N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowania w przedmiocie zgodności z prawem budowy zbiornika bezodpływowego na ścieki. Jednocześnie w skardze złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Pismem sądowym z dnia 28 października 2022 r. wezwano skarżącego do podania w terminie 7 dni, czy przed złożeniem skargi do Sądu wystosował w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, określanej dalej jako k.p.a.) ponaglenie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez PINB do organu nadrzędnego, tj. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz do ewentualnego nadesłania kopii tego ponaglenia, pod rygorem przyjęcia, że ponaglenie takie nie zostało złożone. Wezwanie, doręczone skarżącemu w dniu 2 listopada 2022 r., pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; określanej dalej jako p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z kolei w myśl art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Stosownie do brzmienia art. 37 § 2 k.p.a. ponaglenie zawiera uzasadnienie. W myśl art. 37 § 3 k.p.a., ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Z treści cytowanych przepisów wynika konieczność poprzedzenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej ponagleniem w trybie art. 37 k.p.a. W przedmiotowej sprawie wezwanie do udzielenia informacji, czy skarżący przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez PINB złożył stosowne ponaglenie w trybie art. 37 k.p.a. do organu nadrzędnego, doręczono skarżącemu w dniu 2 listopada 2022 r. Pomimo upływu wyznaczonego przez Sąd terminu, skarżący nie udzielił odpowiedzi. Wobec powyższego, zgodnie z nadanym przez Sąd rygorem, należało uznać, że stosowne ponaglenie nie zostało przez skarżącego złożone. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi (punkt 1 postanowienia). W tym stanie rzeczy nie było także podstaw do rozpatrzenia przez Sąd wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z treścią art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie sądowym panuje zgodny pogląd, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o taką sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 14 marca 2012 r., II GZ 82/12, CBOSA), zaś stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości co do braku szans na jej uwzględnienie (por. postanowienie NSA z dnia 28 lutego 2012 r., II FZ 109/12, CBOSA). Przepis art. 247 p.p.s.a. znajduje zastosowanie przede wszystkim w sytuacjach, w których skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2012 r., I OZ 1110/11, CBOSA), co ma miejsce w niniejszej sprawie, wobec czego, na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzeczono o odmowie przyznania prawa pomocy (pkt 2 postanowienia).