IV Ka 1079/16

<p/> <p/> <div> <h2>WYROK</h2> </div> <p/> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 30 grudnia 2016r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Poznaniu w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący</strong> SSO Aleksander Brzozowski</p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie:</strong> SO Bożena Ziółkowska</p> <p>SO Leszek Matuszewski (spr.)</p> <p>Protokolant st. prot. sąd. <span class="anon-block">M. K.</span> </p> <p>przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej <span class="anon-block">P.</span> w <span class="anon-block">P.</span> <span class="anon-block">A. L.</span> </p> <p>po rozpoznaniu dnia 30.12.2016r. sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. G.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego o popełnienie przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279 § 1 k.k.</a> i inne na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego Poznań - Stare Miasto w <span class="anon-block">P.</span> z dnia 7 września 2016r. sygnatura akt. III K 62/15</p> <p>1.  utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy,</p> <p>2.  zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów procesu za postepowanie odwoławcze w kwocie 20 złotych i wymierza mu opłatę w kwocie 400 zł za drugą instancję</p> <p> <span class="anon-block">L. M.</span> <span class="anon-block">A. B.</span> <span class="anon-block">Z.</span> </p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Rejonowy Poznań-Stare Miasto w <span class="anon-block">P.</span> wyrokiem z dnia 7 września 2016 roku, sygn. akt III K 62/15 uznał oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. G.</span> </strong> za winnego</p> <dl> <dt>⚫</dt> <dd> <p>przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279 § 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279 § 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności,</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 222;art. 222 § 1)">art. 222 § 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 224;art. 224 § 2)">art. 224 §2 k.k.</a> w zbiegu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 k.k.</a> w zbiegu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 229;art. 229 § 3)">art. 229 § 3 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 229;art. 229 § 3)">art. 229 §3 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 §1 k.k.</a> wymierzył mu karę 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności.</p> </dd> </dl> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> połączono wyżej wymienione kary i wymierzono podsądnemu karę łączną 3 lat pozbawienia wolności.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4)">art. 4 § k.k.</a> na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczono podsądnemu okres zatrzymania od dnia 6 grudnia 2014 roku do 8 grudnia 2014 roku ( 3 dni).</p> <p>W punktach IV –VII Sąd I instancji orzekł o obowiązku naprawienia szkody poprzez zapłatę nawiązek na rzecz pokrzywdzonych <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">P. R.</span>, <span class="anon-block"> (...) Towarzystwo (...)</span>.</p> <p>W ostatnim punkcie wyroku rozstrzygnięto o kosztach postępowania.</p> <p>Z przedmiotowym wyrokiem nie zgodził się <strong> <!-- -->obrońca podsądnego</strong> składając apelację i zaskarżając go w całości. Skarżący zarzucił orzeczeniu między innymi obrazę przepisów postępowania, tj. przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 §2 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1)">art. 170 § 1 k.p.k.</a>, a także błędy w ustaleniach faktycznych.</p> <p>Autor apelacji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego <span class="anon-block">G. G.</span> od przypisanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</span> </em> </strong> </p> <p>Apelacja obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">G. G.</span> nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Na wstępie należy zauważyć, że postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo. Sąd I instancji rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w toku rozprawy, na ich podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne oraz należycie wykazał winę i sprawstwo podsądnego. Ocena materiału dowodowego, dokonana przez Sąd I instancji jest wnikliwa w tym zakresie i nie wykazuje żadnych błędów logicznych, utrzymując się w granicach swobodnej oceny dowodów chronionej <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Przedmiotem rozważań Sądu były dowody zarówno na korzyść oskarżonego, jak i wszelkie dowody im przeciwne. Wszystkie dowody zostały ocenione zgodnie z zasadami logicznego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego z uwzględnieniem zasad wynikających z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 4)">art.2, 4 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">5 § 2 k.p.k.</a> Uzasadnienie wyroku odpowiada zaś wymogom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 k.p.k.</a> i w pełni pozwala na kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia.</p> <p>Kwestionowanie ustaleń faktycznych, które legły u podstaw uznania oskarżonego za winnego przypisanych mu przestępstw jest oczywiście nietrafne. Sąd Okręgowy przypomina, że błąd w ustaleniach faktycznych może wynikać bądź to z niepełności postępowania dowodowego, bądź z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. Może być wynikiem nieznajomości określonych dowodów albo nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może natomiast sprowadzać się do samej tylko odmiennej oceny materiału dowodowego przez skarżącego, lecz powinien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się Sąd Rejonowy w dokonanej przez siebie ocenie materiału dowodowego. Zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, Sąd orzekający rozstrzygając o winie bądź niewinności oskarżonych kieruje się własnym wewnętrznym przekonaniem, nie skrępowanym żadnymi ustawowymi regułami dowodowymi. Przekonanie to tak długo pozostaje pod ochroną <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, dopóki nie zostanie wykazane, iż Sąd I instancji oparł swe przekonanie o winie albo niewinności podsądnych bądź na okolicznościach nie ujawnionych w toku postępowania sądowego, bądź też ujawnionych w toku przewodu sądowego, ale ocenionych w sposób sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i doświadczeniem życiowym.</p> <p>Takie zaś okoliczności w niniejszej sprawie nie zachodzą. Obrońca nie zgadzając się z ustaleniami Sądu Rejonowego, nie wykazał w sposób przekonywujący, poza odmienną interpretacją zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności odmienną oceną wyjaśnień oskarżonego, na jakiej podstawie ustalenia Sądu Rejonowego uważać należy za niesłuszne</p> <p>Za trafne należy uznać wnioski, jakie Sąd I instancji wywiódł w zakresie określenia odpowiedzialności oskarżonego za przypisane mu zachowania, które w sposób ewidentny wyczerpują znamiona występków przypisanych mu w wyroku.</p> <p>Wina i sprawstwo oskarżonego <span class="anon-block">G. G.</span>, w zakresie przypisanych mu występków, nie budzi wątpliwości. Na to, że oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art.13§ 1kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279§ 1kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art.64§ 1kk</a> i przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 222;art. 222 § 1)">art. 222§ 1kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 224;art. 224 § 2)">art.224§2kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art.157§ 2kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 229;art. 229 § 3)">art.229§ 3kk</a> wskazują częściowo wyjaśnienia oskarżonego, wypowiedzi procesowe pokrzywdzonego <span class="anon-block">K. N.</span> ( k.337-338), <span class="anon-block">M. A.</span> (k.338-340) , <span class="anon-block">R. W.</span> ( k.340-342), dokumentacja medyczna ( k.13), czy wyniki przeszukania pojazdu, którym poruszał się podsądny przed podjęciem zachowań przestępczych ( k.23-24). Ocena wszystkich ujawnionych dowodów utrzymuje się w granicach sądowej swobody oceny dowodów.</p> <p>Słusznie uznano za niewiarygodne wypowiedzi procesowe oskarżonego, w których zaprzeczał, aby podejmował czynności z zamiarem dokonania kradzieży z włamaniem. Należy podkreślić, że zamiar, choć istnieje tylko w świadomości sprawcy, jest faktem psychologicznym. Podlega więc identycznemu dowodzeniu, jak okoliczności ze sfery przedmiotowej, z zastosowaniem odpowiednich zasad dowodzenia bądź wnioskowania. Jeśli sprawca nie wyraził swego zamiaru słowami, wnioskuje się o nim z okoliczności zdarzenia.</p> <p>Nie jest tak, aby jedynym faktem w sprawie było to, że podsądny znajdował się krytycznej nocy w pobliżu mieszkania <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">P. R.</span>. Z okoliczności sprawy, ustalonych między innymi na wiarygodnej części relacji procesowych podsądnego, a także oględzinach domu i zeznaniach <span class="anon-block">E. G.</span> wynika, że podsądny podjął określone czynności zmierzające do pokonania zabezpieczeń wskazanej nieruchomości i zaboru mienia. Z relacji procesowych podsądnego, a także wyników oględzin nieruchomości wynika, że podał on kostkę granitową nieznanej osobie, która rzuciła następnie nią w okno parterowe nieruchomości pokrzywdzonej. Organ wyrokujący w sprawie słusznie zinterpretował to zachowanie, jako typowe dla włamywaczy sprawdzenie, czy w mieszkaniu funkcjonuje alarm i czujniki ruchu. Co więcej w samochodzie oskarżonego znaleziono przedmioty w postaci wkrętaków, haczyków, obcinaczek, czy łomu. Sąd <em> <!-- -->meriti</em> odtwarzając zamiar przyświecający podsądnemu prawidłowo podkreślił także, że <span class="anon-block">G. G.</span> posiadał przy sobie rękawiczki, które w przedstawionych wyżej okolicznościach służyły do zatajenia śladów daktyloskopijnych, które mogły zostać pozostawione w domu pokrzywdzonych.</p> <p>Sąd I instancji słusznie odmówił wiarygodności części relacji procesowych oskarżonego, z których wynika, że wybił szybę jedynie wskutek przyjęcia zlecenia od nieustalonej osoby, na dokonanie tej czynności, za kwotę 250 złotych. Sąd na stronie 4 pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, przedstawił przekonujące rozumowanie podważające wyjaśnienia oskarżonego. Sąd meriti ma rację, że wersji podsądnego sprzeciwia się otwarcie okna do domu, w którym wybito szybę. Wykonanie tej czynności musi być interpretowane jednoznacznie jako chęć dostania się do środka mieszkania, a zatem kontynuowania zachowań przestępczych po wybiciu szyby. Sąd <em> <!-- -->meriti</em> ma również rację, że wersji podsądnego sprzeciwia się także to, że w mieszkaniu znajdowały się prezenty weselne. Doświadczenie wskazuje, że takimi prezentami są wartościowe nowe przedmioty i pieniądze. Oskarżony miał zatem racjonalny, istotny motyw, aby pod nieobecność pokrzywdzonych dokonać włamania do ich domu.</p> <p>Połączenie w logiczny ciąg takich okoliczności jak: wybicie szyby na parterze domu jednorodzinnego, otworzenie okna tego domu, działanie w rękawiczkach, a także zawartości samochodu, którym sprawcy przyjechali na misce zdarzenia- znajdowały się tam przedmioty mogące obiektywnie służyć do dokonania kradzieży z włamaniem prowadzi do logicznego wniosku o działaniu podsądnego z zamiarem dokonania kradzieży z włamaniem.</p> <p>Wręcz naiwne jest podkreślanie przez obrońcę, że sprzęt zabezpieczony w aucie podsądnego stanowił warsztat jego pracy, jako elektryka. Autor apelacji stara się nie zauważać ustalonego przez Sąd I instancji zachowania, jakie podjął jego mandant, po przyjechaniu tak zaopatrzonym samochodem do <span class="anon-block">S.</span> <span class="anon-block">ul. (...)</span>, polegającego na wybiciu szyby i otwarciu okna. Jedynym racjonalnym wyjaśnieniem przywiezienie tego rodzaju sprzętu jest to, że miał on służyć do popełnienia przestępstwa.</p> <p>Żadnych zastrzeżeń nie wzbudzają także ustalenia Sądu I instancji, co do przestępstwa przypisanego oskarżonemu w punkcie II kwestionowanego wyroku.</p> <p>Sąd Rejonowy słusznie podważył relacje procesowe oskarżonego, w których zaprzeczał, aby świadomie zaatakował on interweniującego policjanta, z uwagi na ich sprzeczność z miarodajnymi zeznaniami policjantów. Ich wypowiedzi procesowe jednoznacznie wskazują na zachowania podsądnego przypisane mu w punkcie II zaskarżonego wyroku. Sąd II instancji podobnie jak Sąd Rejonowy nie znalazł żadnych racjonalnych powodów, dla których świadkowie mieliby pomawiać oskarżonych o zachowanie, które w istocie nie miało miejsca. Co więcej percepcja tych świadków była z racji podjętej interwencji ukierunkowana na obserwowanie reakcji oskarżonego.</p> <p>Niczego nie zmienia to, że policjant <span class="anon-block">K. N.</span> próbujący zatrzymać <span class="anon-block">G. G.</span> nie był umundurowany. Jest zrozumiałe, że policjanci podejmujący interwencję nie zawsze są umundurowani. Z zeznań <span class="anon-block">K. N.</span> wynika, że podjął interwencję po służbie, w oparciu o informację od kolegi policjanta- <span class="anon-block">M. A.</span> ( k.11-12). Oskarżony nie miał żadnych powodów do powzięcia wątpliwości, co do tego, czy ma do czynienia z policjantem, czy też z przechodniem. Zważyć należy, że <span class="anon-block">K. N.</span> wzywał oskarżonego do zatrzymania się głośno oznajmiając jednoznaczną komendę: <span class="anon-block"> (...)</span>. Co więcej pościg za podsądnym został podjęty tuż po usiłowaniu przezeń włamania się do domu pokrzywdzonych. Rozumowaniu obrońcy sprzeciwia się to również, że oskarżony proponował pokrzywdzonemu przyjęcie korzyści majątkowej w zamian za odstąpienie od zatrzymania. Tego rodzaju zachowanie jednoznacznie wskazuje, że <span class="anon-block">G. G.</span> wiedział, że pokrzywdzony jest policjantem wykonującym czynności służbowe.</p> <p>Wszystkie te okoliczności przemawiają za tym, że oskarżony musiał być świadom, że dopuszcza się przemocy wobec policjanta.</p> <p>Całkowicie błędne są wywody obrońcy podważającego przypisanie oskarżonemu przestępstwa wypowiadania gróźb karalnych z uwagi na to, że podsądny nie posługiwał się nożem. Sąd odwoławczy zwraca uwagę, że zespół znamion występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a> nie wymaga istnienia zamiaru spełnienia przez sprawcę groźby ani nie przewiduje obiektywnego niebezpieczeństwa realizacji groźby. Warunkiem przestępności czynu jest, aby groźba wzbudziła uzasadnioną obawę, iż będzie spełniona. ( wyrok SA w Krakowie z dnia 17 grudnia 2008 roku <em> <!-- -->KZS 2009/2/35, Prok.i Pr.-wkł. 2009/7-8/41</em> Dla bytu przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 k.k.</a> nie jest konieczne posługiwanie się przy jego popełnianiu bądź używanie jakiegokolwiek przedmiotu. ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2015 roku, LEX nr 1782085). Postawa podsądnego w trakcie pościgu policyjnego mogła istotnie wzbudzić u pokrzywdzonego uzasadnioną obawę spełnienia wypowiedzianych groźby. Z dowodów ujawnionych w sprawie wynika, że oskarżony w trakcie pościgu policyjnego był bardzo zdeterminowany, aby uniknąć zatrzymania i gotów był do stosowania różnych bezprawnych metod ( próba przekupstwa, przemoc fizyczna) w celu powstrzymania policjanta. Zarówno właściwości fizyczne podsądnego ( duża postura), jak i jego agresywny sposób zachowania w stosunku od interweniującego policjanta mogły wzbudzić u <span class="anon-block">K. N.</span> uzasadnioną obawę, że oskarżony rzeczywiście użyje w stosunku do niego noża w sposób dlań groźny.</p> <p>Niezrozumiałe jest zawarcie w apelacji zarzutu obrazu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1)">art. 170 § 1 k.p.k.</a> Autor apelacji nie wskazał w jaki sposób Sąd Rejonowy miałby naruszyć wskazany przepis. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący z wykorzystaniem wszelkich źródeł dowodowych.</p> <p>Błędnie został również postawiony przez obrońcę zarzut naruszenia reguły i<em> <!-- -->n dubio pro reo</em>. Dla oceny czy nie została naruszona zasada <em> <!-- -->in dubio pro reo</em> nie są miarodajne wątpliwości zgłoszone przez apelującego, ale to, czy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął lub powinien powziąć wątpliwości, co do treści ustaleń faktycznych, a wobec braku możliwości ich wyjaśnienia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego ( <em> <!-- -->vide</em>: postanowienie SN z dnia 26 lipca 2007 r., IV KK 175/07, OSNKW 2007 nr.1, poz.1738). W niniejszej sprawie, nie można mówić o obrazie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art.5 § 2kpk</a>, gdyż Sąd Rejonowy poczynił kategoryczne ustalenia faktyczne, a zatem ewentualne zastrzeżenia mogą być rozstrzygane na płaszczyźnie respektowania przez Sąd Rejonowy dyrektywy swobodnej oceny dowodów wynikającej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art.7 k.p.k.</a> W świetle realiów dowodowych, wersja forsowana przez podsądnego została w sposób skuteczny zakwestionowana. Nie sposób przeto odpowiedzialnie twierdzić o występowaniu dwóch konkurujących i nierozstrzygalnych wersjach zdarzeń, co miałoby obligować organ orzekający do postąpienia wedle reguły <em> <!-- -->in dubio pro reo</em>.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego, kary jednostkowe wymierzone podsądnemu w punktach I, II zaskarżonego orzeczenia za popełnienie przypisanych przestępstw są sprawiedliwe i wyważone, stanowiąc należytą odpłatę za wyrządzone zło. Sąd Rejonowy kształtując je, utrzymał się w granicach sądowego wymiaru kary, poprawnie szacując stopień winy i społecznej szkodliwości popełnionych przestępstw. Sąd Rejonowy dokonał właściwego ustalenia okoliczności łagodzących i obciążających. Uzasadnienie wymiaru tych sankcji nie budzi zastrzeżeń. Wymaga zaakcentowania, że w niniejszej sprawie dominowały okoliczności obciążające, które przesądziły o rodzaju i stopniu dolegliwości kontestowanych kar. Mając na uwadze niekorzystny dla oskarżonego bilans okoliczności łagodzących i obciążających, szczególny nacisk należało położyć na dyrektywę prewencji indywidualnej w jej aspekcie represyjnym, czemu Sąd Rejonowy dał wyraz orzekając kary bezwzględne pozbawienia wolności.</p> <p>Zachowania przestępcze, które podjął <span class="anon-block">G. G.</span> odznaczają się dużym ładunkiem społecznej szkodliwości. Podsądny działał w sposób wyrachowany i metodyczny usiłując dokonać kradzież z włamaniem. Co więcej podsądny zastosował wobec zatrzymującego go policjanta brutalną przemoc fizyczną i psychiczną, bijąc go i grożąc mu użyciem noża. Podsądny w krótkim okresie dopuścił się zachowań, które godziły w różne dobra prawne, co dowodzi jego przestępczej determinacji. Okoliczności te przemawiają za uznaniem, iż oskarżony jest sprawcą zdemoralizowanym</p> <p>Kształtując rodzaj i rozmiar sankcji należało uwzględnić również karalność podsądnego i odbywanie przez nie kar pozbawienia wolności. Karta karna <span class="anon-block">G. G.</span> wręcz razi obfitością. Oskarżony był skazywany za dopuszczania się głównie przestępstw przeciwko mieniu i odbywał kilkakrotnie kary pozbawienia wolności.</p> <p>Wszystkie te okoliczności starannie uwzględnił Sąd Rejonowy, orzekając sprawiedliwą karę.</p> <p>Również względy prewencji generalnej przemawiają za ukształtowaniem sankcji karnych, tak jak uczynił to Sąd I instancji. Przestępstwa kradzieży z włamaniem, jakiego usiłował dopuścić się sprawca są wysoce dokuczliwe społecznie. Rozmaite akty agresji wobec policjantów niestety wzrastają. Zadaniem organów wymiaru sprawiedliwości jest zdecydowane i surowe sankcjonowanie tego rodzaju zachowań popełnianych przez osoby tak zdemoralizowane i wyrachowane, jak <span class="anon-block">G. G.</span>.</p> <p>Zdaniem Sądu Okręgowego prawidłowo została również orzeczona wobec oskarżonego kara łączna 3 lat pozbawienia wolności. Zgodnie z dyrektywą wymiaru kary łącznej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 kk</a>, granicami tej kary był przedział od 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności do 4 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności.</p> <p>Organ orzekający prawidłowo wykluczył ukształtowanie kary łącznej wedle zasady absorpcji. Zasada absorpcji przy wymierzaniu kary łącznej może być zastosowana, gdy pomiędzy poszczególnymi przestępstwami zachodzi bliski związek przedmiotowy i podmiotowy, a przesłanka prognostyczna pozwala na stwierdzenie, że kara łączna w wysokości najwyższej z wymierzonych kar jednostkowych jest wystarczającą oceną zachowania się sprawcy (<em> <!-- -->vide:</em> wyrok SA w Gdańsku w wyrok z 3 I 1997 r., II Aka 321/96, Orz. Prok. i Pr. 1997, nr 7-8). Z reguły popełnienie dwóch lub więcej przestępstw jest natomiast czynnikiem prognostycznym przemawiającym za orzekaniem kary łącznej surowszej od wynikającej z dyrektywy absorpcji (<em> <!-- -->vide:</em> wyrok SA w Warszawie w wyrok z 12 VII 2000 r., II Aka 171/00, OSA 2001, nr 1). Sąd Rejonowy te czynniki starannie uwzględnił, wymierzając karę łączną w wysokości wyższej od najsurowszej z wymierzonych kar jednostkowych. Zamachy przestępcze zostały podjęte na szkodę różnych pokrzywdzonych.. Nadto godzą w różne dobra prawne jak mienie, czy prawidłowe funkcjonowanie organów państwowych.</p> <p>Wszystkie te okoliczności sprawiają, że kara łączna stanowi sprawiedliwą sankcję karną wobec sprawcy.</p> <p>Także pozostałe rozstrzygnięcia jako odpowiadające prawu utrzymano w mocy.</p> <p>Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy:</p> <p>1.  <em> <!-- -->Utrzymał w mocy zaskarżony wyrok </em> </p> <p>2.  <em> <!-- -->Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów procesu za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 złotych i wymierzył mu opłatę w kwocie 400 złotych za drugą instancję. </em> </p> <p>SSO Leszek Matuszewski SSO Aleksander Brzozowski SSO Bożena Ziółkowska</p> </div>