I OSK 2470/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Marian Wolanin (spr.) Sędzia del. WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 2801/18 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 2 sierpnia 2018 r., nr 183 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zmian gleboznawczej klasyfikacji gruntów oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z 11 marca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 2801/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z 2 sierpnia 2018 r. nr 183 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zmian gleboznawczej klasyfikacji gruntów. W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie: - przepisów prawa materialnego (z powołaniem się na art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z poźn. zm., – dalej ppsa), tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ppsa w zw. z art. 3 pkt 1 i art. 19 ust. 1 - 5 ustawy o lasach w zw. z art. 20 ust. 3a ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, który nakazuje uwzględniać rozwiązania wynikające z ustawy o lasach, zatem: a) art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o lasach w zakresie jakim działki ew. nr [...], [...] i [...] zostały zakwalifikowane przez Sąd, jako las ponieważ jak to zostało przez niego ustalone, przeznaczone one są do produkcji leśnej, mimo iż (co jest okolicznością bezsporną) nie występuje na nich zadrzewienie, b) art. 19 ustawy o lasach i potwierdzenie, że grunt jest lasem, o czym świadczą alternatywnie plan urządzenia lasu, uproszczony plan urządzenia lasu, decyzja starosty wydana na podstawie inwentaryzacji stanu lasów, który zawiera zestawienie powierzchni lasów i gruntów przeznaczonych do zalesienia - które to dokumenty nie istnieją w niniejszej sprawie; - przepisów postępowania (z powołaniem się na art. 174 pkt 2 ppsa), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7, art. 8 § 1 i art. 77 § 1 i 2 kpa w zw. z art. 84 § 1 kpa lub art. 76 § 1 kpa w zw. z § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów i załącznikiem nr 6 do przedmiotowego rozporządzenia poprzez błędne stwierdzenie, iż S. R. dokonał tylko 1 odkrywki podczas gdy z "ZESTAWIENIA opisów podstawowych odkrywek wg. użytków", wynika, iż wykonano 4 odkrywki (1, 2, 3, 4 - w kolumnie pierwszej pt. "Nr odkrywek podstawowych podobnych") oraz na niedopuszczalności możliwości uzupełnienia postępowania dowodowego lub czynienia dalszych ustaleń w postaci uzupełnienia opracowania klasyfikatora S. R., który jeśli jego opracowanie budziło wątpliwości, winien być wezwany do wyjaśnienia użytych sformułowań lub dokonania odkrywek klasyfikowanych działek i innych czynności, wedle wskazania Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w zaskarżonej decyzji; b) art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 kpa przez niedostateczne i sprzeczne ze sobą uzasadnienie wyroku, w tym w szczególności co do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że zawiera braki w zakresie wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, oraz dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawarto argumentację mającą przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za nie dające podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. Powołując się w skardze kasacyjnej na art. 174 pkt 1 ppsa, który stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa, który nie jest przepisem prawa materialnego, lecz przepisem procedury sądowoadministracyjnej określającym sposób rozstrzygnięcia Sądu I instancji w wypadku uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie. W niniejszej sprawie Sąd I instancji oddalił skargę na decyzję organu odwoławczego na podstawie art. 151 ppsa. Sąd nie stosował więc powołanego w zarzucie skargi kasacyjnej art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa, dlatego nie mógł naruszyć tego przepisu. W skardze kasacyjnej nie wskazano natomiast, aby doszło do naruszenia, zastosowanego w zaskarżonym wyroku, art. 151 ppsa w jakimkolwiek powiązaniu z innymi przepisami prawa. W skardze kasacyjnej nie podważono zatem prawidłowości zastosowania przez Sąd I instancji powołanego art. 151 ppsa. Dopełnienie zarzutu naruszenia art. 145 ppsa przepisami ustawy o lasach i ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne także nie spełnia wymogu określonego w art. 174 pkt 1 ppsa. Z przepisu tego wynika, że skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza rozumienie przepisu prawa w sposób nie znajdujący uzasadnienia w jego treści przy zastosowaniu różnych metod wykładni. Ze skargi kasacyjnej nie wynika, w czym przejawia się błędna wykładnia powołanych w niej art. 3 pkt 1 i art. 19 ust. 1-5 ustawy o lasach w zw. z art. 20 ust. 3a ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, i jakie brzmienie powinna przybrać prawidłowa ich wykładnia. W skardze kasacyjnej nie sformułowano również zarzutu naruszenia powołanych przepisów prawa materialnego jako niewłaściwie zastosowanych. W uzasadnieniu tego zarzutu poprzestano na wykazywaniu błędnej oceny stanu faktycznego przez Sąd I instancji w odniesieniu do działek gruntu będących przedmiotem zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Przedmiotem sporu w sprawie uczyniono zatem ocenę ustaleń faktycznych, której nie dano jednak wyrazu w sformułowaniu zarzutów kasacyjnych w sposób odpowiadający wymaganiom określonym w art. 174 ppsa. Biorąc więc pod uwagę, że rozpoznanie skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny następuje wyłącznie w jej granicach, zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Sąd ten nie jest uprawniony do zastępowania skarżącego kasacyjnie w formułowaniu podstaw kasacyjnych w sposób spełniający wymagania określone w art. 174 pkt 1 ppsa, ponieważ to skarżący jest zobowiązany określić te podstawy, co wynika z art. 176 § 1 pkt 2 ppsa. Obowiązek ten jest bowiem jedną z normatywnych przyczyn ustanowienia przez ustawodawcę w art. 175 ppsa wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika, tj. adwokata lub radcę prawnego, bądź przez inne osoby wymienione w tym przepisie, aby właśnie w ten sposób zapewnić przede wszystkim prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem spełniających wymagania określone przepisami ppsa. Również zarzut kasacyjny naruszenia przez Sąd I instancji przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, jako przepisów postępowania, nie został prawidłowo sformułowany. Skarga kasacyjna stanowi sformalizowany środek zaskarżenia, dlatego rozpoznanie zawartych w niej zarzutów jest możliwe tylko wtedy, gdy zostały sformułowane w sposób odpowiadający ustawowym wymogom określonym w art. 174 ppsa. Naruszenie przepisów procedury administracyjnej może być zatem przedmiotem zarzutu kasacyjnego wobec Sądu I instancji przy wykazaniu, że Sąd ten dokonał błędnej ich wykładni lub niewłaściwie je zastosował. Przepisy procedury administracyjnej normują bowiem postępowanie przed organami administracji, a nie przed sądem administracyjnym, dlatego ich naruszenie przez sąd administracyjny może być oceniane jedynie w sposób określony w art. 174 pkt 1 ppsa. Sąd I instancji nie mógł więc naruszyć przepisów procedury administracyjnej w sposób wskazany w zarzucie kasacyjnym naruszenia przepisów postępowania, skoro przepisy te nie normują postępowania przed tym Sądem. Za niewystarczający do uchylenia zaskarżonego wyroku należy uznać także zarzut kasacyjny naruszenia art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Poza bowiem treścią motywów tego zarzutu, które w żaden sposób nie indywidualizują okoliczności z tych motywów wynikających dla zaskarżonego wyroku, skarżący kasacyjnie nie wykazał, w czym przejawia się niedostateczność i sprzeczność uzasadnienia tego wyroku. Z podanych przyczyn, na podstawie art. 184 w zw. z art. 193 zdanie drugie ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.