II SA/Op 310/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Kozicka - spr. po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na działania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w przedmiocie doręczenia decyzji postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 15 października 2020 r., A. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na niezgodne z przepisami prawa działanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, polegające na niedoręczaniu korespondencji zgodnie z przepisami proceduralnymi. Skarżący zarzucił, że organ naruszył art. 391 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, ponieważ wysyłał do niego większość korespondencji (w tym decyzji i postanowień) za pośrednictwem Poczty Polskiej na wskazany w pismach adres zameldowania, zamiast za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Skarżący w załączeniu do skargi przesłał pismo, datowane na dzień 23 października 2020 r., zatytułowane "Informacja", w którym wskazał akty wydawane i doręczane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu w postępowaniach, w jakich występował jako pełnomocnik strony. Przedmiotem niniejszego postępowania jest skarga A. S. na niezgodne z prawem doręczenie mu, jako pełnomocnikowi strony – R. B., decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 lutego 2020 r., nr [...], które wysłano do niego za pośrednictwem poczty tradycyjnej, a nie środków komunikacji elektronicznej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o odrzucenie skargi, jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę A. S. należało odrzucić. Sąd administracyjny przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność, w tym objęcie sprawy kognicją sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z treścią art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, skarga podlega odrzuceniu. Z treści niniejszej skargi wynika, że dotyczy ona niezgodnego z przepisami prawa działania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu polegającego na niedoręczeniu korespondencji (decyzji Kolegium) zgodnie z przepisami proceduralnymi. W myśl art. 1 P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których przepisy P.p.s.a. stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Zgodnie z art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, zaś § 2 tego artykułu stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (...), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (...), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (...), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Oprócz kontroli działalności administracji publicznej w sprawach skarg wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a P.p.s.a) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Z przytoczonych przepisów wynika, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały w nich wymienione. Przechodząc do analizy właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, wyjaśnić należy, że doręczenie decyzji w postępowaniu administracyjnym jest czynnością organu, która nie przyznaje, nie stwierdza, ani nie uznaje żadnych uprawnień lub obowiązków. Nie stanowi ona również załatwienia sprawy administracyjnej, bowiem doręczenie wywołuje jedynie ten skutek, że od daty jego dokonania biegnie dla stron termin do wniesienia określonych środków zaskarżenia. Jest to zatem czynność materialno-techniczna organu administracji publicznej powodująca skutki prawne przez fakty. Prawidłowość doręczenia decyzji nie podlega kontroli sądowej, w drodze odrębnej skargi, a może być oceniania w toku postępowania odwoławczego, może też być przedmiotem badania przez sąd administracyjny przy ocenie legalności danego aktu. Niewykonanie takiej czynności nie jest natomiast bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Niewątpliwie podjęcie tego rodzaju działania przez organ administracji publicznej (czynności doręczenia) nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 i 4a-9 P.p.s.a. Nie stanowi też czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. - przepis ten odnosi się bowiem do działań materialno-technicznych organu, wywołujących określone tam skutki prawne. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie podlega właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, ponieważ jej przedmiotem jest żądanie niemieszczące się w zakresie kognicji tego sądu (por. również stanowisko wyrażone w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 października 2020 r., sygn. akt II OSK 2499/20; z dnia 28 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 2269/19; z dnia 24 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 3089/14, a także w postanowieniach: WSA w Krakowie z dnia 10 października 2019 r., sygn. akt I SA/Kr 926/19; WSA we Wrocławiu z dnia 18 czerwca 2019 r., sygn. akt II SAB/Wr 29/19 oraz WSA w Gdańsku z dnia 13 maja 2019 r., sygn. akt III SAB/Gd 19/19, wszystkie dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec tego, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd odrzucił skargę na czynność doręczenia decyzji jako nienależącą do właściwości sądu administracyjnego, o czym orzekł w sentencji postanowienia.