III Ca 1444/15

<p>Sygn. akt III Ca 1444/15</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 maja 2015 roku w sprawie z powództwa <span class="anon-block">M.</span> McCarthy poprzednio <span class="anon-block">O.</span> przeciwko <span class="anon-block">T. O.</span> o zapłatę kwoty 37.244 zł, Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi zasądził od <span class="anon-block">T. O.</span> na rzecz <span class="anon-block">M.</span> McCarthy poprzednio <span class="anon-block">O.</span> kwotę 37.244 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od: kwoty 11.880 zł od dnia 4 lutego 2014 r. do dnia zapłaty oraz od kwoty 25.363,90 zł od dnia 5 lutego 2014 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 4.280 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 2.417 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego.</p> <p>Apelację od powyższego rozstrzygnięcia wniósł pozwany, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:</p> <p>1.  naruszenie prawa materialnego, tj.:</p> <p>a)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 518;art. 518 § 1;art. 518 § 1 pkt. 1)">art. 518 § § 1 pkt. 1 k.p.c.</a> poprzez jego niezasadne zastosowanie do stosunku prawnego łączącego strony, podczas gdy z umowy aktu notarialnego z dnia 20.02.2012 roku zawartej pomiędzy stronami i małżonkami <span class="anon-block">Ż.</span> wprost wynika, że stosunek zobowiązaniowy pomiędzy <span class="anon-block">M.</span> McCarthy (poprzednio <span class="anon-block">O.</span>), <span class="anon-block">T. O.</span> i małżonkami <span class="anon-block">Ż.</span> stanowi świadczenie na rzecz osoby trzeciej – unormowanie w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 393)">art. 393 k.c.</a>;</p> <p>b)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 393)">art. 393 k.c.</a> poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy umowa zawarta pomiędzy stronami była świadczeniem na rzecz osoby trzeciej, tj. Banku, w którym to stosunku <span class="anon-block">M.</span> McCarthy (poprzednio <span class="anon-block">O.</span>) występuje jako wierzycielka, a <span class="anon-block">T. O.</span> i małżonkowie <span class="anon-block">Ż.</span> jako dłużnicy, a co za tym idzie powódka nie może domagać się od pozwanego (dłużnika) zapłaty na swoją rzecz świadczenia należnego osobie trzeciej, tj. Bankowi;</p> <p>1.  naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328;art. 328 § 2)">art. 328 § 2 k.p.c.</a> poprzez brak swobodnej oceny dowodów przez Sąd I instancji, w postaci zeznań świadka <span class="anon-block">A. Ż.</span>, w których wskazywał, iż <span class="anon-block">M.</span> McCarthy (poprzednio <span class="anon-block">O.</span>) dokonując spłaty zobowiązania pozwanego <span class="anon-block">T. O.</span> każdorazowo przekazywała środki finansowe na konto bankowe <span class="anon-block"> banku (...) S.A.</span> stworzone specjalnie do obsługi kredytu, przy jednoczesnym braku odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia przez Sąd, co do wartości dowodowej w/w zeznań i ewentualnej przyczynie odmowy uznania ich za wiarygodne;</p> <p>2.  sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego materiału dowodowego polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, iż powódka uregulowała za pozwanego ciążące na nim zobowiązanie wynikające z kredytu udzielonego przez <span class="anon-block"> Bank (...) S.A.</span> nr <span class="anon-block">umowy (...)</span> na łączną kwotę 37.244 zł, które to poszczególne raty każdorazowo miały być przekazywane na konto <span class="anon-block"> Banku (...) S.A.</span> stworzone specjalnie do obsługi kredytu, podczas gdy część załączonych do pozwu, była dokonywana na konto <span class="anon-block">J. Ż.</span>, nie odpowiadającemu numerowi konta do obsługi kredytu.</p> <p>W oparciu o powyższe zarzuty pozwany wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów postępowania za obie instancje według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.</p> <p>W odpowiedzi na apelację powódka wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów zastępstwa procesowego za drugą instancję.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>apelacja nie jest zasadna i podlega oddaleniu.</p> <p>Sąd pierwszej instancji przeprowadził prawidłowo postępowanie dowodowe, na podstawie którego dokonał istotnych do rozstrzygnięcia sprawy ustaleń. Ustalenia te Sąd Okręgowy w Łodzi uznaje za prawidłowe i przyjmuje za własne, czyniąc integralną częścią poniższych rozważań.</p> <p>Na wstępie koniecznym jest odniesienie się do sformułowanych przez skarżącego zarzutów naruszenia przepisów postępowania, gdyż wnioski w tym zakresie z istoty swej determinują rozważania co do pozostałych zarzutów apelacyjnych, bowiem jedynie nieobarczone błędem ustalenia faktyczne, będące wynikiem należycie przeprowadzonego postępowania mogą być podstawą oceny prawidłowości kwestionowanego rozstrzygnięcia <br/>w kontekście twierdzeń o naruszeniu przepisów prawa materialnego.</p> <p>Apelujący wśród zarzutów naruszenia prawa procesowego zakwestionował dokonaną przez Sąd I instancji ocenę materiału dowodowego oraz sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego materiału dowodowego. W pierwszej kolejności wskazać należy, że sprzeczność ustaleń sądu I instancji z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego zachodzi wówczas, gdy istnieje dysharmonia pomiędzy treścią zebranego materiału a wnioskami, do jakich dochodzi sąd na podstawie tego materiału. Sprzeczność taka jest zaś wynikiem uchybień w zakresie oceny dowodów stanowiących konsekwencję naruszenia zasad oceny dowodów zakreślonych przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> </p> <p>Uchybienia w powyższym zakresie apelujący upatrywał w bezzasadnym ustaleniu w oparciu o zeznania świadka <span class="anon-block">A. Ż.</span>, iż <span class="anon-block">M.</span> McCarthy (poprzednio <span class="anon-block">O.</span>) dokonując spłaty zobowiązania pozwanego <span class="anon-block">T. O.</span> każdorazowo przekazywała środki finansowe na konto bankowe <span class="anon-block"> banku (...) S.A.</span> stworzonego specjalnie do obsługi kredytu przy jednoczesnym braku odniesienia się w uzasadnieniu orzeczenia co do wartości dowodowej w/w zeznań i ewentualnej przyczynie odmowy uznania ich za wiarygodne. Tymczasem prawidłowe postawienie zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> wymaga wskazania przez skarżącego konkretnych zasad (logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, całokształtu zebranego materiału dowodowego, przeprowadzenia określonych dowodów niezgodnie z zasadami procedury cywilnej, na przykład niezgodnie z zasadą bezpośredniości) lub przepisów, które sąd naruszył przy ocenie określonych dowodów (por. np. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 16 grudnia 2005 r., III CK 314/05, lex nr 172176, z dnia 13 października 2004 r., III CK 245/04, lex nr 174185). Takie zaś zarzuty w sprawie niniejszej nie zostały postawione. Pozwany nie wskazał bowiem jakie zasady zostały przez Sąd naruszone przy ocenie zeznań świadka <span class="anon-block">A. Ż.</span>, a zatem nie wykazał, iż doszło do przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów w zakresie któregoś z powyżej wymienionych kryteriów. Zeznania świadka <span class="anon-block">A. Ż.</span> korespondowały przy tym z materiałem dowodowym przedmiotowej sprawy, dlatego też Sąd I instancji słusznie uznał je wiarygodne, czyniąc podstawą ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie. Podkreślenia również wymaga, że przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> reguluje jedynie kwestię oceny wiarygodności i mocy dowodowej przeprowadzonych w sprawie dowodów, a nie poczynionych ustaleń faktycznych, czy wyprowadzonych z materiału dowodowego wniosków, bądź też ich brak.</p> <p>Wbrew również stanowisku apelującego Sąd I instancji nie dokonał ustaleń sprzecznych z treścią zebranego materiału dowodowego. Poczynione przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne znajdują pełne oparcie w przeprowadzonych dowodach w szczególności w postaci zeznań świadka <span class="anon-block">A. Ż.</span> oraz powódki, z których jednoznacznie wynika, iż powódka dokonała wpłat na rzecz <span class="anon-block"> Banku (...) S.A.</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> w łącznej kwocie 37.244 zł za pośrednictwem rachunku bankowego powiązanego z tym kredytem, a prowadzonego na rzecz <span class="anon-block">A. Ż.</span>. Podstawą ustaleń faktycznych w tym zakresie stanowiły także dowody z dokumentów w postaci rachunków bankowych powódki, zaświadczenie <span class="anon-block"> Banku (...) S.A.</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span>. Oceny tej nie zmienia okoliczność podnoszona przez apelującego, iż część załączonych do pozwu rat była dokonywana na konto <span class="anon-block">J. Ż.</span>, nie odpowiadającemu numerowi konta do obsługi kredytu. Z akt sprawy nie wynika bowiem, by małżonków <span class="anon-block">Ż.</span> oraz pozwaną łączyły inne relacje finansowe poza zobowiązaniem wynikającym z aktu notarialnego rep. A nr <span class="anon-block"> (...)</span>. Sąd Okręgowy nie stwierdza w tym zakresie żadnych uchybień. Pozwala to Sądowi Okręgowemu na przyjęcie ustaleń Sądu Rejonowego za własne.</p> <p>Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 518;art. 518 § 1;art. 518 § 1 pkt. 1)">art. 518 § 1 pkt. 1 k.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 393)">art. 393 k.c.</a> wskazać należy, iż nie były one zasadne. Wskazane zarzuty zostały oparte na twierdzeniach, iż powódka dokonywała spłaty zobowiązania nie na rzecz Banku (osoby trzeciej), lecz na rzecz małżonków <span class="anon-block">Ż.</span>. Twierdzenia te zostały jednak obalone. Odnosząc się do kwestii naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 518;art. 518 § 1;art. 518 § 1 pkt. 1)">art. 518 § 1 pkt. 1 k.c.</a> będącego podstawą prawną rozstrzygnięcia stwierdzić należy, że jego powołanie było konsekwencją ustalonego przez Sąd I instancji niewątpliwego stanu faktycznego. Na jego podstawie Sąd I instancji dokonał prawidłowej subsumcji podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Sąd I instancji przeanalizował ustalony stan faktyczny i odwołując się do judykatury, a także do literatury przedmiotu słusznie zauważył, że stosunek powstały w wyniku spłacenia przez powódkę długu, do którego pokrywania zobowiązał się pozwany stanowi klasyczny przykład subrogacji ustawowej, o której mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 518)">art. 518 k.c.</a> Z prawidłowo zatem ustalonego w sprawie stanu faktycznego Sąd I instancji wyprowadził nie budzące wątpliwości wnioski, iż powódka stała się wierzycielką pozwanego w zakresie dokonanej przez nią spłaty. Kwestionując możliwość zastosowania niniejszego przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 518)">art. 518 k.c.</a> apelujący w sposób bezskuteczny wskazywał, że przeciwko jego przyjęciu przemawia przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 393)">art. 393 k.c.</a>, podnosząc, że umowa łącząca strony miała charakter umowy o świadczenie na rzecz osoby trzeciej. Tymczasem przepis ten w realiach niniejsze sprawy wbrew stanowisku apelującego nie ma zastosowania. Sąd meriti trafnie wskazał, że przepis ten reguluje ewentualne uprawnienia banku – osoby trzeciej względem dłużnika – pozwanego. Niemniej jednak bank nie wysuwał żadnych żądań wobec pozwanego. Tym samym przepis ten nie ma zastosowania. Odmienną argumentację w powyższym zakresie należało poczytać jako zwykłą polemikę ze stanowiskiem sądu nie mogącą odnieść skutku.</p> <p>Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> oddalił apelację.</p> <p>Zważywszy na wynik kontroli instancyjnej o kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 k.p.c.</a> i zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 1.200 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391 § 6;art. 391 § 6 pkt. 5)">§ 6 pkt 5</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631349" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 (§ 12;§ 12 ust. 1;§ 12 ust. 1 pkt. 1)">§ 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu</a> (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490).</p> </div>